I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1773

“แล้วก็มีคนช่วยชีวิตกระต่ายและเลี้ยงหมาป่า จากนั้นมาโลกก็สวยงาม” คิลลี่ โมยูพูดอย่างประชดประชัน

“เรื่องนี้จบแล้วเหรอ?” โจวเหวินรู้สึกว่าเรื่องนี้ยังไม่น่าจะจบลงง่ายๆ

“แน่นอนว่ามันยังไม่จบ หมาป่าก็คือหมาป่า ไม่ใช่หมา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวที่สุด บางครั้งกระต่ายอาจไม่ใช่กระต่ายจริงๆ นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด” ปีศาจเยาะเย้ยขณะกำลังฆ่ามัน

“คุณควรเล่าเรื่องของคุณให้จบได้แล้ว” โจวเหวินน่าจะมีเบาะแสบางอย่างอยู่บ้าง

“ฉันพูดจบแล้ว คุณน่าจะคิดเรื่องต่อไปได้แล้ว” คิลล์เดมอนเหลือบมองปีศาจน้อยแล้วพูด

“กระต่ายคือใคร?” โจวเหวินคงเดาออกแล้ว เผ่าโปรทอสคงเป็นหมาป่า และทารกปีศาจหรือเผ่าพันธุ์ใดเผ่าพันธุ์หนึ่งที่แทนทารกปีศาจก็คือนักล่า ส่วนกระต่ายนั้น โจวเหวินยังไม่แน่ใจ

“คุณคิดว่าไงล่ะ?” คิลล์เดมอนถามกลับ

“เซียนจู่?” โจวเหวินเดาในใจ แต่เขาก็ไม่แน่ใจนัก

“พวกมันดูน่ารักเหมือนกระต่าย แต่จริงๆ แล้วพวกมันน่ากลัวกว่าหมาป่าเสียอีก” เกม Killing the Demon ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ถือว่าเป็นค่าเริ่มต้นอยู่แล้ว

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง คิลล์เดมอนก็พูดต่อว่า “ตอนนี้คุณคงเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมผมถึงย้ำอยู่เสมอว่าผมต้องไม่ยอมให้เจ้านายถูกเปิดเผยตัวเด็ดขาด?”

“เข้าใจแล้ว แต่ตอนนี้ความลับถูกเปิดเผยแล้ว และข้าก็ถูกทิ้งไว้ในมิติอื่นและออกไปไม่ได้ ท่านคิดว่าเผ่าเซียนจะมาที่นี่ไหม?” โจวเหวินถามอย่างลังเล

อันที่จริงแล้ว เขาไม่ได้ไร้ความสามารถในการออกจากมิติอื่นเสียทีเดียว หากลูกบาศก์รูบิกไม่ส่งเขากลับมา เขาก็สามารถกลับไปเองได้

คนอื่นอาจทำไม่ได้ แต่โจวเหวินผู้มีสัตว์เลี้ยงคู่ใจคือจักรพรรดิซวน สามารถฝ่ากำแพงมิติได้อย่างง่ายดาย การกลับไปจึงไม่ใช่เรื่องยาก เขาเพียงต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับทารกปีศาจจากจอมสังหารปีศาจเท่านั้น

ตอนนี้ข้ารู้ที่มาของทารกปีศาจแล้ว ซึ่งมันยิ่งใหญ่กว่าที่โจวเหวินคาดคิดไว้มาก ทารกปีศาจหรือเผ่าพันธุ์ที่ทารกปีศาจสังกัดอยู่นั้น อาจเคยปราบปรามการดำรงอยู่ของเหล่าอมตะและเทพเจ้ามาแล้ว

“บางทีอาจจะไม่ใช่ ตระกูลอมตะในปัจจุบันอาจไม่ใช่ตระกูลอมตะดั้งเดิมอีกต่อไปแล้ว ตระกูลอมตะที่ก่อกบฏนั้นก็ไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว และเจ้าของก็กลับมาเป็นแบบนี้อีกครั้ง บางทีอาจไม่มีตระกูลอมตะใดจำเธอได้อีกแล้ว” ปีศาจคร่ำครวญและกล่าวว่า “แต่เจ้าควรออกไปจากที่นี่โดยเร็ว อย่ากลัวหมื่นคน เผื่อไว้ก่อนก็แล้วกัน”

“ท่านคิดว่าสิ่งนี้จะสามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งแห่งเผ่าเซียนได้หรือ?” โจวเหวินกล่าวพลางแกว่งตรีศูลทองคำในการจับมือ

