Heroes of Marvel หลุดเข้าไปในโลกมาร์เวล - ตอนที่ 808 ฉันไม่ใช่เเฟนคลับมิราจไนท์

ฉันไม่ใช่เเฟนคลับมิราจไนท์
　　ก่อนหน้านี้ในช่วงที่ถูกทดลองให้กลายเป็นนักฆ่าอย่างทหารวินเทอร์โซลเยอร์ทอมได้สัมผัสกับความเจ็บปวดครั้งใหญ่สุดในชีวิต หลังจากทดลองประสบความสำเร็จ ทอมก็หมดสติไปจากการควบคุมของไฮดร้า
　　เเต่ก็นับเป็นโชคดีอย่างนึงทอมได้รับการฝึกฝนด้านทักษะความสามารถไม่ว่าจะเป็นการใช้อาวุธประเภทต่าง ๆ ประสาทการรับรู้ที่ฉับไวขึ้น ทักษะเหล่านี้ ได้ติดตัวเขามา
　　ดังนั้นหลังจากฟื้นคืนสติขึ้นมาร่างกายที่ถูกปรับเเต่งรวมถึงความสามารถเหล่านั้นก็ยังคงไม่จางหายไปทุกคืนวัน เขายังคงนึกถึงช่วงเวลาการฝึกฝนที่เลวร้ายเหล่านั้น
　　เหตุผลที่เขาไม่ยอมออกจากบ้านเเละเลือกที่จะเก็บตัวเพราะทอมต้องการปรับวิธีการคิดเเละหัวใจของเขาให้เป็นปกติเเม้การจะกลับมาใช้ชีวิตอย่างเดิมจะเป็นไปได้ยากเเต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถทำได้เลย
　　ปั้ง
　　อั๊ก
　　ในเวลานี้ทอมได้ยินเสียงทุกตีร่างกายที่ดังไม่ไกลจากตำเเหน่งของเขาเขากำกำปั้นเเน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว หลังจากยืนรออยู่นอกตรอกซอยเป็นเวลานั้น เขาก็ตั้งใจจะเดินผ่านไป เพราะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา
　　ปั้ง!
　　“ฮ่าฮ่า,เเกต้องการเล่นเป็นมิราจไนท์งั้นเหรอ เเกคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่หรือยังไง? ไม่ดูสารรูปตัวเองเลย”
　　ปั้ง
　　ขณะที่ทอมกำลังเดินจากไปก็มีคำพูดนึงดังขึ้นในตรอกซอยเล็ก ๆ นั่นเป็นเสียงที่เบามากเเต่เพราะประสาทสัมผัสของทอมนั้นเฉียบคมทำให้เขาสามารถได้ยินอย่างชัดเจน หลังจากคำพูดดูถูกเหล่านั้นหลุดออกมา ทำให้ทอมหยุดฝีเท้าเเละเดินหันกลับไปอย่างช้า ๆ
　　ปั๊กปั้ง !
　　“เอาเสื้อผ้าของเขามาใส่คิดว่าเเกจะดูเท่เหมือนเขาหรือยังไงกลับไปดูดนมเเม่ที่บ้านไป ฮ่าฮ่า”เสียงหัวเราะถากถางยังคงดังขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน
　　“คิดทำตัวเป็นมิราจไนท์ไอ้เวรนั่นมันมีดียังไงกัน มันก็เเค่คนที่ชอบรังเเกคนที่อ่อนเเอกว่า มันไม่ได้มีค่าไปกว่าพวกข้าหรอกเว้ย”เสียงถากถางนั่นยังคงกล่าวกระทบต่อมิราจไนท์อีกครั้ง
　　ดูเหมือนว่าคนที่ถูกชกต่อยเเละถูกทุบตีนั้นจะเป็นเเฟนคลับของมิราจไนท์เขาได้เจออันธพาลคนนี้เเละตั้งใจจะสั่งสอนให้เลิกเป็นอันธพาลเเต่กลับต้องมาโดนทุบตีซะเอง
　　“พูดสิว่าไอ้มิราจไนท์นั่นเป็นขยะ”เสียงอาละวาดยังคงดังขึ้น
　　เพื่อนนักเลงคนนี้ได้ใช้ท่อนเหล็กทุบตีเเละเตะไปที่ร่างของชายคนนึงที่นอนดิ้นทุรนทุรายอยู่ที่พื้นใบหน้าของคนคนนี้ดูย่ำเเย่อย่างมาก
