จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 325 การผจญภัยอันน่าพิศวงของสาวน้อยผู้น่ารัก (2)

บทที่ 325 การผจญภัยอันน่าพิศวงของสาวน้อยผู้น่ารัก (2)

‘ทหารม้าหนัก’ มีลำตัวหนักและกว้างหนึ่งเมตร มันเชี่ยวชาญในการป้องกันทว่าเคลื่อนไหวได้ค่อนข้างช้า

แม้วิธีการเคลื่อนไหวของมันจะเป็นลูกกลิ้งบวกกับขาแมงมุม แต่ในความเป็นจริง ขาแมงมุมที่ค่อนข้างเรียวนั้นไม่เพียงพอที่จะรองรับลำตัวที่หนักของมัน ดังนั้นมันจึงสามารถบังคับเลี้ยวได้ในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น และไม่สามารถทำหน้าที่เหมือนกับ ‘ทหารม้าเบา’ ที่อาศัยขาแมงมุมเกาะกำแพงได้!

เมื่อเป้าหมายวิ่งหนีขึ้นบันได จุดอ่อนของมันก็ถูกเปิดเผยทันที

นินิมกับอูชิรีบวิ่งขึ้นบันได แต่เมื่อทั้งคู่หันหน้ากลับมาก็พบว่าเจ้าตัวใหญ่กำลังพยายามอย่างมากที่จะเดินขึ้นบันได ทันใดนั้นพวกมันก็ตัดสินใจใช้กลยุทธ์ที่ถูกต้องทันที

ทว่าในตอนที่สปิริตทั้งสองกำลังจะแสดงความดีใจ

‘ทหารม้าหนัก’ ที่ตามไม่ทันก็ส่งสัญญาณเตือนออกไป!

เสียงสัญญาณดังก้องไปในปราสาทที่ว่างเปล่า ทำให้สีหน้าของสปิริตทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“มี้ มี้ มี้!” (แย่แล้ว! หนีเร็ว)

“มอ มอ มอ!”

หลังจากการแลกเปลี่ยนสั้น ๆ สปิริตทั้งสองตัวก็วิ่งหนีไป!

ครั้งนี้นินิมยกหูขึ้นสูงขณะกำลังวิ่งหนี และเมื่อมีแรงสั่นสะเทือนในอากาศ มันก็หันหลบโกเลมทันที

หลังจากนั้นไม่กี่นาที

พวกมันก็หนีเข้าไปในห้องเรียน พิงกำแพงและหอบหายใจอย่างหนัก!

น่าระทึก

น่าเร้าใจ

น่าตื่นเต้น!

นินิมหยิบขวดนมจากอูชิและเงยหัวของมันขึ้น เทนมเข้าปากราวกับว่ามันกำลังดื่มแอลกอฮอล์!

ทว่านมไม่ได้ทำให้มันมึนเมาแต่อย่างใด

นินิมไอออกมากะทันหัน มันสำลักนม!

อูชิรีบเข้ามาตบหลังเพื่อปลอบมัน ซึ่งใช้เวลานานพอสมควร

นินิมยังคงหน้าแดงและเริ่มผ่อนคลายลง

จากนั้นจู่ ๆ เจ้าตัวน้อยก็ล้มลง

มันไถลตัวกับผนังและนั่งลง รู้สึกอ่อนเปลี้ยไปทั้งตัว ร่างกายเหนื่อยเกินคำบรรยายรวมถึงจิตวิญญาณด้วย

เห็นได้ชัดว่าตอนประลองมันก็ต่อสู้อย่างดุเดือดมาก และแม้ว่าจะพ่ายแพ้ แต่มันก็ไม่เหนื่อยมากแบบนี้

หรือว่าเป็นเพราะกระดูกสันหลังไม่แข็งแรง?

“มี้มี้มี้~?~!”

“มอ…”

สปิริตทั้งสองมีความเห็นเป็นเอกฉันท์

กลับบ้านกันดีกว่า!

…

ทว่าในขณะที่เจ้าสองตัวกำลังตกลงกัน โสตประสาทอันเฉียบแหลมของพวกมันก็ถูกกระตุ้นขึ้นทันที

หูของนินิมตั้งตรง เพราะมันได้ยินเสียงฝีเท้าขยับใกล้เข้ามาอย่างช้า ๆ จากสถานที่หนึ่ง

มันขยิบตาให้อูชิที่หลังติดกับผนังโดยไม่ขยับเขยื้อน

นินิมก็เหมือนกัน มีเพียงริบบิ้นสีชมพูเท่านั้นที่ลอยอยู่ในอากาศ และรู้สึกถึงความผันผวนเล็กน้อยในอากาศ

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

แล้วมันก็ค่อย ๆ หายไป

หัวใจที่เต้นผิดจังหวะก็กลับมาเป็นปกติในที่สุด

“มี้…”

