ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 149 พี่น้องฝาแฝด

โอสถชำระจิตมีข้อกำหนดที่เข้มงวดในเรื่องการใช้ไฟ

เปลวไฟต้องไม่แรงเกินไปและอ่อนเกินไป สมุนไพรวิญญาณที่มีพลังวิญญาณนั้นบอบบางอย่างยิ่ง หากเปลวไฟแรงเกินไปจะทำให้สรรพคุณโอสถในสมุนไพรระเหยออกไป แต่ถ้าเปลวไฟอ่อนเกินไปก็ไม่สามารถละลายสรรพคุณโอสถได้อย่างเต็มที่

โอสถระดับนี้ แม้แต่ปรมาจารย์เม่ายังไม่สามารถหลอมออกมาได้

ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวเหมือนกัน แต่ระดับฝีมือก็ไม่เท่ากัน สูงบ้างต่ำบ้าง

หลิวอู๋เสียหลอมโอสถระดับสี่ได้นับสิบชนิด ขณะที่ปรมาจารย์เม่าหลอมได้มากที่สุดเพียงสามชนิด นี่คือความแตกต่าง

สมุนไพรวิญญาณแต่ละชนิดถูกโยนเข้าไป มือข้างหนึ่งควบคุมเปลวไฟ อีกข้างหนึ่งสร้างประทับมือ ฝ่ามือทั้งสองข้างทำงานประสานกันอย่างลงตัว

เตาหลอมผสานรวมกับประทับมือที่ลึกลับและซับซ้อนจนเกิดแรงสั่นสะเทือน เปลวไฟปรากฏเป็นรูปทรงต่าง ๆ นานา บ้างก็กลายเป็นเสือดุร้าย บ้างก็เป็นบุปผานานาพันธุ์ผลิดอกบานสะพรั่ง รูปแบบแต่ละแบบแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงของรอยประทับ

มีเทคนิคหลอมโอสถมากมายนับไม่ถ้วน หลิวอู๋เสียเชี่ยวชาญมานานแล้ว ก่อร่างเป็นวิธีการหลอมที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

การบ่มเพาะจิตวิญญาณนั้นซับซ้อนอย่างยิ่ง หากปราศจากเทคนิคที่สอดคล้องกัน การบ่มเพาะอย่างไม่ระมัดระวังอาจทำให้เกิดอาการวิปลาสได้ง่าย

โอสถชำระจิตก็เช่นกัน หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ก็จะทำให้จิตวิญญาณได้รับบาดเจ็บอย่างไม่สามารถย้อนกลับได้

หลิวอู๋เสียจดจ่ออย่างเต็มที่ สายตาทั้งสองข้างจ้องมองเตาหลอมอย่างไม่ละสายตา ทุ่มเททั้งร่างกายและจิตใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาหลอมโอสถอย่างตั้งใจ

สมุนไพรวิญญาณเหล่านี้เพียงพอสำหรับการหลอมเพียงครั้งเดียว หากล้มเหลวจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีก

ปราณแท้ในตันเถียนไท่หวงกำลังหายไปอย่างรวดเร็ว เขาอาศัยปราณแท้มหาศาลพยุงไว้ จึงยืนหยัดมาได้จนถึงตอนนี้

ไม่น่าแปลกใจเลยที่กล่าวกันว่าหากไม่ก้าวสู่ระดับพลังชำระไขกระดูกก็ไม่อาจหลอมโอสถระดับสี่ได้ ปราณแท้ในระดับพลังชำระวิญญาณไม่อาจพยุงจนกว่าโอสถจะก่อตัวได้

เขามีตันเถียนที่แตกต่างจากคนทั่วไป ปราณแท้ไท่หวงนั้นบริสุทธิ์ยิ่ง ตันเถียนที่กว้างใหญ่สะสมปราณแท้ที่เหนือกว่าระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นต้นมาก เขาจึงกล้าที่จะหลอมโอสถอย่างมั่นใจ

สมุนไพรวิญญาณไม่กี่ชนิดที่เหลืออยู่บนชั้นวางสมุนไพรถูกโยนลงในเตาหลอม เปลวไฟห่อหุ้มพวกมันทันที กลิ่นหอมสมุนไพรที่เข้มข้นกระจายไปทั่วโพรงจมูกของหลิวอู๋เสีย

“สำเร็จหรือล้มเหลวอยู่ที่ครั้งนี้แล้ว!” หลิวอู๋เสียผสานประทับมือที่ลึกลับ ทันใดนั้นเตาหลอมก็ลอยขึ้น

