ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 87 ค่ายกลสังหารพฤกษาคราม

รถม้าตระกูลซงมาถึงตระกูลสวีเมื่อเช้าตรู่ เมืองชางหลันทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาว ถนนและหลังคาเรือนถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา เมืองชางหลันทั้งเมืองเงียบสงบ

เมื่ออธิบายจุดประสงค์แล้ว ซงหลิงก็ถูกเชิญไปที่ห้องโถงใหญ่ของตระกูลสวี สวีอี้หลินยังไม่นอน

เมื่อเข้าไปในห้องโถง ซงหลิงก็โค้งคำนับทันที

“คุณชายซง มาเยี่ยมเยือนยามวิกาล มีเรื่องอะไรหรือ?” สวีอี้หลินในฐานะผู้อาวุโสไม่ได้ลุกขึ้น

สิ่งของในรถม้าถูกยกเข้ามาในห้องโถง เหล่าผู้ดูแลที่ออกไปซื้อของก็ทยอยกลับมาที่ตระกูลสวี บางอย่างหาซื้อไม่ได้ในเมืองชางหลัน

“ลุงสวี สิ่งของเหล่านี้ท่านพ่อให้ข้านำมามอบให้ท่าน บอกว่าตระกูลสวีต้องการทรัพยากรเหล่านี้ ตระกูลซงของเรามีเหลืออยู่มาก จึงนำมามอบให้ขอรับ” ซงหลิงชี้ไปที่กล่องใบใหญ่ เหล่าผู้ดูแลที่มาด้วยก็แกะเชือกออกและเปิดกล่อง ข้างในมีวัสดุวางอยู่มากมายสำหรับวางค่ายกล

ในทั้งเมืองชางหลัน มีเพียงตระกูลซงเท่านั้นที่สามารถหาวัสดุสำหรับวางค่ายกลได้ เมื่อครั้งศูนย์กลางเสียหาย ซงเทียนหาวได้ไปซื้อวัสดุจำนวนมากที่เมืองหลวง เหลืออยู่อีกมาก

“ท่านเจ้าตระกูล สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นวัสดุที่เขยของท่านต้องการขอรับ!” ผู้ดูแลหลานรีบเดินไปดูกล่องและแสดงสีหน้าตื่นเต้น

พวกนั้นหาของอยู่ทั้งคืน ก็ยังหาไม่เจอซักเท่าไหร่ ตระกูลซงส่งกล่องใส่ของมากล่องหนึ่ง แก้ปัญหาทั้งหมด

ดูคล้ายจะมีไม่มาก แต่หากเอาไปข้างนอก มูลค่าก็นับพันล้านเหรียญทอง

สวีอี้หลินตกอยู่ในความคิด ตระกูลซงทำแบบนี้ เขาไม่อาจไม่รู้ ตระกูลสวีผงาดขึ้นมาอย่างแข็งแกร่ง ทำลายตระกูลเถียนและตระกูลว่าน หากจะโจมตีตระกูลซงต่อ มันก็ง่ายดายมาก

แน่นอนว่าตระกูลสวีจะไม่ทำแบบนั้น ตระกูลซงส่งวัสดุสำหรับวางค่ายกลมาให้กลางดึก เป้าหมายก็ชัดเจน ต้องการเป็นพันธมิตรกับตระกูลสวี

“ขอบคุณท่านพ่อของเจ้าแทนข้าด้วย พวกเรารับของพวกนี้ไว้แล้ว!” สวีอี้หลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรับของพวกนั้นไว้

หากไม่รับ ตระกูลซงคงคิดว่าตระกูลสวีต้องการกลืนกินพวกเขา หากรับไว้ ความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลก็จะยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น บางอย่างก็แค่เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไร

“ลุงสวี เช่นนั้นข้าไปหาพี่หลิวก่อนนะขอรับ!” สวีอี้หลินตกลงรับของไว้ ซงหลิงก็โล่งใจ

