ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 128 กำเนิดฟ้าขั้นเจ็ด

ของเหลวกว่าสามพันหยดหลั่งไหลเข้ามาพร้อมกัน เทียบเท่ากับผลรวมของยาเม็ดระดับสี่หนึ่งร้อยเม็ด ถึงแม้จะอยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูก ตอนนี้คงแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้ว

เคล็ดไท่หวงสูบกลืนสวรรค์แข็งแกร่งมาก มันบังคับให้พลังงานเหล่านี้ไหลเข้ามา บีบอัดอย่างต่อเนื่อง เปลี่ยนเป็นปราณแท้และเติมเต็มตันเถียนไท่หวง

ถึงกระนั้น ความรู้สึกฉีกขาดที่เส้นชีพจรยังคงทำให้หลิวอู๋เสียเจ็บปวดจนแทบขาดใจ

รูขุมขนทุกรูของเขาแตกออก เลือดไหลทะลักออกมา รูปร่างของเขาดูน่ากลัวมาก ราวกับว่าเขาคือมนุษย์เลือดนั่งอยู่ที่นั่น

รอบตัวเขา เลือดบนพื้นกลายเป็นลำธารเล็ก ๆ ไหลลงสู่หินหนืดที่ร้อนระอุ

เขาหยิบยาเม็ดชำระกระดูกที่ได้รับรางวัลมากินหนึ่งเม็ด เพื่อเร่งการบ่มเพาะร่างกาย

อาจเป็นเพราะเลือดกระตุ้น ก้อนหินขนาดใหญ่กลางลำธารหินหนืดพลันขยับไปเล็กน้อย หากหลิวอู๋เสียมองไปตอนนี้ จะต้องประหลาดใจจนอ้าปากค้างแน่นอน

หยดเลือดที่ซึมลึกลงไป ล้วนถูกดูดกลืนโดยก้อนหินปริศนาก้อนนี้จนหมดสิ้น

ทั้งหัวใจและจิตใจจดจ่ออยู่กับการฝ่าฟันขีดจำกัดของการฝึกฝน ไร้ซึ่งความฟุ้งซ่าน

ต้นกล้าปริศนาในโลกไท่หวงนั้นเติบโตอย่างบ้าคลั่ง เพียงไม่กี่นาที ก็สูงขึ้นกว่าหนึ่งหมี่ ใบไม้เพิ่มจำนวนมากขึ้น และดูงดงามยิ่งขึ้น

พลังปราณไม้อันน่าสะพรึงกลัวนั้นส่งผ่านออกมาจากต้นไม้ และแผ่ขยายไปยังแขนขาและร่างกายของหลิวอู๋เสีย

ธาตุทั้งห้า ได้แก่ ธาตุไฟ ธาตุน้ำ ธาตุดิน ธาตุทอง และธาตุไม้ ธาตุไฟนั้นรุนแรง ธาตุน้ำนั้นอ่อนโยน ธาตุดินนั้นหนักแน่น และธาตุทองนั้นคมกริบ แต่ธาตุไม้นั้นพิเศษกว่าธาตุอื่น ๆ และมีพลังในการซ่อมแซมอันทรงพลัง

ธาตุแต่ละธาตุล้วนมีประโยชน์แตกต่างกันไป เช่น ธาตุไฟนั้นเหมาะสำหรับหลอมโอสถ ธาตุน้ำนั้นเหมาะสำหรับการฝึกฝนของนักสู้หญิง ธาตุดินนั้นเหมาะสำหรับการจัดวางค่ายกล ธาตุทองนั้นเหมาะสำหรับการฝึกฝนกระบี่ และธาตุไม้นั้นเหมาะสำหรับหลอมโอสถและการแกะสลักลวดลายวิญญาณ ประโยชน์ที่ใหญ่ที่สุดของธาตุไม้คือสามารถซ่อมแซมเส้นเอ็น และเป็นหนึ่งในธาตุที่มีพลังในการรักษาที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาธาตุทั้งห้า

ธาตุที่หลิวอู๋เสียตื่นรู้เป็นครั้งแรกคือธาตุไม้นั่นเอง

อาศัยธาตุไม้ในการแยกแยะยาก็สามารถเอาชนะทุกคนได้ และได้รับรางวัลชนะเลิศ

เส้นเอ็นและร่างกายที่เสียหายได้รับการซ่อมแซมด้วยพลังปราณไม้ บาดแผลเหล่านั้นหายสนิทอย่างรวดเร็ว ปัญหาเกี่ยวกับร่างกายที่แตกสลายได้รับการแก้ไข

