I Just Want To Play Games Quietly ฉันก็แค่อยากเล่นเกมเงียบๆเท่านั้นเอง - บทที่ 1741

เป็นเวลาหลายวันแล้วที่เผ่าพันธุ์ต่างชาติมีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้มีสิทธิ์เก็บแอปเปิ้ลทองคำ แต่กลับไม่มีแม้แต่คนธรรมดาอยู่ในรายชื่อนั้นเลย แม้ว่าจะมีตัวแทนที่เป็นมนุษย์ ก็ไม่มีใครอยู่ในอันดับการแก้รูบิคเลยสักคน ไม่ต้องพูดถึงการมีสิทธิ์เก็บแอปเปิ้ลทองคำด้วยซ้ำ

แม้แต่โฆษกผู้ทรงอิทธิพลอย่างโมเฮก็ยังไม่กล้าท้าทายลูกรูบิคเลย

คนส่วนใหญ่หวังว่ามนุษย์จะสามารถจัดอันดับได้ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าโฆษกเหล่านั้นได้รับคำเตือนจากมนุษย์ต่างดาวแล้วว่าอย่าไปท้าทายลูกรูบิค

บนต้นไม้มีแอปเปิ้ลทองคำเพียง 37 ลูกเท่านั้น เมื่อเห็นว่าจำนวนแอปเปิ้ลทองคำลดลงเรื่อยๆ ผู้คนก็ยิ่งหวังว่าจักรพรรดิจะสามารถเล่นและครองตำแหน่งบนลูกบาศก์รูบิกได้

โจวเหวินไม่ได้ยินเสียงเรียกของพวกเขา เขาเดินตามหวังลู่และกลุ่มของเขาเข้าไปในลอปนูร์ที่แปลกประหลาดแห่งนี้ ไม่มีสัญญาณจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ใดๆ ที่นี่ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก

ในสมัยโบราณ ทะเลทรายอันกว้างใหญ่เป็นพื้นที่ต้องห้ามสำหรับมนุษย์ หากหลงเข้าไปในนั้นโดยปราศจากน้ำและอาหาร ก็จะตายภายในไม่กี่วัน

ในระบบน้ำของพวกเขามีแหล่งพลังอำนาจที่น่าหวาดกลัวอยู่ การหาน้ำไม่ใช่เรื่องยาก และอาหารก็เพียงพอ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเหล่านี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะสามารถทำอะไรตามใจชอบได้ ลอปนูร์หลังจากพายุมิติแข็งแกร่งกว่าลอปนอร์ก่อนหน้านี้มาก ก่อนหน้านี้มันน่ากลัวกว่ามาก และกลุ่มคนจึงเดินอย่างระมัดระวัง

ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะการปรากฏตัวของหวังลู่หรือเปล่า พวกเขาเดินทางอย่างตื่นเต้นตลอดทาง และไม่พบการเปลี่ยนแปลงที่อันตรายมากนัก อย่างไรก็ตาม หลังจากเดินมาหลายวัน พวกเขาก็ไม่พบมิติที่ตระกูลหวังกล่าวถึง

“ลุงซาน ตอนนี้เราควรไปที่ไหนกันดี” หวังลู่ขมวดคิ้วถามชายวัยกลางคนซึ่งมองไปทางทะเลทรายเกลืออันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา

ชายวัยกลางคนชื่อหวังฮวาต้วน เป็นลุงลำดับที่สามของหวังลู่ในแง่ของอาวุโส เขามีอายุมากกว่า 40 ปี และตอนนี้เขาสามารถใช้พลังของของเหลวในตำนานได้เพียงระดับตำนานเท่านั้น เขาเป็นผู้ค้นพบมิติแห่งนั้นตั้งแต่แรก

“ขออภัยท่านผู้นำสูงสุด ตอนแรกข้าเดินเข้าไปในมิติแห่งนั้นด้วยความมึนงง ข้ารู้เพียงว่าข้าน่าจะอยู่ในบริเวณนี้และอยู่ที่ไหน ข้าไม่รู้จริงๆ ตอนนี้” หวังฮวาต้วนกล่าวด้วยความละอายใจ

หวังลู่ไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิเขา ในเวลานั้น การที่หวังฮวาต้วนจำตำแหน่งของอาณาจักรมิติไม่ได้นั้นไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ เธอไม่ได้คาดหวังว่าหวังฮวาต้วนจะจำอะไรได้มาก ตราบใดที่มันเป็นบริเวณนี้