ตอนที่มา ท่านพ่อบอกไว้ว่า หากตระกูลสวีไม่รับไว้ ก็ให้ไปขอร้องให้พวกเขารับไว้ นึกไม่ถึงว่าจะง่ายดายขนาดนี้

“ไปเถอะ!” สวีอี้หลินโบกมือให้เขาไป

สวีอี้หลินรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างซงหลิงกับหลิวอู๋เสียอยู่บ้าง รวมถึงเรื่องซ่อมค่ายกลของตระกูลซง ผู้ดูแลหลานก็เล่าให้สวีอี้หลินฟังแล้ว

ตระกูลสวีไม่ได้อยากครองเมืองชางหลัน ทุกอย่างที่กระทำก็เพื่อปกป้องตัวเองเท่านั้น แม้ว่าคืนนี้ตระกูลซงจะไม่ส่งวัสดุมาให้ สวีอี้หลินก็จะไม่คิดจะทำลายตระกูลซง

หากตระกูลซงส่งมาให้แล้วก็รับไว้ เดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อซื้อของ การเดินทางไปกลับก็ใช้เวลาสิบกว่าวัน ตระกูลสวีรอไม่ไหว

หลิวอู๋เสียไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรกับการมาของซงหลิง แต่ซงหลิงกลับรู้สึกเคอะเขินเมื่อเห็นหลิวอู๋เสีย

วันหนึ่งหลิวอู๋เสียออกอาละวาดฆ่าคนไปกว่าพันคน ซงหลิงแม้จะไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง แต่ได้ยินจากปากของบ่าวรับใช้ว่าหลิวอู๋เสียตอนนั้นเหมือนเทพสงครามลงมาฆ่าล้างบางทั่วทั้งเมือง

“พี่ชาย ข้าจะไม่รบกวนการบำเพ็ญเพียรของพี่แล้ว เดี๋ยวตอนกลางวันข้าจะมาใหม่ ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่เรื่องค่ายกลข้าพอจะช่วยได้บ้าง” ซงหลิงลุกขึ้นยืน ตอนนั้นฟ้าเริ่มสว่างแล้ว

การจะวางค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่เพียงลำพังหลิวอู๋เสียต้องใช้เวลานานมาก ซงหลิงเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลซง ศึกษาวิชาค่ายกลมาอย่างลึกซึ้ง หากเขามาช่วยงานด้วย ย่อมช่วยประหยัดเวลาของหลิวอู๋เสียได้มาก

หลิวอู๋เสียพยักหน้า เขาไม่ปฏิเสธ เพราะนอกจากผู้ดูแลหลานแล้ว คนในตระกูลสวีคนอื่น ๆ ล้วนไม่เข้าใจเรื่องค่ายกลเลย คนที่ไว้ใจได้มีเพียงซงหลิงเท่านั้น

ฟ้าสางขึ้นทั้งตระกูลสวีก็ตื่นขึ้นมา ตระกูลสวีแทบจะหมดเงินไปหมดแล้ว เพราะไปซื้อหินวิญญาณมาจำนวนมากจากช่องทางต่าง ๆ เพื่อวางค่ายกล หินวิญญาณเป็นสิ่งจำเป็นที่ขาดไม่ได้ในการวางค่ายกล

เมื่อรู้ว่าหลิวอู๋เสียจะวางค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ ปี้กงอวี่ก็รีบมาส่งหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนเป็นของขวัญให้ตระกูลสวี ปี้กงอวี่อยู่พักหนึ่งในเรือนหลิวอู๋เสียจึงจากไป

“ค่ายกลสังหารพฤกษาคราม!” หลังจากคิดคำนวณมาทั้งคืน ในที่สุดแผนผังค่ายกลสังหารพฤกษาครามก็เสร็จสมบูรณ์

ชุดค่ายกลนี้ต้องใช้พลังปราณธาตุไม้กระตุ้น บังเอิญว่าในสวนของตระกูลสวีปลูกต้นสนอายุกว่าร้อยปีไว้หลายต้น รากของมันฝังลึกลงไปในดินลึก ครอบคลุมทั้งตระกูลสวี