ทำให้หลิวอู๋เสียสามารถมุ่งมั่นทุ่มเทให้กับการฝ่าฟันขีดจำกัดได้อย่างเต็มที่

ทุกครั้งที่กลืนลมหายใจเข้าออก พลังปราณรอบตัวแกว่งไปมา ราวกับว่าร่างกายของเขาได้หลอมรวมเข้ากับธรรมชาติ

ทุกครั้งที่เขาหายใจ เส้นประสาทและสายเลือดของเขาจะเต้นเป็นจังหวะตามเส้นประสาทและสายเลือดของธรรมชาติ หากใครได้เห็นสิ่งนี้จะต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน เด็กน้อยในระดับพลังกำเนิดฟ้าสามารถเข้าใจถึงสภาวะที่กลมกลืนไปกับธรรมชาติได้อย่างไร มันช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน

ตันเถียนไท่หวงยังคงขยายตัวอยู่ ของเหลวมากกว่าสามพันหยดไหลเข้ามา แต่พื้นที่ไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วนัก เนื่องจากภูเขาและแม่น้ำหนาแน่นขึ้น

“ทะลวง!”

เสียงคำรามดังก้อง ธรณีถูกทุบเปิดออก ทะลวงเข้าสู่ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นหก

พลังอำนาจไม่ได้หยุดชะงัก เขาดูดซับพลังปราณที่รายล้อมเข้าสู่ร่างกายทั้งหมด พลังยุทธ์ยังคงเพิ่มสูงขึ้นต่อไป

หินวิญญาณแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นพลังวิญญาณบริสุทธิ์ ของเหลวอีกกว่าร้อยหยดปรากฏขึ้น เทลงในตันเถียนไท่หวง

“ทะลวงต่อไป!”

คลื่นพลังอำนาจดุจเสือร้าย ยกหัวขึ้นคำราม คลื่นพลังอำนาจที่รุนแรง กระแทกภูเขาหินรอบ ๆ พังทลาย ถ้ำทั้งถ้ำสั่นไหว

ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป ถ้ำเพลิงตะวันทั้งถ้ำจะถูกหลิวอู๋เสียทำลายจนหมดสิ้น

พลังอำนาจของระดับพลังกำเนิดฟ้า รุนแรงยิ่งกว่าระดับพลังชำระไขกระดูก

ไม่ถึงชั่วพริบตา ธรณีแห่งระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ดก็ถูกเปิดออก ทะลวงสู่ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ดสุดยอด พลังอำนาจยังคงเพิ่มสูงขึ้นต่อไป นี่คือของเหลวมากกว่าสามพันหยด

หลิวอู๋เสียสะสมพลังมาเป็นเวลานาน เพื่อรอคอยช่วงเวลานี้

ตั้งแต่วันแรกที่เข้าสำนักศึกษาจักรวรรดิ เขาก็มีคุณสมบัติที่จะทะลวงระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นหก แต่เขาอดกลั้นไว้ อดกลั้นต่อไป

ก่อนหน้านี้การทะลวงระดับพลังยุทธ์ล้วนเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่จำเป็นต้องปรับสมดุลร่างกายด้วยซ้ำ

แต่หลังจากนั้น ความเร็วในการทะลวงจะช้าลงมาก อยู่ที่ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ดสุดยอดมานานแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แววว่าจะทะลวง

ตามการคาดการณ์ของหลิวอู๋เสีย พลังอำนาจที่เขาสะสมมาเป็นเวลานาน ทะลวงระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นแปดได้อย่างสบาย ๆ แต่ทำไมถึงยังขาดอะไรบางอย่าง?

พลังปราณรอบ ๆ ถูกใช้ไปเกือบหมดแล้ว เคล็ดไท่หวงสูบกลืนสวรรค์หมุนช้าลง แม้จะทะลวงได้ แต่หลิวอู๋เสียไม่ต้องการเสี่ยง

การฝึกฝนควรเป็นไปอย่างราบรื่น ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ หากพลังอำนาจที่สะสมมาไม่เพียงพอ ทะลวงอย่างรุนแรง สักวันหนึ่ง จะต้องเจอกับอุปสรรคอย่างแน่นอน

หลิวอู๋เสียใช้เวลาสองวันในการปรับสมดุลร่างกายและก้าวเข้าสู่ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ด ดวงตาของเขาจึงเปิดขึ้นอีกครั้ง

คลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวก่อตัวเป็นพายุโหมกระหน่ำเข้าใส่ผนังหินรอบด้าน

“แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก!”