“มอ…”

สปิริตทั้งสองกลายเป็นของเหลวอีกครั้ง

…

“มอ”

อูชิดึงผ้าพันคอขึ้นมาพันให้แน่นขึ้น

มันลุกขึ้นทำตัวร่าเริง และเตรียมจบการทัวร์ในคืนนี้

นินิมมองไปที่มันและลุกขึ้นยืนเช่นกัน

แต่เมื่อพวกมันกำลังจะเดินออกจากห้องเรียน หัวใจน้อย ๆ ของนินิมก็กลับมากระสับกระส่ายอีกครั้ง

สายตาของมันเหลือบมองไปรอบ ๆ และมองไปยังทิศทางที่เสียงฝีเท้าเมื่อครู่หายไป

“มี้~”

“มอ มอ มอ!”

อูชิส่ายหน้าไม่เห็นด้วย!

“มี้ มี้ มี้~”

นินิมเอาริบบิ้นมาถูหน้า

จากนั้นมันก็ยกมีตบอลขึ้นมาและตบหน้าอกของตัวเอง

“มี้ มี้ มี้!”

แต่อูชิยังคงส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง

คิ้วของนินิมขมวดมุ่นและหลังจากนั้นไม่นาน ริบบิ้นเส้นหนึ่งก็เหยียดตรง

ราวกับบทละครฉากใหญ่ นินิมแสร้งร้องไห้ให้อูชิเห็น

อูชิดูเหมือนจะถูกโน้มน้าวใจ สีหน้าของมันจึงอ่อนลงเล็กน้อยแล้วมันก็กลับไปที่ห้องเรียน

จากนั้น อูชิก็เปิดกระเป๋านักเรียนด้านหน้าออก แล้วหยิบการ์ดท่าไม้ตายออกมาทีละใบ

ขวดนมปรากฏขึ้นในมือของมัน แล้วมันก็วางขวดนมลงบนพื้น

อูชิเก็บการ์ด [ท่าไม้ตาย: ดื่มนม] ไว้เพียงสองใบเผื่อตัวของมันเองเท่านั้น

นินิมมองดูขวดนมบนพื้นด้วยความดีใจ มันยืดริบบิ้นออกแล้วม้วนขวดขึ้นทันที

จากนั้นมันก็พยักหน้าให้อูชิ

“มอ!”

อูชิกล่าวคำแนะนำสุดท้ายไว้ ก่อนจะยกกระเป๋านักเรียนขึ้นมาสะพาย แล้วเดินทางกลับบ้านอย่างระมัดระวัง

เมื่อเห็นหลังของมันลับหายไปตรงหัวมุมแล้ว นินิมก็เม้มปาก เปิดนมดื่มแล้ววิ่งไล่ตามทิศทางที่รอยเท้าหายไป

ดูเหมือนอลิซวิ่งไล่ตามกระต่ายยังไงไม่รู้

…

อย่างที่เราทราบกันดีว่าสิ่งมีชีวิตที่มีอุ้งเท้านั้นเชี่ยวชาญในการพรางตัว

หลังจากที่นินิมและอูชิแยกทางกัน มันก็วิ่งไปตามทิศทางที่ฝีเท้าหายลับไปอย่างเงียบ ๆ

การจะออกมาสักครั้งนั้นไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย และแน่นอนว่ามันไม่อยากกลับไปด้วยใจที่ยังคงว้าวุ่นเช่นนี้

ลองคิดตามดูสิ นินิม นางฟ้าผู้สง่างามออกทัวร์กลางคืนเป็นครั้งแรก แต่กลับถูกโกเลมไล่ล่า แล้วยังกลับบ้านไปมือเปล่าด้วย นี่มันน่าอายแค่ไหน?

ดังนั้นเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันในเวลานี้ จึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง

กลางดึกแบบนี้ ถ้าไม่ใช่สปิริตแล้วใครจะออกมาเตร็ดเตร่กัน?

นินิมมีลางสังหรณ์บางอย่าง

ถ้าตามฝีเท้านั้นไปได้ก็อาจจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กลับมาบ้าง

เมื่อถึงเวลากลับบ้าน มันสามารถบอกข้อมูลนี้กับเจ้านาย แล้วสุดท้ายมันก็จะกลายเป็นนักสืบชื่อดัง!

ไม่เพียงได้หน้า…

แต่ยังได้รางวัลจากเจ้านายอีกด้วย!

ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว!

กำไรสุด ๆ!