“ไม่เป็นไรหรอก อยู่ในบริเวณนี้ไม่ใช่เหรอ” หวังลู่ถามอีกครั้ง

“น่าจะถูกต้องแล้ว” หวัง ฮุ่ยต้วน กล่าว

หวังลู่พยักหน้า มองไปที่โจวเหวินที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ แล้วพูดว่า “โจวเหวิน ขอยืมรองเท้าข้างหนึ่งหน่อยได้ไหม”

“คุณกำลังทำอะไรอยู่?” โจวเหวินถามขณะนั่งอยู่บนหลังกระทิงยักษ์ต้าเหวย์ และเมื่อได้ยินคำพูดของหวังลู่ เขาก็ถอดรองเท้าแล้วโยนให้หวังลู่

“ลองเสี่ยงดูสิ” หวังลู่หยิบรองเท้าของโจวเหวินแล้วโยนออกไปทันที เขาดูทิศทางที่ปลายรองเท้าหันไปตอนที่มันตกลงไปแล้วพูดว่า “ไปตรงนั้นสิ”

กล่าวเช่นนั้นแล้ว หวังลู่จึงหยิบรองเท้าขึ้นมาและนำไปคืนให้โจวเหวิน

เหล่าองค์ชายไม่ได้สงสัยในวิธีการที่ดูเหมือนเรียบง่ายของหวังลู่เลย และต่างก็เดินไปในทิศทางที่หวังลู่บอก

โจวเหวินหยิบรองเท้ามาสวม แล้วมองหวังลู่ด้วยความสงสัยเล็กน้อยพลางถามว่า “ทำไมคุณไม่ใช้วิธีนี้ตั้งแต่แรก?”

“คนเราไม่ควรตั้งความหวังสูงเกินไป ถ้าหากอยากได้พรที่ไม่ใช่ของตัวเองมากเกินไป แม้ว่าสุดท้ายจะได้มาก็อาจไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป” หวังลู่กล่าวอย่างคลุมเครือ

โจวเหวินพยักหน้า แสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจบ้างเล็กน้อย

ถึงแม้พลังแห่งโชคของหวังลู่จะแข็งแกร่งมาก แต่เธอก็ไม่ใช่เทพีแห่งโชคลาภที่มีพลังไร้ขีดจำกัด เกรงว่าพลังแห่งโชคนี้ก็มีขีดจำกัดเช่นกัน และอาจไม่สามารถแก้ไขทุกอย่างได้ด้วยโชคเพียงอย่างเดียว

ถ้าหากทุกอย่างแก้ไขได้ด้วยโชค หวังลู่คงกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่มนุษย์ไปแล้ว ที่จริงแล้ว หวังลู่ยังไม่ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านภัยพิบัติทางธรรมชาติด้วยซ้ำ

กลุ่มคนเหล่านั้นเดินทางต่อไป หลังจากเดินไปได้ไม่ถึงครึ่งวัน หวังฮวาต้วนก็ชี้ไปยังจุดหนึ่งข้างหน้าแล้วตะโกนว่า “ใช่แล้ว นั่นคือทางเข้าสู่ดินแดนมิติ”

โจวเหวินมองไปยังทิศทางที่เขาชี้ และเห็นว่ามีทะเลสาบปรากฏขึ้นบนที่ราบเกลืออันกว้างใหญ่ ทะเลสาบนั้นไม่ใหญ่มากนัก และผิวน้ำเรียบราวกับกระจกปราศจากคลื่นแม้แต่น้อย

หวังฮวาต้วนพูดต่ออย่างตื่นเต้นว่า “เห็นก้อนหินรูปร่างแปลกๆ ริมทะเลสาบไหม? ถ้าเดินผ่านตรงนั้นไปได้ ก็จะเข้าไปในมิติประหลาดนั้นได้”

ก้อนหินรูปร่างแปลกประหลาดที่หวังฮวาต้วนกล่าวถึงนั้นเป็นก้อนหินที่มีความสูงมากกว่าสิบเมตร อาจเป็นเพราะถูกลมและทรายกัดเซาะมาเป็นเวลานาน มีรอยแตกขนาดใหญ่ตรงกลางก้อนหิน กว้างพอที่จะให้คนสองคนเดินเคียงข้างกันได้