อีกสองวันใกล้เข้ามาทุกที ไม่อาจล่าช้าได้อีกต่อไป เหลือเวลาอีกไม่กี่วันในการหลอมโอสถและทะลวงผ่านขอบเขต

สองวันมานี้ บรรยากาศในสำนักศึกษาจักรวรรดิเต็มไปด้วยความตึงเครียด ศิษย์ตระกูลเซวียพากันกลับมาพร้อมหน้า ราวกับพายุฝนฟ้าคะนองที่กำลังก่อตัว

“ศิษย์พี่จี้หยางวางใจได้ พวกข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง ขอเพียงไอ้สารเลวนั่นออกมา พวกข้าจะปลิดชีพมันทันที!”

ภายในลานเรือนของจี้หยาง บัดนี้มีพี่น้องฝาแฝดคู่หนึ่งยืนอยู่ ทั้งสองมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกันราวกับแกะ คนหนึ่งถือกระบี่ในมือขวา ส่วนอีกคนถือกระบี่ในมือซ้าย

ทั้งคู่มีพลังฝีมือแข็งแกร่งยิ่งนัก ต่างก็บรรลุระดับพลังชำระวิญญาณขั้นสามแล้ว เป็นศิษย์อักษรลึกล้ำ เข้าร่วมสำนักศึกษาจักรวรรดิมานานกว่าสองปีแล้ว พวกเขามีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับตระกูลจี้

ครั้งนี้จี้หยางได้ขอร้องให้ทั้งสองช่วยเหลือจัดการเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือฆ่าหลิวอู๋เสีย

“ศิษย์พี่จี้หยาง เมื่อวานเจ้าไปหลอมโอสถที่หอตันเป่าไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงกลับมาเร็วนัก”

ผู้ที่ถามเมื่อครู่คือพี่ชาย มีนามว่าป๋ออี เขายืนอยู่ทางด้านขวา ส่วนผู้ที่ถามในครั้งนี้คือป๋อเอ้อร์ น้องชายฝาแฝด ยืนอยู่ทางด้านซ้าย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

เมื่อถูกถามถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของจี้หยางก็ปรากฏแววดุดัน ภายในแววตาฉายชัดจิตสังหารน่ากลัว

“หอตันเป่าปฏิเสธข้า ไม่ยอมให้ข้ายืมห้องหลอมโอสถ”

ตัวเขาเป็นถึงปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาว แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี แถมยังมีคนมากมายอยู่ในเหตุการณ์ เรื่องนี้จึงกลายเป็นความอัปยศอดสูที่ไม่อาจลบเลือนไปจากชีวิต

ย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่เขาเข้ารับการสอบปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาว หอตันเป่าได้ยื่นโอกาสให้เขาได้เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถ แม้จะไม่ใช่ตำแหน่งหัวหน้า แต่จี้หยางก็ปฏิเสธไป

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ตอนที่จี้หยางเลื่อนขั้น เขาได้กลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวที่อายุน้อยที่สุดในราชวงศ์ต้าเยี่ยน เขาจึงมีสิทธิ์ที่จะหยิ่งผยอง

ใครจะคาดคิด เพียงไม่กี่วันต่อมา หลิวอู๋เสียจะกลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาว และก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถของหอตันเป่าเสียได้

เหตุผลที่หอตันเป่าปฏิเสธไม่ให้เขายืมห้องหลอมโอสถในครั้งนี้นั้นแสนเรียบง่าย เจียงเยว่แอบเฉลยข้อสอบ ทำให้ชื่อเสียงของหอตันเป่าเสียหายอย่างหนัก เพื่อเรียกคืนชื่อเสียง พวกเขาจึงจำเป็นต้องตัดความสัมพันธ์กับจี้หยาง

“เป็นไปได้อย่างไร? หอตันเป่าต้องการทำสิ่งใด? เจ้าคือปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวที่อายุน้อยที่สุดในราชวงศ์ต้าเยี่ยน!”

ป๋ออีไม่เข้าใจ หอตันเป่าปฏิเสธปรมาจารย์หลอมโอสถสี่ดาวด้วยตัวเอง เพราะเหตุใดกัน?

