I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1768

โจวเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นวัตถุสีดำอยู่ด้านล่าง ก่อนที่เขาจะทำอะไรได้ ดาบเวทมนตร์ในอ้อมแขนของทารกเวทมนตร์ก็พุ่งออกมาโดยอัตโนมัติ

ดาบวิเศษเล่มเล็กพุ่งตรงไปยังรากของต้นไม้ผลสีทอง และแทงเข้าไปด้วยเสียงดัง “พลุบ”

ต้นไม้ผลสีทองแข็งแกร่งถูกแทงทะลุโดยตรงด้วยดาบวิเศษ ดาบวิเศษพุ่งเข้าไปเหมือนดอกสว่าน และหายไปในพริบตา มีเพียงเสียงคลิกดังออกมาจากรูที่เจาะ และมีผงแป้งฟุ้งกระจายออกมาด้วย

“พลังโจมตีของดาบเวทมนตร์แข็งแกร่งขึ้นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” โจวเหวินกล่าวด้วยความประหลาดใจ

เมื่อครั้งที่ทารกอสูรได้รับดาบอสูร พลังของดาบอสูรยังไม่ทรงพลังมากนัก แต่ตอนนี้ดาบอสูรมีพลังมหาศาล ต้นไม้ผลสีทองที่แม้แต่จักรพรรดิปี่เมิ่งระดับภัยพิบัติทางธรรมชาติยังทำร้ายไม่ได้ กลับถูกดาบอสูรแทงทะลุได้อย่างง่ายดาย นี่คือพลังของดาบอสูรเอง ไม่ใช่พลังจากการอวยพรของทารกอสูร

“ดูเหมือนว่าพลังของดาบปีศาจเองก็สามารถเติบโตไปพร้อมกับการเติบโตของทารกปีศาจได้” โจวเหวินรู้สึกอิจฉาในความสามารถของทารกปีศาจเป็นอย่างมาก

โจวเหวินยังคงอิจฉาอยู่ แต่คนที่ชมการต่อสู้ต่างก็ประหลาดใจและพูดไม่ออก พลังทำลายล้างที่ดาบวิเศษแสดงออกมานั้นเหลือเชื่อจริงๆ

บูม!

ไม่นานหลังจากนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงดังลั่น ต้นไม้ผลสีทองซึ่งเดิมทีหยั่งรากลึกอยู่ในสารสีดำนั้นหักโค่นจากราก และต้นไม้ทั้งต้นก็ล้มลงไปกองอยู่บนพื้นด้านหนึ่ง

หลังจากต้นไม้ผลสีทองล้มลง หลุมสีดำเคลือบเงาก็ปรากฏขึ้น ณ ตำแหน่งเดิม ซึ่งทอดยาวลงไปถึงด้านล่างในแนวดิ่ง แต่เมื่อมองเผินๆ แล้วกลับดูเหมือนเหวที่ไม่มีก้นบึ้ง

“จริงหรือที่เจ้าค้นพบกุญแจสู่โลกเหนือธรรมชาติในครั้งนี้?” โจวเหวินอุทานด้วยความประหลาดใจ เขาขุดต้นไม้เพียงเพื่อถ่วงเวลา ใครจะไปคิดว่าเขาจะค้นพบมันได้จริงๆ

“ปรากฏว่ามีถ้ำอยู่ใต้ต้นไม้ผลสีทอง การขุดต้นไม้ของโจวเหวินมีความหมายจริงๆ ศาสตราจารย์กู่ คุณคิดว่าในถ้ำนั้นจะมีอะไร?” ซูอี้เข้าใจเจตนาของโจวเหวินอย่างถ่องแท้ แต่ความคิดเห็นของเธอกลับไม่สอดคล้องกัน คนส่วนใหญ่คิดเหมือนกัน ทุกคนคิดว่าโจวเหวินได้ตัดสินไปแล้วว่ามีหลุมอยู่ใต้พื้นดิน

“ผมไม่รู้ ทุกอย่างยังไม่ทราบ” ศาสตราจารย์กูกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ถ้าหากมีพวกต่างดาวเหล่านั้นเป็นตัวอย่างตอนที่เขาผ่านกำแพงกั้นมาก่อนหน้านี้ ทุกสิ่งที่โจวเหวินเผชิญในตอนนี้ก็จะเป็นสิ่งที่ไม่รู้จัก และความยากก็จะเหมือนเดิม มันไม่เหมือนกัน ผมหวังเพียงว่าเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย”

