ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 118 ฆ่าเกลี้ยง

การกระทำกะทันหันของซงหลิงทำให้ทุกคนตกตะลึง

ทะลวงค่ายกลทรายเคลื่อนเจ็ดวิบัติได้อย่างง่ายดาย ยังไม่พอ ยังหาเวลาทำอย่างอื่นอีก กลัวว่าแม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษาห้องสามยังทำไม่ได้

“เขากำลังวางค่ายกล!”

ศิษย์ห้องสามคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ ในชั่วพริบตา ก็มีธงค่ายกลห้าอันปักลงบนพื้นแล้ว ประสิทธิภาพของค่ายกลทรายเคลื่อนเจ็ดวิบัติก็ลดน้อยลงเรื่อย ๆ

ค่ายกลเปลี่ยนแปลงเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ซงหลิงก็ก้าวเท้าแปลก ๆ ทะลวงค่ายกลไป

“รีบจับเขาไว้ ห้ามให้เขาวางค่ายกล!”

อาจารย์ที่ปรึกษาห้องสามคำรามอย่างเย็นชา สั่งให้เจียงหัวและคนอื่น ๆ ฆ่าซงหลิงให้เร็วที่สุด

“เปลี่ยนค่ายกล!”

เจียงหัวพุ่งเข้าไปกลางค่ายกล ถือกระบี่ยาวแทงเข้าใส่ซงหลิงอย่างกะทันหัน ตั้งใจจะฆ่าเขา

ใครจะคาดคิดได้ว่า เหล่าศิษย์ระดับสูงห้องสามถึงกับบ้าคลั่งถึงขนาดนี้ ค่ายกลที่พวกเขาวางไว้ไม่สามารถทำอะไรซงหลิงได้เลย พวกเขาทำได้เพียงใช้กำลังปราบปรามเท่านั้น

กระบี่ยาวเข้าใกล้ซงหลิงเข้าไปทุกที หลิวอู๋เสียยังคงไม่ลงมือ ปล่อยให้ซงหลิงทำลายค่ายกลคนเดียว

“พวกเขาบ้าไปแล้วหรือ ฆ่าศิษย์อย่างเปิดเผย”

เมื่อเห็นการกระทำของเจียงหัว เหล่าศิษย์จากห้องเรียนอื่นต่างก็ตกตะลึง

ที่ไกลออกไป เหล่าศิษย์อักษรลึกล้ำกำลังจับจ้องมายังที่นี่อย่างใกล้ชิด การแข่งขันค่ายกลนั้นโหดร้ายและน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าการต่อสู้ด้วยวรยุทธ์เสียอีก

การฆ่าในที่สาธารณะต่อหน้าผู้คนกว่าพันคน การกระทำสุดบ้าคลั่งของชั้นเรียนระดับสูงห้องสามสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่ว

สวีหลิงเสวี่ยแปลงร่างเป็นเงาสีม่วงปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่ลับตาคน บริเวณรอบ ๆ ไม่มีผู้คน นางจ้องมองไปยังสนามรบ

“ศิษย์พี่สวี พวกเขากำลังตกอยู่ในอันตราย!”

ศิษย์น้องเหยาที่เดินตามหลังมาตะโกนด้วยความตกใจ กระบี่ยาวของเจียงหัวกำลังจะแทงทะลุร่างกายของซงหลิง จากนั้นก็จะหันมาจัดการกับหลิวอู๋เสีย

สวีหลิงเสวี่ยรู้สึกกระวนกระวายใจ แต่นางไม่มีทางทำอะไรได้ ช่วงเวลานี้นางไม่สามารถออกมือช่วยเหลือได้ เพราะอยู่ห่างเกินไป และนางก็ไม่ได้รู้เรื่องค่ายกลมากนัก

“เจ้าหนูนั่นกำลังทำอะไรอยู่ ปล่อยให้สหายถูกฆ่าตายอย่างนั้นหรือ!”

