โหมดความยากระดับนรก ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล - บทที่ 40 หมาป่าสีชาด

บทที่ 40 หมาป่าสีชาด

บทที่ 40: หมาป่าสีชาด

เจ้าหมาป่าพุ่งทะยานเข้าหาเทสด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ แม้ผมจะอัดมานาเสริมพลังกายจนสุดกำลังแต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางวิ่งไล่ตามมันทัน

ผมจึงตัดสินใจทุ่มพลังทั้งหมดไปกับการพุ่งเข้าปะทะจากด้านข้าง ผมใช้หัวไหล่กระแทกเข้ากลางลำตัวของมันเต็มรักเพื่อเบี่ยงทิศทาง

การเดิมพันของผมได้ผล ร่างของมันเฉไปจากเป้าหมายเดิมเล็กน้อย เปิดช่องว่างให้เทสกระโดดถอยห่างออกมาตั้งหลักได้ทันท่วงที

หอกหลายเล่มเริ่มลอยวนเวียนอยู่รอบกายเธอ พร้อมให้หยิบฉวยและซัดออกไปได้ทุกวินาที

เจ้าหมาป่าที่พลาดเป้าขู่คำรามในลำคอ มันหันกลับไปหาเทสก่อนจะระเบิดทักษะพุ่งเข้าใส่อีกระลอก

ทว่าพริบตานั้น หอกสามเล่มก็ถูกซัดสวนกลับมาด้วยความเร็วสูง มันมุดหลบเล่มแรก เบี่ยงตัวหลบเล่มที่สอง และใช้ทักษะกระแทกอากาศปัดเล่มที่สามจนกระเด็นหายไป

มันอ้าปากคำรามจนเห็นซี่ฟันแหลมคมที่เรียงราย พลางเร่งความเร็วเข้าหาเธอจนฝุ่นตลบเป็นทางยาว

เทสยืนหยัดนิ่งรอจังหวะอย่างใจเย็นจนวินาทีสุดท้าย และในจังหวะที่มันเกือบจะถึงตัว เธอก็ระเบิด พลังจิตควบคุมวัตถุ ออกมาเต็มกำลัง!

ชั่วอึดใจนั้น ทักษะที่คล้ายคลึงกันเข้าปะทะกันจนเกิดคลื่นกระแทกซัดร่างผมกระเด็น นอกจากนี้มันยังทำให้ต้นไม้รอบข้างลั่นเอี๊ยดอ๊าดจนน่าหวาดกลัว

ภายใต้ความกดดันมหาศาล พื้นดินใต้เท้าของทั้งสองแตกร้าวรุนแรงจนฝุ่นควันพุ่งตลบอบอวลออกจากจุดปะทะ

ใบหน้าของเทสเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น มานาของเธอเปล่งประกายอย่างงดงาม

ทว่าแม้เธอจะปลดปล่อยพลังออกมามากเพียงใด แต่สุดท้ายความห่างชั้นของเลเวล ก็ทำให้เธอต้านทานไม่ไหว เธอถูกทักษะของหมาป่าสีชาดผลักจนกระเด็นออกมาในที่สุด

ในจังหวะนั้นผมพุ่งเข้าสมทบทันที ดาบในมือถูกกระตุ้นด้วยทักษะ การสั่นพ้อง จนใบดาบสั่นไหวอย่างรุนแรง การโจมตีของผมเกือบจะถึงตัวมันอยู่แล้ว

ทว่าวินาทีต่อมากลับถูกพลังลึกลับบางอย่างหยุดเอาไว้ ก่อนที่แรงผลักมหาศาลจะอัดกระแทกซ้ำจนดาบหลุดกระเด็นออกจากมือไปในที่สุด

แม้จะตกใจที่ดาบหลุดมือแต่ผมก็ไม่ยอมเสียเวลา ผมมุดหลบคมเขี้ยวสัตว์ร้ายที่พุ่งเข้าใส่ แล้วอาศัยจังหวะสวนกลับด้วยการใช้ปลายนิ้วที่เสริมทักษะ การสั่นพ้อง แทงเข้าใส่ลำตัวมันทันที

ทว่าแรงผลักจากมานาอันรุนแรงกลับดีดร่างผมให้กระเด็นออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมตั้งหลักทัน จึงรีบม้วนตัวไปกับพื้นเพื่อลดแรงกระแทกและกลับมาตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว

ในจังหวะชุลมุนนั้นเอง เทสหาช่องว่างจนเจอและซัดหอกนำวิถีเข้าปักขาหลังด้านซ้ายของเจ้าหมาป่าได้สำเร็จ เสียงคำรามลั่นของมันทำให้ผมเริ่มใจชื้น

อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ไร้เทียมทานจนแตะต้องไม่ได้!

