จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 350 โชคดีแค่ไหนที่มีคุณในชีวิต (1)

บทที่ 350 โชคดีแค่ไหนที่มีคุณในชีวิต (1)

“ฉันก็โชคดีที่มีนายอยู่ในชีวิตเหมือนกัน”

ดาร์กตอบกลับ เอามือหมุนตัวแคทมอน โอบแขนของมันไว้ แล้วลูบคางกับท้องของมันเบา ๆ แคทมอนก็เหมือนหญ้าแมว ส่งเสียงร้องใกล้ชิดอย่างสนิทสนม

เมื่อเห็นแคทมอนเป็นแบบนี้ สปิริตที่เหลือก็หมดความคิดที่จะต่อสู้กับมัน

พวกมันนอนลงอีกครั้ง เหล่ตามองภาพของคนที่กำลังปรนเปรอสปิริตอย่างมีความสุข

แต่มีเพียงนินิมเท่านั้นที่ยังคงโบกริบบิ้นโดยไม่เต็มใจ

ทันใดนั้นเจ้าตัวน้อยก็มีความคิด มันจำการเคลื่อนไหวที่แคทมอนทำเมื่อให้ของขวัญได้

“มี้! ประเด็นที่สำคัญที่สุดก็คือช็อกโกแลตที่ดาร์กกัดเข้าไป!”

“ถ้าแมวเหม็นทำได้ แน่นอนว่านินิมก็ทำได้เช่นกัน!”

มันจึงหมอบลงอีกครั้งเหมือนแมวที่เข้าสู่สภาวะล่าสัตว์ มองไปที่ดาร์กซึ่งกำลังลูบแคทมอนอยู่

ที่ตรงนั้นควรเป็นมันต่างหาก!

…

สปิริตตัวอื่น ๆ ไม่ได้คิดมากเท่านินิม แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันยังคงอิจฉาอยู่ดี

ดังสุภาษิตที่ว่า ‘อย่าทนทุกข์กับความขาดแคลน อย่าทนทุกข์กับความไม่เท่าเทียม’*[1]

ในตอนแรก การจะเอาตัวมันออกจากเขาก็เป็นเรื่องที่ยากมาก แม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่ได้เปียกปอนเพราะหยาดฝนและน้ำค้างก็ตาม

แต่โชคดีที่วันนี้เป็นวันพุธ และอีกสักพักก็จะเริ่มชั้นเรียนแล้ว

ไม่ว่าสปิริตจะรบกวนเขามากแค่ไหน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะห้ามไม่ให้ออกไปเรียน

ดาร์กกับแคทมอนรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ วางโน้ตลงในสมุดบันทึก

ในตอนนี้มีโน้ตกับการ์ดรวมกันทั้งหมดสิบใบอยู่ในสมุดบันทึก

ส่วนโน้ตกับการ์ดของสปิริตที่ให้เขา พวกมันเพิ่งจะเรียนรู้คำศัพท์ได้ไม่นาน อาจกล่าวได้ว่านี่คือการแสดงฝีมือการเขียนออกมาอย่างเต็มที่แล้ว

พอคิดถึงอนาคตก็หวังว่าพวกเด็ก ๆ จะก้าวหน้าต่อไปเรื่อย ๆ

ดาร์กปิดสมุดแล้วเก็บเข้าลิ้นชัก

ขณะกอดแคทมอนไว้ เขาก็เอื้อมมือไปหยิบของขวัญวันวาเลนไทน์ของไดแอนนา!

นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่เขาได้รับในเช้าวันนี้ แต่มันถูกเก็บไว้สุดท้าย

“ไม่รู้ว่าไดแอนนาจะทำช็อกโกแลตแบบไหนมา แต่มันน่าจะเป็นหมีใช่ไหม?”

เมื่อนึกถึงผลงานของสปิริต ดาร์กพลันรู้สึกว่าไดแอนนาจะทำช็อกโกแลตหมี

ในสถานการณ์เช่นนี้ มนุษย์ไม่ค่อยทำช็อกโกแลตตามแบบตัวเอง แต่มักจะเลือกทำเป็นสัญลักษณ์

สำหรับไดแอนนา มันก็ต้องเป็นหมีแน่นอน

ดาร์กหยิบกล่องใบใหญ่ของไดแอนนาขึ้นมา เอามือออกจากแคทมอนแล้วแกะกล่องของขวัญ

เมื่อเปิดกล่องของขวัญ มุมหนึ่งของช็อกโกแลตก็เปิดออก มันคือหูหมีกลม!