“ศิษย์พี่จี้หยางไม่ต้องโกรธ นอกจากหอตันเป่าแล้ว ในราชวงศ์ต้าเยี่ยนยังมีสถานที่หลอมโอสถอีกมากมาย ไม่ใช่มีเพียงแค่พวกเขา ไม่สู้เปลี่ยนไปยังที่อื่นก็แล้วกัน”

น้องชายนามป๋อเอ้อร์ปลอบใจด้วยประโยคหนึ่ง หอตันเป่าผูกขาดตลาดโอสถในเมืองหลวงถึงเจ็ดส่วน ยังคงมีโอสถอีกสามส่วนตกอยู่ในมือของผู้อื่น

ขอเพียงจี้หยางปล่อยข่าวออกไป ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องเชื้อเชิญเขาแน่

“เรื่องนี้ค่อยพูดกันทีหลัง ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือฆ่าเด็กนั่น!”

จี้หยางไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป ขอเพียงหลิวอู๋เสียตาย หอตันเป่าย่อมเปลี่ยนท่าทีอย่างแน่นอน

เมื่อคืนเขาไปพบกับเจียงเยว่จึงได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด หอตันเป่าปฏิเสธเขา… ล้วนเป็นเพราะหลิวอู๋เสียผู้นี้

เด็กผู้นี้ตายเมื่อใด สิ่งของที่สูญเสียไปทั้งหมดก็จะกลับคืนมา ไม่ขาดเพียงหนึ่งถึงสองวันนี้หรอก

“ตกลง ดึกแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ!”

ป๋ออีประสานมือคารวะ พี่น้องทั้งสองออกจากลานเรือนของจี้หยางและมุ่งตรงไปยังห้องหลอมโอสถ

จี้หยางกลับเข้าไปในห้องและนำเตาหลอมโอสถขนาดใหญ่ออกมา เขาไม่อาจผัดวันประกันพรุ่งได้อีกต่อไป ทำได้เพียงหลอมโอสถภายในลานเรือนของตัวเอง

เดิมทีต้องการฆ่าหลิวอู๋เสียด้วยตัวเอง แต่อาการข้างเคียงจากการบุกทะลวงระดับพลังชำระไขกระดูกกลับยิ่งชัดเจนขึ้น ต้องรีบแก้ไขปัญหานี้โดยเร็ว

เวลาผ่านไปสองวันอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้านอกเรือนมืดลงแล้ว แต่ภายในสำนักศึกษาจักรวรรดิกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟ ยามค่ำคืนไม่ต่างจากเวลากลางวัน

บริเวณห้องหลอมโอสถค่อนข้างเงียบสงบ ในสำนักศึกษาจักรวรรดิมีปรมาจารย์หลอมโอสถไม่ถึงร้อยคน ลองคิดดูก็น่าจะรู้ว่าปรมาจารย์หลอมโอสถหายากเพียงใด

เปลวไฟใต้พิภพดับลง หลิวอู๋เสียเหนื่อยจนทรุดตัวลงนั่งกับพื้น พลังวิญญาณจาง ๆ ไหลเวียนอยู่ภายในห้องหลอมโอสถ

“พลังวิญญาณนี่ช่างทรงพลังยิ่งนัก!”

หลิวอู๋เสียหยิบโอสถหยวนหยางออกมาหนึ่งกำมือและกลืนลงไปในคราวเดียว ปราณแท้ในตันเถียนไท่หวงฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนจากพื้น หยิบขวดกระเบื้องเคลือบออกมาแล้วบรรจุโอสถชำระจิตจำนวนสิบเม็ดในเตาหลอมโอสถลงไป

เขาเทออกมาหนึ่งเม็ดแล้วกลืนลงไปในทันที

การหลอมโอสถติดต่อกันสองวันสองคืนโดยไม่หลับไม่นอนส่งผลกระทบทั้งพลังวิญญาณและร่างกาย เขาอ่อนเพลียอย่างหนัก

พลังวิญญาณที่น่าสะพรึงกลัวก่อตัวเป็นพายุ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังทะเลวิญญาณของหลิวอู๋เสีย

ชั่วพริบตา!

