ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 14 ชุมนุมร้อยอสูร
หยิบดาบสั้นขนาดสองฉือออกมาจากผ้าแดง
ดาบสั้นสั้นกว่าดาบปกติเล็กน้อย เส้นโค้งของใบดาบมีความโค้งมนมากขึ้น เมื่อแสงส่องกระทบ ดาบสั้นจะเปล่งแสงสีทองอ่อน ๆ ออกมา
หลิวอู๋เสียเดินมาหยุดที่เสาไม้แล้วเริ่มรวบรวมพลังปราณ
การฝึกฝนกระบี่นั้นยากกว่าการฝึกฝนดาบ กระบี่มีกระบวนท่า ดาบก็มีกระบวนท่าเช่นกัน
คนที่เข้าใจวิชาดาบก็ถือว่าฉลาดมาก แต่คนที่เข้าใจกระบวนท่าดาบก็ถือว่าฉลาดเป็นกรด
แน่นอนว่าในตอนนี้เขายังไม่เข้าใจกระบวนท่าดาบ แต่การเพิ่มความแม่นยำให้สมบูรณ์เป็นสิ่งที่เขาต้องการฝึกฝนมากที่สุด
ฟัน!
เก็บ!
ไม่มีกระบวนท่าใด ๆ ทั้งสิ้น เพียงแค่ดึงดาบออกมา เรียบง่ายและตรงไปตรงมา ฟันออกไปหนึ่งครั้ง อากาศก็เกิดคลื่นไหวขึ้น เกิดกระแสลมแรงพัดเข้าหาต้นไม้ทั้งสองข้าง ทำให้เกิดเสียงกรอบแกรบ
“ยังเร็วไม่พอ ดาบมีความแม่นยำมากขึ้น แต่ความเร็วก็ยังไม่ถึงผลลัพธ์ที่ข้าต้องการ”
เก็บดาบแล้วยืนขึ้น หยิบผ้าสีขาวเช็ดเหงื่อบนใบหน้า ในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม ฟันดาบไปหนึ่งหมื่นครั้ง เฉลี่ยแล้วหนึ่งนาทีฟันดาบไปแปดสิบสามครั้ง
การฝึกฝนด้วยพลังที่รุนแรงขนาดนี้ หากไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่ง มนุษย์ธรรมดาย่อมทนไม่ไหว
เกือบจะกดดันศักยภาพของร่างกายทั้งหมดจนหมด เหนื่อยจนนั่งลงกับพื้นเหมือนสุนัขตาย พลังปราณในร่างกายหมดสิ้น
ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เทน้ำยาชุบกายที่เหลืออยู่หนึ่งในสามลงในถัง ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปในถัง
ความเจ็บปวดที่ทรมานทั่วทั้งร่างกาย ร่างกายที่แห้งเหี่ยว เหมาะที่จะใช้น้ำยาชุบกายมาขัดเกลา เส้นเอ็นทุกเส้น รูขุมขนทุกรู ต่างดูดซับอย่างกระหาย
ใช้เคล็ดไท่หวงสูบกลืนสวรรค์ ปราณวิญญาณที่เข้มข้นก็เหมือนกับมีชีวิตขึ้นมา ไหลเข้ามาในลานบ้านของหลิวอู๋เสียจากทั่วทุกทิศ ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผู้คนต่างแอบคุยกันว่าปราณวิญญาณเหนือท้องฟ้าของตระกูลสวีถูกดูดออกไปด้วยพลังบางอย่างที่ลึกลับ
เสียงกลองรบดังมาจากเส้นเอ็น นี่เป็นสัญญาณว่าจะทะลุผ่านอีกขั้น ปราณวิญญาณเข้าสู่ร่างกาย หลอมรวมกับติ่งเทพสูบกลืนสวรรค์ ของเหลวในติ่งเทพสูบกลืนสวรรค์ก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ร่างกายนี้ถึงขีดสุดแล้ว ทะลวงได้เลย”
เขาหยิบโอสถวิญญาณฟ้าออกมาเม็ดหนึ่งและกลืนลงคอไป แต่ละระดับพลังยุทธ์ต้องขัดเกลาให้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ จึงจะเลือกทะลวงระดับต่อไป
ของเหลววิญญาณหลั่งออกมา ซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย พลังปราณในตันเถียน เพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว
แม้แต่จักรพรรดิเซียนก็ยังไม่เข้าใจ ว่าของเหลววิญญาณในติ่งเทพสูบกลืนสวรรค์นี้ ก่อตัวขึ้นมาได้อย่างไร เมื่อระดับการฝึกฝนเพิ่มขึ้น ของเหลววิญญาณก็บริสุทธิ์มากขึ้น ความเร็วในการหลอมรวมของเหลววิญญาณก็ช้าลง จำเป็นต้องหาสถานที่ที่มีพลังปราณเข้มข้นกว่ามาฝึกฝน
“ต้องจัดวางค่ายกลรวบรวมพลังปราณให้เร็วที่สุด!”
