ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 224 ส่งมอบตราบัญชากองทัพ
แม้เฉินรั่วเยียนจะไม่ทราบว่าหลิวอู๋เสียจะรักษาโรคของท่านพ่อได้หรือไม่ แต่เมื่อเขาเอ่ยปากขึ้นมาเช่นนี้ แสดงว่าต้องมีวิธี มิเช่นนั้นคงไม่เสี่ยงเข้ามาในวังหลวงเป็นแน่
“รีบตามข้าเข้าไป!”
นางคว้ามือขวาของหลิวอู๋เสีย แล้วดึงเขาเดินตรงไปยังห้องบรรทม
“องค์หญิงสาม ชายผู้นี้มีแผนการร้าย โปรดอย่าให้เขาเข้าไปเด็ดขาด มิเช่นนั้นอาจรบกวนองค์จักรพรรดิได้”
เซวียชุนอวี่ก้าวไปข้างหน้าและขวางทางเฉินรั่วเยียน ไป๋หลินและขุนนางคนอื่น ๆ ต่างก็กรูกันเข้ามาเป็นกำแพงมนุษย์
“พวกเจ้ากล้าขวางข้า!”
เฉินรั่วเยียนโกรธจัด ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความเยือกเย็น นางคือองค์หญิงสาม พวกเขากล้าดียังไงมาขวางทางนาง?
“พวกกระหม่อมมิกล้าขวางองค์หญิงสาม เพียงแต่ชายผู้นี้ไม่อาจเข้าไปได้”
เซวียชุนอวี่ยิ้มเยาะเย้ย เมื่อจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ บัลลังก์ก็จะตกเป็นของอ๋องยงเสียน ราชวงศ์ต้าเยี่ยนจะต้องเปลี่ยนแปลงรูปแบบ บุคคลแรกที่จะถูกกำจัดก็คือเหล่าองค์ชายและองค์หญิง
“เสนาบดีเซวีย เจ้าช่างกล้ามาก อย่าคิดว่าข้าไม่รู้แผนการของเจ้า พวกเจ้าคงรอคอยวันที่ท่านพ่อของข้าสิ้นพระชนม์ เพื่อที่พวกเจ้าจะได้ก่อกบฏ”
เฉินรั่วเยียนพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ไม่ไว้หน้าเซวียชุนอวี่แม้แต่น้อย
บรรดาขุนนางต่างพากันเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ดี แต่การพูดออกมาตรง ๆ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อองค์หญิงสามคือผู้พูดประโยคนี้ออกมา นี่เท่ากับเป็นการฉีกหน้ากันอย่างชัดเจน
“องค์หญิงสาม โปรดระวังคำพูดด้วย กระหม่อมภักดีต่อราชวงศ์ต้าเยี่ยนมาโดยตลอด ไม่เคยคิดสองใจแม้แต่น้อย สวรรค์เป็นพยานได้”
เซวียชุนอวี่ร้องโวยวาย บอกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย ยิ่งเขาถ่วงเวลาได้นานเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นผลดีต่ออ๋องยงเสียนมากขึ้นเท่านั้น สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ถ่วงเวลาหลิวอู๋เสียไว้ก็พอ
สถานการณ์เริ่มตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ยอมใคร จนเฉินรั่วเยียนชักกระบี่ยาวออกมาด้วยความโมโห
“พวกเจ้าช่างกล้ามาก ถึงกับคิดจะก่อกบฏตั้งแต่ตอนนี้เลยรึ?”
