I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1802

ในเทือกเขาที่ล้อมรอบด้วยเมฆและหมอก แม่น้ำสีเลือดไหลเอื่อยๆ ลงมาทำให้ผืนดินโดยรอบกลายเป็นสีแดงฉาน

“ท่านผู้นำมนุษย์…” เมื่อเหล่าทหารที่ประจำการอยู่นอกแม่น้ำโลหิตเห็นโจวเหวิน พวกเขาทั้งหมดก็ทำความเคารพแบบทหารโดยอัตโนมัติ

“เรียกฉันว่าโจวเหวินก็ได้” โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อมองไปยังเหล่าทหาร ผิวหนังที่เปิดโล่งของพวกเขามีฝีหนองอยู่มากมาย

แม้แต่ครึ่งหน้าของคนๆ หนึ่งก็เต็มไปด้วยแผลพุพองเลือดที่ฉีกขาด ดูน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” โจวเหวินถามพลางจ้องมองเจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้างๆ

นายทหารยิ้มอย่างขมขื่น: “ท่านอาจารย์เหวิน เลือดที่ไหลออกมานี้ดูเหมือนจะไม่เป็นอันตรายอะไร แต่หากอยู่นานเกินไป ร่างกายจะเกิดหนองขึ้น ยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ก็ยิ่งเน่าเปื่อยมากขึ้นเท่านั้น หากรักษาหายก็รักษาไม่ได้ ยิ่งพันแผลมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเน่าเปื่อยมากขึ้นเท่านั้น”

“ทำไมคุณไม่ถอนตัวล่ะ?” โจวเหวินถาม

“ผมไม่กล้าไปโดยไม่มีคำสั่ง และผมก็ไปไม่ได้ มีบางอย่างอยู่ข้างหลังผมที่ผมต้องเฝ้ารักษา” เจ้าหน้าที่กล่าวอย่างหนักแน่น

โจวเหวินรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย ใครบ้างจะไม่กลัวความตาย แต่ทหารเหล่านี้รู้ดีว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับความตาย แต่พวกเขาก็ยังคงยืนหยัดต่อไป ยากที่จะจินตนาการได้ว่าพวกเขาทนต่อแรงกดดันและยืนหยัดอยู่ได้อย่างไร

“ถอดเสื้อออก” โจวเหวินมองไปที่เจ้าหน้าที่แล้วพูด

“นั่นไม่เหมาะสมหรือครับ” เจ้าหน้าที่ปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“เขาไม่อยากไป แล้วคุณล่ะ เต็มใจไหม?” โจวเหวินถามอีกครั้งพลางมองไปยังทหารที่อยู่ข้างๆ

ทหารคนนั้นดูแปลกๆ และดูเหมือนจะลำบากใจ แต่สุดท้ายก็ส่ายหัว

โจวเหวินหยุดพูด เดินตรงไปยังทหารคนนั้น แล้วเอื้อมมือไปคว้าเสื้อผ้าของเขา

ทหารคนนั้นอยากจะถอยหลัง แต่ถูกโจวเหวินดึงไว้ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงไม่ดิ้นรนอีกต่อไป และถูกโจวเหวินดึงตัวขึ้นมา

ที่น่าตกใจคือ บริเวณหน้าอกและหลังส่วนใหญ่ของเขาเต็มไปด้วยตุ่มเลือด ซึ่งหลายตุ่มแตกออก และมีหนองและเลือดไหลออกมาอย่างช้าๆ

“เจ้าไม่กลัวความตายหรือ?” โจวเหวินมองไปที่ทหารคนนั้นแล้วถาม

“ผมเกรงว่า…” ทหารคนนั้นใช้เวลานานกว่าจะตอบ

“แล้วทำไมคุณไม่ไปล่ะ?” โจวเหวินถามอีกครั้ง

“ผมจะไปอยู่ที่ไหนได้? ถ้าผมอดทนต่อไปอีกวันเดียว ครอบครัวของผมก็จะมีชีวิตอยู่ได้ดีไปอีกวันเดียว แม้จะเป็นแค่ชั่วโมงกับนาทีเดียว ผมก็ไม่อยากให้เรื่องแบบเดียวกันเกิดขึ้นกับครอบครัวของผม” ทหารคนนั้นกลั้นน้ำตาไว้พลางกล่าว

จากถ้อยคำของเขา เราสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังที่ไร้ทางออก

เมื่อมีการละเมิดข้อห้ามต่างๆ ในมิติมากขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่อยู่อาศัยของมนุษย์ก็ถูกบีบอัดอย่างรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