ปรมาจารย์หลอมโอสถ – หลอมโอสถ
ปรมาจารย์ลายวิญญาณต้องเขียนอักขระ วาดยันต์ ใช้ในการสร้างอาวุธ
ยังมีอาชีพหนึ่งคือปรมาจารย์ค่ายกล
ตระกูลสี่ใหญ่แห่งเมืองชางหลัน ตระกูลซงมีชื่อเสียงด้านค่ายกล พวกเขาศึกษาด้านค่ายกลมาอย่างลึกซึ้ง ครองอันดับหนึ่งแห่งตระกูลสี่ใหญ่
ตระกูลสี่ใหญ่ ได้แก่ ตระกูลสวี ตระกูลเถียน ตระกูลซงและตระกูลว่าน
ตระกูลสวีเป็นตระกูลขุนนางที่เพิ่งก่อตั้งขึ้น เพิ่งก่อตั้งได้ไม่กี่สิบปี ผู้คนน้อย ตระกูลทั้งสามนี้เป็นตระกูลเก่าแก่ ศิษย์มากมาย การค้าก็แพร่หลายไปทั่วราชวงศ์ต้าเยี่ยน
ตระกูลเถียนทำการค้าประเภทหอโคมเขียว บ่อนพนันต่าง ๆ เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้เข้ามาทำการค้าอาวุธ แย่งชิงตลาดของตระกูลสวี ตระกูลหนึ่งจะพัฒนาไปได้อย่างยาวนาน ด้วยการค้าประเภทเดียว คงเป็นไปไม่ได้
มีเพียงตระกูลว่านเท่านั้น ที่อยู่ในความทรงจำของหลิวอู๋เสียมากที่สุด พวกเขาเป็นตระกูลนักฝึกสัตว์ เชี่ยวชาญในการฝึกสัตว์โดยเฉพาะ เคยฝึกฝนสัตว์อสูรระดับสี่ โด่งดังไปทั่วราชวงศ์ต้าเยี่ยน
สัตว์อสูรระดับสี่เทียบเท่ากับมนุษย์ระดับพลังชำระไขกระดูก แข็งแกร่งจนน่ากลัว การค้าของตระกูลว่านส่วนใหญ่คล้ายกับสวนสัตว์ แท่นประลองสัตว์
แต่ละตระกูลต่างมีรากฐานที่มั่นคงของตัวเอง ต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน ครั้งนี้ที่ตระกูลเถียนทำแบบนี้ ทำลายความสงบของเมืองชางหลันที่มีมาหลายสิบปี คลื่นใต้น้ำค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น
พลังปราณหยุดนิ่งลงในที่สุด คลื่นพลังอันรุนแรงพุ่งเข้าโจมตีด่านปราณระดับพลังสั่งสมฟ้าขั้นหก ราวกับค้อนทุบ บังคับให้ประตูนี้เปิดออก
หากเป็นผู้อื่น ทุกครั้งที่ทะลุผ่านด่านจะต้องระมัดระวังอย่างมาก แต่หลิวอู๋เสียไม่เช่นนั้น เขาจะทะลุผ่านด่านด้วยวิธีที่รุนแรงที่สุด ร่างกายของเขาได้รับการปรับแต่งด้วยของเหลวลึกลับ แตกต่างไปจากคนทั่วไป ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าร่างกายจะแตกสลาย
ตั้งแต่พระอาทิตย์ตกไปจนถึงพระอาทิตย์ตกดิน ท้องฟ้าเริ่มมืดลง สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
ครืน! ครืน! ครืน!
