I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1823

บทที่ 1823

หัวมนุษย์นั้นเห็นได้ชัดว่ารับรู้ถึงการมีอยู่ของโจวเหวิน แต่ดูเหมือนจะยั่วยุ และดวงตาที่ชั่วร้ายอย่างไม่ยั้งคิดทำให้โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

คาชา! คาชา!

ปากของศีรษะมนุษย์เปิดออก และงูสีดำตัวใหญ่ก็ถูกดูดเข้าไปในปากเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวแล้วเคี้ยวโดยตรง

ชั่วขณะหนึ่ง งูดำตัวนั้นกลืนเข็มขัดและกระดูกของมันเข้าไปพร้อมกัน และประตูพระราชวังกับประตูเมืองก็ปิดลงด้วย

“ความก้าวร้าวของหัวหน้าคนนั้นช่างด้อยเกินไป” เย่ว์ตูเห็นเช่นนั้นจึงพูดพร้อมกับยิ้ม

“ฉันรู้สึกหงุดหงิดมากจริงๆ” โจวเหวินครุ่นคิด แล้วเรียกสัตว์เลี้ยงคู่ใจในตำนานออกมา และปล่อยให้สัตว์เลี้ยงคู่ใจเดินไปยังประตู

ผลลัพธ์คล้ายกับครั้งที่แล้ว ประตูเมืองและพระราชวังเปิดออกได้ด้วยการกดปุ่มเพียงครั้งเดียว หลังจากสัตว์เลี้ยงคู่ใจเข้าไป ร่างกายก็ขยายใหญ่ขึ้น แต่กลับถูกส่วนหัวกลืนเข้าไป

สัตว์เลี้ยงคู่ใจหลายตัวถูกเรียกออกมาติดต่อกัน แต่ทั้งหมดก็ถูกหัวกลืนกินไปโดยไม่เหลือข้อยกเว้น ครั้งล่าสุด โจวเหวินเรียกสัตว์เลี้ยงคู่ใจระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติออกมา แต่ก็ยังไม่ได้ผล

ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงระดับไหน ก็ไม่มีทางต่อต้านได้เลย แม้แต่ภัยพิบัติทางธรรมชาติ ก็ไม่มีโอกาสต่อสู้ มันถูกกลืนเข้าไปแบบนั้น

“โชคดีที่ฉันไม่ได้เข้าไป แม้แต่สัตว์เลี้ยงที่ทนต่อภัยพิบัติทางธรรมชาติได้ยังถูกกลืนเข้าไปในคำเดียว ร่างกายเล็กๆ ของฉันทนรับแค่คำเดียวไม่ไหวหรอก หัวของมันคงเป็นจุดจบของโลกแน่ๆ” (ทำหน้าหวาดกลัว)

ราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน โจวเหวินจึงเรียกสัตว์เลี้ยงคู่ใจตัวใหม่ขึ้นมา แต่คราวนี้สัตว์เลี้ยงคู่ใจที่เขาเรียกออกมาคือจักรพรรดิบีมอน

“น่าเสียดายที่สัตว์เลี้ยงคู่ใจที่แข็งแกร่งเช่นนี้ต้องเข้าไปตาย” เย่ว์ตูกล่าวพลางมองไปที่ตี้จุนบีมอน

“นั่นไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงเสมอไป” โจวเหวินไม่สนใจคำชักชวนของเย่ว์ตู และปล่อยให้ตี้จุนบีมอนเดินไปทางประตู

เมื่อเขามาถึงประตูเมือง จักรพรรดิบีมอนคำราม และร่างกายของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างกะทันหัน กลายเป็นรูปร่างที่ใหญ่ที่สุด

จักรพรรดิบีมอนผลักประตูเมืองเปิดออก แล้วเดินตรงเข้าไปข้างใน

เดิมทีร่างของจักรพรรดิบีมอนนั้นมีลักษณะคล้ายเนินเขา หลังจากเข้าไปในเมืองยักษ์ ร่างของเขาก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทีละก้าว

เมื่อมันมาถึงประตูพระราชวัง ร่างกายของมันก็สูงกว่าพระราชวังซึ่งสูงสองถึงสามพันเมตรแล้ว และมันต้องอุ้มแมวไว้ที่เอวเพื่อปีนเข้าไปในพระราชวัง

