I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1765

“ต้นไม้ผลสีทองไม่ใช่จุดจบ” ซุนจีกล่าว

“แปลกจัง ในเมื่อต้นไม้ผลไม้สีทองไม่ใช่จุดสิ้นสุด ทำไมลูกบาศก์รูบิคถึงจบการต่อสู้โดยอัตโนมัติหลังจากเก็บแอปเปิ้ลสีทองหมดแล้วล่ะ?” โจวเหวินถาม

“พวกเจ้าคิดว่ามันคืออะไร? มันไม่ใช่ดินแดนขยะในจักรวาลโลกของพวกเจ้าหรอก แต่มันคือดินแดนมิติอื่นต่างหาก” ซุนจีกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงดูถูก “ในทะเลสาบจมน้ำไม่มีแท่นเทเลพอร์ต วิธีเดียวที่จะออกจากที่นั่นได้คือการเก็บผลไม้สีทอง พวกมนุษย์โง่เขลา พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่ามีแต่พวกที่อยู่ในรายชื่อในมิติอื่นเท่านั้นที่สามารถเก็บผลไม้สีทองได้? ความจริงแล้ว พวกนั้นเป็นแค่พวกไร้ความสามารถในมิติอื่นเท่านั้นที่สามารถเก็บผลไม้สีทองได้ มีคนเก่งๆ มากมาย เหตุผลที่ยังมีผลไม้สีทองเหลืออยู่จนถึงตอนนี้ก็เพราะว่าพวกมันถูกใช้ในการสำรวจทะเลสาบจมน้ำจริงๆ แต่ถูกพวกมนุษย์โง่เขลาอย่างพวกเจ้าเก็บไปหมดแล้ว ตอนนี้ถ้าพวกมันไม่สามารถผ่านด่านได้จริงๆ พวกเจ้าก็จะไม่สามารถออกจากทะเลสาบจมน้ำได้”

“ดูเหมือนว่ามิติอื่นจะไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับทะเลสาบแห่งการจมน้ำมากนัก สิ่งที่คุณพูดมานั้น มิติอื่นเพิ่งได้เรียนรู้เกี่ยวกับมัน” โจวเหวินกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

ซุนจีไม่ได้ปฏิเสธ แต่เบ้ปากแล้วพูดว่า “ถึงแม้ทะเลสาบจมน้ำจะอยู่ในมิติอื่น แต่มันก็เป็นสถานที่ที่มีชื่อเสียง มีคนรู้จักมากมาย แต่มีไม่กี่คนที่กล้าไปสำรวจที่นั่นจริงๆ”

“ทำไมเหรอ?” โจวเหวินถามด้วยความสงสัย

“เพราะที่นั่นมีสุสานของเทพเจ้า” ซุนจีกล่าว

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีเทพเจ้าอยู่ในมิติต่างๆ” โจวเหวินยิ้ม

สำหรับมนุษย์แล้ว สิ่งมีชีวิตจากมิติต่างๆ เหล่านั้นไม่ต่างจากเทพเจ้าและปีศาจ และหลายเผ่าพันธุ์ในมิติต่างๆ ก็มีเผ่าพันธุ์เช่นผีและอมตะอยู่ด้วยเช่นกัน

ในสถานที่เช่นนั้น ยังมีแนวคิดเรื่องพระเจ้าอยู่ด้วย ซึ่งทำให้โจวเหวินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

“ฮึ่ม เทพเจ้าในมิติต่างๆ กับเทพเจ้าของมนุษย์อย่างพวกเจ้าเป็นคนละเรื่องกันเลย สำหรับพวกเจ้ามนุษย์ เทพเจ้าเป็นเพียงความเชื่อทางจิตวิญญาณ ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่จริง และในมิติต่างๆ เทพเจ้าก็เป็นเพียงเผ่าพันธุ์หนึ่ง ไม่ใช่ความว่างเปล่าหรือสิ่งเหนือธรรมชาติอย่างที่พวกเจ้ามนุษย์จินตนาการ” นับตั้งแต่ซุนหมี่เป็นศิษย์ของอาจารย์ เธอก็รู้สึกไม่สบายใจที่จะมองหน้าโจวเหวิน และคำพูดของเขาก็ยิ่งบาดใจกว่าเดิม

“ถ้าอย่างนั้นสุสานของเทพเจ้าก็คือสถานที่ที่เทพเจ้าฝังศพผู้คนของพวกเขางั้นหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้น เทพเจ้าต้องรู้จักที่นี่ดี ทำไมพวกเขาไม่เข้าไปเองล่ะ?” โจวเหวินถามด้วยความสงสัยในใจ

