ไท่หวง สูบกลืนสวรรค์ - ตอนที่ 114 ข้าหัวเราะเจ้าโง่

หลิวอู๋เสียไม่คาดคิดว่าจะเจอซงหลิงที่นี่ ซ้ำยังเจอในสถานการณ์แบบนี้

เจ้าอ้วนน้อยที่นอนอยู่บนพื้นก็คือซงหลิง ทายาทตระกูลซงแห่งเมืองชางหลัน

ทำไมเมื่อวานเขาถึงไม่เห็นเขาตอนสอบ ฟังจากคำพูดแล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะเข้ามาเรียนที่สำนักศึกษาจักรวรรดิได้หลายวันแล้ว

หลิวอู๋เสียยื่นมือไปพยุงซงหลิงลุกขึ้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเศษใบไม้ แต่หลิวอู๋เสียก็ไม่ได้รังเกียจ ตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วส่งสายตาให้มั่นใจ

“พี่ชาย พวกเขารับมือไม่ง่าย พวกเรารีบเดินหนีไปเถอะ!”

ซงหลิงรู้ว่าหลิวอู๋เสียเก่งแค่ไหน พวกนี้เป็นศิษย์ชั้นเรียนอัจฉริยะ พวกเขาเก่งกาจมาก หากเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง

“ศิษย์พี่หูจี้หัว ไอ้หนูนี่ล่ะที่ปฏิเสธคำชวนให้เข้าร่วมชั้นเรียนอัจฉริยะของเรา ศิษย์พี่ไป๋ฉยงพูดไว้ว่า ใครก็ตามที่กำจัดเด็กคนนี้ได้ภายในวันนี้ จะได้รับโอสถระดับสามห้าเม็ด”

ชายหนุ่มทั้งห้ายืนเรียงกัน ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ทางขวาสุดก็พูดขึ้น ในตอนบ่าย เขาอยู่ในที่เกิดเหตุ และจำหลิวอู๋เสียได้ทันที เขาเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนบ่ายให้ฟังอย่างละเอียด

พวกเขาโกรธเพราะเรื่องนี้ทำให้ชั้นเรียนอัจฉริยะถูกดูแคลน พวกเขาในฐานะศิษย์ชั้นเรียนอัจฉริยะรู้สึกเสียหน้ามาก

ชายหนุ่มที่ชื่อหูจิ่วหัวมองหลิวอู๋เสียด้วยความประหลาดใจ แล้วยิ้มออกมา เขาไม่ได้คาดคิดว่าเรื่องดี ๆ แบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

เมื่อไม่นานมานี้ ศิษย์พี่ไป๋ฉยงได้ประกาศภารกิจหนึ่ง นั่นคือกำจัดศิษย์ที่ได้คะแนนสูงสุดในการสอบปีนี้ แล้วจะได้รับรางวัลมากมาย

หากหลิวอู๋เสียถูกกำจัด รางวัลอันดับหนึ่งก็จะตกไปอยู่กับไป๋อวี่ และหากผ่านไปหนึ่งวัน รางวัลจะตกเป็นของหลิวอู๋เสีย ไม่ว่าศิษย์พี่ไป๋ฉยงจะทำอะไร มันก็ไม่มีประโยชน์แล้ว

การต่อสู้ในสำนักศึกษานี้รุนแรงกว่าที่หลิวอู๋เสียคิดไว้มาก

“ไอ้หนู สวรรค์มีทางให้เจ้าเดิน แต่เจ้ากลับเข้ามาในนรก ช่างเป็นโชคดีของข้าจริง ๆ”

หูจี้หัวหัวเราะเยาะอย่างโหดเหี้ยม ห้าคนล้อมหลิวอู๋เสียและซงหลิงไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขาหนีไป

ผู้คนเริ่มมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อย ๆ เรื่องราวเกี่ยวกับเก้าดาราตะวันสาดส่องนั้นแพร่กระจายไปทั่วสำนักศึกษาแล้ว ทั้งเป็นอัจฉริยะและร่างกายที่ไร้ค่า ดึงดูดความสนใจจากผู้คนมากมาย

“ไอ้หนูนี่แหละที่ทำให้เกิดปรากฏการณ์เก้าดาราตะวันสาดส่อง ฝ่าด่านค่ายกลด่านเสวียนเหมินได้!”