เมื่อหัวยักษ์ประหลาดเห็นจักรพรรดิบีมอน สีหน้าของมันก็เปลี่ยนไปทันที แม้ว่าจะมองไม่เห็นสีหน้า แต่ดวงตาที่หดเล็กลงและเบิกกว้างนั้นแสดงให้เห็นอย่างไม่ต้องสงสัยว่ามันหวาดกลัวมากในตอนนี้

เมื่อจักรพรรดิบีมอนเดินมาอยู่ตรงหน้าหัวมนุษย์ เขาก็สูงกว่าหัวมนุษย์มากแล้ว เขาอ้าปากและกลืนหัวมนุษย์เข้าไปโดยตรง เสียงเคี้ยวดังกรุบกรอบ

ศีรษะมนุษย์นั้นไม่มีการต่อต้านใดๆ เลย ดังนั้นมันจึงถูกจักรพรรดิบีมอนกลืนเข้าไป

“แล้วคุณรู้ได้อย่างไร?” เย่ว์ตูเห็นประตูในเวลานั้นจึงถามโจวเหวิน

“ผมไม่ใช่หนุ่มน้อยที่เพิ่งเดบิวต์ ผมจะหงุดหงิดและเสียสละสัตว์เลี้ยงคู่ใจเหล่านั้นเพื่อการทดสอบได้อย่างไร ระยะทางระหว่างสัตว์เลี้ยงคู่ใจแต่ละตัวตั้งแต่เข้าเมืองไปจนถึงหัวหน้าคนดูนั้นขึ้นอยู่กับอัตราส่วนบางอย่างที่เพิ่มมากขึ้น แม้ว่าจะมีอะไรอยู่ในหัวนั้นก็ตาม แม้จะเป็นภัยพิบัติระดับหายนะ สัตว์เลี้ยงคู่ใจระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติก็ไม่มีทางที่จะไม่มีโอกาสต่อสู้เลย”

“นี่แสดงให้เห็นว่านี่เป็นกฎชนิดหนึ่ง สัตว์เลี้ยงทุกตัวที่ขึ้นไปถึงหัวของมนุษย์ได้ถูกจำกัดด้วยกฎนี้และไม่สามารถดิ้นรนได้เลย ด้วยวิธีนี้ ข้อสรุปจึงชัดเจน ถ้าหัวใหญ่ก็จะถูกหัวกลืนเข้าไป และถ้าหากตัวใหญ่กว่าหัว ก็จะถูกกลืนเข้าไปเท่านั้น” โจวเหวินอธิบาย

“สามี ท่านฉลาดเหลือเกิน นางสนมยิ่งชอบท่านมากขึ้นเรื่อยๆ” เย่ว์ตูแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาและซื่อบริสุทธิ์

“เรื่องทั้งหมดนี้มันเกี่ยวกับอะไรกัน?” โจวเหวินยิ้มอย่างขมขื่น

โชคดีที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกอย่างในเมือง โจวเหวินรีบมองไปรอบๆ เมืองและเห็นว่าหลังจากที่หัวถูกจักรพรรดิบีมอนกลืนเข้าไปแล้ว ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงแปลกๆ ขึ้นในพระราชวัง

ชั้นในสุดของพระราชวังค่อยๆ ยกตัวขึ้นและกลายเป็นบัลลังก์ขนาดมหึมา บัลลังก์นั้นดูเหมือนจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจักรพรรดิบีมอนโดยเฉพาะ และดูเหมือนว่าจะพอดีที่จะนั่งลง

ตัวพระราชวังเองก็สูงขึ้นและใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สูงกว่าพระราชวังอื่นๆ ในเมืองอย่างมาก

โจวเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงให้ตี้จุนบีมอนเดินไปที่บัลลังก์ หลังจากนั่งลงแล้ว พลังลึกลับบางอย่างก็ไหลจากบัลลังก์เข้าสู่ร่างของตี้จุนบีมอนทันที

โจวเหวินสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพลังในร่างกายของตี้จุนบีมอนค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น และร่างกายของเขาก็ดูเหมือนจะแข็งแกร่งขึ้นด้วย

สิ่งนี้ทำให้โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จักรพรรดิบีมอนเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจที่มีคุณสมบัติ 400 แล้ว ซึ่งเป็นขีดจำกัดของสัตว์เลี้ยงคู่ใจระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติทั่วไป หากต้องการพัฒนาคุณสมบัติให้สูงขึ้นไปอีก จะต้องอาศัยสมบัติล้ำค่าอย่างเช่นผลโสมเท่านั้น