เรื่องราวของหลิวอู๋เสียได้แพร่กระจายไปทั่วทั้งสำนักศึกษาแล้ว ทุกคนต่างก็ได้ยินมา แต่ไม่เคยเห็นตัวตนที่แท้จริงของเจ้าหนูนั่นจริง ๆ คนรู้จักของเจ้าหนูนั่นยังมีอยู่น้อยมาก

ซงหลิงกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย แต่เจ้าหนูนั่นกลับยืนอยู่เฉย ๆ มองดูเหตุการณ์อย่างเฉยเมย

แสงเย็นเยียบพุ่งเข้าใกล้คอของซงหลิงเหมือนสายฟ้า ค่ายกลทรายเคลื่อนเจ็ดวิบัติกำลังช่วยเสริมพลังให้เจียงหัว ทำให้ซงหลิงไม่สามารถขยับตัวได้

ในวินาทีที่อันตรายที่สุด กระบี่ยาวกำลังจะแทงทะลุร่างของซงหลิง แต่ซงหลิงก็แทงธงค่ายกลใบสุดท้ายลงบนพื้น

เมื่อแทงลงไป สถานการณ์ก็เปลี่ยนแปลงไป สนามประลองเหมือนจะหายไป ทุกคนไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในได้ หมอกบาง ๆ พวยพุ่งขึ้นมาบดบังสายตาของทุกคน

เหล่าศิษย์จากชั้นเรียนระดับสูงห้องสามสิบคน รวมถึงเจียงหัว ต่างก็หายไปจากสนามประลอง

“เกิดอะไรขึ้น ค่ายกลเปลี่ยนไป พวกนั้นหายไปไหน?”

ผู้คนแตกตื่น ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ค่ายกลชั้นเรียนระดับสูงห้องสามไม่เพียงถูกทำลาย แต่ยังถูกทำลายโดยผู้ที่เพิ่งเข้าสำนักศึกษาจักรวรรดิไม่ถึงห้าวัน

หากข่าวนี้แพร่ออกไป ชั้นเรียนระดับสูงห้องสามจะไม่มีหน้าไปยืนในสำนักศึกษาจักรวรรดิอีกต่อไป

สวีหลิงเสวี่ยกำลังจะยื่นมือเข้าไปช่วยหลิวอู๋เสีย แต่นางก็ระงับตัวเองไว้ได้ทัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน นางจึงอยากดูสถานการณ์ก่อน

“อาจารย์ที่ปรึกษาเกาขอรับ พวกเราจะทำอย่างไรดีขอรับ? พวกเราไม่สามารถสัมผัสพวกนั้นได้!”

เหล่าศิษย์ชั้นเรียนระดับสูงห้องสามที่เหลือไม่รู้จะทำอย่างไร จึงหันไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาเกา

อาจารย์ที่ปรึกษาเการู้สึกลำบากใจ เขาไม่สามารถให้ตัวเองที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาออกมือได้ อย่างนั้นยิ่งเป็นการทำให้เสียหน้ามากขึ้น

“พวกเจ้าตามข้าไป บุกเข้าไปในค่ายกล!”

ซุนสือโจวที่นิ่งเงียบมาตลอดพูดขึ้น ทันใดนั้นเขาก็เรียกชื่อคนสองคน ชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมสีม่วงสองคน บวกกับชายหนุ่มที่สวมชุดคลุมยาวสีฟ้าหกคน บวกกับซุนสือโจวรวมเป็นเก้าคน ทั้งหมดบุกเข้าไปในค่ายกล

จากนั้นพวกเขาก็ถูกปกคลุมด้วยหมอก และหายไปอย่างไร้ร่องรอย

เวลาผ่านไปทีละวินาที เสียงการต่อสู้ไม่ได้ดังออกมาจากภายใน ค่ายกลก็ไม่แสดงอาการว่าจะหายไป สถานการณ์ช่างน่าประหลาด

เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อาจารย์ที่ปรึกษาเกาก็ทนไม่ไหวแล้ว

“พวกเจ้าคิดว่าพวกเขาจะตายในนั้นหรือไม่?”