เฉินรั่วเยียนชี้กระบี่ยาวไปที่เซวียชุนอวี่ วันนี้หากไม่ถึงที่สุด นางก็จะไม่ยอมความเด็ดขาด
“สิ่งที่กระหม่อมทำ ล้วนแต่เป็นการคำนึงถึงความปลอดภัยขององค์จักรพรรดิ ชายผู้นี้เป็นเพียงเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม หากพุ่งเข้าไปโดยพลการ อาจรบกวนองค์จักรพรรดิได้ ใครจะรับผิดชอบไหว ขอให้องค์หญิงสามโปรดไตร่ตรองให้ดี”
เซวียชุนอวี่ยืนกรานในจุดยืนทางศีลธรรม ทำท่าทางยอมตายได้ทุกเมื่อ แม้ว่าองค์หญิงสามจะฆ่าเขา เขาก็จะไม่ยอมหลีกทางเด็ดขาด
“หากเกิดเรื่องใด ๆ ขึ้น ข้าจะรับผิดชอบเอง หากองค์จักรพรรดิเป็นอะไรไป ข้ายินดีมอบตราบัญชากองทัพ จากนั้นจะไปใช้ชีวิตอย่างสันโดษในป่าเขา”
เฉินยวี่เซิงนำตราบัญชากองทัพของทัพศิลาทลายมอบให้กับขุนนางฝ่ายบุ๋น
การมอบตราบัญชากองทัพ เท่ากับเป็นการมอบราชวงศ์ต้าเยี่ยนให้กับผู้อื่นโดยสมบูรณ์
ทัพศิลาทลายคือกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของราชวงศ์ต้าเยี่ยน ผลที่จะตามมาจากการมอบตราบัญชากองทัพ คงไม่ต้องบอกก็รู้
แม้จักรพรรดิฟื้นขึ้นมาก็จะสูญเสียอำนาจไปแล้ว หากปราศจากกองทัพและแม่ทัพ ราชบัลลังก์ก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ อีกไม่นานก็จะถูกอ๋องยงเสียนยึดครองไป
“อ๋องหรูหยาง ไม่ได้ขอรับ!”
ขุนนางฝ่ายบุ๋นรีบห้ามปราม การมอบตราบัญชากองทัพเป็นเรื่องใหญ่ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิก่อน
“เรื่องเร่งด่วน ข้าไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ขอเพียงช่วยชีวิตพี่ชายของข้าได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิตของข้าก็ยอม”
เฉินยวี่เซิงดูองอาจกล้าหาญ สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการช่วยชีวิตพี่ชาย ส่วนเรื่องอื่น ๆ เขาไม่สนใจ
“อ๋องหรูหยาง สิ่งที่ท่านพูดเป็นความจริงหรือ? หากฝ่าบาทเป็นอะไรไป ท่านยินดีมอบตราบัญชากองทัพให้”
เซวียชุนอวี่ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ไม่คิดว่าจะมีเรื่องดี ๆ แบบนี้เกิดขึ้น
เมื่อจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ ใต้หล้านี้จะต้องเกิดความวุ่นวายอย่างแน่นอน หากอ๋องยงเสียนคิดรวบรวมแผ่นดิน เขาต้องอ๋องหรูหยางเป็นคนแรก
ด้วยนิสัยของอ๋องหรูหยางแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะมอบตราบัญชากองทัพให้ สงครามครั้งใหญ่จึงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ใครจะเป็นผู้ชนะก็ยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
การมอบตราบัญชากองทัพให้โดยสมัครใจ เท่ากับว่าไม่ต้องเสียเลือดเนื้อสักหยดก็ยึดครองราชวงศ์ต้าเยี่ยนได้แล้ว ไม่น่าแปลกใจที่เซวียชุนอวี่จะหัวเราะออกมา
“ฮึ่ม ตลอดชีวิตนี้ ข้า เฉินยวี่เซิง พูดคำไหนคำนั้น”
ขณะนี้ตราบัญชากองทัพอยู่ในความดูแลของขุนนางฝ่ายบุ๋น ทุกอย่างขึ้นอยู่กับอาการป่วยของจักรพรรดิ
หากหลิวอู๋เสียรักษาจักรพรรดิหาย เฉินยวี่เซิงก็จะรับตราบัญชากองทัพคืน
แต่ถ้าจักรพรรดิสิ้นพระชนม์ ตราบัญชากองทัพก็จะตกไปอยู่ในมือของเซวียชุนอวี่
“เรื่องราวในวันนี้ ขอให้ทุกคนเป็นพยานด้วย อย่าให้ถึงเวลาแล้วมีคนผิดคำพูดไม่ยอมรับ”
เซวียชุนอวี่หันไปมองเหล่าขุนนาง อีกไม่เกินครึ่งชั่วยาม ทัพศิลาทลายทั้งหมดจะตกเป็นของอ๋องยงเสียน
ทัพอักษรสวรรค์คือกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดของราชวงศ์ต้าเยี่ยน ทัพอักษรดินที่ไป๋หลินควบคุมอยู่ไม่อาจเทียบเคียงได้ ทั้งสองกองทัพนี้แตกต่างกันมากเกินไป
“พวกเราเข้าไปกันเถอะ!”