หลิวอู๋เสียใช้ต้นสนอายุกว่าร้อยปีเป็นจุดศูนย์กลางของค่ายกล แล้วพาหลานอวี๋กับซงหลิงเดินวนรอบตระกูลสวี

ตระกูลสวีมีพื้นที่ขนาดใหญ่มาก ประมาณหลายหมื่นหลี่ ค่ายกลสังหารพฤกษาครามไม่สามารถครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมดได้ แต่ก็สามารถปกป้องจุดศูนย์กลางของตระกูลสวีได้ก็เพียงพอแล้ว

หลายวันต่อมา หลิวอู๋เสียได้เปิดจุดยุทธฐานและวางวัสดุด้วยตัวเอง อาศัยพลังปราณอันแข็งแกร่ง สามวันต่อมา ค่ายกลสังหารพฤกษาครามจึงเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง แต่ยังคงขาดค่ายกลสังหารอีกบางส่วน

ห้าวันต่อมา!

หลิวอู๋เสียยืนอยู่ในลานเรือน ถือแผ่นหยกสลักอย่างประณีตห้าแผ่น ให้เขาเขยเลือกคนห้าคนมา หลอมเลือดเข้าสู่แผ่นหยก แล้วจะสามารถเข้าออกค่ายกลได้อย่างอิสระ

หลังจากที่เตรียมทุกอย่างแล้ว หลิวอู๋เสียก็เดินไปที่จุดยุทธฐาน แล้ววางหินวิญญาณสิบกว่าก้อน

ทันใดนั้น!

เหนือท้องฟ้าของตระกูลสวีก็ปรากฏหมอกบาง ๆ หมอกหนาขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเป็นม่านแสงสีเขียวอ่อนที่โปร่งใส ปิดกั้นท้องฟ้าเหนือตระกูลสวีทั้งหมด

“นี่มันค่ายกลเช่นนั้นหรือ?” สวีอี้หลินเผยสีหน้าประหลาดใจ

ผู้ดูแลคนอื่นต่างก็อึ้งงัน เหตุใดจึงดูแตกต่างจากค่ายกลของตระกูลซงมากนัก

มีเพียงซงหลิงที่รู้ดีว่าค่ายกลของตระกูลซงเป็นเพียงค่ายกลผิวเผินเท่านั้น ค่ายกลที่แท้จริงต้องอาศัยพลังแห่งฟ้าดินและพลังธรรมชาติ

หลิวอู๋เสียใช้ต้นไม้อายุร้อยปีหลายต้นเป็นจุดยุทธฐาน เมื่อต้นไม้ไม่ตาย มันจะส่งพลังปราณของต้นไม้มาอย่างต่อเนื่อง เพื่อรักษาค่ายกลให้หมุนเวียนอยู่ตลอดเวลา

“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป คนที่เข้าออกตระกูลสวีจะต้องถูกจำกัดอย่างเข้มงวด ห้ามเข้าออกโดยพลการ ค่ายกลสังหารพฤกษาครามสามารถคงอยู่ได้ประมาณหนึ่งปี”

หลิวอู๋เสียมองไปที่ผู้นำตระกูลสวี ทุกคนต่างก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับดวงตาอันคมกริบของหลิวอู๋เสีย

หนึ่งปีก็เพียงพอแล้วสำหรับหลิวอู๋เสียที่จะพัฒนาตัวเอง หากหนึ่งปีต่อมาเขาไม่สามารถกำจัดตระกูลเซวียได้ เขาคงไม่มีความหมายที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

ปัง! ปัง!