ต่อยไปทีแล้วทีเล่า ฝึกฝนพื้นฐานของหมัด สมองของเขามีหมัดที่ประณีตมากมาย แต่เขาไม่ได้ใช้แม้แต่หมัดเดียว ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการฝึกฝนหมัดพื้นฐาน ฝึกฝนร่างกาย และเสริมสร้างด่านปราณระดับพลังสั่งสมฟ้าขั้นหก
เรียบง่ายและเรียบง่าย ไม่มีท่าทางที่หรูหรา ทุกหมัดล้วนมีพลังอันรุนแรง ตีจนอากาศกระเพื่อม และพัดกระจายไปรอบ ๆ
ก้าวเดินด้วยเจ็ดดาว แต่ละก้าว ใบไม้บนพื้นจะม้วนตัวขึ้นและเต้นรำตามร่างกายของเขา หากมีคนเดินผ่านที่นี่ในตอนนี้ จะต้องอ้าปากด้วยความประหลาดใจ นี่ก็คือจิตวิญญาณแห่งสวรรค์
เข้าใจจิตวิญญาณแห่งสวรรค์ก่อนจึงจะสามารถควบคุมกฎแห่งสวรรค์และโลกได้
ทุกหมัด ทุกท่า ไหลลื่นราวกับสายน้ำ สมบูรณ์แบบอย่างเป็นธรรมชาติ
หมัดสุดท้ายที่ออก อากาศก็ส่งเสียงดังขึ้นทันที นี่คือเสียงระเบิดที่เกิดจากการบีบอัดอากาศอย่างรวดเร็ว ความเร็วบวกด้วยพลังที่รวมตัวกัน ณ จุดหนึ่งเท่านั้นจึงจะทำให้เกิดเสียงเช่นนี้ได้
“สบายชะมัด!”
ยกหมัดขึ้นยืน เหงื่อออกทั้งตัว ไม่ทันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็ดึงดาบสั้นออกมา ฝึกฝนวิชาดาบต่อไป
ความเร็วในการฟันดาบเร็วกว่าตอนที่กลับมามาก ความแม่นยำก็ดีขึ้นด้วยเช่นกัน เกือบทุกการฟันจะลงบนรอยประทับ ต่อไปก็ถึงเวลาฝึกฝนวิชาดาบโลหิตสายรุ้งแล้ว
“ท่านเขย นายท่านเรียกท่านไปทานอาหารขอรับ”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท้องฟ้าเริ่มมืดลง เสียงของพ่อบ้านดังขึ้นจากนอกประตู เรียกให้เขาไปรับประทานอาหาร
“ได้ ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไป”
เขาอาบน้ำชำระร่างกาย ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกจากการบำเพ็ญเพียร ชำระร่างกายเสร็จแล้วจึงเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วเดินไปที่ห้องโถงกลาง นานมาแล้วที่ครอบครัวของเขาไม่ได้รับประทานอาหารร่วมกัน
พ่อตา แม่ยายและสวีหลิงเสวี่ยรอเขาอยู่นานแล้ว
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้แม่ยายของเขาเปลี่ยนท่าทีที่มีต่อเขาไปมาก นางลุกขึ้นยืนและตักข้าวให้หลิวอู๋เสีย
“ขอบคุณขอรับท่านแม่ยาย”
หลิวอู๋เสียพูดไม่มากนัก เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขามารับประทานอาหาร แม่ยายจะบ่นเขาเสมอ
สวีหลิงเสวี่ยหยิบชามข้าวขึ้นมา ท่าทางของนางสง่างามมาก นางหยิบเนื้ออิงเถาชิ้นหนึ่งที่ไม่มันและไม่เลี่ยนใส่ปาก ทำให้เกิดเสียงเคี้ยวเบา ๆ หากเป็นปกติแล้ว เมื่อหลิวอู๋เสียมารับประทานอาหาร สวีหลิงเสวี่ยจะกินข้าวเสร็จก่อนแล้วเดินออกไป ทั้งสองไม่ค่อยได้พูดคุยกัน
นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่พวกเขารับประทานอาหารร่วมกัน
“อู๋เสีย นี่คือคำเชิญจากตระกูลว่าน หลายวันมานี้ข้ายุ่งมากจึงไม่มีเวลาไป พรุ่งนี้เจ้ากับหลิงเสวี่ยไปแทนข้าเถอะ”
สวีอี้หลินหยิบคำเชิญออกมาวางไว้ตรงหน้าหลิวอู๋เสีย ครอบครัวของเขามีเรื่องให้วุ่นวายมากมายในช่วงนี้ อาจารย์ใหญ่แห่งสำนักตีเหล็กถูกตระกูลเถียนชักชวนไป สำนักตีเหล็กเกือบถูกใส่ร้าย ทุกวันเขาจึงยุ่งจนหัวหมุน จึงเป็นหน้าที่ของหลิวอู๋เสียที่จะต้องไปร่วมงานเลี้ยงที่ไม่จำเป็นเช่นนี้
“คำเชิญจากตระกูลว่าน?”
