ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 188 ตระกูลเซวียซุ่มโจมตี

ผู้ฝึกตนที่มีพลังฝีมือต่ำหันหลังกลับและจากไป เพื่อไปรวมกลุ่มกับยอดฝีมือคนอื่น ๆ

ผู้คนจากไปมากขึ้นเรื่อย ๆ ในพริบตา เหลือเพียงหลิวอู๋เสีย เฉินยวี่เซิงและภรรยาของเขาเท่านั้น

“น้องชายหลิว ไม่ต้องเอ่ยคำขอบคุณใด ๆ ความกรุณาที่มอบโอสถให้ในวันนี้ พวกเราทั้งสองจะจดจำไว้ ขออำลาตรงนี้”

เฉินยวี่เซิงประสานมือคารวะหลิวอู๋เสีย พวกเขายังมีภารกิจอื่น จึงไม่สามารถรั้งอยู่ต่อได้นาน

“ไว้พบกันใหม่!”

หลิวอู๋เสียประสานมือตอบ ทั้งสามคนแยกทางกันอย่างรวดเร็ว

ฉินปี้ยวี่ได้ทิ้งแผ่นหยกไว้ให้ ในยามคับขันสามารถใช้แผ่นหยกนี้ไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลฉินได้ หลิวอู๋เสียอยู่ในเมืองหลวง อาจต้องเผชิญกับอันตรายได้ทุกเมื่อ

เสร็จสิ้นภารกิจทั้งสามก่อนกำหนด นี่เป็นสิ่งที่หลิวอู๋เสียไม่คาดคิดมาก่อน ยังเหลือเวลาอีกหลายวันกว่าจะถึงกำหนดหนึ่งเดือน จึงตั้งใจจะฝึกฝนฝีมือต่อไปอีกสักพัก

ห้าวันต่อมา!

หลิวอู๋เสียปรากฏตัวบนถนนหลวงที่มุ่งหน้าสู่สำนักศึกษาจักรวรรดิ หลังจากฝึกฝนมาหลายวัน พลังชำระวิญญาณขั้นหกก็มั่นคงแล้ว

เขาใช้เคล็ดวิชาเก็บซ่อนลมหายใจ ควบคุมระดับพลังยุทธ์ให้อยู่ที่ระดับพลังชำระวิญญาณขั้นสอง

ก่อนจากไป เขาอยู่ที่ระดับพลังชำระวิญญาณขั้นหนึ่ง ช่วงเวลาหนึ่งเดือนสามารถทะลุถึงระดับพลังชำระวิญญาณขั้นสองได้ ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว

หากเปิดเผยพลังยุทธ์ที่แท้จริง อาจทำให้ทั้งสำนักศึกษาจักรวรรดิสั่นสะเทือน หลิวอู๋เสียยังคงชอบทำตัวต่ำต้อย

“อีกหนึ่งวันก็จะกลับไปถึงสำนักศึกษาจักรวรรดิแล้ว สัญญากับแม่นางมู่ไว้ว่าจะไปหอตันเป่าด้วยกัน ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว นางต้องคิดว่าข้าหายไปแล้วแน่ๆ ”

หลิวอู๋เสียทานเสบียงสองสามคำ พลางพึมพำกับตัวเอง

เขามีสถานะเป็นหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถของหอตันเป่า ไม่ได้ไปหอตันเป่าหนึ่งเดือน ถือว่าละเลยต่อหน้าที่จริง ๆ

เก็บเสบียงเตรียมออกเดินทาง

“ก๊า ก๊า ก๊า…”

นกแร้งตัวหนึ่งบินผ่านศีรษะของเขาพลางส่งเสียงร้องประหลาด จากนั้นก็มีสัตว์อสูรจำพวกนกบินหนีไปอีกมากมาย

สัตว์อสูรจำพวกนกจะหนีไปก็ต่อเมื่อรู้สึกหวาดกลัว แสดงว่าต้องมีอันตรายกำลังใกล้เข้ามา

หลิวอู๋เสียกระตุ้นม่านตาภูต สายตาทะลุผ่านต้นไม้หนาทึบไกลถึงร้อยหมี่ มีกลุ่มคนกำลังแอบเข้ามาใกล้

“ซุ่มโจมตี!”