ก้อนหินขนาดเท่ากะละมังหล่นลงมาจากด้านบนและระเบิดเมื่อตกลงมาใกล้ ๆ หลิวอู๋เสีย หินเหล่านั้นถูกฉีกขาดด้วยพลังลม

เศษหินหนาแน่นกองอยู่บนทางเดินไกลออกไป จะต้องใช้เวลาในการทำความสะอาดเมื่อออกไป

จิตสำนึกของเขาจมลงสู่ร่างกายและทะลวงเส้นชีพจร ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความประหลาดใจและตกใจ

“นี่คือเส้นชีพจรของข้า?”

หลิวอู๋เสียตกตะลึงเมื่อเห็นเส้นชีพจรที่กว้างใหญ่เหมือนแม่น้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เส้นชีพจรของมนุษย์ปกติจะไม่สามารถขยายกว้างขึ้นได้อีกมาก แม้ว่าจะกินยาที่ทรงพลังมากแค่ไหนก็ตาม

ทุกอย่างในโลกนี้มีขีดจำกัดของตัวเอง เมื่อถึงขีดจำกัดนั้น การเติบโตก็จะชะลอตัวลง

ตัวอย่างเช่น การเติบโตของมนุษย์จะเร็วมากเมื่ออายุสิบกว่าปี แต่หลังจากอายุสิบเจ็ดปี การเติบโตก็จะชะลอตัวลง

ต้นไม้ก็เช่นกัน เช่นเดียวกับสัตว์ประหลาดและเผ่าพันธุ์อื่น ๆ

เส้นชีพจรของมนุษย์ก็เช่นเดียวกัน อายุที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการปรับเปลี่ยนควรอยู่ที่อายุสิบกว่าปี โดยอาศัยตันเถียนเพื่อขยายเส้นชีพจรอย่างต่อเนื่องและสร้างรากฐานสำหรับอนาคต

หลังจากอายุสิบเจ็ดปี แม้ว่าจะกินยามากแค่ไหน การเติบโตก็จะจำกัดอยู่

หลิวอู๋เสียเสียเวลาไปนานเกินไปแล้ว เส้นชีพจรของเขาแข็งตัวและไม่สามารถขยายกว้างขึ้นได้

เคล็ดไท่หวงสูบกลืนสวรรค์ช่วยชดเชยข้อบกพร่องนี้ เส้นชีพจรของเขาถูกกระแทกอย่างต่อเนื่อง กระบวนการนี้เจ็บปวดมาก แต่ผลลัพธ์ก็คุ้มค่า

เมื่อครู่นี้เขาเจ็บปวดจนตาย แต่ด้วยพลังของธาตุไม้ เขาจึงฟื้นตัวได้ ผลลัพธ์ที่ได้คุ้มค่ากับการลงทุน

นอกจากเส้นเอ็นที่ขยายใหญ่ขึ้นแล้ว ร่างกายของเขายังเปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าตกใจ กล้ามเนื้อทุกมัดเมื่อขยับเล็กน้อยจะสั่นไหวเล็กน้อย ผู้คนทั่วไปไม่สามารถรับรู้ได้ แต่หลิวอู๋เสียสามารถสัมผัสได้ถึงพลังที่หายใจไม่ออกที่ซ่อนอยู่ใต้กล้ามเนื้อได้อย่างชัดเจน

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือกระดูกของเขาเปล่งประกายสีทอง กระดูกทุกชิ้นราวกับผ่านการฝึกฝนอย่างหนักมานับพันครั้ง

พลังของเขาในตอนนี้ไม่สามารถใช้ขอบเขตมาอธิบายได้ เขาแข็งแกร่งกว่าระดับพลังกำเนิดฟ้าเสียอีก

ร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไปจากภายในสู่ภายนอกอย่างสิ้นเชิง