หลิวอู๋เสียวางตะเกียบและช้อนลง ตระกูลว่านและตระกูลสวีไม่ค่อยมีการติดต่อกัน การที่พวกเขาส่งคำเชิญมาให้เขาอย่างกะทันหัน จึงทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ
“เป็นเช่นนี้ ตระกูลว่านเพิ่งนำสัตว์อสูรเข้ามาใหม่ และจัดงานเลี้ยงร้อยสัตว์อสูร เชิญหัวหน้าตระกูลใหญ่ของเมืองชางหลัน และคนรุ่นเยาว์ที่มีพรสวรรค์เข้าร่วมด้วย ข้าได้ยินมาว่ามีคนจากเมืองหลวงก็มาเช่นกัน หากเราตระกูลสวีต้องการพัฒนาต่อไป เราจำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลว่าน เจ้าสองคนแค่ไปเปิดหูเปิดตาก็พอแล้ว”
สวีอี้หลินอธิบายคร่าว ๆ ว่าตระกูลว่านอาศัยโรงฝึกสัตว์และแท่นประลองสัตว์เป็นอาชีพหลัก ทุกครั้งที่นำเข้าสัตว์อสูรตัวใหม่ ก็จะต้องจัดงานสังสรรค์ขนาดใหญ่เพื่อเพิ่มชื่อเสียงของแท่นประลองสัตว์
ตามความเห็นของสวีอี้หลิน ทั้งคู่เพียงแค่ไปร่วมงานเท่านั้น เพื่อแสดงน้ำใจให้ตระกูลว่าน ได้เห็นและได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกภายนอกให้มากขึ้น
หลิวอู๋เสียเงยหน้าขึ้นพอดีกับที่สวีหลิงเสวี่ยวางตะเกียบและช้อนลง ทั้งคู่สบตากันครู่หนึ่งแล้วแยกจากกัน ไม่มีใครคัดค้าน
พ่อตาตัดสินใจแล้ว ปฏิเสธตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว เหลือเวลาอีกสามวันกว่าจะถึงวันที่ต้องส่งยาให้หอตันเป่า ยังมีเวลาพอที่จะปรุงโอสถวิญญาณฟ้า ไปงานชุมนุมร้อยอสูรก่อน แล้วหลิวอู๋เสียจะได้รู้เห็นอะไรใหม่ ๆ บ้าง
ยังมีอีกหลายเรื่องในมหาทวีปเจินอู่ที่เขาไม่รู้จัก หากต้องการเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ ก็จะต้องเรียนรู้โลกใบนี้เสียก่อน
“ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย ทานเสร็จแล้วข้าขอตัวก่อน”
หลิวอู๋เสียรีบทานอาหารเสร็จแล้วลุกขึ้นยืน โค้งตัวให้ทั้งสองคนแล้วเดินจากไป
“ท่านพ่อเจ้าคะ ตั้งแต่คืนนั้นมา เขาเหมือนเปลี่ยนไป”
หลังจากที่หลิวอู๋เสียเดินจากไป สวีหลิงเสวี่ยก็พูดขึ้น
นางไม่สามารถอธิบายได้ แต่รู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป มั่นคงขึ้น สายตาเฉียบแหลมขึ้น โดยเฉพาะดวงตาของเขา มันเหมือนดวงดาวสองดวงที่เต็มไปด้วยเรื่องราว
