จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 352 โชคดีแค่ไหนที่มีคุณในชีวิต (3)

บทที่ 352 โชคดีแค่ไหนที่มีคุณในชีวิต (3)

แม้ต้นคาบเรียนวิชาปรุงยาจะค่อนข้างดราม่าไปหน่อย แต่เนื้อหาของวันนี้ก็ยังมีความสำคัญมากอยู่ดี

ดาร์กวางเรื่องวันวาเลนไทน์กับช็อกโกแลตลงชั่วคราว และเริ่มฟังชั้นเรียนอย่างจริงจัง

คำอธิบายความรู้เชิงทฤษฎีบางครั้งก็ค่อนข้างน่าเบื่อ แต่ก็จำเป็นต้องฟัง

หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงจะรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน

แต่เพราะตอนนี้ความสามารถในการควบคุมตนเองแข็งแกร่งขึ้นมากจึงโชคดีไป

…

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง คาบเรียนปรุงยาก็จบลง

ศาสตราจารย์ทอมป์สันไม่ได้พูดถึง [น้ำยาหวานปานน้ำผึ้ง] อีกเลย

นักเรียนเก็บหนังสือเรียน ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเดินไปที่ห้องเรียนอัญเชิญทีละคน

ขณะเดินอยู่บนทางเดิน ไดแอนนาอดไม่ได้ที่จะแกะช็อกโกแลตที่คนอื่นให้เธอ ข้างในมีการ์ดรูปลูกพีชที่มีขอบหลากสีอยู่

เด็กหญิงหยิบการ์ดออกมา และโรสก็เอนตัวเข้าหาเธออย่างรวดเร็ว

แต่ว่าการ์ดถูกเขียนด้วยตัวอักษรขนาดเล็ก

‘ไดแอนนาที่รัก ฉันเฝ้าดูเธอมาตลอด ตั้งแต่เธอถูกจัดให้เข้าบ้านขุนนางในพิธีคัดสสร เธอก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญในตอนแข่งประลอง และต่อสู้เพื่อชัยชนะสูงสุดในกิจกรรมฮัลโลวีน… ยิ่งเมื่อปรากฏตัวในการประลองคัดเลือกสมาชิกชมรม ตัวเธอก็ยิ่งเปล่งประกาย… ฉันเฝ้าดูอยู่นะ เธอคือหมีน้อยและสมบัติล้ำค่าในใจของฉัน…’

‘ฉันไม่ต้องการความรักจากเธอ เพียงแค่ต้องการเติมเต็มความปรารถนาเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น’

‘ขอโทษนะ ขอฉันเลี้ยงเธอได้ไหม!?’

…

ไดแอนนา “…”

โรส “เป็นผู้หญิงล่ะ”

ไดแอนนาอดไม่ได้ที่จะเบะปาก ยัดช็อกโกแลตเข้าปากแล้วเคี้ยวงั่ม ๆ!

“งั่ม!”

…

ดาร์กเร่งฝีเท้าขึ้นอย่างเงียบ ๆ ราวกับกำลังบอกว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

…

คาบเรียนวิชาอัญเชิญ

หลังจากที่ศาสตราจารย์ซิลเวอร์เก็บการบ้านจำนวนมากที่เหลือจากชั้นเรียนที่แล้ว เธอก็เริ่มอธิบายเนื้อหาของการบ้าน

บางครั้งเธอกำหนดให้ใช้กระดาษในการทำการบ้าน เพราะมีหลายครั้งที่พวกเขาไม่ส่งหลังจากรวบรวมเสร็จแล้ว

นักเรียนบางคนสงสัยว่าเธอไม่ได้ตรวจการบ้านเลย

แต่เนื่องจากศาสตราจารย์ซิลเวอร์ระบุชัดเจนว่า คะแนนการบ้านตามปกติจะถูกคำนวณเป็นคะแนนสุดท้ายด้วย จึงไม่มีใครกล้าเสี่ยงที่จะตรวจสอบ

สรุปแล้วคือ การบ้านเป็นส่วนที่ให้คะแนนมากเช่นกัน

หลังจากชั้นเรียนอัญเชิญสิ้นสุดลง ในที่สุดนักเรียนทั้งหมดก็เข้าสู่ช่วงพักช่วงบ่าย

นักเรียนที่กระตือรือร้นบางคนก็ได้เริ่มวางแผนหลายอย่างสำหรับวันวาเลนไทน์แล้ว

ส่วนดาร์ก เขากลับมาที่ห้องพักหลังอาหารกลางวัน เพราะรู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับสภาพของแคทมอน

แต่พอลองคิดดูดี ๆ แค่กินบอนบอนช็อกโกแลตก็ไม่ควรเมานานเกินไปใช่ไหม?