เสียงคาดเดาที่ดังขึ้นท่ามกลางผู้คน ผ่านไปนานขนาดนี้แล้วพวกเขายังไม่ออกมา คงมีอันเป็นไปแน่ ๆ

“อย่าพูดอะไรไร้สาระ ซุนสือโจวและอีกสองคนเป็นศิษย์อักษรลึกล้ำ พวกเขาเชี่ยวชาญเรื่องค่ายกลมาก ค่ายกลแบบนี้ไม่สามารถขังพวกเขาได้”

ผู้คนต่างพากันพูดกัน ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว แต่ภายในก็ยังไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ ผู้คนจึงเริ่มคิดไปต่าง ๆ นานา

“อาจารย์ที่ปรึกษาเกา ช่วยคิดวิธีด้วยเถอะขอรับ!”

ครึ่งชั่วยามผ่านไป เหล่าศิษย์ระดับสูงห้องสามทนไม่ไหวแล้ว ต่างพากันมองไปยังอาจารย์ที่ปรึกษาเกา ให้เขาช่วยคิดวิธีหน่อย

ผู้คนต่างพากันหลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ พอดีกับเวลาเลิกเรียน ชั่วพริบตาเดียว ผู้คนก็หลั่งไหลเข้ามากว่าสามพันคน

“เกิดอะไรขึ้น?”

เหล่าศิษย์ที่เข้ามาใหม่ถามด้วยเสียงดัง ไม่ใช่ทุกคนจะรู้เรื่องที่แข่งค่ายกลนั้น

“สำนักศึกษาของเราไม่ได้แข่งค่ายกลมานานแล้ว ศิษย์คนไหนที่กล้ามาท้าทายชั้นเรียนระดับสูงห้องสามกัน?”

เหล่าศิษย์จากชั้นอื่นต่างพากันเข้ามา ต่างพากันมองด้วยความอยากรู้

“คนหนึ่งเพิ่งเข้ามาเรียนห้าวัน อีกคนเพิ่งเข้ามาเรียนเมื่อคืนนี้”

เหล่าศิษย์ที่เข้ามาใหม่ต่างพากันสะดุ้ง รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า

“เจ้าว่าอะไรนะ เพิ่งเข้ามาเรียนไม่ถึงวัน ก็มาท้าทายห้องสาม พวกนี้มันบ้าไปแล้ว!”

แน่นอนว่าทุกคนไม่เชื่อ คนที่เพิ่งเรียนค่ายกลได้ไม่กี่ปีจะมาท้าทายห้องสาม มันไม่มีทางเป็นไปได้

ชายที่พูดขี้เกีจเกินจะอธิบายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ เขาหันไปมองที่กลางลาน อาจารย์ที่ปรึกษาเกากำลังจะลงมือแล้ว

ท่ามกลางสายตาของทุกคน อาจารย์ที่ปรึกษาเกาบุกเข้าไปในค่ายกลเพียงลำพัง จากนั้นก็หายไป

ฉากต่อมา กลับทำให้ทุกคนตะลึงงัน

อาจารย์ที่ปรึกษาเกาเข้าไปไม่ถึงชั่วยาม หลิวอู๋เสียกับซงหลิงก็เดินออกมาจากอีกด้านหนึ่งของค่ายกล เดินออกมาทีละคน

ทุกคนต่างมองพวกเขาทั้งสองคนราวกับเห็นผี

“พวกเขายังไม่ตาย?”

ไม่น่าจะเป็นไปได้

ตามปกติแล้ว ซงหลิงควรจะตายด้วยมือของเจียงหัวไปแล้ว รวมถึงหลิวอู๋เสียด้วย ซุนสือโจวเข้าไปตั้งนานแล้ว อาศัยสถานะศิษย์อักษรลึกล้ำ ฆ่าพวกเขาทั้งสองคนได้สบายมาก

ไม่สนใจสายตารอบข้าง ทั้งสองคนเดินไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ซงหลิงรู้สึกกังวลมาก ดวงตาจับจ้องไปที่สนามประลองอย่างแน่นหนา

“พวกเจ้ารีบดู หมอกกำลังจางหายไป”

ไม่นานหลังจากที่หลิวอู๋เสียและซงหลิงออกมา หมอกที่อยู่เหนือสนามประลองก็ค่อย ๆ จางหายไป มองเห็นโครงร่างคร่าว ๆ ข้างใน ราวกับว่ามีเงาคนจำนวนมากกำลังเคลื่อนไหว และยังมีเสียงกระทบกันของอาวุธดังขึ้นอีกด้วย

สิบนาทีผ่านไป หมอกก็หายไปจนหมดสิ้น ภาพที่อยู่ข้างในก็ปรากฏต่อหน้าผู้คนในที่สุด

“ซี้ด!”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นรอบ ๆ

แม้แต่หลายคนรู้สึกถึงเหงื่อเย็น ๆ ที่ไหลลงตามสันหลัง และตัวสั่นด้วยความตกใจโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าหยิกข้าหน่อย นี่ต้องกำลังฝันอยู่แน่ ๆ!”