โจวเหวินเหลือบมองรอยแตกบนหินก้อนใหญ่ และจากรอยแตกเหล่านั้นก็มองเห็นทะเลสาบด้านหลัง ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีความแตกต่างกันเลย

“ซ่อมแซมตรงนี้ พักค้างคืนหนึ่ง แล้วพรุ่งนี้ค่อยสำรวจมิติ” หวังลู่นำทุกคนไปยังก้อนหิน แต่ไม่ได้เข้าไปข้างในทันที เขามองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน แล้วสั่งให้ทุกคนกางเต็นท์และตั้งค่ายพักแรมชั่วคราว

โจวเหวินเดินสำรวจไปทั่ว แต่ก็หาลวดลายมือเล็กๆ นั้นไม่เจอ จึงต้องกลับไปยังค่ายด้วยความเสียใจ

โจวเหวินนำเต็นท์มาตั้งและอาศัยอยู่คนเดียว เมื่อเขากำลังพักผ่อนในเวลากลางคืน เขาเห็นหวังลู่เปิดม่านและเข้ามา ~www.mtlnovel.com~ “ทำไม นอนไม่หลับเหรอ?” โจวเหวินถามด้วยรอยยิ้ม

หวังลู่นั่งลง ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ผมอยากขอความช่วยเหลือจากคุณ”

“มีอะไรหรือ?” เหตุผลที่โจวเหวินไม่ตกลงทันทีนั้น ไม่ใช่เพราะเขาต้องการคำนึงถึงผลประโยชน์ แต่เป็นเพราะเขารู้สึกว่าหวังลู่มาขอความช่วยเหลือในเวลานี้ และเกรงว่าเรื่องที่ขอความช่วยเหลือมานั้นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย เขาต้องจัดการด้วยความระมัดระวังและไม่ควรให้เป็นภาระแก่หวังลู่

หวังลู่หยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากอ้อมแขนแล้ววางไว้ตรงหน้าโจวเหวิน “เจ้าช่วยถือกล่องนี้ไว้ให้ข้าหน่อย พรุ่งนี้หลังจากที่เจ้าเข้าไปในมิติแล้ว ถ้าทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เจ้าค่อยนำไปวางไว้ในที่ที่เหมาะสม”

“ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น…” ก่อนที่โจวเหวินจะพูดจบ หวังลู่ก็เอานิ้วแตะริมฝีปาก

“ถ้าคุณรู้เองก็ไม่เป็นไร แล้วฉันจะปล่อยให้คุณจัดการเอง” หวังลู่พูดจบก็ลุกขึ้นและออกจากเต็นท์ไปโดยไม่รออยู่นานนัก

โจวเหวินมองกล่องตรงหน้าพลางขมวดคิ้วอย่างลับๆ

ถ้าเขาเดาถูก กล่องนั้นน่าจะบรรจุสมบัติสำคัญที่หวังลู่เตรียมไว้ ซึ่งอาจจะเป็นไข่คู่หูระดับสูงชนิดใดชนิดหนึ่ง

เนื่องจากสัตว์เลี้ยงคู่ใจนั้นยากที่จะจากเจ้าของไปไกลเกินไป จึงไม่มีทางที่จะจำลองมันขึ้นมาในมิติอื่นได้ นี่คือเหตุผลที่หวังฮวาต้วนไม่ได้ทำการทดลองในตอนแรก เพราะไม่มีไข่สัตว์เลี้ยงคู่ใจอยู่บนตัวเขา และไม่มีทางที่จะทำการทดลองได้

คราวนี้ตระกูลหวังเตรียมตัวมาอย่างดี และคงเตรียมไข่สัตว์เลี้ยงคู่ใจระดับสูงหรือสมบัติล้ำค่าอื่นๆ มาด้วย แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไมหวังลู่ถึงเอาของในกล่องนั้นมาด้วย

โจวเหวินไม่ได้เปิดกล่องดูว่าข้างในมีอะไร แต่เก็บกล่องไว้แล้วเล่นเกมต่อ

คืนนั้นไม่มีใครได้ยินข่าวคราวใดๆ เลย เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ครอบครัวหวังเก็บข้าวของและขับรถฝ่าก้อนหินไปอย่างยากลำบาก โจวเหวินขับรถตามหลังมา และทันทีที่พวกเขาผ่านรอยแตกเข้าไป ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็ดูไม่เหมือนกับสิ่งที่พวกเขาเพิ่งเห็น มันแตกต่างกันมาก