“ถ้าเผ่าโปรทอสยังไม่ตาย จะเรียกว่าสุสานของเทพเจ้าได้อย่างไร” ซุนจีกล่าวอย่างห้วนๆ

เดิมทีเผ่าโปรทอสเป็นเผ่าที่ทรงพลังมากในมิติต่าง ๆ และสามารถยืนหยัดเคียงข้างเผ่าอมตะได้ เผ่าอมตะทั้งสองต่อสู้แย่งชิงความเป็นใหญ่ในมิติต่าง ๆ และแทบจะแยกจากกันไม่ได้เลยเป็นเวลานาน

แต่แล้ววันหนึ่ง สถานที่กำเนิดของเผ่าโปรทอสก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน และเผ่าโปรทอสก็สูญสิ้นไป ปัจจุบันแทบไม่มีเผ่าโปรทอสเหลือรอดอยู่เลย

ส่วนสาเหตุที่เผ่าโปรทอสถูกทำลายนั้น ยังไม่มีคำแถลงที่แน่ชัด

ข้อสรุปที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือ มันถูกทำลายโดยตระกูลเซียน แต่ตระกูลเซียนไม่เคยยอมรับเรื่องนี้ ดังนั้นจึงไม่มีใครสามารถระบุสถานการณ์ที่แท้จริงได้

หลายเผ่าพันธุ์ในมิติต่างๆ รู้ว่าครั้งหนึ่งเคยมีภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ยิ่งใหญ่ตระการตาอย่างหาที่เปรียบมิได้ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นเปรียบได้กับโลกใบหนึ่ง สามารถรองรับทุกสิ่งได้ และเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์นับไม่ถ้วน

แต่ในคืนนั้น ภูเขาก็หายไป สถานที่เดิมของภูเขากลายเป็นทะเลสาบที่ลึกสุดหยั่ง ต่อมา ผู้ทรงพลังมากมายจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ ได้เข้าไปในนั้น พยายามค้นหาความลับของการทำลายล้างของเหล่าเทพในชั่วข้ามคืน แต่ผลลัพธ์ก็คือ พวกเขาไม่สามารถกลับออกมาได้ และไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถออกมาจากที่นั่นได้

ดินแดนแห่งการจม หมายถึง ดินแดนที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์จมลง และยังหมายถึงการจมลงของสรรพสิ่ง ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเข้าไปในนั้น

หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้ที่ลูกบาศก์รูบิคได้จุดชนวนการต่อสู้ในดินแดนแห่งท้องทะเล ฉันเกรงว่าเหล่าผู้ทรงพลังจากมิติต่างๆ คงไม่กล้าเข้าไปในนั้น

ความเข้าใจในมิติที่แตกต่างกันเกี่ยวกับดินแดนแห่งการจมนั้นไม่ได้ดีไปกว่าความเข้าใจของมนุษย์มากนัก พวกเขาก็ต้องการเข้าใจว่าผลไม้สีทองเป็นเพียงเครื่องมือที่จะช่วยให้หลุดพ้นจากดินแดนแห่งการจมหลังจากผ่านการวิเคราะห์เบื้องต้นแล้ว ไม่ใช่กุญแจสำคัญที่แท้จริงในการเข้าสู่ดินแดนแห่งการจม

แม้แต่ผู้ทรงพลังระดับเอสชาทก็ยังไม่กล้าเสี่ยงเข้าไปในดินแดนแห่งการจมดิ่งอย่างง่ายดาย มิเช่นนั้นจะเป็นตาของมนุษย์ที่จะเก็บผลไม้สีทองเหล่านั้นไป

“ตอนนี้เจ้ารู้ความลับที่แท้จริงของดินแดนจมน้ำแล้ว เจ้ากล้าที่จะฝ่าด่านเข้าไปหรือไม่?” ซุนหมี่มองโจวเหวินด้วยสายตาที่ท้าทาย

“พอคุณพูดแบบนี้แล้ว ผมยิ่งไม่กล้าเลยจริงๆ” โจวเหวินยิ้ม

“ฮึ่ม” ซุนจีรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้โจวเหวินคงผ่านด่านนี้ไปได้ยากจริงๆ

แม้แต่เหล่าผู้มีอำนาจระดับสูงจากมิติต่างๆ ก็ยังไม่กล้าเสี่ยงง่ายๆ และปล่อยให้โจวเหวินซึ่งเป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ต้องฝ่าด่านในสถานการณ์ที่ใกล้ตายเช่นนี้ ตราบใดที่จิตใจของเขาไม่มีปัญหา เขาก็จะไม่เลือกที่จะไปในตอนนี้อย่างแน่นอน