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นสองครั้งบนม่านแสง นกสองตัวที่บินผ่านมาโดยไม่รู้ตัวว่านี่คือค่ายกลป้องกัน ตกลงมาบนม่านแสง โดนพลังปราณของค่ายกลสังหารพฤกษาครามทะลุทะลวงร่างกาย เลือดของนกทั้งสองถูกดูดซับโดยม่านแสงในทันที

“นี่…” ทุกคนต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง แผนผังค่ายกลของตระกูลซงเน้นไปที่การฝึกฝนเป็นหลัก ไม่ค่อยมีพลังโจมตี แผนผังค่ายกลชุดนี้สามารถป้องกันตัวเองได้ทุกคนมองไปที่หลิวอู๋เสียด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพ

ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกัน เมื่อจู่ ๆ แผนผังค่ายกลก็สั่นไหว

“มีคนโจมตีค่ายกล!” ค่ายกลเพิ่งจะเสร็จสมบูรณ์ได้ไม่นาน ก็มีผู้คนมาหาเรื่อง ทุกคนในลานรีบวิ่งไปที่ประตูใหญ่ของตระกูลสวี จริงอย่างที่คาดไว้! สามชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้าประตู พวกเขามีพลังที่แข็งแกร่งมาก แต่ละคนมีกระบี่ยาวอยู่ด้านหลัง แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความดุร้าย

“ใครกันที่มาโจมตีค่ายกลของเรา!” สวีอี้หลินตะโกน อยู่ห่างออกไปหนึ่งชั้นแสง ผู้คนจากภายนอกไม่สามารถเข้ามาได้ เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ พวกมันก็ถูกลมปราณจากกระบี่สีเขียวและไม้กระแทกออกไป

“พวกเจ้ากล้าฆ่าคนของตระกูลเซวีย ในวันนี้ เราจะให้ตระกูลสวีทั้งตระกูลชดใช้ให้กับเซวียหยาง!” ชายกลางคนคนนั้นส่งเสียงคำราม แน่นอน มันเป็นพวกของตระกูลเซวีย พวกเขามาเร็วมาก ข่าวการฆ่าเซวีหยางได้แพร่กระจายไปถึงตระกูลเซวียแล้ว

“พวกเจ้าตระกูลเซวียไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี พวกเจ้าถูกเราลงโทษ นั่นคือสิ่งที่สมควรได้รับ!” สวีอี้หลินไม่ลดละ

“ถึงเวลานี้ ไม่สามารถประนีประนอมได้อีกแล้ว ทำได้เพียงเดินหน้าต่อไป”

ห้าวันต่อมา กลุ่มคนมารวมตัวกันที่หน้าประตูใหญ่ของตระกูลสวีอีกครั้ง ครั้งนี้ คนของตระกูลสวียืนอยู่หลังประตูใหญ่และไม่ออกมา

“เจ้าคิดว่าหลบอยู่หลังค่ายกลก็จะปลอดภัยแล้วหรือ? เว้นแต่เจ้าจะขดตัวอยู่ข้างในตลอดไป เราจะคอยอยู่ที่นี่ตลอด ออกมาหนึ่งคน ข้าจะฆ่าหนึ่งคน!” ชายคนกลางหัวเราะเยาะ สามคนโจมตีค่ายกลหลายครั้ง เกือบจะโดนค่ายกลโจมตีกลับ จึงไม่กล้าลงมือง่าย ๆ พวกเขาจึงรอคอยอยู่เฉย ๆ

ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะซ่อนตัวอยู่ในนั้นตลอดไป รอให้อาหารและกระสุนหมด รอดูว่าเจ้าจะออกมาหรือไม่ อาหารจะหมดสักวันหนึ่ง

ผู้คนในตระกูลสวีขมวดคิ้ว นึกไม่ถึงเลยว่าตระกูลเซวียจะไร้เหตุผลเช่นนี้

“อู๋เสีย ต่อไปเราควรทำอย่างไร?” สวีอี้หลินก็หมดหนทางแล้ว

สามคนจากตระกูลเซวียล้วนอยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูกชั้นสาม ไม่ว่าใครก็ล้วนสามารถกวาดล้างตระกูลสวีได้

อย่างที่พวกเขาพูดไว้ ผู้คนในตระกูลสวีมากมาย ต้องใช้อาหารจำนวนมากในการกินและดื่มในแต่ละวัน ข้าวของในคลังคงอยู่ได้แค่สามถึงห้าวันเท่านั้น หากไม่มีอาหาร พวกเขาจะอดตาย

“รอ!”