เมื่อภาพรวมทั้งหมดถูกเปิดเผย สายตาของดาร์กก็จับจ้องไปยังดวงตาที่เหมือนกับกระดุมของหมีช็อกโกแลตในทันที และรู้สึก ‘ตุบ’ ในใจ เขาพลันรับรู้ถึงการออกแบบของไดอาน่าได้เป็นอย่างดี

“การออกแบบอย่างรอบคอบนี้ไม่น่าเป็นสิ่งที่ไดแอนนาคิดคนเดียวได้…”

ดาร์กอดไม่ได้ที่จะคิดถึงโรส

คิดถึงเมื่อครั้งแรกโน้น เพราะเขาเห็นโรสนั่งอยู่คนเดียวและพยายามจะไล่ไดแอนนาไปไกล ๆ เขาจึงบอกให้เธอไปหาโรส แต่ที่คาดไม่ถึงคือ เขาไม่คิดว่าทั้งสองคนจะเข้ากันได้ดีขนาดนี้

หรือบางทีบุคลิกของโรสอาจดีจนเข้ากับใครก็ได้

หากไม่มีความช่วยเหลือจากโรส ชีวิตในสถาบันของไดแอนนาอาจไม่มีความสุขเหมือนอย่างทุกวันนี้

การสื่อสารระหว่างบุคคล โชคชะตาระหว่างบุคคล

เช่นเดียวกับโชคชะตาของเขาและสปิริต

กว่าจะได้มานั้นไม่ง่ายเลย

เพราะฉะนั้น จงหวงแหนในสิ่งที่มีตอนนี้ซะ

…

หมีช็อกโกแลตของไดแอนนานั้นยอดเยี่ยมจนไม่สามารถกินได้

แม้ดาร์กจะอยากชิมก็ทำไม่ได้ แต่หลังจากที่เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ แคทมอนในอ้อมแขนของเขาก็พุ่งไปข้างหน้า แล้วกัดหูหมีในคำเดียว!

…

“ดี!”

ในตอนนั้น สปิริตที่แอบดูอย่างเงียบ ๆ อดไม่ได้ที่จะยกนิ้วขึ้นในใจ

ทุกตัวต่างจิกกัดกันอยู่ แล้วจู่ ๆ ก็มีหมีโผล่ออกมา ทั้งยังเป็นของของคนนอก พวกมันจึงอดไม่ได้ที่จะชิงชัง

มีความวุ่นวายเล็กน้อยในห้องพัก

ดาร์กเห็นแคทมอนกำลังเคี้ยวหูหมีด้วยความ ‘เมา’ เขาจึงไม่รู้ว่าจะตำหนิมันอย่างไร

เด็กชายชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเอื้อมมือไปดึงหูของหมีอีกข้างโดยไม่รู้ตัว แล้วจึงลองชิม

เป็นฝีมือของไดแอนนาจริง ๆ เหรอ?

อัตราส่วนรสชาติของช็อกโกแลตหมีนี้ แตกต่างกับรสชาติช็อกโกแลตของแคทมอน ตรงที่มีรสหวานเป็นหลักและรสขมเล็กน้อย

ความหวานที่มากเกินไปจะทำให้คนเลี่ยน

ความขมของช็อกโกแลตเป็นสาเหตุที่ทำให้คนยังชอบช็อกโกแลตอยู่

…

หมดแค่นั้น

ของขวัญทั้งหมดที่ได้รับในวันนี้ถูกแกะจนหมดแล้วเช่นกัน แต่มีแค่ของไม่กี่คนที่ดาร์กได้ชิมจริง ๆ

เหล่าสปิริตเองก็หวังว่า ดาร์กจะกินช็อกโกแลตทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้า ดังนั้นความคิดที่จะเก็บไว้เป็นของสะสมจึงถูกปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

มีช็อกโกแลตอยู่บนโต๊ะมากเกินไป และไม่สามารถจัดการให้เสร็จได้สักที

ดาร์กจัดเรียงกล่องของขวัญใหม่ และตัดสินใจที่จะเริ่มต้นด้วยช็อกโกแลตแห่งความรักของมอนสเตอร์ร้อยแปด

เพราะรุกกี้เดวิมอนในวันนี้ไม่มีเวลาไปเอาอาหารเช้ามาส่งให้เขานั่นเอง

หลังจากดาร์กกินช็อกโกแลตแห่งความรักไปครึ่งหนึ่งแล้ว เขาก็พาแคทมอนที่ใกล้ตาจะปิดไปยังเตียงเล็ก ห่มด้วยผ้าห่ม และบอกให้สปิริตที่เหลือดูแลมันดี ๆ

เสร็จแล้ว เขาก็รีบเตรียมหนังสือเรียน สะพายกระเป๋านักเรียนแล้วเดินไปโรงอาหารเพื่อทานอาหารเช้า

แน่นอนว่าเขาไม่สามารถใช้ช็อกโกแลตเป็นอาหารได้

ก่อนจากไป เขา ‘กอด’ สปิริตแต่ละตัวเพื่อขอบคุณสำหรับช็อกโกแลตที่พวกมันมอบให้

อันที่จริง แค่การมีพวกมันอยู่ก็ถือเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในโลกสำหรับเขาแล้ว

…

ตั้งแต่มีรุกกี้เดวิมอนคอยนำอาหารเช้ามาให้ ดาร์กก็ไม่ค่อยได้มาที่โรงอาหารในตอนเช้า

พอได้มาวันนี้ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

เวลาเริ่มเรียนคาบแรกคือแปดโมง

ดังนั้นนักเรียนมักจะมาที่โรงอาหารระหว่างเวลาเจ็ดโมงถึงเจ็ดโมงครึ่ง คนที่มาเร็วหน่อยจะสบายกว่า และคนที่มาช้าจะดูเร่งรีบ