ผมย่อตัวต่ำรวบรวมสมาธิก่อนจะถีบตัวพุ่งออกไปสุดแรง หัวใจเต้นระรัวราวกับจะระเบิดพร้อมกับซัดสาดคลื่นมานาไปจนทั่วร่างกาย ผมรีบเค้นพลังนั้นลงสู่กล้ามเนื้อทันที

มากกว่านี้! เร็วขึ้นอีก!

ผมคำรามในใจจนร่างกายเริ่มร้อนผ่าว

ผมกระโดดหลบไปด้านข้างทันทีที่ การรับรู้มานา แจ้งเตือน แรงกระแทกจากทักษะการโจมตีของสัตว์ร้ายเฉียดตัวไปเพียงนิดเดียวจนเสียหลักเซล้ม

แต่ผมก็รีบทรงตัวกลับมาลุยต่อ ดวงตาของมอนสเตอร์ยังคงจ้องเขม็งมาที่ผม นิ่งสงบ ดุร้าย และอันตราย หอกอีกเล่มของเทสพุ่งเข้าใส่มัน ทว่ามันกลับใช้ทักษะพิเศษนั้นปัดทิ้งได้ง่ายๆ โดยไม่ต้องหันมอง

สัตว์ร้ายพุ่งสวนกลับมาพร้อมอ้าปากกว้าง ผมก้มตัวม้วนหลบลงใต้ท้องของมัน และในเสี้ยววินาทีที่ลอดผ่าน ผมอัดมานาเข้าสู่ปลายนิ้วเปิดใช้งาน การสั่นพ้อง กรีดลงบนท้องของมันจนเป็นแผลลึก!

ขณะนั้น ร่างกายผมร้อนจัดจนสัมผัสได้ว่าวงจรมานากำลังทำงานเกินขีดจำกัด เลือดในกายเดือดพล่านจนเกือบจะสูญเสียการควบคุม แต่ผมไม่ยอมแพ้ กัดฟันดิ่งจมลงสู่สภาวะสมาธิขั้นสุดยอด

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

[สมาธิ เลเวล 4 > สมาธิ เลเวล 5]

หอกเล่มหนึ่งพุ่งเฉียดตัวผมไปจนเกิดเสียงหวีดหวิว หมาป่ากระโดดหลบพลางหันกลับมาประจันหน้ากับผม แม้มันจะบาดเจ็บแต่ยังคงพุ่งเข้าใส่ผมอย่างสุขุมและไร้ความลังเล

ในจังหวะที่หอกอีกเล่มพุ่งผ่านข้างกาย ผมยื่นมือออกไปคว้ามันไว้กลางอากาศทันที พลางส่งสัญญาณชี้นิ้วลงพื้นเป็นสัญญาณให้เทสหยุดโจมตี

ผมย่อตัวรับแรงกระแทกจากทักษะผลักของเจ้าหมาป่าจนร่างไถลถอยออกมาเล็กน้อย และทันทีที่แรงส่งนั้นหมดลง ผมก็ขว้างหอกสวนกลับไปพร้อมพุ่งทะยานเข้าซ้ำทันที

หมาป่าเบี่ยงตัวหลบหอกแล้วงับเข้าใส่ตัวผม

ผมเอี้ยวหัวหลบคมเขี้ยวในเสี้ยววินาทีสุดท้าย แรงปะทะจากหัวไหล่ของมันทำเอาผมเกือบทรุด ทว่าหอกที่เทสใช้พลังจิตบังคับให้ม้วนตัวกลางอากาศกลับพุ่งสวนผ่านจุดที่เคยเป็นศีรษะผม ปักเข้ากลางปากของมันอย่างแม่นยำ!

สัตว์ร้ายคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด ผมรีบคว้าขนคอมันไว้แน่นจนร่างลอยคว้าง

ผมอาศัยจังหวะที่มานาของเจ้าหมาป่าสะดุดจากการบาดเจ็บ รัวแทงนิ้วที่เคลือบ การสั่นพ้อง เข้าที่ลำคอของมันถึงสองครั้ง ก่อนจะถูกแรงผลักมหาศาลซัดกระเด็นออกมา

“ดาบ!”