หลิวอู๋เสียไม่แสดงท่าทีใด ๆ เลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา เหล่ายอดฝีมือจากตระกูลเซวียมาถึงตรงตามที่เขาคาดการณ์ไว้ เร็วกว่าหนึ่งวัน น่าจะเร่งรีบมาตลอดทั้งคืน

รออะไร?

หลิวอู๋เสียไม่ได้พูดอะไร สวีอี้หลินก็ไม่ได้ถาม เมื่อให้เขารอ เช่นนั้นทั้งตระกูลก็รอไปด้วยกัน

นอกเมืองชางหลัน ปรากฏรถม้าที่ประดับประดาอย่างหรูหรา

“คุณหนู ข้างหน้าคือเมืองชางหลันแล้วขอรับ!” คนขับรถหยุดรถแล้วพูดเบา ๆ กับรถด้านหลัง

“เข้าไป!” มีเสียงใสกังวานดังขึ้นจากภายในรถ

รถม้าหรูหราแล่นเข้าสู่ถนนในเมืองชางหลัน ดึงดูดความสนใจของผู้คนจำนวนมาก รถม้าคันนี้หรูหราเกินไป บนรถม้าแกะสลักลวดลายที่สวยงามมากมาย ลวดลายเหล่านี้ไม่เคยปรากฏในเมืองชางหลันมาก่อน

ม้าแดงสี่ตัวที่หายากกำลังวิ่งด้วยความเร็วสูง ดึงรถม้าผ่านถนนอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดพายุหิมะ

ม้าแดงเป็นม้าที่หายากมาก มีลักษณะดื้อรั้นมาก ยากที่ใครจะเชื่องได้

ไม่เคยมีม้าเทพเช่นนี้ปรากฏในเมืองชางหลันมาก่อน เมื่อปรากฏขึ้น ผู้คนต่างพากันร้องเสียงหลง ดึงดูดผู้คนให้สนใจม้าแดงที่สวยงาม

ครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าหรูหราจอดอยู่หน้าหอตันเป่า

“คุณหนู มาถึงหอตันเป่าเมืองชางหลันแล้ว!”

คนขับรถรีบลงรถ ยกเก้าอี้มาวางข้างหน้ารถ เพื่อให้คนที่ลงรถนั่งได้

ม่านรถเปิดออก หญิงสาววัยยี่สิบสี่ห้าปี สวมชุดยาวสีเขียวเข้มเดินลงจากรถ

ใบหน้าของนางสวยสง่างาม ดวงตาเรียวยาว ดวงตารูปใบหลิว ริมฝีปากสีเชอร์รี่ รูปร่างอวบอิ่ม ราวกับสาวน้อยสวยวัยเยาว์

“คุณหนู ในที่สุดคุณก็มาถึงแล้ว!” ปี้กงอวี่ยืนเฝ้าอยู่หน้าหอตันเป่ามาโดยตลอด

เขารีบวิ่งเข้ามา รีบโค้งคำนับ ท่าทีของเขาเคารพหญิงสาวผู้นี้เป็นอย่างมาก

“ประมุขหอตันเป่า เชิญผู้ชนะเลิศงานชุมนุมโอสถออกมาพบข้า”

หญิงสาวมองไปที่ปี้กงอวี่ แต่ไม่พบผู้ชนะเลิศงานชุมนุมโอสถ ปรมาจารย์ฮั่วกับเหลยเทายืนอยู่ไกล ๆ แม้แต่การเข้าไปใกล้ก็ไม่มีสิทธิ์

– โปรดติดตามตอนต่อไป –