คนธรรมดาทั่วไปยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในบ้านได้ เพราะมีบางคนต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อและน้ำตา แม้กระทั่งชีวิตของพวกเขา

“ใช้ชีวิตให้ดี วันแห่งการพบปะกันจะได้มาถึง” โจวเหวินเอื้อมมือไปตบไหล่ทหารคนนั้นเบาๆ

ฝีหนองบนร่างกายของทหารคนนั้นหายสนิทในทันที อย่างรวดเร็วจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ไม่เพียงแต่ทหารคนนี้เท่านั้น แต่ทหารทั้งหมดที่เฝ้ารักษาแม่น้ำโลหิต ฝีบนร่างกายของพวกเขากำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว

ฝีเหล่านี้ไม่ใช่บาดแผล ไม่ใช่สารพิษ และไม่ใช่การติดเชื้อแบคทีเรียทั่วไป แต่เกิดจากการปนเปื้อนของหลอดเลือด

ดังนั้น พลังธรรมดาจึงไม่สามารถรักษาได้เลย แม้แต่แสงศักดิ์สิทธิ์แห่งการรักษาในระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติก็ไม่สามารถรักษาบาดแผลเช่นนี้ได้

สมาชิกตระกูลอันทั้งหมดต่างหมดหนทางที่จะจัดการกับเรื่องนี้ มีเพียงโจวเหวินผู้ครอบครองพลังแห่งบัญชีรายชื่อสายเลือดเทพปีศาจเท่านั้นที่สามารถชำระล้างสายเลือดที่ปนเปื้อนของพวกเขาได้

ในแง่สมัยใหม่ ปัญหาอยู่ที่ยีนของพวกเขา ไม่มีวิธีรักษา และถ่ายทอดทางกรรมพันธุ์

ไม่นานหลังจากนั้น ฝีหนองบนตัวทุกคนก็หายไป และเหล่าทหารและนายทหารก็กลับมาเป็นปกติ

“ท่านอาจารย์เหวิน…” เหล่าเจ้าหน้าที่และทหารต่างตื่นเต้นกันอย่างมาก

โจวเหวินหยุดคำพูดของนายทหารคนนั้นไว้ แล้วกวาดสายตามองไปทั่วเหล่าทหาร “ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน พวกเจ้าก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป ญาติพี่น้องของพวกเจ้ากำลังรอให้พวกเจ้ากลับไป”

หลังจากพูดจบ โจวเหวินก็หันหลังเดินไปยังแม่น้ำโลหิต และพุ่งเข้าไปในหมอกโลหิตพร้อมกับอีกสองคน

เหล่าเจ้าหน้าที่และทหารต่างทำความเคารพไปทางทิศที่โจวเหวินจากไป และพวกเขายังคงไม่ยอมปล่อยมือจนกว่าร่างนั้นจะหายไปในหมอกเลือดอย่างสมบูรณ์

“ยุคสมัยนี้เป็นเช่นนี้ การอยู่รอดของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือกฎของธรรมชาติ และไม่มีใครเปลี่ยนแปลงมันได้” จิงเต๋าเซียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“ธรรมชาติไม่ได้กำหนดว่าใครต้องตาย” โจวเหวินตอบกลับ

“เฮ้ เคยคิดบ้างไหมว่าต่อให้คุณเปลี่ยนชะตาชีวิตของพวกเขาและปล่อยให้พวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไป ชีวิตของเขาก็เท่ากับการพรากชีวิตของคนอื่นไป ถ้าคนที่ควรจะตายรอดชีวิตมาได้ ถ้าเขามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกวัน คุณก็ต้องไปพรากชีวิตของคนที่ควรจะตายไป คุณเป็นคนมีเมตตาจริงหรือ?” จิงเต๋าเซียนเยาะเย้ย

“ท่านต้องการจะบอกว่ามนุษย์คือบาปดั้งเดิมของโลกนี้หรือ?” โจวเหวินกล่าวอย่างแผ่วเบา “บางทีท่านอาจจะพูดถูก แต่สำหรับผมแล้ว ไม่สำคัญว่ามนุษย์จะดีหรือเลว ผมแค่ต้องการดูแลพวกเขา ผมไม่รู้ว่าจะแสดงความเมตตาอย่างไร ผมไม่ใช่คนดีเลิศ และผมก็ไม่ได้มีวิสัยทัศน์สูงส่ง ผมแค่ต้องการให้คนที่อยู่ตรงหน้าผมมีชีวิตที่ดี”