เขาสูงขึ้นมากด้วย ใบหน้าที่ดูเด็กน้อยของเขาค่อย ๆ หายไป

จิตวิญญาณของเขาเข้าสู่ทะเลวิญญาณ ราวกับเข้าสู่มหาสมุทรสีทอง และใกล้จะเข้าสู่โลกสีทองแล้ว

“พลังวิญญาณของข้าไม่แพ้คนที่อยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูกแล้ว ด้วยพลังม่านตาภูตเพียงอย่างเดียว ข้าสามารถฆ่าคนที่อยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นต้นได้อย่างง่ายดาย หากใช้ร่วมกับหมัดทรราช แม้แต่คนที่อยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นสามก็มีสิทธิ์ถูกข้าสังหาร”

หลิวอู๋เสียคิดในใจ การยกระดับพลังยุทธ์ครั้งนี้ได้รับผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมายมาก

แต่มันก็ยังไม่เป็นไปตามที่หวังไว้ พลังหมัดทรราชจะปรากฏออกมาอย่างสมบูรณ์เมื่อเขาไปถึงระดับพลังชำระวิญญาณเท่านั้น

เขาจะสามารถหลอมโอสถในระดับที่สูงขึ้นได้ก็ต่อเมื่อไปถึงระดับพลังชำระวิญญาณเท่านั้น

ระดับพลังกำเนิดฟ้าและระดับพลังชำระวิญญาณเป็นเส้นแบ่งอีกเส้นหนึ่ง หากต้องการก้าวไปข้างหน้าให้ไกลกว่าจะต้องข้ามเส้นแบ่งนี้ให้ได้

พลังวิญญาณพลุ่งพล่าน ดวงตาขวาของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป พื้นที่ตรงหน้ายุบตัวลง ไม่สามารถรับการรุกรานของม่านตาภูตได้

ปรากฏการณ์นี้ทำให้หลิวอู๋เสียตกใจอย่างมาก ม่านตาภูตของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่อง ทะเลวิญญาณสีทองปรากฏขึ้น มันเบี่ยงเบนไปจากเส้นทางการฝึกฝนเดิมของเขาอย่างมาก

ม่านตาภูตไม่เพียงแต่จะโจมตีด้วยพลังวิญญาณเท่านั้น แต่ยังแยกแยะคุณภาพของโอสถได้อีกด้วย และหาวิธีหลอมโอสถได้อีกด้วย นี่มันเหนือธรรมชาติเกินไปแล้ว

คลื่นพลังแผ่ไกลออกไปเรื่อย ๆ ทะลุผ่านก้อนหินเข้าไปยังส่วนลึกของภูเขา ไม่สามารถปิดกั้นการมองเห็นของเขาได้

พลังทะลุผ่านผนังเช่นนี้ เขาได้สัมผัสมาแล้วเมื่อครั้งที่อยู่ในเมืองชางหลัน

ตอนนั้นดูเหมือนจะมืดมัวไม่ชัดเจนนัก ตรงหน้ามีผนังปรากฏขึ้น มองเห็นอีกฝ่ายได้เพียงราง ๆ

ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ผนังหินตรงหน้าเขาเหมือนกับปรอท แยกออกเองไปทางด้านข้าง เผยให้เห็นทางเดิน สายตาของหลิวอู๋เสียมองออกไปได้ไกลขึ้นเรื่อย ๆ

สิบหมี่ 1!

ยี่สิบหมี่!

ห้าสิบหมี่!

เจ็ดสิบหมี่!

ระยะทางไกลออกไปเรื่อย ๆ ลึกมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ยังไม่ถึงขีดจำกัด มันยังคงทะลุผ่านต่อไป

เมื่อทะลุไปถึงเก้าสิบเก้าหมี่ เขาเริ่มรู้สึกมึนหัวขึ้นมา น่าจะถึงขีดจำกัดแล้ว มองเห็นโลกที่อยู่ไกลออกไปเก้าสิบเก้าหมี่

หมายความว่าเพียงใช้ม่านตาภูต หลิวอู๋เสียสามารถรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในระยะร้อยหมี่ ทุกอย่างจะปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

ประสาทสัมผัสที่แข็งแกร่ง หมายความว่าประสิทธิภาพในหลอมโอสถหรือสร้างอาวุธของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

