I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1776

“ซวน ลองสังเกตดูดีๆ บางทีวิธีของเขาอาจช่วยเจ้าได้” โจวเหวินพูดกับหลี่ซวนที่อยู่ข้างๆ อย่างกระทันหัน

“ทางของใคร? นางฟ้าคนนั้นเหรอ?” หลี่ซวนถามด้วยความสงสัย

“ไม่ใช่ มันคือจงจื่อหย่า” โจวเหวินกล่าวพลางส่ายหัว

หลี่ซวนมองไปยังจงจื่อหย่าที่ได้รับบาดเจ็บ จงจื่อหย่ามีวิชาที่แตกต่างจากเขาอย่างสิ้นเชิง แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งคำถามกับคำพูดของโจวเหวิน เพียงแต่จ้องมองจงจื่อหย่าอย่างใกล้ชิด

ร่างกายของจงจื่อหย่ามีบาดแผลเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ และบาดแผลเหล่านั้นก็ไม่หายเร็ว ซึ่งแตกต่างจากความสามารถของหลี่ซวนอย่างสิ้นเชิง

แต่หลี่ซวนมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาก็ค่อยๆ สว่างขึ้น

แม้ว่าวิชาดาบที่นางฟ้าใช้จะเหมือนกับวิชาดาบของจงจื่อหย่าทุกประการ แต่เทคนิคการใช้ดาบกลับเหนือกว่าจงจื่อหย่าอย่างมาก หรือไม่ก็อยู่ในระดับที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ในการแก้ปัญหาเดียวกันนี้ วิธีแก้ปัญหาของนักเรียนชั้นประถมศึกษาถูกต้อง แต่ค่อนข้างซับซ้อน นี่แสดงให้เห็นถึงช่องว่างในระดับความรู้

ตอนนี้จงจื่อหย่าก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกัน แต่ตราบใดที่จงจื่อหย่าได้เห็นมันอีกครั้ง เขาก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บแบบเดิมอีกต่อไป การบาดเจ็บแต่ละครั้งบนร่างกายของเขาจะทำให้เขาเติบโตอย่างรวดเร็ว

พูดง่าย แต่ในโลกนี้มีคนไม่มากนักที่ทำได้จริง เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือเพียงแค่เทคนิคการใช้ดาบ ไม่ใช่สิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้นที่อยู่เบื้องหลังเทคนิคการใช้ดาบ

อย่างไรก็ตาม จงจื่อหย่าสามารถคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นด้านหลังได้จากลักษณะภายนอกในเวลาอันสั้นมาก และเขาสามารถนำมาปรับใช้กับตัวเองได้ทันที ความสามารถนี้ถือว่าผิดปกติอย่างยิ่ง

ฝีมือการฟันดาบของนางฟ้าสาวคุกคามเขาน้อยลงเรื่อยๆ

หลี่ซวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น: “สมองของฉันไม่ดีเท่าเขา ฉันทำได้ถึงระดับนั้นไม่ได้หรอก”

“นั่นไม่ใช่เป้าหมายของคุณ” โจวเหวินส่ายหัว แต่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม

เมื่อผู้คนคิดว่าช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดของจงจื่อหย่าได้ผ่านพ้นไปแล้ว เขากลับได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง และครั้งนี้บาดเจ็บสาหัสกว่าเดิม รอยดาบเกือบจะตัดกระดูกแขนของเขาขาด

วิชาดาบของนางฟ้าสาวได้พัฒนาไปหลายด้าน แต่ก็ยังไม่เหนือกว่าวิชาดาบของจงจื่อหย่า

สิ่งของชิ้นเดียวกัน หากอยู่ในมือของคนต่างกัน ก็จะมีวิธีการใช้งานที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับตัวบุคคล ไม่ใช่ตัวสิ่งของเอง

ในสายตาของเกษตรกร ต้นไม้มีไว้สำหรับออกดอกและผล ในสายตาของช่างไม้ ต้นไม้มีไว้สำหรับทำเตียงไม้หรือโต๊ะไม้ และในสายตาของคนทำสวน ต้นไม้เป็นส่วนหนึ่งของสวน

เช่นเดียวกับวิชาดาบ วิชาดาบเดียวกันนี้สามารถตีความหมายได้แตกต่างกัน

เห็นได้ชัดว่านางฟ้าตนนั้นไม่ได้ต้องการฆ่าจงจื่อหย่าโดยตรง สิ่งที่เธอต้องการทำลายคือความมั่นใจในตนเองของจงจื่อหย่า รวมถึงความมั่นใจในความเป็นมนุษย์ด้วย