เสียงเทสตะโกนก้อง พร้อมกับใช้พลังจิตส่งดาบพุ่งกลับเข้ามือผมได้อย่างไร้ที่ติ

เจ้าหมาป่าที่ขนสีขาวอาบไปด้วยเลือดแดงฉานยังคงเยือกเย็น มันระเบิดพลังผลักดันรอบตัวจนหยดเลือดสาดกระจายเพื่อกันระยะห่าง

แต่วินาทีที่ทักษะหยุดลง มันกลับต้องชะงักเมื่อเจอห่ากระสุนเศษหิน และเศษไม้ที่เทสซัดเข้าใส่เป็นพายุ แม้มันจะสะท้อนทิ้งได้หมด แต่ก็เปิดช่องให้หอกอีกเล่มพุ่งปักจมลึกเข้าไปแผงคอของมัน

ท่ามกลางความชุลมุน หินยักษ์ที่เทสควบคุมด้วย พลังจิตควบคุมวัตถุ ลอยเด่นขึ้นและพุ่งเข้าใส่สัตว์ร้ายทันที

เจ้าหมาป่าเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดาย แต่นั่นคือจังหวะที่ผมรออยู่ ผมพุ่งเข้าประชิดในเสี้ยววินาทีนั้น ตวัดดาบที่เสริมทักษะ การสั่นพ้อง ฟันเข้าที่ขาหน้าของมันเต็มแรง!

สัตว์ร้ายคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด พร้อมระเบิดทักษะ จนผมเสียหลักกระเด็นออกมา ทว่าทันทีที่คลื่นพลังนั้นสิ้นสุดลง หินยักษ์ก้อนเดิมที่มันเพิ่งหลบไปกลับลอยตระหง่านอยู่เหนือศีรษะของมันแล้ว

เทสที่ตอนนี้เลือดกำเดาไหลบ่าเต็มคางจากการฝืนใช้พลัง ทุ่มมือลงสุดแรง!

หินยักษ์ร่วงหล่นลงมาในพริบตา เร็วเกินกว่าที่เจ้าหมาป่าจะใช้ทักษะตอบโต้ได้ทัน และด้วยแผลที่ขาทำให้มันทำได้เพียงเบี่ยงตัวหลบไม่ให้ทับอวัยวะสำคัญ

เสียงหินกระทบพื้นดังสนั่นพร้อมฝุ่นควันตลบอบอวล

เจ้าหมาป่ากรีดร้องโหยหวน ขาหลังและบั้นเอวของมันถูกหินยักษ์ทับจนขยับไม่ได้ แต่มันยังคงดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด

ผมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย รีบกำดาบพุ่งเข้าหาขณะที่ใบดาบสั่นสะเทือนด้วยทักษะ การสั่นพ้อง จนเกิดเสียงครางหึงๆ ในอากาศ

“จบซักที”

ผมเค้นเสียงบอกก่อนจะฟันเข้าที่ลำคอของมัน สัตว์ร้ายพยายามใช้ทักษะผลักดันเฮือกสุดท้าย แต่พลังนั้นอ่อนแรงลงมากจนทำได้เพียงแค่ดันให้ผมถอยหลังไปเล็กน้อย

ผมกัดฟันต้านแรงนั้นแล้วฟันซ้ำลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งเสียงคำรามเงียบหายไป…

[คุณสังหาร หมาป่าสีชาด – เลเวล 12 สำเร็จ]

[เลเวล 10 > เลเวล 11]

ผมถอนหายใจยาวพลางค่อยๆ ถอนตัวออกจากสภาวะสมาธิ ส่วนเทสนั่งหอบเหนื่อยพลางเช็ดเลือดกำเดาที่เปรอะเปื้อนตามตัว

ผมรีบจัดสรรแต้มสถานะที่ได้รับมา โดยลงไปที่ ความทนทาน 2 แต้ม และ มานา อีก 1 แต้มทันที

หลังจากพักจนหายเหนื่อย พวกเราก็เดินเข้าไปสำรวจซากหมาป่าสีชาดอย่างระมัดระวัง

“ทักษะของมันดูคล้ายกับของคิมเลยนะ”

เทสเริ่มบทสนทนา

“ไม่เหมือนของเธอเหรอ?”

