จอมมารแค่อยากเป็นคนดี [反派少爷只想过佛系生活] - บทที่ 277 คำทำนายของแม่มดจันทราสีเงิน (1)
บทที่ 277 คำทำนายของแม่มดจันทราสีเงิน (1)
ช่วงหัวค่ำ นักเรียนปีหนึ่งได้รับแจ้งเวลาเริ่มเรียนวิชาดาราศาสตร์
ในตอนนั้นเอง พลันเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในห้องสมุด
เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก มนุษย์มักจะเหม่อมองดวงดาวเสมอ
ขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของพ่อแม่ และมองขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว นับดาวที่สว่างไสวด้วยเสียงแบบเด็ก ๆ อย่างมีความสุข
แต่เมื่อเราอายุมากขึ้น ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวก็ดูเป็นเรื่องไกลตัว ที่ออกห่างไปมากขึ้นเรื่อย ๆ
มีคำกล่าวในแวดวงดาราศาสตร์ว่า
ดวงดาวมักปรากฏได้ในแววตาของเด็ก ๆ
เมื่อโตแล้วจะไร้ซึ่งแสงสว่าง มืดบอดไปพร้อมกับเรื่องราวที่ถาโถมเข้ามาในชีวิต
และหากคุณสูญเสียชีวิตในวัยเด็กไป ก็จะไม่สามารถเรียนรู้ดาราศาสตร์ในวัยผู้ใหญ่ได้
…
เดิมทีนักเรียนปีหนึ่งก็มีความสนใจในดาราศาสตร์มากอยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากชั้นเรียนดาราศาสตร์ของศาสตราจารย์ดีดี้ ความสนใจนี้ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น แต่หลังจากนั้น… พวกเขาก็ไม่ได้เรียนไปอีกสามเดือน!
ดังนั้นเมื่อมีการประกาศเปิดชั้นเรียนดาราศาสตร์อีกครั้ง พวกเขาจึงแสดงความสนใจอย่างมาก
อันที่จริง เมื่อไม่กี่วันก่อนมีข่าวลือว่าศาสตราจารย์วิชาดาราศาสตร์คนใหม่จะมารับตำแหน่ง และเหล่าจอมเวทฝึกหัดก็แอบตั้งตารอคาบวิชานี้มานานแล้ว
…
วันพุธถัดมา ตอนกลางคืน
เวลาหนึ่งทุ่มกว่า ณ ชั้นสิบสองของหอนาฬิกาตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว
ในเวลานี้ยังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนเริ่มคาบ แต่นักเรียนส่วนใหญ่ที่เคยเข้าเรียนบรรยายครั้งแรกล้วนตื่นเต้น จึงเลือกที่จะมาก่อนเวลา
เช่นเดียวกับเวอร์เธอร์และโรเบิร์ต ซึ่งเป็นพวกที่มาสายและถูกหักคะแนน เหมือนกับคำอุปมาที่ว่างูกัดครั้งเดียว กลัวเชือกไปสิบปี*[1] พวกเขากลัวจะโดนแบบครั้งที่แล้วจึงรีบมาถึงก่อนใครเพื่อน
แต่ศาสตราจารย์คนใหม่ไม่ได้มาถึงห้องเรียนตรงเวลาเหมือนกับศาสตราจารย์ดีดี้
เหล่านักเรียนอดที่จะพูดถึงเกี่ยวกับศาสตราจารย์คนใหม่ไม่ได้
มีคนคาดเดาว่าศาสตราจารย์คนใหม่จะเป็นใคร?
บางคนกำลังคิดว่า คืนนี้ศาสตราจารย์จะสอนอะไร?
ศาสตราจารย์คนใหม่จะใจดีหรือไม่? จะโดนสุ่มหักคะแนนไหม?
เนื้อหาการสอนน่าสนใจไหม? เทียบกับศาสตราจารย์ดีดี้ได้หรือเปล่า?
ในตอนท้ายของชั้นเรียนดาราศาสตร์ครั้งล่าสุด ศาสตราจารย์ดีดี้แสดงให้นักเรียนเห็นพระจันทร์เต็มดวงในระยะใกล้มาก ซึ่งทำให้พวกเขาตกใจเป็นเวลานาน
เหล่าจอมเวทฝึกหัดจึงสงสัยกันว่า ศาสตราจารย์คนใหม่จะทำเซอร์ไพรส์อะไรบ้าง?