ดังนั้นจิตใจของเขาจึงค่อนข้างผ่อนคลาย

เนื่องจากวันนี้เป็นวันหิมะตกที่หาได้ยาก ดาร์กจึงคิดว่าเขาควรจะพาสปิริตออกไปเล่นข้างนอกในตอนบ่ายสักหน่อย

ดีที่มีการ์ดเวทสนาม [สรวงสวรรค์] อยู่ จึงไม่ค่อยมีปัญหาในเรื่องการอัญเชิญและคูลดาวน์

แต่เขายังไม่ได้บอกเด็ก ๆ เพราะอยากเซอร์ไพรส์

ระหว่างทางกลับหอคอย ดาร์กเห็นว่าข้างนอกเริ่มมีคนมากขึ้นแล้ว และเสียงหัวเราะก็ค่อย ๆ เติมเต็มด้านนอกของปราสาท

ไดแอนนากับโรสเดินเคียงข้างเขา แสร้งทำเป็นชวนเขาไปเล่นหิมะในตอนบ่ายด้วย

แต่ดาร์กเปิดเผยแผนการบางอย่างของเขาออกมาแล้ว

ไดแอนนาพูดทันที “งั้นฉันจะพาแพนด้าน้อยไปด้วย! ไม่สิ ข้างนอกหนาวมาก ฉันต้องทำให้ร่างกายอุ่นด้วย!”

พูดไปด้วยเธอก็ตื่นเต้นไปด้วย

การเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตุ๊กตาดูเหมือนจะเป็นงานอดิเรกทั่วไปของเด็กผู้หญิง ไดแอนนาไม่สนใจเรื่องการแต่งตัวมากนัก แต่เธอชอบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้วิญญาณรับใช้ของตัวเองเสมอ

โรสมองไดแอนนาที่เดินไปทางห้องพัก และก็คิดว่าเธอน่าจะพาวิญญาณรับใช้ออกมารับลมด้วย

แม้จะรู้สึกว่าวิญญาณรับใช้ของเธอเงอะงะเกินไปเมื่อเทียบกับของดาร์ก แต่เด็กโง่ ๆ ก็สมควรได้รับความรักเช่นกัน

“งั้นบ่ายสองเป็นไง?”

ดาร์กนัดหมายและแยกจากทั้งสองในห้องส่วนกลาง

ตามคาดในวันวาเลนไทน์ มีคู่รักจำนวนมากขึ้นในห้องส่วนกลาง

ดาร์กถอนหายใจแล้วเดินขึ้นบันไดไป

เมื่อหยุดอยู่หน้าห้องพัก เขาก็หยิบกุญแจออกมาเปิดประตู

เสียง ‘แกร๊ก’ ดังขึ้น ประตูห้องพักเปิดออกได้สำเร็จ แล้วโลกลึกลับก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

หลังจากเข้าไปข้างใน รอยยิ้มบนใบหน้าของดาร์กก็หายไปทันที

เขาเข้ามาในห้องพักด้วยความเงียบ ปิดประตูโดยไม่หันกลับไปมองจากด้านหลัง สวมรองเท้าแตะ และทำทุกอย่างเสร็จในคราวเดียว

จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องพร้อมกวาดสายตามองหาสปิริตทั้งหมด

ที่ด้านบนสุดของโครงแมวปีน มีแคทมอนนั่งอยู่เช่นเคย

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้มันตื่นเต็มที่แล้ว กำลังอ่านหนังสือภาพอยู่ โดยมีพจนานุกรมเล่มเล็กและขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ข้าง ๆ

ดาร์กเตรียมของว่างจำนวนมากสำหรับสปิริตเพื่อให้พวกมันได้กินตลอดเวลา

พอดาร์กเดินเข้ามา แคทมอนก็เงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย จากนั้นมันก็ก้มหน้าตั้งใจเรียนต่อไป

จนถึงตอนนี้ทุกอย่างยังเป็นปกติดี

แต่บนโครงแมวปีนใต้แคทมอนเล็กน้อย กลับมีลูกบอลขนสัตว์หงายท้องขึ้นอยู่ และพวกมันทั้งสี่ตัวก็นอนแผ่อยู่ตรงนั้นพร้อมกับแก้มที่แดงระเรื่อ

และต่ำลงไปอีกเล็กน้อย รุกกี้เดวิมอนกำลังห้อยอยู่ที่ขอบ และดูเหมือนว่ามันจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

ห่างออกไปไม่ไกล ป็อปซีไลออนนอนแช่อยู่ในสระเบาะเป่าลมขนาดเล็ก ย่นหน้าและพ่นฟองอากาศเป็นระยะ ๆ

อูชิอยู่บนพื้น กำลังเลียนแบบการเคลื่อนไหวของหญ้าวัวอยู่

ที่หน้าต่างระเบียง จะเห็นนักมวยปล้ำอินทรีที่มีระเบียบวินัยเคร่งครัดกำลังต่อยตีไม้ตามปกติ

มอนสเตอร์ร้อยแปดแบกสไลม์ขยะไว้บนหลัง ขณะที่สไลม์ขยะก็เอาการ์ดเวทมนตร์ [เนโกะ] แปะไว้ที่กระจกหน้าต่าง และมองดูทิวทัศน์หิมะด้านนอก

แต่เดี๋ยวนะ… ด้านการ์ดของ [เนโกะ] มันหันเข้าด้านใน!

