ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 12 ฉีกหน้ากากคำลวง
ผู้ดูแลหลานเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด
หลิวอู๋เสียยกเท้าขึ้น ดาบที่เตาป่าหู่โยนทิ้งลงพื้นก็ลอยขึ้นมาอยู่ในมือของเขา เขาดีดนิ้วเบา ๆ เกิดเสียงดังหวีดหวิว เสียงนี้ต่างจากเสียงที่ดาบเหล่านั้นเปล่งออกมาเมื่อเขาหยิบมันขึ้นมาจากห้องโถงใหญ่ของตระกูลสวี
มุมปากของเขายกยิ้มเยาะ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เตาป่าหู่ ไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ
“เจ้าแน่ใจหรือว่าดาบเล่มนี้ซื้อมาจากโรงตีอาวุธของตระกูลสวี?”
หลิวอู๋เสียถามเสียงดัง ผู้คนนับร้อยที่อยู่ในโรงตีอาวุธต่างมองมาที่ตัวเขา สายตาของเขาสงบนิ่ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหนักแน่น ราวกับจักรพรรดิที่ถามประชาชนของเขา
“เจ้าตาบอดหรือไง บนด้ามดาบมีตราสัญลักษณ์ของตระกูลสวีอยู่อย่างชัดเจน”
เตาป่าหู่ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย แสดงสีหน้าดูถูก ชื่อเสียงของหลิวอู๋เสียผู้เป็นลูกเขยตระกูลสวี เป็นที่เลื่องลือทั่วทั้งแผ่นดิน
อาวุธทุกชิ้นของตระกูลสวีจะมีตราสัญลักษณ์เฉพาะตัว เพียงแค่มองแวบเดียวก็จำได้ทันทีว่าดาบเล่มนี้ถูกสลักตราสัญลักษณ์ของตระกูลสวีเอาไว้ ผู้ดูแลหลานไม่กล้าใช้กำลังบังคับ ปล่อยให้เตาป่าหู่อาละวาดไปทั่ว ไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย
ตราสัญลักษณ์นี้ ช่างฝีมือของตระกูลสวีเท่านั้นที่แกะสลักได้ ชาวบ้านทั่วไปเลียนแบบไม่ได้เลย เพียงเห็นดาบเล่มนี้ครั้งแรก แม้แต่สวีหลิงเสวี่ยก็เชื่อแล้ว
“ผู้ดูแลหลาน เจ้าอยู่ตระกูลสวีมานานสิบกว่าปีแล้ว น่าจะคุ้นเคยกับการสร้างอาวุธเป็นอย่างดี ช่วยบอกข้าหน่อยว่า ตระกูลสวีใช้วัสดุอะไรในการสร้างอาวุธ”
หลิวอู๋เสียหันไปมองผู้ดูแลหลานอีกครั้ง ให้เขาอธิบายวิธีการสร้างอาวุธของตระกูลสวี รวมถึงวัสดุที่ใช้สร้าง
“วัสดุหลักที่ใช้สร้างอาวุธของตระกูลสวีคือแร่เหล็กสีทองที่ขุดได้จากเหมืองแร่ของตระกูลสวี ผสมกับอุกกาบาตเซียงหยาง หลอมเหล็กให้ละลายด้วยไฟร้อน แล้วตีด้วยไฟเย็น อาวุธทุกเล่มล้วนเป็นเหล็กกล้าที่ผ่านกรรมวิธีมาแล้วนับร้อยครั้งขอรับ”
ไม่ได้อธิบายรายละเอียดมาก แต่ข้อมูลเหล่านี้ก็เพียงพอแล้ว
“มีใครสงสัยคำตอบนี้บ้างไหม?”
หลิวอู๋เสียหันไปมองฝูงชน วัสดุในการสร้างอาวุธของตระกูลสวีไม่ใช่ความลับอะไร ทุกคนต่างพยักหน้า
“คุณชายหลิว เจ้าพูดมามากมายขนาดนี้ หมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับดาบเล่มนี้ อาวุธของตระกูลสวีมีปัญหาคุณภาพจนทำให้คนตาย ควรต้องมีคำอธิบายสิ”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งลุกขึ้นยืน เขาเป็นลูกค้าประจำของโรงตีอาวุธตระกูลสวี ทั้งหมดที่หลิวอู๋เสียพูดมา ไม่ได้เกี่ยวข้องกับดาบเล่มนี้เลยแม้แต่น้อย
สวีหลิงเสวี่ยไม่ได้พูดอะไร นางจ้องมองหลิวอู๋เสียด้วยสายตาแปลกประหลาด
“เกี่ยวแน่นอน!”