องค์หญิงสามคว้ามือหลิวอู๋เสีย เฉินยวี่เซิงเดินตามหลัง พวกเขาก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในตำหนัก
ขุนนางฝ่ายบุ๋นต้องการจะขัดขวางก็สายเกินไปแล้ว มองตราบัญชากองทัพในมือ รู้สึกหนักอึ้งราวกับมีน้ำหนักนับหมื่นชั่ง
หลังจากก้าวเข้าไปในตำหนัก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ก็โชยมาปะทะจมูก หลิวอู๋เสียขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อเดินผ่านโถงด้านนอก ทั้งสองข้างมีนางกำนัลและขันทีจำนวนมากยืนอยู่ พวกเขายืนอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ
เบื้องหน้ามีม่านบังตาอยู่ผืนหนึ่ง นางกำนัลสองคนรูดม่านขึ้น พวกเขาเข้าไปในห้องโถงขนาดใหญ่
ตำแหน่งกลางห้องมีเตียงมังกรขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน โดยรอบมีผ้าม่านโปร่งบางกั้นไว้ เพื่อป้องกันลมเย็นพัดเข้ามา
มีหมอหลวงสิบสองคนรายล้อมรอบเตียงมังกร บางคนกำลังจับชีพจร บางคนส่ายหน้าถอนหายใจ
หลายคนแสดงสีหน้าเคลือบแคลงสงสัยเมื่อเห็นหลิวอู๋เสีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เฒ่าที่แผ่รังสีทรงอำนาจ
ชั่วขณะที่ก้าวเข้ามา หลิวอู๋เสียไม่ได้มองไปที่เตียงมังกร แต่กลับมองไปยังคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ในห้อง
“อาจารย์ใหญ่?” หลิวอู๋เสียครุ่นคิด เหตุใดอาจารย์ใหญ่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เขานั้นเป็นถึงระดับพลังแก่นวิสุทธิ์ หรือว่าแม้แต่เขาก็ไม่มีหนทางรักษา
วินาทีที่ฟ่านเจินเห็นหลิวอู๋เสีย ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง เพิ่งจะฆ่าฉินลี่ไปไม่นาน กลับปรากฏตัวในวังหลวงเร็วถึงเพียงนี้
“อ๋องหรูหยาง เจ้าเป็นคนพาเขาเข้ามาหรือ?”
ผู้เฒ่าผู้นั้นมีแววตาเฉียบคม หลิวอู๋เสียรู้สึกราวกับถูกภูเขาสูงใหญ่ทับ แน่นอนว่าต้องเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยาก
ระดับพลังแก่นวิสุทธิ์… เทียบเท่ากับอาจารย์ใหญ่
การก่อตั้งสำนักศึกษาเทียนมู่ หากปราศจากความสามารถที่แท้จริง ย่อมไม่อาจเทียบกับสำนักศึกษาจักรวรรดิได้ คนผู้นี้คืออ๋องยงเสียน
“ถูกต้อง น้องหลิวมีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ข้าจึงพาเขามาตรวจอาการจักรพรรดิ”
เฉินยวี่เซิงมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่เส้นประสาทกลับตึงเครียดมากขึ้น
เมื่อได้ยินว่าหลิวอู๋เสียเชี่ยวชาญด้านการแพทย์ ใบหน้าของฟ่านเจินก็เผยร่องรอยประหลาดใจออกมา
อ๋องยงเสียนจับจ้องหลิวอู๋เสียอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก เมื่อครู่แค่กวาดมองผ่าน ๆ
ดวงตาทั้งสี่สบประสานกัน อ๋องยงเสียนไม่น่าจะรู้สึกแปลกหน้ากับหลิวอู๋เสีย ในชั่วขณะที่ก้าวเข้ามา เขาก็รู้ถึงตัวตนของหลิวอู๋เสียแล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจะอายุยังน้อยเช่นนี้
เขาคือผู้อยู่เบื้องหลังหอซิงอวิ๋น แต่กลับถูกหลิวอู๋เสียทำลายล้าง
เปลวไฟอันไร้ที่สิ้นสุดปะทะกันบนท้องฟ้า หลิวอู๋เสียหรี่ตาลง เจตจำนงสังหารที่น่าสะพรึงกลัวไหลผ่านอากาศและแทรกซึมเข้าไปในรูขุมขนของเขา
“เจ้า… คือหลิวอู๋เสียงั้นรึ?”