ไม่คิดว่าบนเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่สำนักศึกษาจักรวรรดิจะมีคนวางกับดักอยู่ที่นี่

ยอดฝีมือกว่าร้อยคนถือหน้าไม้และลูกดอก แล้วไล่ต้อนมาจากทุกทิศทาง ปิดกั้นโอกาสหลบหนีของหลิวอู๋เสีย

หลิวอู๋เสียละสายตากลับมา เขารู้แล้วว่าพวกเขาคือใคร

“ตระกูลเซวีย พวกเจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะรอดชีวิตกลับมาได้สินะ!”

ดาบเสียเหรินปรากฏขึ้นในมือ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คนตระกูลเซวียไม่ปรากฏตัว พวกเขาเฝ้าอยู่ที่นี่ หลัก ๆ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้หลิวอู๋เสียหนีกลับมา

สำหรับตระกูลเซวียแล้ว หลิวอู๋เสียไม่มีทางทำภารกิจทั้งสามสำเร็จ แล้วจะต้องย้อนกลับไปยังสำนักศึกษาจักรวรรดิ พวกเขาแค่รออยู่ที่นี่ก็พอ

หากเขายืนกรานที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ เขาก็ต้องตายด้วยน้ำมือของพรรคมังกรแดงอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่ว่าหลิวอู๋เสียจะเลือกทำภารกิจให้สำเร็จ หรือเลือกที่จะกลับไป ก็มีแต่เส้นทางตายเท่านั้น

ยอดฝีมือของตระกูลเซวียเฝ้าอยู่ที่นี่นานถึงหนึ่งเดือนเต็ม แต่หลิวอู๋เสียก็ยังไม่กลับมา พวกเขาจึงประหลาดใจเป็นอย่างมาก

วันแล้ววันเล่าผ่านไป ใกล้จะถึงกำหนดหนึ่งเดือน ในที่สุดหลิวอู๋เสียก็ปรากฏตัวขึ้นวันสุดท้าย

ยอดฝีมือกว่าร้อยคนล้อมหลิวอู๋เสียไว้จนน้ำลอดไม่ได้ มียอดฝีมือระดับพลังชำระไขกระดูกหลายคนนั่งประจำการอยู่ ตระกูลเซวียทุ่มทุนอย่างมากเพื่อฆ่าเขา

“หลิวอู๋เสีย พวกข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกลับมาเมื่อครบกำหนดหนึ่งเดือน”

เซวียฉางเหนียนเดินออกมาจากฝูงชน ในวันนั้นที่เมืองชางหลัน เขาไม่อาจฆ่าหลิวอู๋เสียได้ แถมยังถูกมู่เยว่อิ่งตบหน้าไปหลายครั้ง เขาจึงผูกใจเจ็บมาตลอด

เมื่อรู้ว่ามีภารกิจนี้ เขาจึงรีบรายงานตระกูลทันที และนำทัพใหญ่ของตระกูลเซวียมาฆ่าหลิวอู๋เสียด้วยตัวเอง

เซวียฉางเหนียนคิดว่าหลิวอู๋เสียต้องหลบซ่อนอยู่ข้างนอกตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา แม้แต่ตัวเขาเองก็ทำภารกิจทั้งสามไม่สำเร็จ

“ลงมือเถอะ อย่าพูดมากความ!”

หลิวอู๋เสียไม่อยากพูดไร้สาระ ต้องการต่อสู้ให้จบโดยเร็วที่สุด หลังจากร่อนเร่มาหนึ่งเดือน เขาเหนื่อยทั้งกายทั้งใจ อยากรีบกลับไปพักผ่อนที่สำนักศึกษาสักวันสองวัน

หน้าไม้กว่าร้อยเล่มเล็งไปที่หลิวอู๋เสีย เพียงแค่เหนี่ยวไกก็จะถูกยิงเป็นรังผึ้งในพริบตา

“ฆ่ามันซะ!”

เซวียฉางเหนียนโบกมือ ลูกดอกกว่าร้อยดอกพุ่งทะยานไปทางหลิวอู๋เสียพร้อมกับเสียงแหวกอากาศ

ต่อให้เขามีสามหัวหกแขน วันนี้ก็มีแต่ต้องตาย ไม่มีใครสามารถหลบลูกดอกร้อยดอกที่พุ่งเข้าใส่ได้หรอก ปล่อยให้เขาได้ลิ้มรสชาติลูกดอกร้อยดอกเสียบทะลุร่างกาย!