“ยากที่จะบอก ถ้าการกบฏยังคงอยู่ สิ่งนี้คงไม่เป็นภัยคุกคามต่อเธอ มิเช่นนั้นเผ่าโปรทอสคงไม่ล่มสลายมานานขนาดนี้ ถ้าเธอไม่อยู่แล้ว บางทีสิ่งนี้อาจจะยังหลอกพวกนั้นได้อยู่” ปีศาจกล่าว

“หืม?” โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

“มิเช่นนั้นแล้ว เจ้าต้องการอะไร? แม้ว่าข้าจะห่างหายจากมิติอื่นมานานและไม่เข้าใจความแข็งแกร่งในปัจจุบันของตระกูลอมตะ แต่พวกเขาสามารถรวบรวมตระกูลเซียนทั้งหกกลับคืนมาได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในตระกูลนั้นจะมีเพียงระดับปลายยุคเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่ระดับวันสิ้นโลก ด้วยพลังของสิ่งนี้ การต่อสู้กับระดับวันสิ้นโลกไม่ใช่เรื่องง่าย เจ้ายังต้องการเป็นศัตรูกับฝูงชนอีกหรือ?” ปีศาจสังหารเยาะเย้ย

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับกันเถอะ” โจวเหวินพูดพลางเมินสีหน้าของจอมพิฆาต และพาทารกปีศาจกลับไปโดยตรง

ในฐานะอาวุธของอสูรน้อย ดาบสังหารอสูรจึงถูกนำกลับเข้าไปในดาบอสูรโดยตรงเช่นกัน

“ไอ้สารเลว แกจะต้องโดนฟ้าผ่าไม่ช้าก็เร็ว” ปีศาจที่ฆ่าคนได้รู้ตัวว่าติดกับดักของโจวเหวิน จึงสบถด่าอย่างรุนแรงในใจ

แน่นอนว่าโจวเหวินไม่ได้ยินคำสาปแช่งนั้น และถึงได้ยินเขาก็จะไม่เก็บมาใส่ใจเด็ดขาด

อัญเชิญจักรพรรดิผู้ทรงพลังเข้าสิงร่างในสภาวะวิญญาณ จากนั้นใช้พลังการส่งผ่านมิติของวิชาลับขโมยสวรรค์ และกลับคืนสู่โลกในทันที

หากปราศจากพลังของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ วิชาขโมยสวรรค์และวิชาเปลี่ยนดวงอาทิตย์จะไม่สามารถทะลุผ่านกำแพงแห่งอวกาศได้ และทำได้เพียงเทเลพอร์ตไปยังมิติอื่นเท่านั้น ไม่สามารถกลับมายังโลกได้

ไม่นานหลังจากที่โจวเหวินกลับสู่โลกมนุษย์ ก็มีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวตัวหนึ่งพุ่งทะลุอากาศลงมายังภูเขาศักดิ์สิทธิ์ แต่ตอนนี้เหลือเพียงภูเขาร้างอยู่บนนั้นแล้ว การค้นหาสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวนั้นใช้เวลานานมาก แต่ก็ไม่พบอะไรเลย

“ฉันรู้เรื่องนี้มานานแล้ว ดังนั้นฉันไม่ควรวิตกกังวลมากนักเกี่ยวกับการเป็นโปรตอสสามตาสีทองที่เกิดจากเด็กมนุษย์” สิ่งมีชีวิตที่น่าสยดสยองขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองภูเขาครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังและหายไป

สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวหลายชนิดได้มาเยือนภูเขานี้ติดต่อกัน แต่เมื่อเห็นภูเขาที่ว่างเปล่าแล้ว ก็ไม่มีใครอยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป แต่ฉันก็อดเสียใจไม่ได้

หลังจากนั้นไม่นาน สัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวอีกตัวก็ปรากฏตัวขึ้นบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ และมีมากกว่าหนึ่งตัวด้วย

หญิงสาวคนนั้นมีรูปลักษณ์ราวกับนางฟ้า เมฆใต้ฝ่าเท้าของเธอโปรยปรายลงบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ และในขณะเดียวกัน ด้วยการสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว ก็มีบางสิ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อนั้น

เมื่อสิ่งนั้นพุ่งออกมาจากข้อมือ มันดูเหมือนแค่กระสุนปืน แต่เมื่อมันตกลงมาหน้าวัด มันกลับกลายเป็นเสาหยกขาวขนาดมหึมา