หลิวอู๋เสียยกมือขึ้นหยุดเสียงอึกทึกรอบตัว ทั่วทั้งห้องโถงเงียบกริบ
“ไอ้หนู รีบ ๆ พูดข้ายังมีธุระอีกมาก รีบมาเจรจาเรื่องการชดเชยกันเถอะ”
เตาป่าหู่เร่งเร้าอย่างกระวนกระวาย แววตาฉายแววตื่นตระหนก หลบซ่อนจากสายตาผู้อื่นได้ แต่หลบซ่อนจากหลิวอู๋เสียไม่ได้ ทุกรายละเอียดถูกเขาเก็บไว้หมด
ทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าหลิวอู๋เสียเพียงคนเดียว รอดูว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป
“คุณชายหลิว อย่าขายหน้าไปมากกว่านี้เลย บอกมาสิว่าดาบหักเล่มนี้มันเกิดอะไรขึ้น”
ทุกคนรอคอยอยู่นานแล้ว หากเป็นดาบของตระกูลสวี เรื่องนี้ก็ชัดเจนแล้ว ตระกูลสวีจะต้องชดเชย
สายตาของเขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าเตาป่าหู่ แล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “บอกข้ามา ว่าใครส่งพวกเจ้ามาก่อเรื่องที่นี่”
ความน่ากลัวของพลังสังหารแผ่กระจายไปทั่ว ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็สั่นสะท้าน อากาศหนาวเหน็บทำให้อุณหภูมิในห้องโถงลดลงอย่างรวดเร็ว ใครจะไปคิดว่าหลิวอู๋เสียจะพูดออกมาแบบนี้
“ดาบหักเล่มนี้ข้าซื้อมาจากร้านขายอาวุธของตระกูลสวี มีตราประทับของตระกูลสวีแกะสลักอยู่ด้วย ทุกคนลองตัดสินกันดูสิ ตระกูลสวีมันช่างหน้าด้าน ฆ่าพี่น้องข้าตาย แล้วยังมาพูดว่าพวกเราก่อเรื่อง พวกเจ้านี่มันร้านใหญ่แล้วชอบรังแกคนเล็กคนน้อย”
เตาป่าหู่ยังปลุกระดมผู้คนอยู่ เขาไม่กล้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาหลิวอู๋เสีย และใช้พลังของฝูงชนกดดันตระกูลสวี
“น่าเสียดายที่เจ้ามันไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา วันนี้ข้าจะปล่อยให้เจ้าตายอย่างสงบ”
หลิวอู๋เสียมองไปที่ห้องตีเหล็กพอดี ทันใดนั้น หูซื่อก็เดินออกมาจากห้อง เสียงอึกทึกครึกโครมจากด้านนอกทำให้เขาหลุดจากภวังค์
“หูซื่อ ไปเอาเตาหลอมออกมา”
ไม่นาน หูซื่อก็เข็นเตาหลอมออกมา อุณหภูมิในห้องโถงก็สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
“จุดไฟ”
หูซื่อไม่ลังเลแม้แต่น้อย มือขวาดึงคันโยก เปลวเพลิงที่น่ากลัวปกคลุมเตาหลอม หลิวอู๋เสียโยนดาบหักลงไปในเตาหลอม
ณ ขณะนั้น เตาป่าหู่เริ่มรู้สึกตื่นตระหนก
“วันนี้ตระกูลสวีทำให้ข้าประหลาดใจจริง ๆ ไม่อยากชดใช้ค่าเสียหายเลยทำเรื่องยุ่งยากขนาดนี้ พวกเรายอมรับความโชคร้ายครั้งนี้ ต่อไปจะไม่ซื้ออาวุธจากตระกูลสวีอีกแล้ว”
เตาป่าหู่พูดจบก็พาลูกน้องเดินออกไปด้านนอก ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกต่อไป ซึ่งทำให้หลายคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ
“ผู้ดูแลหลาน หยุดพวกเขาไว้เสีย วันนี้ใครก็อย่าคิดจะออกจากโรงตีอาวุธ”
ด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม กลิ่นอายของผู้สูงศักดิ์ทำให้ผู้ดูแลหลานรู้สึกสั่นสะท้าน โดยไม่อาจควบคุมได้ พลังปราณขั้นต้นของเขาก็ถูกปลดปล่อยออกมา หยุดเตาป่าหู่และคนอื่น ๆ ไว้
“พวกเจ้าหมายความว่าอย่างไร พวกเรายอมแพ้แล้ว ทำไมยังจะข่มขู่คนอีก คิดจะฆ่าปิดปากพวกเราหรือไง”
เตาป่าหู่โกรธจัด สิบคนพร้อมกันชักอาวุธออกมา ดูเหมือนจะพร้อมต่อสู้ทันที
“พวกเจ้ามาที่นี่แล้ว ยังไม่เข้าใจเรื่องราวดีก็คิดจะจากไป ช่างดูถูกตระกูลสวีเราเกินไป คิดว่าพวกเราจะหลอกได้ง่าย ๆ หรือไร?”
