บัญชามังกรเดือด - บทที่ 910 มังกรคู่เล่นลูกไฟ
บัญชามังกรเดือด บทที่ 910 มังกรคู่เล่นลูกไฟ
“มีงู!”
“รีบดู!”
จู่ๆไป๋หลิงก็กรีดร้องอีกครั้ง ลิงขนทองที่เธอเลี้ยงไว้ยังคงมีอาการผิดปกติ โดยปกติแล้วแม้แต่ดีงูก็กล้ากิน
แต่ไป๋หลิงกลับกลัวงูที่สุด
เมื่อดูไปตามนิ้วเธอที่ชี้ ลำแสงของไฟเหมืองจำนวนส่องตามไป
วินาทีต่อมาทุกคนก็ต้องตกใจอ้าปากค้าง
พวกเขาเห็นงูสีสันต่างๆ ทั้งสั้นทั้งยาว จำนวนนับไม่ถ้วน เลื้อยออกมาจากศพที่ไม่ได้นอนลง
พวกมันแนบอยู่บนศพราวกับชั้นผ้าน้ำมัน มันรวมกันเป็นแถว เงยหน้า มองพวกฉินเฉียนผู้บุกรุกอย่างเงียบๆ
นี่มันแม่ง…
ถ้าหากเป็นผู้ป่วยโรคกลัวรู เกรงว่าจะทรุดลงไปคาที่
ฉินเทียนรู้สึกเสียวหลังวาบ
มิน่าล่ะตลอดทางที่มาถึงไม่ได้โดนงูเหล่านี้โจมตีเลย ที่แท้พวกมันกำลังเรียกพวกพ้องมารวมตัวกับเพื่อสกัดที่นี่
“พี่เทียน ทำยังไงดี?”
“ถ้าหากฉันดูไม่ผิด งูเหล่านี้ล้วนมีพิษรุนแรง หากใครโดนกัดแค่ครั้งเดียวก็อย่าคิดว่าจะเดินออกจากสุสานนี้ได้เลย”
ฉวนซานกำดาบรูปเคียวแน่น แม้จะจงใจแสร้งทำตัวสงบ แต่สีหน้ายังคงซีดเผือด
จินถังกำดาบเหล็กเล่มใหญ่ได้ไวยิ่งกว่าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“อย่าตระหนก ใจเย็นหน่อย!”
“เกาชาวบอกคนของคุณว่าอย่ายิงปืนโดยเด็ดขาด!”
ฉินเทียนควบคุมทุกคนให้ถอยหลังช้าๆ
งูเหล่านั้นเป็นเหมือนทหารป้องกันปราการ เมื่อเห็นพวกของฉินเทียนถอยหลัง พวกมันก็แลบลิ้นแล้วเลื้อยขึ้นมาด้านหน้า
ราวกับต้องการขับไล่ผู้บุกรุกออกจากอาณาเขตของตนถึงจะยอมหยุด
“ไม่ได้ พวกเราจะถอยไม่ได้!”
“กว่าจะมาถึงที่นี่ได้ กูไม่ยอมให้มันเสียเปล่าแน่!”
เกาชาวกัดฟันหยิบปืนมาจากมือลูกน้องคนหนึ่งแล้วบุกโจมตี
เขาต้องการกราดยิงด้วยความโกรธ
“คุณอยากตายเหรอ?” สายตาฉินเทียนเย็นชาจนเข้ากระดูกแผ่รังสีอำมหิตออกมา จนแม้แต่เกาชาวก็ยังสงบเงียบ
เขากลืนน้ำลายแล้วบ่นว่า “จะทิ้งกลางคันไม่ได้จริงไหม?”
ฉินเทียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ใช้ผงดินปืน”
“เปิดถุงดินปืนของพวกคุณออก ลูกระเบิดอะไรพวกนั้น รื้อออกมาให้หมด แล้วสาดผงดินปืนออกไป”
“เร็ว!”