…
ดาร์กมาถึงห้องเรียนเวลาประมาณหนึ่งทุ่มสิบห้านาที
ทันทีที่เขาเข้าไปก็เห็นไดแอนนากวักมือเรียกอยู่ เด็กชายจึงเดินไปนั่งข้างหลังพวกเธอ
“ดาร์ก นายเคยเห็นศาสตราจารย์คนใหม่ไหม?” ไดแอนนาพูดอย่างตื่นเต้น
ดาร์กส่ายหัว “ไม่เคย แต่ศาสตราจารย์ที่สถาบันจ้างมาก็ไม่แย่หรอก อย่างน้อยก็ต้องเก่งในระดับหนึ่ง”
ไดแอนนา “นั่นคือสิ่งที่ฉันจะพูด ฉันหวังว่าเนื้อหาการสอนของศาสตราจารย์คนใหม่จะน่าสนใจมากขึ้น บรรยายสนุกขึ้น แล้วก็ไม่ยากเกินไปนะ”
ดาร์กเพียงแค่ยิ้ม เขาหยิบสมุดโน้ตและปากกาออกมาจากกระเป๋านักเรียน กางคว่ำไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบการ์ดเวทมนตร์ออกมาสอดไปด้านใต้
อีบุยตัวน้อยซึ่งอยู่บนการ์ดจ้องมองไปรอบ ๆ ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง แววตาของมันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นยิ่ง
ดาร์กวางมันไว้บนโต๊ะ และหันหน้าไปทางกระดานดำ
ไดแอนนารู้สึกงงงวยเมื่อเห็น “ทำเพื่ออะไรเหรอ?”
ดาร์กชี้ไปที่อีบุยและพูดว่า “มันสนใจในดาราศาสตร์นิดหน่อยน่ะ”
“โอ้!” ไดแอนนาพยักหน้าเหมือนเข้าใจ และคิดจะเลียนแบบเขา
เธอหันกลับมาทันที มือฉีกกระดาษแผ่นหนึ่งจากสมุดบันทึก ทำการคว่ำตาม ก่อนจะหยิบการ์ดสองใบออกมาจากเด็คอย่างระมัดระวัง แล้ววางไว้บนโต๊ะเหมือนดาร์ก
พอเห็นการเลียนแบบที่ตลกของเธอแล้ว โรสซึ่งโต๊ะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะปิดปากหัวเราะ
ดาร์กอ้าปากค้างและพูดไม่ออกเป็นเวลานาน
การ์ดทั้งสองใบนั้นน่าจะเป็น [หมีปฐพี] และ [วิญญาณหมี] ใช่ไหม?
…
กุ๊กกูกุ๊กกู~
นาฬิกาแขวนเหนือเวทีพ่นนกกาเหว่าออกมา
เหล่านักเรียนนิ่งไปชั่วขณะ เมื่อรู้ว่าหนึ่งทุ่มครึ่งแล้ว แต่ศาสตราจารย์คนใหม่ยังไม่มาเลย?
“เข้าสอนครั้งแรกก็สายเลยเหรอ?”
ดาร์กส่งพลังเวทมนตร์ไปที่ปลายนิ้วและเกาคางของอีบุยเล่น
เสียงในห้องเรียนจากที่เงียบในตอนแรกกลายเป็นดังขึ้นเรื่อย ๆ
การมาสายของศาสตราจารย์คนใหม่ทำให้นักเรียนรู้สึกประหลาดใจ
ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีศาสตราจารย์มาสาย ศาสตราจารย์บางคนมาสายหนึ่งหรือสองนาทีเลยด้วยซ้ำ แต่นี่เป็นการสอนครั้งแรกของคาบเรียนก็ควรจะมาตรงเวลาหน่อยจริงไหม?
โรเบิร์ตบ่น “ถ้าฉันรู้งี้ฉันคงจะไม่มาเร็วขนาดนี้”
เวอร์เธอร์ “มีธุระด่วนหรือเปล่านะ”
โรเบิร์ต “ไม่มีทาง”
…
เวลาผ่านไปทีละนิด แล้วความอดทนของนักเรียนก็ค่อย ๆ หมดลง
ผ่านไปห้านาทีเต็ม ก่อนจะปรากฏท้องฟ้าโปร่งใสแทนที่เพดานห้องเรียน เหมือนที่ศาสตราจารย์ดีดี้เคยทำในชั้นเรียน
แต่ระยะห่างระหว่างแนวสายตากับท้องฟ้ายามค่ำคืนไม่ได้สั้นลง
ทันทีหลังจากนั้น สิ่งที่ปรากฏในขอบเขตการมองเห็นคือ รถฟักทองที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากเทพนิยาย!