“เจ้ากล้าหรือ?” โจวเหวินถามอย่างไม่ต้องการคำตอบ

“ฉันไม่กล้าทำอย่างอื่นหรอก ฉันไม่ใช่ครู” ซุนหมี่พูดอย่างหงุดหงิด

“ใช่แล้ว ในฐานะอาจารย์ของเธอ วันนี้ฉันจะสอนอะไรบางอย่างให้เธอ” โจวเหวินกล่าว

“ตอนนี้เจ้าจะบุกเข้าไปในดินแดนที่จมอยู่ใต้น้ำงั้นหรือ?” ซุนจีมองโจวเหวินด้วยดวงตาเบิกกว้าง ราวกับกำลังมองคนโง่

“ใช่แล้ว การจะเป็นครูของคุณได้ คุณต้องสอนในสิ่งที่คุณเองก็ไม่รู้ด้วย มิเช่นนั้นแล้ว คุณจะเป็นครูของคุณได้อย่างไร” โจวเหวินกล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

แน่นอนว่าเขาไม่ได้อยากสอนซุนจีจริงๆ และเขาก็ไม่อยากเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อเรื่องนี้ด้วย เหตุผลที่เขาเลือกที่จะผ่านกำแพงนั้นไปในตอนนี้ก็เพราะเขาเห็นบางอย่างในดินแดนที่กำลังจมลง

ก่อนหน้านี้ โจวเหวินไม่ได้ใส่ใจกับจุดที่จมน้ำมากนัก แต่ครั้งนี้เมื่อหมิงซิวและคนอื่นๆ ผ่านด่านไป โจวเหวินกลับให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหมิงซิวผ่านด่านไป โจวเหวินเองก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย

ถึงแม้เขาจะสอนหมิงซิวและคนอื่นๆ เกี่ยวกับวิธีการผ่านพิธีการศุลกากรและการเก็บแอปเปิ้ลทองคำแล้วก็ตาม แต่ถึงแม้พวกเขาจะมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ พวกเขาก็ยังคงมีความกังวลอยู่บ้าง

ดังนั้นโจวเหวินจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างมาก และด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้เห็นบางสิ่ง สิ่งที่เขาคิดว่าไม่น่าจะมีอยู่จริงในมิติอื่น

มันเป็นรอยมือเล็กๆ บนต้นไม้ผลสีทอง ซึ่งเป็นร่องรอยของการคัดลอกข้อมูลจากโทรศัพท์มือถือ และยังมีรอยมือเล็กๆ ขนาดต่างๆ กัน ซึ่งค่อนข้างน่าประหลาดใจ

ที่มาของโทรศัพท์มือถือลึกลับกว่าที่โจวเหวินคาดคิดไว้ และแม้แต่ในมิติที่แตกต่างกันก็ยังมีร่องรอยอยู่ ดังนั้นโจวเหวินจึงนึกไม่ถึงเลยว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่สร้างโทรศัพท์มือถือขึ้นมาได้

เดิมทีหลังจากฉินเจิ้นฝ่าด่านเข้าไปได้แล้ว โจวเหวินอยากจะขึ้นไปถ่ายรูปรูปแบบมือเล็กๆ นั้น แต่จงจื่อหย่าและหลิวหยุนได้ไปก่อนแล้ว

แต่ไม่เป็นไร ตราบใดที่เขาดาวน์โหลดรูปแบบมือเล็กๆ และพยายามเจาะระบบในเกม เขาก็ยังสามารถได้รับประสบการณ์กลับมาได้อยู่ดี

แน่นอนว่ายังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่งที่ทำให้โจวเหวินมั่นใจมาก เขาพบว่าเสียงถอนหายใจของหวังจือนั้นแรงกว่าที่เขาคาดคิดไว้ นี่จึงเป็นอีกปัจจัยหนึ่งที่ทำให้เขามั่นใจและเป็นหลักประกัน

“ฉันไม่รู้ว่าเธอควรจะเพิกเฉยหรือกล้าหาญ ถ้าเธออยากตาย ฉันจะไม่ห้าม อย่าโทษฉันถ้าเธอตาย ฉันไม่ได้บังคับให้เธอไป” จากมุมมองของซุนจี ถ้าโจวเหวินจะไปจริงๆ มันก็เหมือนกับการตายนั่นแหละ