หลังจากจ้องมองกันเป็นเวลานานนับนาที อ๋องยงเสียนก็ถอนสายตาอันเฉียบคมลง บรรยากาศกดดันหายไป หลิวอู๋เสียรู้สึกผ่อนคลายลง นี่แหละคือระดับพลังแก่นวิสุทธิ์ ในตอนนี้เขาไม่อาจต้านทานได้เลย เพียงนิ้วเดียวก็บดขยี้เขาได้แล้ว
“ผู้เยาว์คารวะอ๋องยงเสียน!”
หลิวอู๋เสียประสานมือคำนับอย่างง่าย ๆ ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีแก่ใจ พวกเขาไม่อาจเป็นมิตรสหายกันได้ ดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องเสแสร้งแกล้งทำเป็นมิตร
“เจ้าทำได้ดีมาก!”
ห้าคำนี้ยากจะคาดเดาว่าเป็นคำชมหรือคำตำหนิ แต่แฝงไปด้วยความหมายมากมาย หลังจากพูดจบ อ๋องยงเสียนก็ไม่สนใจหลิวอู๋เสียอีก
การใช้อุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อบังคับให้หอซิงอวิ๋นปิดประตู แค่นี้ไม่ได้ทำให้เขาเดือดร้อนแต่อย่างใด
ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด สายตาทุกคนต่างจับจ้องไปที่เตียงมังกร
“แค่ก ๆ…”
จักรพรรดิไออย่างรุนแรง เลือดสดจำนวนมากพุ่งออกมาจากปาก เปื้อนผ้าห่มจนแดงฉาน
ใบหน้าซีดเซียว หายใจรวยริน เหมือนใกล้ถึงวาระสุดท้าย
หมอหลวงทั้งสิบสองคนลุกขึ้นยืนพร้อมกัน เหลือบมองไปที่เตียงมังกร จากนั้นก็ถอยห่างออกมาอย่างเงียบ ๆ
“ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง”
อ๋องยงเสียนคว้าตัวหมอหลวงคนหนึ่งไว้ ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“พวกกระหม่อมพยายามอย่างเต็มที่แล้ว โปรดเตรียมพระราชพิธีศพเถอะ”
หมอหลวงที่ถูกคว้าตัวพูดด้วยสีหน้าเศร้าโศก
“พวกไร้ประโยชน์ พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์สิ้นดี!”
อ๋องยงเสียนโยนหมอหลวงในมือออกไป
ช่างเป็นภาพของพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียว จักรพรรดิคือพี่ชายแท้ ๆ ของเขา การที่น้องชายโกรธก็เป็นเรื่องปกติ
“อ๋องยงเสียน โปรดสงบสติอารมณ์และรักษาพระองค์ด้วย หากฝ่าบาทสิ้นพระชนม์ ท่านยังต้องดูแลราชวงศ์ต้าเยี่ยนต่อไป”
ขันทีชรารูปร่างผอมแห้งเดินเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความประจบสอพลอ
ขันทีที่ปรนนิบัติรับใช้จักรพรรดิอย่างใกล้ชิดมาหลายปีผู้นี้ กลับกลายเป็นคนของอ๋องยงเสียน
เฉินยวี่เซิงกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ เขาไม่คิดเลยว่าอ๋องยงเสียนจะไร้ยางอายเพียงนี้ ถึงขั้นติดสินบนขันทีในวัง
“พี่ชายข้ายังเหลือเวลาอีกเท่าใด!”
อ๋องยงเสียนพยักหน้าเล็กน้อย สายตามองไปยังหมอหลวงที่ยืนเรียงรายอยู่ด้านหน้า
“มากที่สุดก็เพียงหนึ่งก้านธูปขอรับ!”