ผลึกมิติธรรมดา หรือแม้แต่ผลึกมิติแห่งวันสิ้นโลก ก็ไม่มีทางทำให้จักรพรรดิบีมอนเติบโตได้

พระราชวังและบัลลังก์นั้น ผมไม่รู้ว่ามันมีพลังเวทมนตร์แบบไหน แต่ดูเหมือนว่ามันสามารถทำให้คุณสมบัติของจักรพรรดิบีมอนเพิ่มสูงขึ้นได้เรื่อยๆ

“เข้าใจแล้ว การนั่งบนบัลลังก์นั้น เจ้าจะสามารถรับพลังงานจากมหานครที่กลืนกินท้องฟ้าได้” ดวงตาอันงดงามของเย่ว์ตูเปล่งประกายขึ้นทันที

โดยไม่รอให้โจวเหวินพูดอะไร เย่ว์ตูได้เรียกสัตว์เลี้ยงคู่ใจขนาดมหึมาออกมาแล้วปล่อยให้มันเข้าไปในเมือง

มันเป็นรถไฟผีสิงที่แปลกประหลาด โจวเหวินเคยเห็นมาก่อน และมันเป็นหนึ่งในร้อยผี

เย่ว์ตูจึงกระโดดขึ้นรถไฟและเดินทางเข้าสู่เมืองใหญ่พร้อมกับรถไฟ

หลังจากรถไฟผีเข้าสู่เมืองยักษ์แล้ว มันไม่ได้มุ่งหน้าไปยังพระราชวังที่จักรพรรดิบีมอนประทับอยู่ แต่ได้เปลี่ยนเส้นทางและมุ่งหน้าไปยังพระราชวังอีกแห่งหนึ่ง

หลังจากรถไฟผีเข้าสู่พระราชวัง มันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อมันไปถึงพระราชวังอีกแห่งหนึ่ง มันก็ใหญ่กว่าภูเขาเสียอีก (UU Reading www.uukanshu.com)

ประตูพระราชวังเปิดออกกว้าง และภายในก็มีหัวมนุษย์ขนาดยักษ์อยู่ด้วย แต่ตอนนี้รถไฟผีสิงนั้นใหญ่กว่าหัวมนุษย์นั้นเสียอีก ด้านหน้าของรถไฟผีสิงอ้าปากที่เต็มไปด้วยเฟืองและกลืนหัวมนุษย์เข้าไปโดยตรง

แน่นอนว่าบัลลังก์ก็ปรากฏขึ้นในวังเช่นกัน แต่บัลลังก์นั้นไม่ได้มีรูปร่างเหมือนขบวนรถไฟผีสิง แต่กลับมีรูปร่างเหมือนเย่ว์หยู

เย่ว์ตูเดินออกจากรถไฟผีสิงแล้วนั่งลงบนบัลลังก์ ทันใดนั้นพลังงานมหาศาลก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ

“โจวเหวิน เข้ามาเร็ว พลังงานที่นี่แข็งแกร่งมาก ถ้าเจ้าอยู่ที่นี่ได้ปีครึ่ง เจ้าอาจจะสามารถก้าวไปถึงสุดขอบโลกได้โดยตรง” เย่ว์ตู่นั่งอยู่บนบัลลังก์และไม่ลืมที่จะทักทายโจวเหวิน

โจวเหวินเองก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เขาไม่มีขบวนรถไฟวิญญาณของเย่ว์ตู ถ้าเขาเข้าไปคนเดียว ร่างกายของเขาจะใหญ่โตมาก ถ้าเขาไม่สามารถกลับคืนสู่สภาพเดิมได้ เขาจะไม่กลายเป็นยักษ์ไปเสียก่อนเหรอ? นั่นคงไม่สนุกแน่

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยขนาดตัวของเขา เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะตัวใหญ่กว่าหัวหลังจากเข้าไปข้างใน และเขาจะถูกกลืนเข้าไปในเวลานั้น

“ผมไม่รู้ว่าความสามารถของผมจะฝ่ากฎและอำนาจของเมืองใหญ่แห่งนี้ได้หรือไม่” แม้ว่าโจวเหวินจะรู้สึกว่าเขาไม่ควรกลัวกฎของเมืองใหญ่ แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะเสี่ยงอย่างไม่ระมัดระวัง