ศิษย์อักษรอักษรเสวียนคนหนึ่งพูดกับศิษย์น้องข้างกาย รู้สึกเหมือนตนกำลังฝันอยู่

“โอ้! เจ็บจริง ๆ นี่ไม่ใช่ฝัน!”

เมื่อรู้สึกถึงอาการเจ็บปวด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นต่อหน้าก็คือความจริง ไม่ได้เป็นแค่ความฝัน

สวีหลิงเสวี่ยกุมปากไว้ด้วยมือเล็ก ๆ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างไม่รู้จบ มองไปที่หลิวอู๋เสียโดยไม่รู้ตัว

เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมา หลิวอู๋เสียก็หันหัวไปทันที ระยะห่างระหว่างพวกเขานั้นไกลเกินไป มีเงาคนจำนวนมากอยู่ไกลออกไป จึงไม่ทันได้เห็นสวีหลิงเสวี่ย

ศิษย์สิบคนที่จัดวางค่ายกล รวมไปถึงเจียงหัวและคนอื่น ๆ ที่เข้ามาภายหลัง ดูเหมือนว่าจะถูกสะกดให้อยู่นิ่ง ๆ

ซุนสือโจวแทงทะลุหัวใจของเจียงหัวด้วยดาบ!

อีกสองคนสวมชุดคลุมสีม่วงฟันคอของซุนสือโจวขาด

ทุกคนต่างฆ่าฟันกันเอง ยี่สิบกว่าคนที่เข้าไป ต่างถูกสหายของตัวเองฆ่าตาย

ตาของอาจารย์ที่ปรึกษาเกาเต็มไปด้วยเลือด เขามองดูศิษย์ของตัวเองตายต่อหน้าต่อตา ใบหน้าเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน อาฆาตแค้นอย่างรุนแรงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ทุกคนที่ตาย มีท่าทางประหลาด ดวงตาโปน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ก่อนที่จะตาย คงได้ประสบกับเหตุการณ์น่ากลัวอะไรบางอย่าง จึงแสดงสีหน้าเช่นนี้ออกมา

ไม่ใช่การตายตามธรรมชาติแน่นอน พวกเขาเป็นพวกเดียวกัน ทำไมถึงฆ่ากันเองได้ ราวกับเป็นปริศนาที่ยิ่งใหญ่ สร้างความงงงวยให้กับทุกคนในที่นั้น

มีเพียงคนจำนวนน้อยเท่านั้นที่รู้ว่า นี่เป็นค่ายกลที่ร้ายกาจมาก เมื่อเข้าไปในค่ายกลแล้ว ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าใครเป็นมิตรหรือศัตรู ต่างฝ่ายต่างก็ฆ่ากันเอง

รู้ก็รู้อยู่ แต่ไม่มีใครรู้วิธีทำ

คงมีแต่ระดับสูงของสำนักเท่านั้นที่รู้วิธีวางค่ายกลแบบนี้

มีคนตายมากมายขนาดนี้ บวกกับศิษย์อักษรลึกล้ำสามคน สำนักศึกษาจักรวรรดิไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน ช่างน่ากลัวจริง ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นการกระทำต่อหน้าผู้คนหลายพันคน ฆ่ากันต่อหน้าต่อตา ตายด้วยฝีมือของศิษย์ที่เพิ่งเข้าเรียนในสำนักศึกษาจักรวรรดิได้ไม่ถึงวัน

เหล่าศิษย์ระดับสูงห้องสามที่อยู่ด้านนอกตัวสั่นด้วยความกลัว ไม่กล้ามองไปยังด้านใน โชคดีที่พวกเขาไม่ได้เข้าไป มิเช่นนั้นพวกเขาคงตายไปแล้ว

“ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งสอง!”