ผู้คนพูดคุยกันเสียงดัง ชี้นิ้วไปที่หลิวอู๋เสีย

“ดูท่าก็ธรรมดานะ ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นห้า สำนักศึกษาจักรวรรดิมีเยอะแยะ”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่าง ๆ ล้วนไม่เอื้ออำนวยต่อหลิวอู๋เสีย ผู้คนย่อมอิจฉาอัจฉริยะด้วยกัน

หลิวอู๋เสียไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยรอบตัว มองดูห้าคนที่แสดงท่าทางอยู่เงียบ ๆ แววตาของเขาแฝงด้วยความเย็นยะเยือก

“พี่ ไม่ต้องสนข้าแล้ว ท่านไปก่อนเถอะ!”

ซงหลิงผลักหลิวอู๋เสียให้ไปก่อน ไม่อยากให้ตัวเองเป็นภาระให้เขา

เรื่องนี้ทำให้หลิวอู๋เสียรู้สึกซาบซึ้งอย่างมาก ซงหลิงเป็นเพื่อนคนแรกที่เขารู้จักบนมหาทวีปเจินอู่

สหายกำลังลำบาก แน่นอนว่าเขาจะไม่นิ่งเฉย

“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไรหรอก!”

หลิวอู๋เสียบอกให้เขาไม่ต้องกังวล ระดับสั่งสมฟ้าอยู่ในสำนักศึกษาจักรวรรดินั้นช่างต่ำต้อย ไม่รู้ว่าซงหลิงจะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่

หลิวอู๋เสียยังไม่รู้แน่ชัดว่าเขาเข้าสำนักศึกษาจักรวรรดิได้อย่างไร ด้วยพรสวรรค์ของซงหลิง เขาคงไม่สามารถผ่านด่านแรกไปได้

หูจี้หัวไล่ตามหลิวอู๋เสียอย่างใกล้ชิด เข้ามาใกล้หลิวอู๋เสียในระยะสามก้าว ห้าคนล้วนเป็นระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ด มีพลังที่แข็งแกร่งมาก พวกเขาถูกที่ปรึกษารับเข้าในช่วงต้นปี โดยไม่จำเป็นต้องสอบคัดเลือก

“เจ้าหนู เพียงแค่เจ้าทำลายพลังยุทธ์ตัวเองแล้วมาเป็นหมาข้างกายข้า ข้าจะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า!”

หูจี้หัวหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ตั้งใจจะทำลายพลังฝึกตนของหลิวอู๋เสีย

สำนักศึกษาจักรวรรดิไม่รับคนไร้ค่า หากพลังยุทธ์ถูกทำลาย จะต้องออกจากสำนักไป เท่าที่หลิวอู๋เสียได้รับรู้มา คาดว่ายังไม่ทันออกจากถนนสายยาวสิบลี้ ก็คงถูกฆ่าตายเสียก่อน

ช่างหยิ่งผยอง ปากร้าย ตั้งใจจะทำลายพลังฝึกตนของหลิวอู๋เสีย แสดงว่าปกตินิสัยคงหยิ่งผยอง ทะนงตน พูดจาเช่นนี้

พอดีกับที่เวลานี้ หลี่เซิงเซิงเดินเข้ามา หลี่เซิงเซิงอยู่ในระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ด ต่อสู้กับใครคนเดียวยังพอไหว แต่หากต้องต่อสู้กับห้าคนพร้อมกัน โอกาสชนะแทบไม่มี

“ศิษย์พี่หลี่ ที่นี่ในสำนักศึกษา หากทำลายพลังฝึกตนของผู้อื่น จะมีโทษอย่างไร?”