…

พระจันทร์กลางดึกสว่างไสวยิ่งกว่าสิ่งใด สายลมเอื่อยพัดผ่านไปอย่างเงียบงัน

อูชิบังเอิญกลับมาที่หอคอยบ้านขุนนางได้ก่อนเวลาเคอร์ฟิว และภายใต้สายตาที่จ้องมองมาของอสรพิษขนนก มันก็รีบเปิดประตูเข้าไปข้างใน

แสงเวทมนตร์ที่สว่างขึ้นเองโดยอัตโนมัติทำให้เจ้าตัวน้อยตกใจอีกครั้ง

แต่เมื่อเห็นเตาผิงติดไฟ จึงทำให้มันดูมีความสุขขึ้นมาทันที

พอผิงไฟไปได้สักพัก อูชิก็หยิบขวดนมออกมาดื่มจนหมด แล้วจึงกลับไปที่ห้องอย่างสบายใจเฉิบ

เมื่อมันไขประตูเข้าไปในห้อง ความอบอุ่นในที่แห่งนี้ก็ทำให้มันน้ำตาซึมเล็กน้อย

ในที่สุดก็กลับมาสู่อ้อมกอดของ [สรวงสวรรค์] มันรู้สึกปลอดภัยดีจริง ๆ

“มอ~”

ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับนินิมบ้างนะ?

…

ภายในปราสาท

นินิมอาศัยสติปัญญาขั้นสูงและการได้ยินที่เฉียบคมค่อย ๆ ไล่ตามฝีเท้านั้นไป

แต่ทันทีที่มันเข้าใกล้ มันก็รู้สึกใจสั่นอย่างกะทันหัน เจ้าตัวน้อยหยุดตัวโก่งและกระโจนเข้ามุมทันที

ทันใดนั้น โกเลมตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นผ่านหน้ามันไป นี่ทำให้เหงื่อเย็นแทบจะไหลซึมออกมา

“ฟู่ว”

เมื่อโกเลมหายไป นินิมก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วจึงเดินหน้าต่อไป

แต่ใช้เวลาไม่นานนักก่อนที่จะพบว่ามีโกเลมจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ต่อมาก็มีโกเลมเฝ้าอยู่ทุกเส้นทางราวกับเฝ้าสมบัติลับบางอย่างไว้

นินิมอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหนังสือภาพเล่มหนึ่งที่มันเคยอ่านมาก่อน ฉับพลันดวงตาของมันก็มีแววตื่นเต้นขึ้นมาให้เห็น

ถ้ามีสมบัติจริง ๆ ละก็…

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อมาถึงมุมหนึ่ง นินิมก็อยู่ห่างจากเสียงฝีนั้นเท้าเพียงไม่กี่เมตร

นินิมเกาะผนัง ระงับความตื่นเต้นที่จะได้ไขปริศนาและชะโงกหัวออกมอง

“มี้?”

ทันใดนั้นความสงสัยก็บังเกิดขึ้นในใจ

เห็นได้ชัดว่าเสียงอยู่ตรงหน้ามัน แต่กลับไม่มีอะไรอยู่ในสายตาเลย

ไหนคนล่ะ?

ความคิดนี้เพิ่งแวบผ่านไป

จู่ ๆ ความรู้สึกวิกฤตก็เข้าเกาะกุมหัวใจของมัน

นินิมต้องการที่จะหดหัวของมัน แต่มันสายเกินไปแล้ว!

โกเลมตัวหนึ่งเดินออกมาจากอีกด้านของทางเดิน ทันใดนั้นก็หันหน้ามามองมัน แล้วอัญมณีบนหน้าผากก็เปล่งประกายแสงอย่างรวดเร็ว!

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงสัญญาณเตือนของโกเลมยังไม่ดังขึ้น

แต่นินิมได้ยินเสียงฝีเท้าอีกครั้ง

ที่สำคัญเสียงฝีเท้ามาอยู่ตรงหน้าของมันด้วย!

เจ้าตัวน้อยฉุกคิดขึ้นได้

ไม่แปลกใจเลยที่มันตามอีกฝ่ายมาตลอดทาง แต่อีกฝ่ายกลับไม่ถูกโกเลมจับได้เลย ปรากฏว่าเจ้าตัวนี้ล่องหนอยู่ตลอดเวลา!

โกเลมเฝ้าสมบัติ

โจรชิงขุมทรัพย์

และผู้บุกรุกที่ไร้เดียงสา

นินิมเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดขึ้นมาในทันที

มันรู้สึกแย่มาก จึงล้มเลิกที่จะสืบสวนต่อทันที และหันวิ่งกลับไป

“บี๊บ บี๊บ—”

แต่เสียงไซเรนของโกเลมดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

แล้วโกเลมที่ลาดตระเวนอยู่รอบ ๆ ก็ตอบสนองทันที พวกมันมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ณ จุดนี้

‘หัวขโมยล่องหน’ หลบหนีการตรวจจับของโกเลมและได้รับผลประโยชน์ไปอย่างหน้าตาเฉย

นินิมรู้ตัวแล้วว่าถูกหลอกใช้…