ผู้ชมจำนวนมากต่างจ้องมองหน้าจอด้วยความกังวลใจ ดังที่ศาสตราจารย์กูได้กล่าวไว้ ทุกย่างก้าวที่โจวเหวินเดินไปในตอนนี้ล้วนเป็นการท้าทายสิ่งที่ไม่แน่นอน มันตึงเครียดกว่าการต่อสู้ที่รู้ผลลัพธ์มานานแล้วเสียอีก

โจวเหวินเหลือบมองถ้ำและไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไป เขาแค่ต้องการถ่วงเวลาเท่านั้น ยังไงเขาก็ต้องรอให้ข้อมูลในโทรศัพท์ดาวน์โหลดเสร็จก่อนอยู่ดี

เขาไม่ได้ขยับมาที่นี่ แต่ทารกปีศาจกลับขยับ มันกระโดดลงไปในถ้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง โจวเหวินตกใจมาก เขาอยากจะเรียกทารกปีศาจกลับมา แต่ก็สายเกินไปแล้ว

หลังจากที่อสูรน้อยกระโดดลงไปในหลุม เขาก็ถูกตัดขาดจากโลกวิญญาณทันที เขาสามารถรับรู้ได้เพียงการมีอยู่ของอสูรน้อย แต่ไม่สามารถส่งผ่านข้อมูลทางจิตวิญญาณกับมันได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โจวเหวินก็เรียกจักรพรรดิปี่เมิ่งกลับมา แล้วกระโดดเข้าไป

จากความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับทารกปีศาจ เธอไม่ควรตายอย่างโง่เขลา และอาจไม่มีอันตรายอย่างที่คิดไว้ด้านล่าง

“ไอ้เด็กเหม็นนั่น…มันก็แค่คนโง่…” อันเทียนจั่วแทบระเบิดด้วยความโกรธ เขาไม่มีแม้แต่การสืบสวนหรือการทดสอบขั้นพื้นฐานเลยสักนิด จึงกระโดดลงไปตรงๆ ซึ่งนั่นก็ไม่ต่างอะไรกับความตาย

อันเซิงกลัวที่จะพูดต่อหน้าเขา และเขาก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายให้โจวเหวินฟังอย่างไร พฤติกรรมเช่นนี้ช่างบุ่มบ่ามเกินไปจริงๆ

“โอ้ ผมยังเด็กเกินไป ผมหลงใหลในความสำเร็จครั้งก่อนมากจนไม่ได้ทำการตรวจสอบขั้นพื้นฐานเลย และก็รีบด่วนสรุปแบบนี้” ศาสตราจารย์กู่ถอนหายใจและส่ายหัว

คราวนี้แม้แต่แฟนคลับผิวสีหลายคนของศาสตราจารย์กู่ก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผล และดูเหมือนว่าการตัดสินใจของโจวเหวินนั้นประมาทเกินไปจริงๆ

พวกเขารู้ได้อย่างไรว่าโจวเหวินไม่มีทางเลือกอื่น จึงไม่สามารถปล่อยให้ทารกวิเศษออกไปผจญภัยด้วยตัวคนเดียวได้

ขณะที่โจวเหวินกระโดดลงไปในหลุม ภาพของลูกรูบิคก็จมลงสู่ความมืดมิด ความมืดนั้นคงอยู่นานก่อนที่จะสว่างขึ้นมาอีกครั้งอย่างฉับพลัน

เนื่องจากแสงสว่างจ้าเกินไป ดวงตาของฉันจึงรับไม่ไหว ฉันรู้สึกเหมือนมีแสงจ้าอยู่ตรงหน้า และมองไม่เห็นอะไรเลย หลังจากนั้นไม่นาน ดวงตาของฉันก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับแสงจ้า และในที่สุดฉันก็มองเห็นภาพได้อย่างชัดเจน

ภาพที่เห็นช่างน่าตกตะลึง มันเป็นพระราชวังขนาดมหึมา ใหญ่กว่าพระราชวังของมนุษย์มาก เสาทุกต้นสูงถึงร้อยเมตร และเครื่องใช้ต่างๆ ก็ล้วนน่าทึ่ง แม้แต่บันไดในพระราชวัง ชั้นแรกสูงกว่าสิบเมตร