ทะเลวิญญาณของหลิวอู๋เสียก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับเกิดแผ่นดินไหว เขากุมศีรษะนั่งลงบนพื้น สองมือประสานพลางฝึกฝนวิชาม่านตาภูต

ทะเลวิญญาณสีทองส่องสว่างมากขึ้นเรื่อย ๆ เส้นสีทองภายในเพิ่มจำนวนขึ้นถึงหลักพัน ครอบคลุมทั่วทั้งทะเลวิญญาณ

จิตสำนึกราวกับปรอท ไหลออกมาจากดวงตาอย่างง่ายดาย ทะลุกำแพงหินของห้องหลอมโอสถ

ทุกสิ่งทุกอย่างภายนอกมองเห็นได้อย่างชัดเจน จากการคาดคะเนในปัจจุบันของเขา ระยะทางหนึ่งร้อยห้าสิบหมี่ไม่ใช่ปัญหา

ไม่จำเป็นต้องใช้ดวงตา ภายในระยะหนึ่งร้อยห้าสิบหมี่ แม้จะมีกำแพงกั้นก็ไม่อาจขวางกั้นสายตาของหลิวอู๋เสียได้

การกลืนโอสถชำระจิตหนึ่งเม็ดทำให้พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นประมาณหนึ่งส่วน ดีกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก การฝึกฝนจิตวิญญาณเป็นไปอย่างเชื่องช้า

“ถึงเวลาไปแล้ว!”

หลิวอู๋เสียหยิบกุญแจออกมาพลางเปิดประตูห้องหลอมโอสถ เดินตามขั้นบันไดหินกลับไปยังโถงใหญ่ แล้วคืนกุญแจให้กับผู้อาวุโสที่รับผิดชอบ

“คุณชายหลิว โปรดรอสักครู่!”

ผู้อาวุโสที่รับผิดชอบเดินออกมาจากหลังโต๊ะ เรียกหลิวอู๋เสียที่กำลังจะเดินออกไป

“ผู้อาวุโสมีอะไรอีกหรือ?”

หลิวอู๋เสียหยุดเดินแล้วถามด้วยความสงสัย

ตอนนี้โถงใหญ่เงียบสงัด ผู้คนต่างกลับไปพักผ่อนกันหมดแล้ว ใครจะมาหลอมโอสถในยามวิกาลเช่นนี้?

“มีคนฝากข้ามาบอกเจ้า หลังออกจากประตูไปแล้ว จงระวังตัวด้วย”

หลังจากพูดจบผู้อาวุโสที่รับผิดชอบก็หันหลังกลับไป

หลิวอู๋เสียกำลังจะถามว่าใครเตือนเขาเป็นนัย ทว่าอีกฝ่ายดันจากไปแล้ว เขาจึงทำได้เพียงปล่อยมันไป

“หรือว่าจะเป็นจั่วหง?”

เขาส่ายหน้า จั่วหงไม่รู้ว่าเขามาหลอมโอสถ แล้วจะเป็นใครล่ะ?

ซงหลิงเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน นอกจากจั่วหงแล้ว เขารู้จักเพียงเฉินเล่อเหยาในสำนักศึกษาจักรวรรดิเท่านั้น

ไม่ว่าจะมาวิธีไหนก็สามารถรับมือได้ หลิวอู๋เสียเลิกให้ความสนใจเรื่องนี้

เขาก้าวเท้ายาว ๆ มุ่งหน้าไปยังลานเรือนที่พักอาศัย เพราะเป็นเวลากลางคืน บนถนนจึงมีคนน้อยมาก

ยิ่งไปกว่านั้น สำนักศึกษาจักรวรรดิยังตั้งอยู่บนภูเขา มีต้นไม้และเนินเขาทั่วทุกหนทุกแห่ง มักจะมีป่าเล็ก ๆ ที่ไม่มีคนอยู่ เมื่อคราวก่อตั้งสำนักศึกษาไม่ได้ทำลายสภาพแวดล้อมของที่นี่ รักษาสภาพดั้งเดิมไว้

การกลืนโอสถชำระจิตทำให้สัมผัสรับรู้เพิ่มขึ้นอย่างมาก เขาสามารถมองเห็นทุกสิ่งภายในรัศมีร้อยหมี่ หูของเขาขยับเล็กน้อย

มุมปากปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย อย่างที่คิด มีคนสะกดรอยตามเขามาจริง ๆ

เขาเพิ่งจะออกจากประตูก็มีคนตามออกมา แน่นอนว่าต้องรออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว

หลิวอู๋เสียจงใจเลี้ยวไปทางอื่น เข้าไปในป่าเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บริเวณโดยรอบพลันมืดมิดลงทันที มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว

เสียงแหวกอากาศสองเสียงดังมาแต่ไกล ค่อย ๆ ใกล้เข้าหลิวอู๋เสียมากขึ้น

หลังจากปรับสายตาให้เข้ากับความมืด พร้อมอาศัยแสงสลัว เขาก็สามารถมองเห็นโครงร่างคร่าว ๆ ได้

เบื้องหน้าเขา มีชายหนุ่มสองคนยืนขวางทางอยู่ ทว่าพวกเขากลับดูราวกับเป็นคนคนเดียว แปลกมาก!