หลิวอู๋เสียถามหลี่เซิงเซิงด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ยิ้มแบบนี้เพราะเขาโกรธจริง ๆ

“หากเป็นการต่อสู้ที่ยุติธรรม จะถูกหักคะแนนศึกษาสิบคะแนน”

หลี่เซิงเซิงตอบตามความจริง สำนักศึกษาจักรวรรดิใช้คะแนนศึกษาเป็นเกณฑ์ คะแนนศึกษาเหล่านี้สามารถหาได้จากการทำภารกิจ หรือแลกจากทรัพยากร

ในอนาคตหากต้องการเข้าห้องฝึกตน ห้องแรงโน้มถ่วง ห้องค่ายกล ห้องสร้างอาวุธ ห้องหลอมโอสถ… จำเป็นต้องใช้คะแนนศึกษา

แต่ละห้องใช้คะแนนศึกษาไม่เท่ากัน ยิ่งมากยิ่งดี คะแนนศึกษาหนึ่งคะแนนมีมูลค่าหนึ่งล้านเหรียญทอง

ทำลายพลังฝึกตนของใครคนหนึ่ง เท่ากับทำลายสิบล้านเหรียญทอง เช่นนี้จึงจะสามารถป้องกันไม่ให้เกิดการต่อสู้จนตายในสำนักได้ เพราะไม่ใช่ทุกคนที่มีเงินสิบล้านเหรียญทอง

หลิวอู๋เสียเพิ่งเข้าสำนักวันนี้ จึงไม่มีคะแนนศึกษา จำเป็นต้องหาวิธีหาคะแนนศึกษาให้ได้เร็วที่สุด

“ศิษย์พี่หลี่ ท่านยังมีคะแนนศึกษาอยู่เท่าไร?”

คำถามนี้ทำให้หลี่เซิงเซิงงงงวยเล็กน้อย เพราะเขาอยู่ในสำนักศึกษาจักรวรรดิมาปีกว่าแล้ว จึงมีคะแนนศึกษาสะสมอยู่พอสมควร

“เหลืออีกประมาณหกสิบกว่ากระมัง”

หลี่เซิงเซิงตอบอย่างตรงไปตรงมา

“พอแล้ว!”

หลิวอู๋เสียพูดจบ ร่างกายก็พลันหายไป ราวกับผีร้าย ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเขาหายไปจากตรงนั้นได้อย่างไร

“ปัง ปัง…”

จากนั้น เสียงดังปังก็ดังขึ้นทั่วทุกหนแห่ง ห้าร่างกระเด็นออกไป ชนเข้ากับโต๊ะเก้าอี้เหล่านั้น ผู้คนพลันแตกตื่นวุ่นวาย

พูดจบก็ลงมือทันที ไม่มีการเตือนล่วงหน้าใด ๆ

หลิวอู๋เสียไม่เคยอธิบายอะไรใด ๆ ทั้งสิ้นเมื่อทำสิ่งใด และไม่ปราณีศัตรูแม้แต่น้อย

ระดับพลังกำเนิดฟ้าขั้นเจ็ดนอนอยู่บนกองเศษอาหารและเศษกระดูก ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป!

เร็วจนความคิดตามไม่ทัน ห้าคนของหูจี้หัว ท้องน้อยยุบ ตันเถียนแตกออก ปราณแท้ค่อย ๆ ไหลออก ต่อไปนี้ พวกเขาทำได้แค่เป็นขยะเท่านั้น

หลี่เซิงเซิงเปิดปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้พูด ศึกก็จบลงเสียแล้ว

เขากำลังจะเตือนหลิวอู๋เสียว่าอย่ายุ่ง อย่าทำให้เรื่องบานปลาย เพราะพวกเขาเป็นศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะ ถ้าทำให้พวกเขาไม่พอใจ ต่อไปจะไม่สามารถเดินไปไหนมาไหนในสำนักศึกษาได้เลย

หลิวอู๋เสียจะฟังคำเตือนของเขาหรือ?