“ฟังคุณฉิน!” เกาชาวรีบบอกลูกน้อง
คนเหล่านี้ทำดินปืนให้เป็นผง แล้วกำขึ้นมาสาดไปข้างหน้าภายใต้คำสั่งของชิวอู่
กลิ่นที่แสบจมูกทำให้กลุ่มงูหยุด แต่มันยังคงไม่ยอมถอย คอยนิ่งอยู่เช่นนั้น
ฉินเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “พวกเราใช้ผงดินปืนเปิดทาง 1 เส้นแล้วค่อยๆเดินเข้าไป”
“ทางที่ดีอย่าทำร้ายงูเหล่านี้”
สิ้นเสียงทางข้างหลังเกิดเสียง ปัง แล้วแสงไฟก็สว่างขึ้น
“อย่า!” เมื่อรู้สึกว่ามันไม่ดีแล้ว เขาตะโกนออกมา แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว
เกาชาวเปิดไฟแช็กจากนั้นโยนเข้าไปทางศพที่สาดผงดินปืนใส่ไป
ภายใต้อากาศที่ปิดแน่นอย่างมิดชิด พอจุดไฟก็ทำให้เกิดเป็นวงใหญ่ ยิ่งทำให้ผงดินปืนยิ่งระเบิดได้ง่าย
ทันใดนั้นท่ามกลางเสียงระเบิด พวกผงดินปืนติดไฟดังอย่างวุ่นวาย แสงไฟสว่างขึ้น
ไฟลุกไหม้กระดูกบนพื้น งูหลายตัวที่หนีไม่ทันก็ถูกเผาสุกชั่วพริบตา
ในอากาศกลิ่นดินปืนปนไปกับกลิ่นเนื้อเผาที่หอมอย่างน่าประหลาดทำให้คนได้กลิ่นใจลอยราวกับเอาตัวเข้าไปทอดในนรก
ผ่านไปนานเมื่อไฟดับ กระดูกตรงหน้าก็กลายเป็นเถ้าถ่าน งูเหล่านั้นนอกจากจะถูกเผาตาย ที่เหลือก็ไร้เงา
“คุณทำอะไร?” ฉินเทียนตกใจโมโหสุดๆ
เกาชาวกลับหัวเราะเสียงดังอย่างภูมิใจ
“คุณฉิน สมแล้วที่เป็นคุณ แผนการเอาไฟโจมตีรังงู สวย!”
“รีบเดิน ข้างหน้าน่าจะเป็นหลุมฝังศพแล้ว!”
เขาตื่นเต้นมาก พุ่งนำไปข้างหน้า พวกเขาล้วนรู้สึกว่าผ่านด่านโครงกระดูกนี้ไปก็จะสามารถกำจัดอันตรายด่านสุดท้ายไปได้แล้ว
ข้างหน้าเป็นทางที่ราบเรียบ
ฉวนซานไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ในมือถือกระดิ่งใบเล็ก เขาสั่นกระดิ่งนี้ หลับตาแล้วท่องคาถา
ไป๋หลิงพูดกระซิบว่า “เขากำลังสวดศพให้คนเหล่านี้”
“ถ้าฉันเดาไม่ผิด ศพเหล่านี้เป็นข้าวของเซ่นไหว้ที่ฝังพร้อมกับคนตาย เมื่อมีชีวิตอยู่พวกเขาไม่โชคดีนัก หลังจากตายไปก็กลายเป็นกระดูก แล้วยังต้องโดนเผาเป็นเถ้าอีก น่าสงสารจริงๆ”
เธอพูดพลางพนมมือ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม แอบสวดมนต์เงียบๆในใจ
ฉินเทียนรู้สึกว่าตัวเองกำลังสร้างบาปจริงๆ ในใจรู้สึกไม่ดีนัก
“คุณฉิน รีบมา!”
“หลุมฝังศพ!”
“ฉันเจอหลุมฝังศพแล้ว!”
ในถ้ำลึกมีเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของเกาชาวดังออกมา ใจฉินเทียนสั่นไหว รีบวิ่งไปข้างหน้า
ที่สุดทางของกระดูก ถ้ำได้เผยความจริงกระจ่างว่ามีห้องอยู่ห้องหนึ่ง
“นามสกุลฉิน เร็ว คิดวิธีเปิดประตูสองบานนี้!”
“ข้างในจะต้องมีสมบัติมากแน่ๆ!” เกาชาวร้องด้วยความตื่นเต้น มือของเขาทุบกับกำแพงหินข้างหน้าดัง ปังๆ
เมื่อดูดีๆแล้ว นั่นไม่ใช่กำแพงหิน แต่เป็นประตูหินสองแผ่นที่ปิดกันสนิท
บนประตูแต่ละบานล้วนสลักงูเหลือมยักษ์ 2 ตัว
งูเหลือมยักษ์เลื้อยพันไขว้กันแล้วอ้าปากตรงตำแหน่งช่องประตู ตรงกลางกลับมีบอล 1 ลูก ทั้งภาพปรากฏเป็นภาพมังกรคู่เล่นลูกไฟ
การแกะสลักประณีตงดงามเหมือนจริง แม้ว่าจะอยู่ในสถานที่ที่ไม่เห็นเดือนไม่เห็นตะวันผ่านไปนับพันปีแล้ว แต่ดูไปแล้วให้ความรู้สึกราวกับเคารพยำเกรงอย่างเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ
มันช่างน่าทึ่งจริงๆ
ดูๆไปแล้วประตูหินที่เรียบง่ายโบราณนี้ ปล่อยให้เกาชาวออกแรงทุบได้อย่างตามใจชอบแต่มันก็ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ราวกับมันได้หลอมรวมเป็นหนึ่งกับภูเขารอบๆมาตั้งนานแล้ว
“นามสกุลฉิน มัวอึ้งอะไรอยู่?”