หลิวอู๋เสียดูไร้พิษภัย ยากจะคาดเดาได้ เขาเดินไปหาเตาหลอม หยิบคีมจับดาบที่กำลังจะละลายออกมา ปรากฏว่ากลายเป็นเหล็กหลอมเหลวสีน้ำเงิน ไม่ใช่สีม่วงทอง
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
หูซื่อตกใจ เขาได้ทำงานในห้องตีเหล็กของตระกูลสวีมาหลายปีแล้ว เหล็กหลอมเหลวของตระกูลสวีเป็นสีม่วงทอง ไม่เคยปรากฏเหล็กหลอมเหลวสีน้ำเงินมาก่อน
“หูซื่อ ละลายอันนั้นด้วย”
หลิวอู๋เสียไม่ได้รีบอธิบายอะไร หยิบดาบยาวที่ยังไม่ตกลงมาจากผนังมาวางต่อหน้าหูซื่อ แล้วให้ละลายต่อไป
เวลาผ่านไปทีละน้อย ผ่านไปสักพัก ดาบยาวของตระกูลสวีก็เริ่มละลาย แปลกประหลาดตรงที่คราวนี้กลายเป็นเหล็กหลอมเหลวสีม่วงทอง ซึ่งแตกต่างจากมีดที่เตาป่าหู่เอามาโดยสิ้นเชิง
ฉากนี้ทำให้ผู้คนตกตะลึงเป็นอันมาก ดวงตางามของสวีหลิงเสวี่ยฉายแววประหลาดใจและแปลกใจเล็กน้อย
สีหน้าของผู้ดูแลหลานดูน่ากลัวมาก ผู้อื่นไม่รู้หรอกว่าเขารู้เรื่องอาวุธในเมืองชางหลันเป็นอย่างดี ตระกูลสวีใช้แร่เหล็กสีม่วงในการสร้างอาวุธ ส่วนตระกูลเถียนใช้แร่หินลมสีฟ้า น้ำเหล็กที่กลั่นออกมาเป็นสีฟ้า
ผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ ก็อึ้งไปเช่นกัน ดาบหักเล่มนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยตระกูลสวี น้ำเหล็กเป็นหลักฐานที่ดีที่สุด แล้วรอยประทับของตระกูลสวีเล่า
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเรื่องช่างตีเหล็กของตระกูลสวีที่ถูกขโมยไป ช่างตีเหล็กเหล่านี้ล้วนรู้ความลับสำคัญของตระกูลสวี การแกะสลักรอยประทับของตระกูลสวีจึงไม่ใช่เรื่องยาก
“เตาป่าหู่ เจ้ากล้านำดาบหักปลอมมาใส่ร้ายตระกูลสวี เจ้าคงจะเบื่อชีวิตแล้วสิ”
ผู้ดูแลหลานโกรธมาก เกือบจะโดนเขาหลอกไปแล้ว หากหลิวอู๋เสียไม่ปรากฏตัวขึ้น วันนี้ตระกูลสวีคงจะลำบากแน่ ใครจะคิดว่าอาวุธที่มีรอยประทับของตระกูลสวีกลับไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยตระกูลสวี
“อาจเป็นเพราะเราเข้าใจผิด เห็นว่ามีรอยประทับของตระกูลสวีจึงคิดว่าซื้อมาจากตระกูลสวี รอยประทับนี้ทำปลอมไม่ได้”
เตาป่าหู่หลบตา รู้ว่าเรื่องถูกเปิดเผย น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป
ดาบมีรอยประทับของตระกูลสวี จึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่จะมาที่ร้านขายอาวุธของตระกูลสวี
อีกฝ่ายยอมรับว่าทำผิดไปแล้ว คงจะไม่สามารถฆ่าคนได้จริง ๆ รอยประทับทำปลอมไม่ได้ ท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลสวีเองก็มีข้อบกพร่องบางอย่าง จึงทำให้รอยประทับมีช่องโหว่และถูกผู้อื่นใช้ประโยชน์
ผู้ดูแลหลานก็รู้สึกลำบากใจมากเช่นกัน เรื่องราวได้คลี่คลายแล้ว ดาบหักเล่มนี้ที่เตาป่าหู่นำมาไม่ใช่ของตระกูลสวี แต่กลับมีรอยประทับของตระกูลสวี มีคนจงใจใส่ร้ายตระกูลสวี