แน่นอนว่าไม่

เพื่อนของเขาถูกพวกเขาตบหน้า เรื่องนี้จะยอมได้อย่างไร

“ศิษย์พี่หลี่ โปรดช่วยออกคะแนนศึกษาแทนข้าห้าสิบคะแนนก่อน เอาไว้ข้าได้คะแนนศึกษาแล้วจะคืนท่าน”

หลิวอู๋เสียทำราวกับว่าทำเรื่องธรรมดามาก ตบมือเบา ๆ คนอย่างหูจี้หัวและคนอื่นในสายตาของเขา เป็นเพียงขยะเท่านั้น

หลี่เซิงเซิงยิ้มขมขื่น เขาไม่ได้เสียดายคะแนนศึกษา หมดแล้วก็หาใหม่ได้ ที่สำคัญครอบครัวเขาร่ำรวยมาก จึงไม่ใส่ใจคะแนนศึกษาห้าสิบคะแนน

ห้าล้านเหรียญทองสำหรับตระกูลเล็กในเมืองชางหลัน ถือว่าหนักหนาสาหัสมาก แต่สำหรับตระกูลใหญ่ทั่วไปแล้ว ถือว่าไม่ใส่ใจเลย

“เกิดเรื่องแล้ว เกิดเรื่องแล้ว ศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะถูกคนทุบตายแล้ว!”

เสียงตะโกนดังลั่น เหล่าศิษย์ที่กำลังรับประทานอาหารต่างพากันวิ่งหนีไปทั่วเพื่อกระจายข่าว

ข่าวการสังหารศิษย์ชั้นเรียนอัจฉริยะนี้แพร่กระจายไปทั่วสำนักศึกษาจักรวรรดิในระยะเวลาอันสั้นราวกับมีขา

มหาทวีปเจินอู่แบ่งลำดับชั้นอย่างชัดเจน

เหล่าศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะไปไหนมาไหนก็มีผู้คนมากมายคอยติดตาม หลิวอู๋เสียฆ่าศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะห้าคนพร้อมกัน รู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมา

“พี่ เราจะทำอย่างไรดี!”

ซงหลิงตื่นตระหนก ฆ่าศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะห้าคนพร้อมกัน ทำให้เขาหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว

ไม่ใช่ว่าเขากลัวตัวเอง แต่กลัวว่าจะทำให้หลิวอู๋เสียเดือดร้อน

“ถ้าเกิดเรื่องขึ้น ข้าจะรับผิดชอบเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”

หลิวอู๋เสียโบกมือให้เขาไม่ต้องกังวล หากเกิดเรื่องจริง หลี่เซิงเซิงคงเปลี่ยนสีหน้าไปแล้ว แต่ดูจากท่าทางสงบของเขา คงไม่มีอะไรร้ายแรง

เหล่าศิษย์ที่ยืนมุงดูต่างพากันถอยห่างออกไป ไม่กล้าเข้าใกล้หลิวอู๋เสียมากนัก เกรงว่าจะโดนลูกหลง ยังมีศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะอีกหลายคนที่รับประทานอาหารอยู่ที่นี่

ไกลออกไป

กลุ่มคนกำลังรีบมาทางนี้ ดูเหมือนว่ามีคนไปรายงานข่าวแล้ว

“เป็นศิษย์พี่ไป๋ฉยง เขากำลังกินอาหารที่นี่ด้วย ไอ้หนูนี่คงจะซวยแล้ว!”

ผู้คนต่างพากันตกใจ ไป๋ฉยงเป็นศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะ อยู่ในระดับพลังชำระวิญญาณ เป็นยอดฝีมือในรายชื่อลำดับชั้น อยู่ในอันดับสิบของเหล่าศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะเจ็ดแปดพันคนของสำนักศึกษาจักรวรรดิ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ไป๋ฉยงเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวทีเดียว

ไป๋อวี่เดินตามหลังไป๋ฉยง คาดว่าวันนี้ไป๋ฉยงพาน้องชายมาทำความคุ้นเคยกับที่นี่ บังเอิญได้ข่าวว่าหลิวอู๋เสียฆ่าศิษย์ในชั้นเรียนอัจฉริยะ จึงรีบมาที่นี่ทันที

ผู้คนต่างหลบให้ทาง ไป๋ฉยงพาศิษย์สิบกว่าคนมาปรากฏตัวอยู่ห่างออกไปสิบก้าวจากหลิวอู๋เสีย มองไปทางห้าคนที่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

หูจี้หัวเป็นสุนัขรับใช้ของไป๋ฉยง คอยทำตามคำสั่งทุกอย่าง เมื่อเขาถูกคนทำร้าย ก็เท่ากับไป๋ฉยงถูกทำร้ายเช่นกัน