“พวกเจ้ามาเพื่อฆ่าข้าหรือ?”

หลิวอู๋เสียถามตรง ๆ การที่คนทั้งสองมารอเขาอยู่ที่นี่ในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ คงไม่ใช่จะเชิญเขาไปดื่มสุราเป็นแน่ กลิ่นอายสังหารแทนคำตอบของหลิวอู๋เสียอย่างชัดเจนแล้ว

“ใช่!”

ทั้งสองคนตอบรับทันที ยอมรับว่ามาเพื่อฆ่าหลิวอู๋เสีย

คนหนึ่งชักกระบี่ออกจากฝักด้านซ้าย อีกคนชักกระบี่ออกจากฝักด้านขวา ปรากฏว่าพวกเขาเป็นพี่น้องฝาแฝด ฝึกฝนเพลงกระบี่ซ้ายขวา

ซ้ายหนึ่งขวาหนึ่ง ผสานเป็นหนึ่งเดียว ไร้รอยต่อ ไร้จุดอ่อน

“จี้หยางส่งพวกเจ้ามาสินะ?”

หลิวอู๋เสียไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา เขาเดาออกแล้วว่าใครเป็นคนส่งพวกเขามา ตระกูลเซวียต้องกำลังวางแผนการใหญ่ คิดจะสังหารเขาในครั้งเดียว แน่นอนว่าไม่มีทางส่งขยะเช่นนี้มา

“คนตายไม่จำเป็นต้องรู้มากนัก ตายซะเถอะ!”

กระบี่ยาวในมือของป๋ออีแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งผ่าความมืด ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิวอู๋เสีย กระบี่ซ้ายตวัดฟาดอย่างคล่องแคล่ว

ป๋อเอ้อร์เคลื่อนไหวตามติดมาอย่างรวดเร็ว เพลงกระบี่ของทั้งสองคนคาดเดาไม่ได้ ยากต่อการป้องกัน นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวอู๋เสียพบกับเพลงกระบี่ผสานเช่นนี้

พี่น้องฝาแฝดย่อมรู้ใจกันเป็นอย่างดี ช่วยเสริมจุดอ่อนของกันและกัน เพลงกระบี่ซ้ายขวาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ

หลิวอู๋เสียใช้เพลงเท้าเจ็ดดาราหลบหลีกการโจมตี ต้นไม้ใหญ่สองต้นด้านหลังถูกแรงกระบี่ฉีกกระชาก

เมื่อกระบี่หนึ่งพลาดเป้า กระบี่ที่สองก็ตามมาติด ๆ ไม่หยุดหย่อน หลายปีมานี้ไม่มีใครสามารถรอดพ้นจากการโจมตีสิบกระบวนท่าของพี่น้องคู่นี้ได้ แม้ทั้งสองคนจะไม่ใช่ศิษย์อัจฉริยะในชั้นเรียนอักษรลึกล้ำ แต่ก็ไม่อาจดูแคลนได้ ชื่อเสียงโด่งดังเป็นอย่างมาก

หลบซ้ายปัดขวา ทุกการโจมตีของทั้งสองคนล้วนเฉียดผ่านเสื้อผ้าของหลิวอู๋เสียไปทุกครั้ง แต่ก็ไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้แต่น้อย พี่น้องฝาแฝดเริ่มไม่พอใจ

รุกไล่ต่อเนื่อง ไล่บีบจากทั้งซ้ายและขวา พื้นที่หลบหลีกของหลิวอู๋เสียถูกบีบให้แคบลงเรื่อย ๆ หากไม่โต้กลับ เขาต้องตายในมือของพวกมันแน่

หลังจากกลืนโอสถหลอมกระดูก หลิวอู๋เสียจำเป็นต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่บ้างการโจมตีดุเดือดราวกับพายุของทั้งสองคน กลับกลายเป็นสิ่งที่หลิวอู๋เสียปรารถนา เพื่อย่อยพลังโอสถที่อยู่ภายในร่างกาย

– โปรดติดตามตอนต่อไป –