เสาหยกขาวตั้งตระหง่านอยู่หน้าประตูวัด สูงเกือบเท่าตัววัดขนาดใหญ่ ราวกับว่ามันหยั่งรากลึก และบนเสาหยกขาวนั้นมีโซ่โลหะสีดำพันเกี่ยวอยู่

โซ่โลหะทุกเส้นร้อยผ่านร่างกายของมนุษย์ และมนุษย์ผู้นั้นก็ถูกผูกติดกับเสาหยกขาวอย่างแน่นหนา

“ท่านโจว ท่านทำเรื่องใหญ่โตจริงๆ คราวนี้ทั้งสหพันธ์คงไม่มีใครไม่รู้จักชื่อโจวเหวินของท่านแล้ว” เมื่อเห็นโจวเหวินกลับมา หลี่ซวนก็อุทานด้วยความตื่นเต้น

“ฉันไม่ได้อยากมีชื่อเสียงขนาดนั้นหรอก แต่กำลังของฉันไม่อำนวย” โจวเหวินยิ้ม

“ให้บันไดไปแล้ว แกกล้าปีนขึ้นไปจริงๆเหรอ?” หลี่ซวนต่อยโจวเหวินแล้วดุ

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ต้องมีความสามารถในการปีนป่ายขึ้นไป” โจวเหวินหันไปมองซุนจีแล้วพูดว่า “ลูกชายของข้า เจ้าคิดว่าข้ามีคุณสมบัติที่จะสอนเจ้าได้หรือไม่?”

“ครับ” ซุนจีพยักหน้าอย่างไม่คาดคิด ท่าทีของเขาแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้ โจวเหวินสามารถขับไล่เจตจำนงของเทพนิรนามได้ และเขายังปลอบใจตัวเองได้เมื่อค้นหาร่องรอย โดยคิดว่าเป็นอิทธิพลของกฎแห่งโลกที่ทำให้เทพนิรนามยากที่จะแสดงพลังที่แท้จริงของตนในอากาศ

แต่ตอนนี้โจวเหวินสามารถทำให้เทพเจ้าสามตาทองคำทำพันธสัญญาแห่งเทพเจ้าโดยสมัครใจได้แล้ว นี่คือตัวตนของพลังอำนาจที่แท้จริง (อ่านเพิ่มเติมได้ที่ www.uukanshu.com)

แม้แต่สิ่งมีชีวิตอย่างเทพตาสามดวงสีทองก็ยังเต็มใจเป็นอาวุธของโจวเหวิน เธอเป็นศิษย์ของโจวเหวิน และดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรน่าอับอายเลย

โจวเหวินเห็นว่าศรัทธาของซุนหมี่สั่นคลอนแล้ว เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นลูกบาศก์รูบิกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

“มีคนบุกเข้ามาอีกแล้วเหรอ?” โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ของมีค่าในสุสานเทพถูกเขาเอาไปหมดแล้ว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมลูกบาศก์รูบิคถึงยังคงต่อสู้ต่อไป

ผู้ที่ทะลุทะลวงเข้ามาในครั้งนี้ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นอสูรกายประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายสิงโตแต่ทำจากทองสัมฤทธิ์

แตกต่างจากครั้งก่อน ครั้งนี้ไม่มีภาพทะเลสาบหมอกอีกแล้ว สิงโตทองสัมฤทธิ์ปรากฏขึ้นโดยตรงที่เชิงเขาศักดิ์สิทธิ์

มันขยับกีบทั้งสี่ และดูเหมือนจะมีลมและไฟลุกขึ้นใต้ฝ่าเท้าของมัน และมันก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ในชั่วพริบตา

สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ มีคนสองคนอยู่บนยอดเขาแล้ว ทั้งๆ ที่ยอดเขานั้นควรจะว่างเปล่า

คนหนึ่งเป็นหญิงงามผู้สำคัญ อีกคนหนึ่งเป็นชายรูปงามมาก มีเขามังกรอยู่บนศีรษะ และอีกคนเป็นชายผมขาวราวกับไหมน้ำแข็ง ชายผู้นั้นถูกมัดติดกับเสาหยกขาวด้วยโซ่เหล็กที่ลอดผ่านหน้าอก มองแล้วรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว

“อาจารย์!” โจวเหวินเห็นสีหน้าของชายคนนั้นชัดเจน ร่างกายของเขาก็สั่นเทาขึ้นมาทันที