อาจารย์ที่ปรึกษาเกาถอนตัวออกมาจากความโกรธอันมหาศาล ปล่อยเสียงคำรามที่น่ากลัวออกมา ร่างกายกลายเป็นดาวตกพุ่งเข้าหาหลิวอู๋เสีย ต้องการบดขยี้พวกเขาทั้งสองให้แหลกละเอียด

พลังระดับพลังชำระไขกระดูกอันน่ากลัว ปกคลุมทั่วทั้งฟ้าดิน

ระยะห่างค่อย ๆ ใกล้เข้ามา ใกล้ถึงหน้าหลิวอู๋เสียแล้ว

ในเวลานี้ ร่างที่ผอมแห้งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตบลงหนึ่งครั้ง ขัดขวางไม่ให้อาจารย์ที่ปรึกษาเกาเข้าใกล้

“ปัง!”

ทั้งสองคนที่อยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูกปะทะกัน เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างทั้งสองแยกออกจากกันอย่างรวดเร็ว ถอยออกไปพร้อมกัน หลิวอู๋เสียยืนอยู่ด้านหน้า มีชายชราผอมแห้งยืนอยู่

ชายชรามีลูกมะเขือม่วงขนาดใหญ่ห้อยอยู่ที่เอว หัวเหมือนรังนกยุ่งเหยิง สวมเสื้อผ้าขาด ๆ รุ่งริ่ง เหมือนเพิ่งคลานออกมาจากกองขยะ คาดว่าจะมีหมัดเต็มตัว

“จินเจี้ยนเฟิง เจ้ากล้าขวางข้าหรือ!”

อาจารย์ที่ปรึกษาเกายืนตัวตรงอีกครั้ง มองไปที่ชายร่างผอมแห้ง แววตาฉายแววหวาดหวั่นเล็กน้อย

จินเจี้ยนเฟิงเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาระดับสูงห้องเจ็ด และยังเป็นอาจารย์ระดับหนึ่งด้วย เขาไม่เต็มใจที่จะสอนเหล่าศิษย์อักษรลึกล้ำ ในแต่ละวันเขาจึงใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ อยู่ในอักษรดิน

“เกาอิงจาง กเจ้าอายุก็ไม่น้อยแล้ว ทำร้ายเด็กรุ่นหลังเช่นนี้ ถือว่ามีฝีมือมากหรือไร”

จินเจี้ยนเฟิงหยิบขลุ่ยจากเอวออกมา ดื่มสุราเข้าไปหลายอึก กลิ่นสุราหอมกรุ่นลอยฟุ้งออกมา สุราที่อยู่ในนั้นไม่ใช่สุราธรรมดา

“เด็กสองคนนี้ ฆ่าศิษย์ระดับสูงห้องสามยี่สิบคนต่อหน้าผู้คนมากมาย บอกข้าหน่อยว่าข้าควรจะฆ่าพวกเขาหรือไม่?”

เกาอิงจางชี้ไปที่เหล่าศิษย์ระดับสูงห้องสามที่ตายไปแล้ว กัดฟันด้วยความโกรธแค้น แม้แต่ซุนซือโจวก็ยังตายด้วย เด็กคนนี้เป็นศิษย์อักษรลึกล้ำ

ศิษย์ยี่สิบคนตายไปแบบนี้ ตายไปแบบไม่กระจ่าง ไม่ว่าใครก็ตามที่เป็นอาจารย์ ย่อมไม่สามารถยอมรับได้

นอกจากเหล่าศิษย์แล้ว ยังมีอาจารย์หลายคนมารวมตัวกันที่นี่ พยายามหาเบาะแส แต่หากันอยู่ครึ่งวันก็หาจุดบกพร่องของค่ายกลไม่เจอ และค่ายกลก็ถูกถอนออกไปแล้ว

“ท่านใช้ตาข้างไหนเห็นข้าฆ่าพวกเขา?”

มุมปากของหลิวอู๋เสียเผยรอยยิ้ม มองเกาอิงจางด้วยรอยยิ้ม ถามเขา

– โปรดติดตามตอนต่อไป –