ถึงจะบอกว่ามันเป็นรถม้า แต่ก็ไม่ใช่ม้าที่กำลังลากรถม้า กลับเป็นเงาของสัตว์ร้ายสองตัวแทน
มีถนนสีทองคดเคี้ยวจากใต้ล้อรถฟักทองตรงมายังห้องเรียน
ทันใดนั้นเพดานก็แยกออกเป็นสองด้าน
รถฟักทองบินไปตามเส้นทาง เข้ามาในห้องเรียนท่ามกลางเสียงอุทานของนักเรียน และบินไปที่ขอบเวที
เมื่อรถฟักทองหยุดลง แม่มดในชุดสีม่วงเข้มก็ยกม่านขึ้นและโน้มตัวออกมาจากรถม้า
ทว่าเพียงแค่นั้นก็หัวใจสั่นแล้ว
เมเดีย บาร์โธโลมิวยกเรียวขางามของเธอที่พันถุงน่องสีม่วงไว้แล้วก้าวลงจากรถ
ตึก
เสียงส้นสูงแหลมแตะพื้น
เมเดียถอดหมวกแม่มดแหลมออกแล้วส่ายหัวเล็กน้อย ผมยาวสีดำแซมม่วงสดใสของเธอตกลงมาเหมือนกับน้ำตก และมีกลิ่นหอมโชยออกมา
สไตล์สาวมั่นทำเอาหนุ่ม ๆ แถวหน้าหน้าแดง
ศาสตราจารย์สาวสะบัดปีกหมวกของเธอ ทันใดนั้นรถฟักทองก็สลายกลายเป็นควันดำและพุ่งเข้าไปในหมวก
เมเดียหยิบไม้กายสิทธิ์ที่เหมือนตะเกียบบาง ๆ ออกมาจากหมวกแม่มดแล้วชี้ไปที่หมวก ทันใดนั้นหมวกแม่มดก็แตกออก และหายไปพร้อมกับเสียง ‘ปุ้ง’
“(*@o@*) ว้าว~”
เหล่านักเรียนอุทานอย่างตื่นตาตื่นใจ!
…
“เวทมนตร์แบบนั้นมันอะไรกันเนี่ย?”
ดาร์กอดกุมหน้าผากของเขาไม่ได้
ศาสตราจารย์คนใหม่ไม่ได้ให้ความรู้สึกที่ดีกับเขานัก อันที่จริง มันเหมือนกับการถูกจ้องมองอยู่ตลอดเวลาเสียมากกว่า
ทว่าเหล่าจอมเวทฝึกหัดดูจะชอบฉากการแสดงเปิดตัวนี้พอสมควร ดังนั้นแม้เธอจะมาสายแต่ก็ไม่มีใครสนใจอยู่ดี
แม้กระทั่งตอนนี้ไดแอนนายังคงปรบมือให้เธออย่างเอาเป็นเอาตาย แก้มของเด็กหญิงแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น และเขาก็อยากจะบีบมัน!
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง
เมเดียดูเหมือนจะชอบคำชมจากนักเรียนพอสมควร และในที่สุดก็ยกมือขึ้นแล้วกดลง
เมื่อห้องเรียนสงบลงเล็กน้อย เธอก็เริ่มแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการ “ฉันคิดว่าพวกเธอน่าจะเดากันได้ ฉันเป็นศาสตราจารย์วิชาดาราศาสตร์ของพวกเธอในเทอมนี้ ผู้ชี้นำโชคชะตา ผู้ทำนายเนตรแห่งดารา และแม่มดจันทราสีเงิน เมเดีย บาร์โธโลมิว!”
ผู้ชี้นำโชคชะตา!
ผู้ทำนายเนตรแห่งดารา!
แม่มดจันทราสีเงิน!