การแข่งขันอาจล้มเหลว อาจล้มลง และสักวันหนึ่งก็อาจมีความหวังที่จะลุกขึ้นมาใหม่ แต่เมื่อใดที่สูญเสียความมั่นใจในตนเองไปแล้ว แม้ว่าจะสามารถอยู่รอดได้ มันก็เป็นเพียงส่วนประกอบเสริมเท่านั้น

“เจ้าจะต้องชดใช้ความหยิ่งผยองของเจ้า” จงจื่อหย่าผู้ซึ่งเต็มไปด้วยเลือด ยังคงจ้องมองด้วยสายตาแน่วแน่ไม่หวั่นไหว

“ฉันแค่ชอบแววตาของเธอน่ะ” นางฟ้าสาวตอบอย่างไม่แยแส ดาบในมือยังคงไม่ขยับเขยื้อน

การใช้ดาบครั้งแล้วครั้งเล่า วิชาดาบนั้นราวกับรวบรวมความลับทั้งหมดระหว่างสวรรค์และโลกไว้ด้วยกัน ใช้กลอุบายเดียวกัน แต่ความแตกต่างระหว่างสวรรค์และโลกทำให้ความสามารถของจงจื่อหย่าไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

จงจื่อหย่าเปรียบเสมือนสัตว์ร้ายที่ถูกขัง แม้จะดุร้าย แต่ก็ทำให้คนรู้สึกสงสาร

หัวใจของจงจื่อหย่ายังไม่หวั่นไหว แต่เหล่ามนุษย์ที่เฝ้าดูการต่อสู้ได้ค่อยๆ ปลูกฝังเมล็ดพันธุ์แห่งเทพธิดาผู้ไร้เทียมทานลงในหัวใจของพวกเขาแล้ว และเมื่อการต่อสู้ดำเนินต่อไป เมล็ดพันธุ์นี้ก็ยิ่งหยั่งรากและเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

หากจงจื่อหย่าพ่ายแพ้ในลักษณะนี้ในวันนี้ เกรงว่าเมล็ดพันธุ์นี้จะกลายเป็นกำแพงอมตะ ขัดขวางไม่ให้มนุษย์ค้นหาความมั่นใจในเผ่าพันธุ์ของตนเองได้

“เจ้ารู้ไหมว่าพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกคืออะไร?” จงจื่อหย่าถามขึ้นอย่างกระทันหัน แล้วมองไปยังนางฟ้าสาวที่ไม่ได้ไล่ตาม

“ฉันไม่รู้” นางฟ้าไม่กลัวว่าจงจื่อหย่าจะหนีไป ที่นี่ไม่มีค่ายเทเลพอร์ต และลูกบาศก์รูบิกก็ไม่สามารถส่งสิ่งมีชีวิตใดๆ ได้ แม้ว่าจงจื่อหย่าอยากจะหนี เขาจะหนีไปไหนได้ในมิติอื่น?

“พรสวรรค์ที่ทรงพลังที่สุดในโลกคือวิวัฒนาการ สิ่งมีชีวิตทุกชนิดสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ด้วยวิวัฒนาการของตนเอง ปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมต่างๆ และทำสิ่งที่ไม่สามารถทำได้ด้วยตัวเอง” จงจื่อหย่าจ้องมองอย่างร้อนแรง ขณะเดียวกัน การเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์บางอย่างก็ค่อยๆ เกิดขึ้นในร่างกายของนางฟ้าสาว

“แล้วต่อล่ะ?” นางฟ้าถามด้วยความสนใจ

“และพรสวรรค์ของฉันคือการพัฒนาขั้นสุดยอด” เมื่อจงจื่อหย่าพูดจบ การเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเธอก็ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างฉับพลัน

บาดแผลหายอย่างรวดเร็ว และในชั่วพริบตาเดียวก็กลับมาใสและขาวเหมือนเดิม ราวกับมีแสงเรืองรองส่องประกายอยู่บนผิวหนัง และเส้นผมทุกเส้นก็เปล่งประกายเรืองรองเช่นกัน