สายตาของผู้คนหันมาที่หลิวอู๋เสียอีกครั้ง พวกเขาอยากฟังว่าเขาพูดอะไร เตาป่าหู่นำมาดาบหักปลอมมา แต่ถูกเขาจับได้ เขาจึงควรมีสิทธิ์พูดเป็นคนสุดท้าย
“พวกเจ้าจะพูดนามผู้บงการเบื้องหลังออกมาเอง หรือว่าจะให้ข้าเค้นคอพวกเจ้าให้พูดดีเล่า”
สองตาหลิวอู๋เสียดุร้ายราวกระบี่คมปลาบ บีบคั้นเตาป่าหู่ ทำเอาเขาตกใจจนถอยไปหลายก้าว วันนี้ถูกเจ้าสวะผู้นี้ทำให้ตกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าจะออกจากโรงตีอาวุธตระกูลสวี ก็เสียหน้าไปราบคาบ
“คุณชายหลิว ไม่มีใครบงการพวกเรา เมื่อครู่ข้าได้พูดชัดเจนแล้ว ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าดาบหักเล่มนี้เป็นตระกูลสวีหลอมออกมา พวกเราก็เป็นผู้เสียหาย พี่น้องสองคนตายอยู่ในเทือกเขา”
เตาป่าหู่เริ่มเล่นบทเหยื่อขอความเห็นใจ ทำร้ายพวกผู้จัดการร้านต่ง อย่างมากก็ชดใช้ทองสักหน่อย ไม่ถึงกับเอาชีวิต
“พูดดี ๆ ไม่ชอบ!”
หลิวอู๋เสียนึกรำคาญบ้างแล้ว เขาคร้านจะพูดพล่ามกับคนพวกนี้ต่อ จิตสังหารอันน่าสะพรึงแผ่โอบล้อมเอาไว้
พูดจบ ก็ก้าวเท้าคืบคลานเข้าใกล้เตาป่าหู่ สิบคนถอยออกไปทางประตู มองหาโอกาสหลบหนี ผู้ดูแลหลานอยู่ในระดับพลังกำเนิดฟ้า ขอเพียงหลบเลี่ยงเขาได้ ก็หลบหนีได้แล้ว ส่วนหลิวอู๋เสียสวะผู้นี้ แต่ต้นจนจบ พวกเตาป่าหู่ไม่ได้เห็นอยู่ในสายตา
“พวกเราไป!”
เตาป่าหู่ไม่ลังเล ออกคำสั่งคำหนึ่ง นำคนสิบคนทะยานแหกวงล้อมไปที่ประตู
“ผู้ดูแลหลาน วันนี้หลบไปได้คนหนึ่ง เจ้าก็ไสหัวออกไปจากตระกูลสวีเสีย”
หลิวอู๋เสียไม่ได้ออกมือ ขยะกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ยังไม่คู่ควรให้เขาลงมือ ด้วยความตื่นตะลึงถึงวิญญาณ ผู้ดูแลหลานใจสะท้าน อดพุ่งออกไปไม่ได้ ปล่อยพลังกำเนิดฟ้าออกมา คว้าพวกเตาป่าหู่กลับมา ทั้งหมดล้มกองอยู่กลางโถง
เท้าเหยียบบนอกเตาป่าหู่ หลิวอู๋เสียไม่ไว้ไมตรีแม้แต่น้อย “ตอนนี้พูดได้แล้ว พวกเจ้าได้รับคำสั่งใครมาให้มาก่อความวุ่นวาย”
ทุกคนจ้องมองหลิวอู๋เสียราวกับสัตว์ประหลาด สวะตระกูลสวี เปลี่ยนไปเป็นเฉียบคมเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไร
“ไอ้สวะนี่ แน่จริงก็ปล่อยข้า ข้าจะตัวต่อตัวกับเจ้า”
เตาป่าหู่พยายามดิ้นรน แต่ถูกหลิวอู๋เสียเหยียบเท้าลงไปอีกครั้ง ด้วยความโกรธที่กัดฟันกรอด ด่าหลิวอู๋เสียว่าเป็นสวะ
“เจ้ายั่วโทสะข้าสำเร็จแล้ว!”
ในมือของหลิวอู๋เสีย ทันใดนั้นก็มีมีดสั้นปรากฏขึ้น แวบเดียวก็แทงเข้าที่แขนของเตาป่าหู่ เลือดพุ่งกระฉูด
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
เตาป่าหู่ร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวด แขนขวาของเขาหลุดออกจากร่างกาย เลือดไหลนองพื้น
– โปรดติดตามตอนต่อไป –