ลูกดอกหนาแน่นนับร้อยพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า บดบังดวงอาทิตย์จนมืดมิด หลิวอู๋เสียแทบไม่มีช่องว่างให้หลบหลีก ทำได้เพียงปล่อยให้ลูกดอกพุ่งเข้าใส่ตัวเอง

เซวียฉางเหนียนหัวเราะเยาะ ศิษย์ตระกูลเซวียต่างพากันคำรามด้วยความโกรธ ในที่สุดก็ฆ่าหลิวอู๋เสียได้สำเร็จ

ทั้งสองฝ่ายอยู่ห่างกันไม่ถึงสิบหมี่ ลูกดอกพุ่งเข้ามาตรงหน้าหลิวอู๋เสียด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าแลบ

เมื่อเห็นลูกดอกใกล้จะพุ่งเข้าใส่หลิวอู๋เสีย ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น

รอบตัวของหลิวอู๋เสียปรากฏกำแพงน้ำแข็งหนาก่อตัวเป็นวงกลม ปกป้องเขาไว้ภายในอย่างแน่นหนา

“ฉึก ฉึก ฉึก…”

ลูกดอกที่พุ่งเข้าใส่พลันชนกำแพงน้ำแข็ง ทิ้งรอยไว้เป็นทางยาว แต่ไม่อาจเจาะทะลุไปได้

หลิวอู๋เสียยืนนิ่งอยู่กับที่ นี่เป็นเวทน้ำแข็งที่เขาเพิ่งเข้าใจได้ไม่นาน โดยใช้เทคนิคเวทมนตร์

ในช่วงที่เป็นจักรพรรดิเซียน เขาเคยแลกเปลี่ยนความรู้กับเผ่าเวทมนตร์ครั้งหนึ่ง เขาจึงพอรู้เรื่องเวทมนตร์อยู่บ้าง เขาจึงนำเวทมนตร์หลอมรวมเข้ากับวิชาดาบ ก่อเกิดเป็นเวทใหม่ขึ้นมา

ดวงตาของยอดฝีมือตระกูลเซวียแทบถลนออกมา เกิดอะไรขึ้น? ทำไมลูกดอกถึงถูกกำแพงน้ำแข็งหยุดไว้ได้

ลูกดอกมากกว่าร้อยเล่มร่วงลงสู่พื้น บางดอกถึงกับหัก

ลูกดอกเหล่านี้สร้างขึ้นจากอุกกาบาตที่แข็งแกร่งที่สุด สามารถเจาะทะลุร่างของระดับพลังชำระวิญญาณอย่างง่ายดาย แต่กลับไม่อาจทำลายกำแพงน้ำแข็งชั้นเดียวได้

“ยิงมันต่อไป!”

เซวียฉางเหนียนตะโกนลั่น เขาโบกแขนไปมา ลูกดอกระลอกที่สองปรากฏขึ้น

ครั้งนี้แรงยิงมากกว่าเดิม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ลูกดอกสะท้อนกลับ พวกเขาจึงควบคุมระยะห่างไว้ภายในห้าหมี่ ซึ่งเป็นระยะที่ลูกดอกมีพลังทำลายล้างมากที่สุด

ลูกดอกถูกยิงออกไปเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า ลูกดอกจำนวนมากกองทับถมกันอยู่ภายนอกกำแพงน้ำแข็ง

หลังจากผ่านไปสิบรอบ ลูกดอกในกระบอกหมดลง พวกเขาจึงรีบเก็บหน้าไม้ แล้วถอยออกไปด้านข้าง ก่อนจะชักอาวุธประจำกายออกมา

หลิวอู๋เสียเอื้อมมือออกสลายกำแพงน้ำแข็ง พร้อมมองผู้คนตระกูลเซวียด้วยรอยยิ้ม

เซวียฉางเหนียนออกคำสั่ง ยอดฝีมือตระกูลเซวียกว่าร้อยคนพุ่งเข้าใส่หลิวอู๋เสียราวกับผึ้งแตกรัง พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นกองกำลังที่ตระกูลเซวียฝึกฝนอย่างพิถีพิถัน

ทุกคนล้วนมีฝีมือคล่องแคล่ว ตระกูลเซวียแอบฝึกฝนนักรบมาหลายปี คนเหล่านี้ยอมสวามิภักดิ์ต่อตระกูลเซวีย ไม่มีใครชักจูงได้

เรื่องที่หลิวอู๋เสียฆ่าเซวียรุ่ย สร้างความตื่นตระหนกอย่างมากในตระกูลเซวีย

ดาบเสียเหรินฟาดฟัน พื้นดินแตกเป็นรอยร้าว พลังดาบอันไร้ความปรานีกวาดล้างเป็นวงกว้างหลายร้อยหมี่