“ทุกความล้มเหลวที่ฉันประสบในชีวิต ทุกความเจ็บปวดที่ฉันต้องทน แม้ว่าร่างกายของฉันจะบอบช้ำ ตราบใดที่ฉันไม่สามารถฆ่าความเจ็บปวดนั้นได้ มันจะกลายเป็นรากฐานของการพัฒนาของฉัน ให้ฉันสร้างบันไดสู่ชัยชนะ และเจ้าจงอยู่เคียงข้างฉัน ทุกบาดแผลที่เจ้าก่อขึ้นจะนำเจ้าเข้าใกล้หลุมศพมากขึ้นเรื่อยๆ…” ดวงตาของจงจื่อหย่าร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ

“มันก็ดูไม่ต่างจากเดิมเลย” นางฟ้ากล่าวอย่างแผ่วเบา

ร่างกายของจงจื่อหย่าดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ซึ่งแตกต่างจากหลี่ซวน ทุกครั้งที่หลี่ซวนได้รับบาดเจ็บ เกราะบนร่างกายของเขาจะเปลี่ยนแปลงไป ซึ่งเป็นสัญญาณที่ชัดเจนมากของการวิวัฒนาการ

แต่สำหรับจงจื่อหย่าแล้ว ร่างกายของเขายังคงเหมือนเดิม ไม่ต่างจากเดิม เขายังมีมือสองข้าง เท้าสองข้าง และหัวเดียว ในความคิดของหลี่ซวน นั่นเป็นเพราะจงจื่อหย่ายังพัฒนาไม่มากพอ

“วิวัฒนาการของฉันมาถึงแล้ว” จงจื่อหย่าชี้ไปที่ศีรษะของเธอราวกับว่าดวงตาของเธอกำลังลุกโชนด้วยเปลวไฟ

ทันทีที่เสียงนั้นแผ่วลง ร่างของจงจื่อหย่าก็ขยับอีกครั้ง พุ่งเข้าหาเทพธิดาอีกครั้ง และทุบกำปั้นลงบนใบหน้าอันงดงามของเทพธิดา

นางฟ้าสาวจ้องมองจงจื่อหย่าอย่างเย็นชา จนกระทั่งหมัดของจงจื่อหย่ากำลังจะถึงตัวเธอ เธอก็เหวี่ยงดาบในมืออีกครั้ง

ดาบนั้นดูเหมือนจะทำให้สายรุ้งตกใจ และพุ่งเข้ามาฟาดฟันที่กำปั้นของจงจื่อหย่าก่อนเป็นอันดับแรก

ไม่มีเสียงกระทบกันระหว่างกำปั้นและดาบ และไม่มีเสียงดาบฟาดลงบนกำปั้นของจงจื่อหย่า

ราวกับศาสดาผู้ไม่เคยมีใครค้นพบ หมัดของจงจื่อหยานที่ดูเหมือนจะระดมยิงด้วยพลังทั้งหมดนั้น กลับถูกปิดไว้ แต่หมัดอีกข้างกลับส่งแรงออกมาอย่างกะทันหันและพุ่งเข้าใส่แก้มของเซียนจากมุมที่ไม่น่าเชื่อ

สีตาของนางฟ้าสาวเปลี่ยนไปอย่างประหลาด ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจงจื่อหย่าจะใช้กลอุบายอะไร เธอก็มองทะลุได้ในพริบตา แต่ครั้งนี้ เธอกลับมองไม่เห็นแม้แต่กำปั้นทั้งสองข้างของจงจื่อหย่าด้วยซ้ำ

สิ่งนี้แสดงให้เห็นถึงปัญหาเพียงข้อเดียว ระดับพลังของจงจื่อหย่าได้เข้าใกล้ระดับของเธอแล้ว ทำให้เธอไม่สามารถมองลงมาจากระดับที่สูงกว่าได้

เป็นครั้งแรกที่นางฟ้าเลือกที่จะถอย หลบไปด้านข้าง และหลบหมัดของจงจื่อหย่าได้

เมื่อนางฟ้าสาวถอยร่น การโจมตีของจงจื่อหย่าก็พรั่งพรูออกมาดุจสายน้ำภูเขา ทำให้นางฟ้าสาวไม่มีโอกาสต่อสู้กลับ ได้แต่ถอยหนีและหลบหลีก

เหล่าผู้คนที่เฝ้าดูการต่อสู้ต่างรู้สึกเลือดขึ้นพลัน หัวใจที่แทบจะหยุดเต้นเมื่อครู่ก็กลับมาเต้นอีกครั้ง