“เจ้าหนูน้อย กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำร้ายศิษย์ชั้นอัจฉริยะของเรา รีบคุกเข่าลงขอโทษเดี๋ยวนี้!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังไป๋ฉยง ชี้ไปที่หลิวอู๋เสีย สั่งให้เขาคุกเข่าลงขอโทษเดี๋ยวนี้ จะได้ยังมีโอกาสแก้ไขสถานการณ์

เมื่อพวกเขาลงมือ หลิวอู๋เสียคงไม่มีทางรอด

แต่สำนักศึกษาจักรวรรดิห้ามการฆ่าฟันกัน ถ้าฆ่าคนตายจริง ๆ ก็คงโดนลงโทษ แต่สำนักศึกษาจักรวรรดิจะทำร้ายอัจฉริยะที่กำลังรุ่งโรจน์เพื่อคนตายคนหนึ่งได้อย่างไร

หลิวอู๋เสียไม่ได้สนใจคำตะคอกใส่ของชายหนุ่มคนนั้น มองไปทางไป๋ฉยง

คนผู้นี้น่าจะเป็นศัตรูคนแรกที่เขาได้พบตั้งแต่เข้าเรียนในสำนักศึกษาจักรวรรดิ เขาแข็งแกร่งมาก อีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาจะเป็นศิษย์อักษรอักษรลึกล้ำห้องอัจฉริยะ ผลสอบคัดเลือกออกมาแล้ว

ก่อนหน้านี้ หูจี้หัวเคยบอกไว้ว่าไป๋ฉยงออกคำสั่งให้ใครก็ได้ที่ทำร้ายหลิวอู๋เสียจะได้รับรางวัลมากมาย

ทั้งคู่ยังไม่ทันได้พบกัน แต่กลับมีเรื่องบาดหมางกันเสียแล้ว

“ศิษย์พี่ไป๋ฉยง คุณอยู่ในระดับพลังชำระวิญญาณ คงไม่ทำร้ายศิษย์น้องหลิวเพื่อพวกนั้นหรอก!”

หลี่เซิงเซิงลุกขึ้นมาปกป้องหลิวอู๋เสีย เตือนไป๋ฉยงว่าอย่าใช้อำนาจข่มเหงคนอ่อนแอ

“หลี่เซิงเซิง ข้าอยู่ที่นี่ เจ้ามีคุณสมบัติพูดอะไรได้!”

ไป๋ฉยงมองหลี่เซิงเซิงด้วยสายตาดุร้าย หลี่เซิงเซิงพูดไม่ทันจบก็รีบเก็บคำพูดไว้

ช่างน่าเกรงขามเสียจริง ศิษย์ชั้นสูงยังพูดอะไรกับเขาไม่ได้

“แปะ แปะ…”

หลิวอู๋เสียตบมือเบา ๆ มองไป๋ฉยงด้วยสีหน้าสนุกสนาน

หากเป็นไปได้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะทำร้ายคนอีกสักคน อย่างไรก็ต้องสู้กับตระกูลเซวียจนกว่าอีกฝ่ายจะยอมแพ้ ซ้ำยังถูกศิษย์ชั้นอัจฉริยะกดดัน ต่อไปคงมีแต่เรื่องวุ่นวายตามมาอีกแน่นอน

แมลงเยอะก็ไม่กลัวกัด และไม่กลัวจะมีศัตรูเพิ่มอีก

“ไอ้หนู หัวเราะอะไร!”

สายตาของไป๋ฉยงจึงมองไปที่หลิวอู๋เสีย ข้อมูลของเขา บ่ายวันนี้ ไป๋อวี่ได้บอกเขาไปหมดแล้ว พลังของเขาแข็งแกร่งมาก และแปลกประหลาดมาก

ความเร็วของเขาเร็วกว่าการชำระวิญญาณทั่วไป

“ข้าหัวเราะว่าเจ้านี่โง่เขลา!”

คำตอบของหลิวอู๋เสีย เกินความคาดหมายของทุกคน กล้าดูถูกยอดฝีมืออันดับเก้าในดินแดน เขาก็เป็นคนแรกที่กล้าทำ

– โปรดติดตามตอนต่อไป –