“ข้าก็สังเกตเห็น ทุกคนต้องเติบโตขึ้น เขาเป็นทายาทของพี่ใหญ่หลิว คงไม่เป็นตัวไร้ประโยชน์ไปตลอดหรอก”
สวีอี้หลินสรุปว่าเขาโตขึ้นแล้ว สามคนตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่
กลับมาที่ลานเรือน เขาไม่มีโอกาสพักผ่อน แต่ละวินาทีสำหรับเขาตอนนี้มีค่ามาก เขาได้จุดไฟแล้วเริ่มปรุงโอสถวิญญาณฟ้า
“หินวิญญาณ ข้าต้องการหินวิญญาณจำนวนมาก หินวิญญาณเท่านั้นที่สามารถวางค่ายกลรวบรวมปราณวิญญาณได้”
หินวิญญาณเป็นหินที่เกิดจากพื้นดิน มีปราณวิญญาณจำนวนมากแฝงอยู่ การฝึกฝนของนักสู้ขาดไม่ได้เลย หินวิญญาณหนึ่งก้อนสามารถทดแทนการฝึกฝนของบุคคลธรรมดาได้สิบวันถึงหนึ่งเดือน
ส่วนใหญ่แล้วเหมืองแร่วิญญาณจะถูกควบคุมโดยสำนักใหญ่หรืออำนาจใหญ่ ๆ ทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้ แม้แต่เพียงแร่วิญญาณเม็ดเดียว ราคาก็สูงถึงหนึ่งแสนเหรียญทอง แม้กระทั่งตระกูลสวี ก็ซื้อได้เพียงจำกัดในแต่ละเดือน
ใช้เวลาเพียงคืนเดียว ก็สามารถกลั่นโอสถวิญญาณฟ้าได้มากกว่าร้อยเม็ด
จนกระทั่งรุ่งสางจึงหยุดลง กลืนโอสถวิญญาณฟ้าเม็ดหนึ่ง แล้วเริ่มเคล็ดไท่หวงสูบกลืนสวรรค์ อาการเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไป ร่างกายกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่า
อาหารเช้าถูกนำมาโดยพ่อบ้าน หลังจากกินเสร็จแล้ว ก็รออยู่ในโถงใหญ่ ห่างจากงานเลี้ยงหนึ่งชั่วยาม
รอประมาณเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย สวีหลิงเสวี่ยก็เดินออกมาจากม่านด้านหลัง สวมชุดกระโปรงยาวสีฟ้า โดยใช้เทคนิคการทอผ้าดั้งเดิม ปักลายหงส์สองตัวที่มีชีวิตชีวา เน้นให้นางดูราวกับหงส์ที่กำลังกางปีกบิน
รูปร่างอันเพรียวบางภายใต้ชุดกระโปรงยาว เผยให้เห็นรูปร่างอันน่าหลงใหล หน้าอกและสะโพกผายออก มองไม่เห็นส่วนเกินใด ๆ ราวกับงานศิลปะที่สมบูรณ์แบบ
ผิวขาวผ่อง เส้นผมสีดำราวกับน้ำตก ลมพัดเบา ๆ ทำให้ข้าปลิวไสว ริมฝีปากอิ่มเผยให้เห็นฟันขาวสะอาด
การแต่งตัวในวันนี้ไม่เหมือนกับรูปแบบตามปกติของนาง ราวกับดอกบัวที่ผุดขึ้นมาจากน้ำ ร่างกายทั้งร่างเปล่งประกายด้วยพลังยั่วยวน
“นางปีศาจ!”
หลิวอู๋เสียสบถในใจ หันหน้าหนี ไม่รู้ว่าการพานางปีศาจแบบนี้ออกไป จะเป็นการดีหรือไม่ดี
– โปรดติดตามตอนต่อไป –