ปราสาทใหญ่เกินไป จึงต้องใช้เวลาบนทางเดินมาก

วันวาเลนไทน์ไม่ใช่เทศกาลที่เป็นทางการขนาดนั้น

จึงไม่มีการตกแต่งในโรงอาหาร

ทว่าบรรยากาศและสายตาที่ส่งต่อกันระหว่างเหล่านักเรียนดูแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ราวกับมีกลิ่นอายของความเยาว์วัยเอ่อล้นออกมาอย่างไรอย่างนั้น

มันคือความรู้สึกระหว่างคู่รัก ที่มีเพียงฉันกับเธอ เธอกับฉัน

คนโสดได้แต่มองไปรอบ ๆ

ดาร์กสั่งซี่โครง ไข่ เบคอน และซุปข้าวโพดหนึ่งชาม เขาวางแผนที่จะเปลี่ยนรสชาติในเช้าวันนี้

เสร็จแล้วก็เดินหาที่นั่งว่างพร้อมจานอาหารในมือ สังเกตนักเรียนคนอื่นจากมุมมองที่ต่างกัน ทว่าจู่ ๆ ดวงตาของเขาก็ไหววูบ พลันมีคนมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

แม้ว่าคนคนนั้นจะก้มหัวลง แต่ดาร์กก็จำเธอได้ในทันที

ตามที่คาดเป็นนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งของบ้านอัศวิน

ในโรงอาหาร ช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์ถูกยื่นมาให้เขา ภายใต้สายตาที่มองมาของทุกคน

นี่ต้องใช้ความกล้าขนาดไหน?

ดาร์กเปลี่ยนมาถือจานด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบช็อกโกแลตที่น่าจะเป็นสินค้าประจำร้าน

หญิงสาวที่เอาผ้าพันคอบดบังหน้าตัวเองไว้ วิ่งหนีไปราวกับนกโผบิน!

“เอ่อ…”

ดาร์กชะงักไปพักหนึ่ง จากนั้นเขาก็รักษามารยาทที่สง่างามและเดินหน้าต่อไป

แม้ว่าใจจริงเขาจะเป็นเด็กที่เอนเอียงไปทางความคิดโบราณ แต่เวลานี้เขาต้องแสดงท่าทีสมสง่าประหนึ่งราชาแห่งท้องทะเล

นี่อาจเป็นความหน้าซื่อใจคดของชนชั้นสูง

ดาร์กลอบถอนหายใจอยู่ข้างในใจ จากนั้นก็วางจานและกินอาหารเช้าอย่างละเลียด ทว่าสายตาของคนรอบข้างมากมายก็ยังคงจับจ้องมาที่เขา

นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ชอบทานอาหารเช้าคนเดียวในโรงอาหาร

เพราะมันเตะตาเกินไป

บางคนเกิดมาพร้อมกับความเปล่งประกาย เพียงว่ารัศมีของคนคนนั้นจะค่อย ๆ ริบหรี่ ส่วนบางคนก็จะสว่างขึ้น

…

ดาร์กไม่ได้เปิดกล่องของขวัญช็อกโกแลตในโรงอาหาร แต่เก็บมันไว้ในกระเป๋านักเรียนชั่วคราว

หลังจากนั้นไม่นาน

จู่ ๆ เด็กชายคนหนึ่งก็บุกเข้ามาพร้อมช่อดอกกุหลาบ คุกเข่าลงขวางทางรุ่นพี่สาวคนหนึ่ง แล้วยื่นดอกกุหลาบกับช็อกโกแลตให้

ดาร์กมองดูฉากนั้นด้วยความสนใจ จินตนาการว่าคนอื่นอาจมองเขาในลักษณะนี้เหมือนกัน

แน่นอนว่าคนที่กินแตงไม่ควรลดแตงลง

ปัง!

เสียงที่คมชัดดังขึ้นในโรงอาหาร สายตาของผู้คนรอบข้างมองไปในทันที

รุ่นพี่สาวไม่รีรอ เธอตบกล่องช็อกโกแลตของเด็กชายกระเด็นออกไป!

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งกับฉันอีก!”

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ จากนั้นเธอหยิบก็จานอาหารแล้วเดินออกไป

มีเพียงเด็กชายเท่านั้นที่หยิบช็อกโกแลตขึ้นมาเงียบ ๆ แล้วเดินออกไปจากโรงอาหารไป

…

นี่อาจเป็นบทละครที่สร้างขึ้นสำหรับวันวาเลนไทน์

ว่ากันว่าเด็กผู้ชายบางคนรอคอยช่วงเวลานี้ เพื่อความสนุก

แต่หากพวกเขาเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ทำไมต้องร้อนรนใจขนาดนั้นด้วยเล่า?

โรงอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่ไร้ความปรานี

[1] อย่าทนทุกข์กับความขาดแคลน อย่าทนทุกข์กับความไม่เท่าเทียม หมายถึง จงอย่ายึดติดกับความมั่งคั่งทางโลก แต่จงให้ความสนใจกับความเท่าเทียม