“เฮ้ คุณยิ่งโกรธฉันมากขึ้นเรื่อยๆ งั้นฉันจะส่งข้อความไปให้ฟรีๆ” จิงเต๋าเซียนหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “หวังหมิงหยวนเคยเข้าไปในภูเขาฉีจื่อ และตอนนั้นเขาไม่ได้อยู่คนเดียว”

“ใครอีกล่ะ?” โจวเหวินขมวดคิ้วถาม เพราะเขาน่าจะเดาได้ว่าจิงเต๋าเซียนต้องการจะพูดถึงใคร

“โอวหยางติง” จิงต้าเซียนจ้องมองโจวเหวินและพูดช้าๆ

“อ๋อ” โจวเหวินไม่แปลกใจ เพราะเขาคิดถึงความเป็นไปได้นี้ไว้แล้ว

“คุณไม่สงสัยบ้างเหรอว่าพวกเขาเข้าไปในภูเขาฉีจื่อเมื่อไหร่ และทำอะไรกันข้างในนั้น?” จิงเต๋าเซียนพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

“ฉันเกรงว่าคุณเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” โจวเหวินกล่าวอย่างไม่แยแส

“วิธีการก้าวร้าวแบบนี้ยังใช้ได้ผลกับคนหนุ่มสาวอยู่ คนแก่แบบผมไม่ค่อยโกรธขนาดนั้นหรอก” จิงเต๋าเซียนกล่าว แต่แล้วก็เสริมว่า “แต่ผมบอกคุณได้เลยว่าตอนนั้นผมก็เข้าไปด้วย และนอกจากพวกเราสามคนแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งที่คุณต้องสนใจแน่ๆ”

“ใคร?” โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย คราวนี้เขาเดาไม่ออกจริงๆ ว่าเป็นใคร

“พ่อของคุณ โจว หลิงเฟิง” คำพูดของ Jing Daoxian ทำให้ Zhou Wen ประหลาดใจ

เขาจำได้ว่าโจวหลิงเฟิงเคยบอกเขาว่าไม่เคยเข้าไปในภูเขาฉีจื่อมาก่อน แต่หลังจากเข้าใกล้ภูเขาฉีจื่อแล้ว เขาก็ถอยกลับเพราะนักโทษเปลี่ยนไป

จู่ๆ จิงเต๋าเซียนก็บอกเขาว่าโจวหลิงเฟิงก็เข้าไปในภูเขาฉีจื่อด้วย และเขาไปกับจิงเต๋าเซียน หวังหมิงหยวน และโอวหยางถิง ทำให้โจวเหวินเกิดความสงสัยอยู่ครู่หนึ่งว่าเขาควรเชื่อจิงเต๋าเซียนดีหรือไม่

“ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อ ดังนั้นฉันเกรงว่าคุณจะไม่เชื่อสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อไปนี้” จิงต้าเซียนยิ้มอย่างแปลกๆ ทำให้โจวเหวินรู้สึกขนลุกเล็กน้อย

“เจ้าพยายามจะพูดอะไร” โจวเหวินกล่าวอย่างเย็นชา (อ่านเพิ่มเติมได้ที่ www.uukanshu.com)

“เจ้าเคยเจอแม่ของเจ้าหรือยัง?” จิงต้าเซียนไม่ได้ตอบโดยตรง แต่ถามกลับแทน

“ผม…” โจวเหวินอ้าปากค้างและพลันนึกขึ้นได้ว่าทุกอย่างเกี่ยวกับแม่ของเขานั้นเป็นสิ่งที่โจวหลิงเฟิงพูด เขาดูเหมือนจะไม่เคยเห็นแม่ของเขา หรือแม้แต่จำหน้าตาแม่ของเขาไม่ได้เลย

เพียงแต่ว่าโจวหลิงเฟิงเล่าให้แม่ฟังว่าเกิดอะไรขึ้น แต่โจวเหวินเองกลับจำไม่ได้

“หมายความว่ายังไง?” โจวเหวินหยุดพูดและถามจิงต้าเซียน

“เมื่อโจวหลิงเฟิงออกมาจากภูเขาฉีจื่อ เขาอุ้มเด็กทารกอยู่ในอ้อมแขน” คำพูดของจิงเต๋าเซียนราวกับแผ่นดินไหว ทำให้โจวเหวินตกใจจนพูดไม่ออก

(จบตอน)

ที่รัก กรุณาคลิกเข้าไปและให้รีวิวที่ดี ยิ่งคะแนนสูง การอัปเดตก็จะยิ่งเร็วขึ้น มีคำกล่าวว่า คนที่ให้คะแนนเต็มกับคนใหม่ ๆ จะได้พบภรรยาที่สวยงามในที่สุด!