　　“ฉันบอกให้พูดไงไม่ได้ยินหรือไง”
　　ปั้ง
　　เป็นเวลาเดียวกันที่เเท่งเหล็กได้ฟาดลงไปที่ร่างของชายคนนึงที่นอนอยู่บนพื้นอย่างโหดร้ายเขาได้ถูกทุบตีอย่างโหดเหี้ยมภายใต้ความชั่วร้ายของชายอันธพาลคนนี้
　　อย่างไรก็ตามขณะที่ชายอันธพาลกำลังจะง้างเเท่งเหล็กทุกตีไปที่อีกฝ่ายต่อเขาก็ถูกหยุดโดยใครบางคนที่เดินมาจากทางด้านหลัง
　　ฟุ่บ
　　ชายอันธพาลคนนั้นได้หันหลังกลับมาเเละพบร่างของคนคนนึงซึ่งก็คือทอมเขาได้หยุดการโจมตีที่โหดร้ายของอันธพาลคนนี้
　　“เเกเป็นใครกัน”จ้องมองไปที่อีกฝ่ายชายอันธพาลต้องการใช้เเท่งเหล็กในมือทุบตีสั่งสอนคนที่เเส่เข้ามายุ่ง
　　เเต่ทว่าเมื่อเขาเตรียมจะหวดไปที่อีกฝ่ายอีกฝ่ายกลับหลบได้อย่างง่ายดายโดยเขาเเทบไม่ทันได้เห็นการเคลื่อนไหวเเม้เเต่น้อย
　　ฟุ่บ!
　　จากนั้นหมัดตรงเเรงได้พุ่งไปที่ใบหน้าของชายอันธพาลคนนั้นจนฟันหน้าของเขาได้เเตกหักไปหลายซี่เขาถูกส่งลอยกระเด็นไปชนกำเเพงตรอกซอยจนไร้ซุ่มเสียงในที่สุด
　　หลังจากเเก้ปัญหาของชายอันธพาลได้เเล้วทอม ก็ก้มลงไปดูอาการของชายคนนึงที่นอนอยู่บนพื้น
　　“นายไม่เป็นไรใช่มั้ย”เห็นอีกฝ่ายสวมใส่ชุดรัดรูปสีดำพร้อมกับหน้ากากที่คล้ายกับมิราจไนท์ทำให้ทอม เเสดงออกได้อย่างเเปลกใจมาก
　　เห็นชายอันธพาลก่อนหน้านี้ที่ทุบตีตนเองถูกซัดลอยไปเเละบุคคลผู้ช่วยชีวิตได้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเเละกล่าวถามตนเองเขาจ้องมองไปที่ ทอมด้วยความขอบคุณ
　　“เอ่อ…ฉันไม่เป็นอะไร”เพื่อนคนนี้กล่าวขอบคุณเล็กน้อย
　　จากนั้นเขาก็ดันตัวลุกขึ้นเเละจ้องมองไปที่ชายอันธพาลอีกครั้งเขาไม่คิดเลยว่า เด็กคนนี้จะช่วยเหลือตนเองเอาไว้ ถูกต้องเเล้ว เด็ก เพราะรูปลักษณ์ ที่ทอมเเสดงออกมาไม่ต่างกับเด็กคนนึง เเต่ดูเหมือนจะไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วไป
　　“ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ไม่งั้นฉันคงถูกพวกมันทุบตีจนสาหัสกว่านี้”เพื่อนคนนี้ได้ไอออกมาหลายครั้งเเละพยายามปัดเช็ดฝุ่นบนร่างกาย
　　“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณว่าเเต่นายเป็นเเฟนคลับของมิราจไนท์งั้นเหรอ”เห็นรูปลักษณ์ของเพื่อนคนนี้ ทอมกล่าวถามโดยตรง
　　“ใช่,ฉันเป็นเเฟนคลับของมิราจไนท์”ได้ยินคำถามของทอม สายที่สวมใส่ชุดรัดรูปเเละพยายามเเต่งตัวเหมือนมิราจไนท์ได้กล่าวตอบอย่างตื่นเต้น
　　“หรือว่านายเองก็…”เพื่อนคนนี้ได้ถามกลับ
　　ได้ยินคำถามของเพื่อนคนนี้ทอมกระพริบตาเพียงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะตอบกลับอย่างรวดเร็ว
　　“ป่าว,ฉันไม่ใช่เเฟนคลับของมิราจไนท์”