“รีบคิดวิธีเปิดประตูสิวะ!” เมื่อเห็นฉินเทียนเหม่อ เกาชาวก็พูดอย่างอารมณ์เสีย
เจ้าปลาหมึกยักษ์พูดเยาะโดยไม่รอให้ฉินเทียนพูด “คุณชาย ไม่ต้องให้ถึงมือเขาหรอก”
“ผมคาดว่ากลไกของประตูหินสองบานนี้น่าจะอยู่ที่บนลูกบอลหินตรงกลาง ผมทำเอง!”
ลูกบอลหินที่เขาพูดถึงคือเม็ดพลอยที่สลักอยู่ในปากของงูเหลือมยักษ์
เจ้าปลาหมึกยักษ์เดินไปข้างหน้า สองมือกำแน่น ออกแรงลองหมุนบอลหิน ฉินเทียนก็รู้ว่าไม่ถูกต้องโดยทันทีแต่ก็พูดไม่ออก
มิฉะนั้นหากประตูหินใหญ่ขนาดนี้ ถ้าอยากจะฝืนทะลวงเข้าไป นอกจากจะใช้ระเบิด
แต่มีความเป็นไปได้สูงที่จะระเบิดทั้งเขาจนพังถล่ม ถูกฝังไว้ที่นี่ตลอดกาล
แต่กลไกนี้มันชัดเจนเกินไปไหม?
ที่จงใจออกแบบไว้ตรงนี้ หรือจะเอาไว้เพื่อให้คนรุ่นหลังเข้าออกได้สะดวกเหรอ?
“อาจารย์จาง เป็นยังไงบ้าง?”
“ออกแรง! ออกแรงต่อ!”
เกาชาวไม่ได้สนอะไรมากมาย ในใจเขานึกถึงแต่เพียงสมบัติข้างหลังประตูหินจึงส่งเสียงเร่งเสียงดังอย่างตื่นเต้น
แต่ทว่าไม่ว่าเจ้าปลาหมึกยักษ์จะออกแรงยังไง ลูกบอลหินก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
“แม่งเอ๊ย เหี้ยไรเนี่ย!”
เขาด่าและตบลงไปอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด
หืม?
หลังจากตบลงไปหนึ่งที เขาเหมือนจะรู้สึกว่าลูกหินขยับแล้ว เขาคิดอะไรได้จึงส่งแรงกำมือเป็นค้อนแล้วทุบไปบนบอลหินอย่างแรง
แกร๊ก
บอลหินส่งเสียงออกมาอย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าทั้งลูกบอลหินที่ขนาดใหญ่เล็กนี้มีการลงกับดักไว้จริง
“ผมเข้าใจแล้ว!”
“กลไกนี้ไม่ใช่การหมุนซ้ายขวา แต่เป็นการทุบหินเข้าไป”
“คุณชายครับ คุณถอยหลังดูผมทำ!”
เพื่อที่จะโอ้อวดความสามารถต่อหน้าคนอื่นเจ้าปลาหมึกยักษ์ไล่คนอื่นให้ถอย เขายืนตัวคนเดียวอยู่หน้าประตู หลังจากรวบรวมแรง เขาร้องเสียงดังแกว่งแขนกำหมัดโจมตีไปยังบอลหิน
ปัง!
ปังๆๆ!
ชายคนนี้แม้ไม่ใช่ปรมาจารย์ แต่ก็ฝึกมาอย่างจอมยุทธ์ กำลังภายในน่าตกใจ แต่ละหมัดมีแรงราวหลายร้อยชั่ง
เพราะบอลหินลงหลุมพรางอย่างต่อเนื่อง จึงค่อยๆทำให้ประตูหินทั้งสองข้างรักษาระดับให้เท่ากัน เมื่อกลไกถูกสัมผัสก็เกิดเสียงครืน ในที่สุดด้านในของประตูหินที่หนักและหนาก็เปิดออกช้าๆ