ทันทีที่นามทั้งสามนี้ถูกพูดออกมา มันก็ทำให้ผู้คนสับสนและมึนงงไปชั่วขณะ
แม้ว่าจอมเวทฝึกหัดจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่พวกเขาก็ปรบมืออย่างแรงตามน้ำเสียงของเธอ และบรรยากาศก็เปลี่ยนไปเป็นงานแฟนมีตติ้งอยู่พักหนึ่ง
เมเดียยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความภาคภูมิใจ
แน่นอน เพราะถ้าไม่มีใครปรบมือให้ก็ออกจากห้องไปได้เลย!
…
แต่ท้ายที่สุดแล้ว เมเดียมาไม่ได้มาที่ชั้นเรียนเพื่อการแสดง
หลังจากแนะนำตัวแล้ว เธอก็ก้าวขึ้นไปบนเวที หยิบใบรายชื่อ ยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้ถึงตาของฉันแล้วที่จะต้องทำความรู้จักกับทุกคน โปรดยืนขึ้นหากถูกขานชื่อ ถ้าทำได้ ขอให้แนะนำตัวให้จบในประโยคเดียว เอาให้เรียบง่ายเหมือนกับฉันแนะนำตัว เพื่อที่ฉันจะได้รู้จักพวกเธอดีขึ้น งั้นคนแรกเลย เอ็มม่า มอร์ติส!”
เอ็มม่าอึ้งไปครู่หนึ่ง
เธอจำได้ว่าชื่อของเธอไม่ใช่ชื่อแรกในใบรายชื่อ
แต่เนื่องจากศาสตราจารย์เมเดีย บาร์โธโลมิวเรียกเธอ เธอจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยืนขึ้น
“เธอคือมอร์ติสสินะ?”
เมเดียพยักหน้าและถาม “ฉันได้ยินมาว่าเธอเป็นศิษย์ของนักปราชญ์ลับ”
เอ็มม่าตกตะลึงอีกครั้งแล้วส่ายหัวทันที “ไม่ใช่ค่ะ แม้ว่าแม่ของฉันจะเป็นศิษย์ของนักปราชญ์ลับ แต่ก็มีศิษย์ของนักปราชญ์ลับมากมาย และเธอก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น ส่วนฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ค่ะ”
เมเดียหรี่ตาลงเล็กน้อย มองเด็กหญิงอยู่อย่างนั้น แล้วก็พูดขึ้นมาว่า “บัลลังก์ของเธอตั้งอยู่บนพื้นทองคำ”
เอ็มม่ากระพริบตา ศาสตราจารย์หมายถึงอะไรกัน?
เมเดียข้ามเธอไปทันที แล้วขานเรียกชื่อคนที่สอง
ทุกครั้งที่เรียกชื่อ เธอจะพูดทิ้งท้ายไว้ด้วย
นักเรียนถามเธอว่านี่เป็นคำทำนายหรือไม่ แต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธ
…
“ซาร่า สวาติ”
“มาค่ะ
ซาร่าวางปากกาแล้วยืนขึ้น เธอสนใจ ‘คำทำนาย’ อันยิ่งใหญ่ของศาสตราจารย์คนใหม่
เด็กหญิงแนะนำตัวเองเป็นประโยคแรก “สวัสดีค่ะ ศาสตราจารย์ ฉันเป็นผู้แสวงหาความรู้ที่มีความใฝ่ฝันอยากจะเป็นนักโบราณคดีค่ะ”
เมเดียกล่าวว่า “เป็นความทะเยอทะยานที่ดีมาก ตั้งตารอได้เลย แล้วเดี๋ยวเธอจะได้ไปดื่มกับเทพเจ้าโบราณที่แม่น้ำสติกซ์*[2]”
ซาร่ากลอกตาแล้วแย้งว่า “ศาสตราจารย์ ฉันยังเด็กอยู่นะคะ”
เมเดียผงะไปครู่หนึ่งแล้วยิ้มออกมา “ฉันไม่ได้แช่งเธอหรอกจ้ะ”
“งั้นก็ดีแล้วค่ะ”
ซาร่าเอามือทาบอกและนั่งลง
[1] งูกัดครั้งเดียว กลัวเชือกไปสิบปี เป็นคำเปรียบเปรยว่า หวาดกลัวการพบเจอสิ่งและเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน หลังจากถูกกระทำไปเพียงครั้งเดียว
[2] แม่น้ำสติกซ์ เป็นแม่น้ำในเทพปกรณัมกรีกซึ่งเป็นแนวแบ่งเขตระหว่างพิภพกับโลกบาดาล และเป็นแม่น้ำที่นำพาคนตายไปสู่ยมโลก