เมื่อถึงสุดบันได ก็พบกับบัลลังก์สูงเกือบหนึ่งร้อยเมตร ซึ่งมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์นั่งอยู่ โดยทั้งตัวของมันห่อหุ้มด้วยเกราะทองคำ

สิ่งมีชีวิตนั้นมีรูปร่างคล้ายมนุษย์มาก แต่ขนาดของมันใหญ่กว่ามนุษย์มาก

ต่อหน้าพระราชวังและเหล่าอสูรกายอันใหญ่โต โจวเหวินและทารกอสูรนั้นดูเล็กจิ๋วราวกับมด แม้แต่มนุษย์ที่รับชมการต่อสู้ผ่านการถ่ายทอดสดก็ย่อมรู้สึกถึงความเล็กจิ๋วที่ไม่อาจเปรียบเทียบได้ในใจ

ทันใดนั้น ยักษ์ทองบนบัลลังก์ก็ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่หนึ่งเป็นสีฟ้าดุจทะเล และบนหน้าผากของเขามีดวงตาแนวตั้งที่มีม่านตาสีทอง ดวงตาทั้งสามจ้องมองโจวเหวินและทารกปีศาจเบื้องหน้าอย่างเย็นชา ดูถูกมนุษย์ราวกับเทพเจ้า

คนธรรมดาทั่วไปคิดว่ายักษ์ในชุดเกราะทองคำนี้ช่างน่าทึ่งราวกับเทพเจ้าหรือปีศาจ แต่ผู้ทรงพลังจากมิติอื่นที่กำลังเฝ้าดูการต่อสู้อยู่นั้นกลับตัวสั่นแทบจะกรีดร้องออกมา

“โปรทอสสามตา!” เห็นได้ชัดว่า ความสามารถในการค้นหาร่องรอยนั้นเทียบไม่ได้กับสัตว์ประหลาดโบราณเหล่านั้น เขาจึงพล่ามออกมา

“โปรทอสสามตาตัวไหน?” หลี่ซวนที่อยู่ด้านข้างหันไปมองเธอแล้วถาม

“นั่นคือเผ่าโปรทอสที่ตายไปในชั่วข้ามคืนในตำนาน ดวงตาสีทองแนวตั้งเป็นหลักฐานแสดงถึงเชื้อสายอันสูงส่งของเผ่าโปรทอส ข้าไม่คิดว่าเผ่าโปรทอสจะยังไม่สูญพันธุ์ไปทั้งหมด… ยังคงมีเผ่าโปรทอสแท้ๆ อาศัยอยู่ในโลก…” (พยายามหาคำพูดที่ซับซ้อน) กล่าวต่อว่า “โจวเหวินกลัวว่าเขาจะกลับมาไม่ได้”

“เผ่าพันธุ์ต่างมิติไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรนัก และเหล่าโจวก็ไม่เคยถูกฆ่ามาก่อน แล้วเผ่าโปรทอสมีอะไรดีนักหนา?” หลี่ซวนเบ้ปากแล้วพูด

“เจ้ารู้อะไรบ้างล่ะ ผู้ที่มีดวงตาทองคำแนวตั้งนั้นเป็นสายเลือดที่สูงส่งที่สุดในหมู่เผ่าโปรทอส เป็นผู้แข็งแกร่งโดยธรรมชาติ มีพลังที่หาใครเทียบได้ยาก อีกทั้งยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่หายากมากในหมู่เผ่าโปรทอส และเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ได้มากมาย ทำไมมนุษย์ธรรมดาอย่างเจ้าจะสู้ไม่ได้ล่ะ โจวเหวินจะต้องตายอย่างแน่นอน” ซุนหมี่กล่าวด้วยความมั่นใจ

“คุณกำลังจะบอกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับวันสิ้นโลกใช่ไหมครับ?” หลี่ซวนถามด้วยเสียงสั่นเครือ

“มันเหนือกว่าระดับจุดจบของโลกเสียอีก แม้แต่ในระดับจุดจบของโลก เผ่าเทพสามตาเองก็ยังเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุด สมัยก่อนพวกเขาสามารถต่อสู้กับเผ่าอมตะในยุครุ่งเรืองได้…” ซุนจี้ถอนหายใจ