“แคร็ก แคร็ก…”

เพียงแค่ปะทะกันครั้งเดียว คนกว่าร้อยคนก็บินกระเด็นถอยหลัง เจตจำนงดาบท่วมท้น พวกเขาทนแรงกระแทกของหลิวอู๋เสียไม่ไหว

ทุกคนมีบาดแผลเล็ก ๆ บนร่างกาย ถูกพลังดาบสังหาร

การฆ่าคนมากกว่าร้อยคนในคราวเดียว น่าสะพรึงกลัวเพียงใด เซวียฉางเหนียนตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

นอกจากเซวียฉางเหนียนแล้ว ตระกูลเซวียยังมียอดฝีมืออีกสามคนที่ไม่ได้พูดอะไร คอยเฝ้าอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบๆ

ทั้งสามคนมีอายุมากแล้ว น่าจะเป็นระดับผู้อาวุโสของตระกูลเซวีย มีความแข็งแกร่งไม่ต่ำ ล้วนมีระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นห้า

“เจ้า… เจ้าแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ยังไง?”

เซวียฉางเหนียนตกตะลึงจนพูดไม่ออกพลางชี้ไปที่หลิวอู๋เสีย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ศพกว่าร้อยศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่กลางถนน บางส่วนตกลงไปในพุ่มหญ้า ส่งกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น

สนามรบตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงพวกเขาห้าคนที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

“ติ๋ง!”

เลือดไหลลงมาตามปลายดาบเสียเหรินหยดลงบนพื้นติ๋ง ๆ

ผู้อาวุโสทั้งสามของตระกูลเซวียหัวใจกระตุกอย่างรุนแรง ตระกูลเซวียใช้ทรัพยากรมากมายนับไม่ถ้วนเพื่อฝึกฝนพวกเขาขึ้นมา แต่วันนี้ทั้งหมดต้องตายด้วยน้ำมือของหลิวอู๋เสีย

ทุกคนหัวใจเต้นระทึก แสงเย็นเยียบแทงทะลุจนถึงกระดูก พวกเขาจับจ้องไปที่หลิวอู๋เสียอย่างไม่ละสายตา

“ข้าต้องการให้เจ้าตาย!”

เซวียฉางเหนียนขาดสติไปแล้ว ผู้คนภายนอกรู้เพียงว่าหลิวอู๋เสียท้าทายข้ามระดับพลังยุทธ์ได้ สูงสุดคือฆ่าระดับชำระวิญญาณขั้นสูง แต่ไม่มีใครรู้ว่าหลิวอู๋เสียมีฝีมือถึงขั้นฆ่าระดับชำระไขกระดูกได้

มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องผู้อาวุโสกู่ ในวันนั้นเขากลัวจนแทบปัสสาวะราดกางเกง เขาจะนำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ไปพูดให้ใครฟังกัน?

การฆ่าฟ่านเหย่ผิงก็เป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้เห็น

กระบี่ยาวในมือฟาดฟันไปทางหลิวอู๋เสีย ต้องการสับร่างของเขาออกเป็นชิ้น ๆ

“ตายซะ!”

ในวันนั้นที่เมืองชางหลัน เขาเกือบตายด้วยน้ำมือของเซวียฉางเหนียน วันนี้จะสะสางความแค้นเก่าและใหม่ให้หมดสิ้น

เขาสามารถบดขยี้ระดับชำระไขกระดูกขั้นสามได้ด้วยมือข้างเดียว

ดาบเสียเหรินถูกยกขึ้น ร่างกายหายไปจากจุดเดิม ยอดฝีมือตระกูลเซวียทั้งสามยังไม่ทันได้ตั้งตัว แสงดาบฉีกกระชากร่างของเซวียฉางเหนียนออกเป็นสองส่วนแล้ว

พลังดาบก่อตัวเป็นพายุหมุน เซวียฉางเหนียนที่ถูกห่อหุ้มอยู่ภายในไร้หนทางต่อต้าน ได้แต่ปล่อยให้ถูกเชือดเฉือน

“ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ…”

เลือดเนื้อกระจายไปทั่ว เซวียฉางเหนียนถูกพายุหมุนเหวี่ยงออกมา กระแทกลงกับพื้นอย่างแรง

บนหน้าอกและหลังปรากฏบาดแผลนับไม่ถ้วน เลือดไหลทะลัก

ดาบเดียวฆ่าระดับชำระไขกระดูกขั้นสาม

ยอดฝีมือที่เหลืออยู่เพียงสามคนต่างมองหน้ากัน ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด

ในบรรดาพวกเขาทั้งสามคนไม่มีใครฆ่าระดับชำระไขกระดูกขั้นสามได้ด้วยดาบเดียว แต่หลิวอู๋เสียกลับทำได้

“ถึงตาพวกเจ้าแล้ว!”