ผมถามกลับ

เธอส่ายหน้า

“ความรู้สึกมันต่างกันค่ะ หมาป่าตัวนี้แข็งแกร่งกว่าฉันมาก แต่มันกลับใช้พลังทำได้แค่ผลักเพียงอย่างเดียว”

ผมพยักหน้าพลางครุ่นคิด ทักษะหลายอย่างอาจแสดงผลคล้ายกัน แต่ผมรู้ดีว่าเมื่อพัฒนาต่อไป มันย่อมมีการแบ่งระดับชั้น บางทักษะอาจอยู่ระดับธรรมดา ในขณะที่บางทักษะอาจจัดอยู่ในระดับหายากอะไรทำนองนั้น

“ฉันว่าพวกมอนสเตอร์ที่มีชื่อเฉพาะอย่าง หมีเถ้าถ่าน หรือ หมาป่าสีชาด เนี่ย อันตรายกว่ามอนสเตอร์เลเวลสูงทั่วไปเยอะเลยนะคะ”

ผมเห็นด้วยกับเธออย่างยิ่ง ต่อไปเราต้องระวังตัวให้มากขึ้น แม้ศัตรูจะมีเลเวลน้อยกว่าก็ตาม

“เลเวลอัปหรือเปล่า?”

ผมถามเทสระหว่างที่เราเริ่มออกเดินกลับค่ายพัก

คำตอบที่ได้รับคือการพยักหน้าสั้นๆ แทนคำพูดของเธอ

ตอนนี้ผมเริ่มนึกสงสัยขึ้นมา ไม่ใช่แค่เรื่องที่ว่าเธอจะเลือกอะไร แต่รวมไปถึงข้อมูลของ ลักษณะเฉพาะ ด้วยเพราะลำพังแค่คำอธิบายของมัน ก็อาจเป็นคำใบ้สำคัญที่บอกเราได้ว่าเราจะพลิกแพลงการใช้มานาได้อย่างไรบ้าง

พวกเราเร่งฝีเท้ากลับค่ายที่พักด้วยความกระหายใคร่รู้ หลังจากจัดการดื่มน้ำและกินอาหารจนเสร็จเรียบร้อย เราก็ปลีกตัวไปยังมุมหนึ่งของถ้ำเพื่อให้เทสเริ่มเล่าถึงลักษณะเฉพาะของเธอให้ผมฟัง

แต่ที่ต่างจากผมก็คือ เธอมีตัวเลือกปรากฏขึ้นมาเพียงเจ็ดอย่างเท่านั้น

เริ่มที่ กล้ามเนื้อประสานมานา ซึ่งจะเติมเต็มมวลกล้ามเนื้อด้วยมานาเพื่อยกระดับพละกำลังและความทนทานให้เหนือขีดจำกัดมนุษย์

การฟื้นฟูเร่งด่วน ที่ใช้มานาเร่งกระบวนการรักษาตามธรรมชาติ ช่วยให้ร่างกายฟื้นตัวจากบาดแผลและความเหนื่อยล้าได้อย่างรวดเร็วแม้ต้องกรำศึกหนักอย่างต่อเนื่อง

การตอบสนองผสานตาทิพย์ จะหลอมรวมการมองเห็นระยะไกลเข้ากับปฏิกิริยาตอบโต้ ทำให้สามารถรับมือกับการเปลี่ยนแปลงรอบตัวได้อย่างฉับไวและแม่นยำเป็นพิเศษ

เกราะคุ้มกันพลังจิต ที่สร้างออร่าปกป้องจิตใจจากการรุกล้ำและเอฟเฟกต์ผิดปกติในระดับวิญญาณ เสริมความแข็งแกร่งให้จิตใจมั่นคง

การดูดซับพลังงานจลน์ ที่เปลี่ยนร่างกายให้เป็นที่กักเก็บแรงปะทะเพื่อลดความเสียหาย ก่อนจะปลดปล่อยพลังนั้นออกมาเป็นแรงระเบิดเพื่อเสริมการโจมตีหรือการเคลื่อนไหวของตนเอง

ความคล่องตัวเสริมมานา ที่เน้นการเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหวเหนือชั้น ช่วยให้การหลบหลีกและการแสดงทักษะกายกรรมในการต่อสู้เป็นเรื่องง่ายดาย

จุดรวมพลังจิต ที่จะช่วยยกระดับสมาธิและการควบคุมพลังจิตให้มีประสิทธิภาพสูงสุด ทำให้การเคลื่อนย้ายวัตถุมีความแม่นยำและประหยัดมานาได้มากกว่าเดิม

สุดท้ายแล้วเทสก็ตัดสินใจเลือก จุดรวมพลังจิต ผมจึงปล่อยให้เธออยู่ตามลำพังเพื่อให้เธอได้ใช้สมาธิก้าวผ่านความเจ็บปวดจากการหลอมรวมลักษณะเฉพาะใหม่นี้ด้วยตัวเอง