หมอหลวงทางด้านขวาพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าโศก ใบหน้าก้มต่ำลง
องค์หญิงสามทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
นางกำนัลและขันทีที่ยืนอยู่สองข้างพากันคุกเข่า ก้มศีรษะลงกับพื้น
หลิวอู๋เสียมองเห็นสีหน้าของทุกคนได้อย่างชัดเจน หมอหลวงทั้งสิบสองคน นางกำนัลและขันที เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ไม่นึกเลยว่าในบรรดาหมอหลวงทั้งสิบสองคน อย่างน้อยสิบคนจะอยู่ข้างอ๋องยงเสียน มีเพียงสองคนเท่านั้นที่ไม่ได้ถูกซื้อตัวไป
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา อ๋องยงเสียนแทรกซึมไปทั่วทุกซอกทุกมุมของราชวงศ์ต้าเยี่ยน
“ร่างราชโองการ ประกาศไปทั่วแผ่นดิน!”
อ๋องยงเสียนโบกมืออย่างอ่อนล้า ท่าทางดูราวกับว่าแก่ชราลงไปในพริบตา แต่แววตากลับเปล่งประกายเย็นยะเยือก
ขันทีชราไม่กล้าขัดขืน เดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบราชโองการที่เตรียมไว้ขึ้นมา แล้วเริ่มร่างช้า ๆ
“ช้าก่อน!”
หลิวอู๋เสียตะโกนขัดจังหวะพวกเขาทันที ทุกคนจึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีคนนอกอยู่ที่นี่
เมื่อได้ยินหลิวอู๋เสียพูด เฉินยวี่เซิงรู้สึกถึงความหวัง
ความหวังทั้งหมดตกอยู่ที่เขาเพียงคนเดียว
เฉินรั่วเยียนลุกขึ้นยืน น้ำตายังคงไหลรินอาบแก้ม ถึงปกติจะเอาแต่ใจ แต่ก็ไม่ได้โง่เขลา นางรู้ดีแก่ใจว่าหากท่านพ่อสิ้นพระชนม์ พี่น้องของนางทุกคนต้องตาย อ๋องยงเสียนไม่มีทางปล่อยให้พวกเขามีชีวิตรอดแน่นอน
หมอหลวงสิบสองคนต่างหันมามองหลิวอู๋เสียพร้อมกัน ทุกคนมีสีหน้าฉงนสงสัย
ภายในห้องบรรทม เหตุใดจึงมีคนต่ำต้อยเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้น?
“ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะร่างราชโองการสวรรคต ยิ่งไปกว่านั้น โรคที่องค์จักรพรรดิก็มิใช่โรคร้ายแรงถึงชีวิต ใครกันที่กล้าเอ่ยว่าพระชนมายุของพระองค์เหลือเพียงแค่หนึ่งก้านธูปไหม้”
คำพูดของหลิวอู๋เสียเปรียบดั่งหินก้อนหนึ่งที่ถูกโยนลงไปในทะเลสาบ เกิดระลอกคลื่นกระจายออกไปไกล สั่นสะเทือนผู้คนในที่นั้นจนเซถอย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมอหลวงทั้งสิบสองคนที่พยายามอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่อาจยื้อชีวิตไว้ได้
“เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรถึงมาพูดจาอวดอ้างในที่แห่งนี้”
หมอหลวงคนหนึ่งชี้หน้าหลิวอู๋เสีย น้ำลายกระเด็นโดนใบหน้าของหลิวอู๋เสีย
“ข้าเป็นใครสำคัญนักหรือ?” หลิวอู๋เสียตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่รีบร้อน ไม่สนใจแววตาที่ราวกับต้องการฆ่าคนของหมอหลวง “สิ่งสำคัญคือ… ข้าสามารถรักษาโรคขององค์จักรพรรดิได้”
หากผู้อื่นเป็นคนพูด อาจถูกมองว่าเป็นการเสียดสีอย่างร้ายกาจ แต่สำหรับเฉินยวี่เซิงแล้ว มันช่างไพเราะยิ่งกว่าเสียงดนตรีใด ๆ