หลิวอู๋เสียไม่มีความเมตตาต่อตระกูลเซวียแม้แต่น้อย สัญญาหนึ่งปี ผ่านไปแล้วหนึ่งในสาม

เขาเหลือเวลาน้อยเต็มที เขาต้องยุติความแค้นนี้โดยเร็วที่สุด

สถานการณ์พลิกผัน กลับกลายเป็นหลิวอู๋เสียที่กดดันพวกเขา

“พวกเจ้ากล้ามากที่ฆ่าคนในตระกูลเซวียของข้ามากมายขนาดนี้ วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า!”

ผู้เฒ่าทั้งสามคนยืนเป็นรูปสามเหลี่ยมและล้อมหลิวอู๋เสียเอาไว้ วันนี้ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต พวกเขาก็ต้องฆ่าเด็กคนนี้ให้ได้

ภายในเวลาไม่กี่เดือน มดตัวน้อยกลับคุกคามตระกูลเซวียที่ยิ่งใหญ่

“แค่พวกเจ้าสามคนแก่ใกล้ตาย คิดจะฆ่าข้าหรือ? น่าขันสิ้นดี!”

หลิวอู๋เสียพุ่งตัวออกไป เพื่อไม่ให้มีคนอื่นผ่านมา เขาต้องรีบจบการต่อสู้โดยเร็ว

ผู้เฒ่าทั้งสามคนมีฝีมือไม่ธรรมดา ถึงพลังยุทธ์จะไม่สูง แต่พลังต่อสู้นั้นล้ำลึก ทั้งยังประสานงานกันได้อย่างลงตัว

หลิวอู๋เสียพุ่งเข้าออกท่ามกลางทั้งสามคน แต่ก็ยังหาทางจัดการพวกเขาไม่ได้

หากเป็นการต่อสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่ง เขาสามารถฆ่าอีกฝ่ายได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่การรับมือกับศัตรูพร้อมกันถึงสามคนก็ยังเป็นเรื่องยาก

กระบี่และดาบปะทะกัน เสียงต้นไม้หักโค่นดังระงม เส้นทางบนภูเขาเริ่มถล่ม การต่อสู้จากเส้นทางบนเขาลุกลามไปถึงป่าลึก ทุกที่ที่พวกเขาผ่านล้วนเต็มไปด้วยความเสียหาย

“ตูม ตูม ตูม…”

คลื่นพลังแผ่กระจายออกไปทุกทิศทาง ก่อตัวเป็นระลอกคลื่นทำลายล้างทุกสิ่งรอบข้าง

ยิ่งต่อสู้ ผู้เฒ่าทั้งสามคนก็ยิ่งตกตะลึง วิถีต่อสู้ของหลิวอู๋เสียเหนือกว่าพวกเขามาก

แม้จะปะทะกันหลายร้อยกระบวนท่า พวกเขาก็ยังไม่พบช่องโหว่ในวิชาดาบของหลิวอู๋เสียได้

“พวกเจ้าอ่อนแอเกินไป รับดาบข้าเสียเถอะ!”

หลิวอู๋เสียใช้ม่านตาภูตมองเห็นช่องโหว่ในกระบวนท่าของผู้เฒ่าทั้งสามคน เขากระโดดออกจากวงล้อม ดาบเสียเหรินชี้ขึ้นไปบนฟ้า

ดาบเสียเหรินไร้ซึ่งรูปร่างและทิศทางให้คาดเดา หลังจากที่ก้าวข้ามระดับพลังชำระวิญญาณขั้นหก วิชาที่เขาใช้ได้ก็เพิ่มมากขึ้น

ทันทีที่ดาบเสียเหรินถูกยกขึ้น ผู้เฒ่าทั้งสามคนพลันมีสีหน้าเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว

กลิ่นอายแห่งความตายคืบคลานเข้าหาพวกเขา

– โปรดติดตามตอนต่อไป –