เดิมทีสิ่งที่เป็นห่วงที่สุดก็คือพลังวิญญาณและพรสวรรค์ของเขา เขามีข้อมูลความรู้ที่หาตัวจับยาก หากพลังวิญญาณไม่ตามทัน คงจะร้องไห้จนน้ำตานองหน้า

ก็เหมือนกับมีขุมทรัพย์อยู่ในมือ แต่ไม่สามารถเอาออกมาใช้ได้

ในที่สุดก็ตัดความเป็นไปได้นั้นออกไปได้แล้ว แม้กระทั่งคนที่อยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูกก็เทียบพลังปราณของเขาไม่ติด

หากฝึกฝนต่อไปแบบนี้ ไม่เพียงแต่จะแสดงพลังความรู้ทั้งหมดออกมาได้ แต่ยังเพิ่มประสิทธิภาพสูงสุดอีกด้วย

พลังปราณใกล้หมดแล้ว หลับตาลงเพื่อพักผ่อนสักหน่อย พลังวิญญาณที่สูญเสียไปจะฟื้นฟูขึ้นอย่างช้ามาก

ภายในวิหาร ผู้อาวุโสกู่กำลังกังวลใจอย่างหนัก เป็นเวลาสามวันแล้วที่ยังไม่มีข่าวคราวใด ๆ

เขาส่งคนลงไปตรวจสอบแล้ว ยืนยันว่าหลิวอู๋เสียไม่ได้เข้าไปในถ้ำเพลิงตะวัน เขาไปที่ไหนกันแน่?

เซวียผิ่นจือส่งคนมาเฝ้าที่นี่สามวันแล้ว ผลัดกันจับตาดูตลอด ทว่ายังไม่พบร่องรอยของหลิวอู๋เสีย ราวกับว่าเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หลังจากหินยักษ์กลางหินหนืดดูดซับเลือดเข้าไปแล้ว มันพลันปล่อยความเย็นยะเยือกออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน หลิวอู๋เสียที่กำลังฝึกฝนอยู่ได้สติขึ้นมา

ความเย็นยะเยือกนี้รุนแรงมาก ถึงกับทำให้เขาตื่นขึ้นมาจากการฝึกฝน

ผนังรอบข้างถูกน้ำแข็งเกาะเต็มไปหมด ฉากนี้ทำให้หลิวอู๋เสียเบิกตากว้าง

“เกิดอะไรขึ้น?”

ตอนที่เขาเข้ามา ความเย็นยะเยือกก็รุนแรงมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้รุนแรงยิ่งกว่าเมื่อก่อนมาก เกือบจะกลบทับความร้อนจากหินหนืดไปแล้ว อะไรกันนะ ที่ทำให้ความเย็นยะเยือกรุนแรงขนาดนี้

เขาหยุดฝึกฝนทันที เพราะเขาต้องหาคำตอบให้ได้ ต้นกล้าลึกลับในตันเถียนไท่หวงเตือนให้เขาเข้ามาที่นี่ ที่นี่ต้องมีอะไรพิเศษแน่ ๆ

เขาลุกขึ้นยืน กระดูกทุกส่วนของร่างกายดังกร๊อบแกร๊บ ราวกับฟ้าร้องดังก้องอยู่ในร่างกายของเขา

เลือดในเส้นชีพจรไหลเวียนไม่หยุดหย่อน ราวกับแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวกราก เกิดเสียงหวีดหวิวดังก้องไปทั่ว ทุกครั้งที่ร่างกายสั่นสะเทือน พลังยุทธ์ก็จะสูงขึ้นอีกขั้น

เขาเดินไปข้างหน้า ความเย็นยะเยือกนั้นมาจากใต้หินหนืด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ห้าก้าว ผ่านไปในพริบตาเดียว

เขามองไปยังหินหนืด ภาพตรงหน้าแทบจะทำให้ดวงตาของหลิวอู๋เสียโผล่ออกมา ตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“เป็นไปได้อย่างไร!”

เขาพึมพำกับตัวเอง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเป็นเรื่องยากสำหรับคนธรรมดาที่จะเข้าใจ แต่หลิวอู๋เสียไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก เขาแค่รู้สึกทึ่งที่มหาทวีปเจินอู่มีสมบัติหายากขนาดนี้

– โปรดติดตามตอนต่อไป –

1 “หมี่” (米) หมายถึง “เมตร” (หน่วยวัดความยาว)