…

“มี้~?”

ร่างสีชมพูโฉบลงมาจากด้านข้าง

ดาร์กก้าวไปข้างหนึ่ง แต่หยุดทันทีและยกมือขึ้น

ยึดร่างกายของเจ้านายได้สำเร็จ แล้วเจ้าตัวน้อยก็ถูแก้มของตัวเองกับดาร์ก

สัมผัสที่นุ่มนวลทำให้ผู้คนไม่เคยเบื่อ

แต่หลังจากนั้นดาร์กก็ไม่หลงระเริงกับความอ่อนโยนอีกต่อไป เด็กชายยื่นมือออกไปจับมันและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า

“โอเค หยุดแกล้งก่อน แกไม่ได้เมา”

“มี้?”

จู่ ๆ นินิมก็ตัวแข็งทื่อไปในทันที

แผนการแสร้งทำเป็นเมาปลอมถูกเปิดโปงง่ายแบบนี้เลยเหรอ!?

มันรีบหลับตาและทำตัวโลกเอียง แสร้งทำเป็นว่าเมาเกินกว่าจะได้ยินอะไร

แต่ดาร์กจับใกล้ ๆ เปลือกตาของมัน พยายามบังคับให้มันลืมตาขึ้น

“บอกมาซิว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง?”

ดาร์กชี้ไปยังสปิริตขี้เมาพวกนั้น แล้วถามอย่างจริงจัง

ทันใดนั้น นินิมก็กรีดร้องในใจ และตะโกน “มี้ ๆๆ~~” สองสามที พยายามหลอกเขา

แต่ในเวลานี้เอง แคทมอนบนโครงแมวปีนก็พูดอย่างช้า ๆ ว่า “มันป้อนช็อกโกแลตผสมแอลกอฮอล์ให้พวกนี้สองสามชิ้น”

นินิหันขวับทันที แล้วมันก็ระเบิดเสียง “มี้! (เจ้าแมวเหม็นนี่!)”

แต่แคทมอนอ่านหนังสือต่อแล้ว

ใบหน้าของดาร์กเปลี่ยนเป็นมืดมนทันที และทันใดนั้นเขาก็คาดเดาอะไรบางอย่างได้

แต่เขาก็ยังรู้ไม่มากพอ

อันที่จริง หลังจากเห็นแคทมอนเป็นแบบนั้นหลังจากกินช็อกโกแลตนั่นเข้าไป นินิมก็ต้องการที่จะเลียนแบบ แต่มันกังวลว่าพอมันเมาแล้วตัวเองจะเรื้อน และสิ่งที่ทำลงไปอาจเกิดเรื่องเลวร้ายได้

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว มันก็ผุดแผนการอันชาญฉลาดขึ้นมา!

นั่นคือการล่อให้สปิริตสองสามตัวกินช็อกโกแลตนั่น และหลังจากที่พวกมันเมาแล้ว มันก็จะสามารถแกล้งทำเป็นเมาไปได้ด้วย!

ด้วยวิธีนี้ก็สามารถเพลิดเพลินกับการเกาะติดในขณะที่ตื่นเต็มตาอยู่!

แถมยังป้องกันอุบัติเหตุจากการเมาได้อีกด้วย!

คิดดูแล้ว กลยุทธ์นี้ก็ยอดเยี่ยมจริง ๆ

ถ้าไม่ใช่ว่ามันไม่เคยเมาและไม่เคยแสร้งทำอะไรแบบนั้น ก็คงจะสำเร็จไปแล้ว!

ดังนั้นไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องเชี่ยวชาญในความสามารถนั้นก่อน…

แน่นอนว่านินิมไม่สามารถเปิดเผยกลยุทธ์ของมันได้อย่างเต็มที่

ตอนนี้ทุกอย่างล้มเหลว มันมีแต่ต้องทำตัวน่ารักน่าอ้อนเข้าไว้! (ประมาณว่าด้านได้อายอด)

“มี้~”

มันล้มตัวนอนลงกับพื้นทันที ดวงตากลมโตไร้เดียงสาจ้องมองพร้อมกับหงายพุงให้เจ้าของของมันได้เห็น