โหมดความยากระดับนรก ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล - บทที่ 37 ย้ายฐาน
บทที่ 37 ย้ายฐาน
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ต้องการ หน้าต่างระบบพลันสลายหายไป กลายเป็นข้อความแจ้งเตือนใหม่ที่เด้งขึ้นมาแทน
[ยินดีด้วย! คุณได้รับ วงจรมานา (ติดตัว)]
[ลักษณะเฉพาะ 1/3]
ทันทีที่สิ้นเสียงแจ้งเตือน หัวใจของผมก็เต้นรัวแรงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ความร้อนสายหนึ่งแผ่ซ่านออกจากอกพุ่งพล่านไปทั่วร่างระลอกแล้วระลอกเล่า
จากความรู้สึกอุ่นๆ ในตอนแรกกลับกลายเป็นความแสบร้อนเหมือนมีใครเอาลวดแดงเดือดมาร้อยผ่านร่างกายทุกส่วน
ผมกัดฟันแน่นจนกรามแทบหักเพื่อกักเก็บเสียงครางด้วยความเจ็บปวดไว้ในลำคอ
ลืมคำชมที่ผมเคยมีให้ระบบไปได้เลย!
ตอนนี้ผมทำได้เพียงสบถด่ามันอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะที่โครงข่ายมานาถูกสลักลึกลงไปในเนื้อเยื่อ
มานาพุ่งออกจากหัวใจไปจนถึงปลายนิ้ว ลามขึ้นสู่กะโหลกศีรษะ และกระจายไปทั่วทุกอณู ทิ้งรอยไหม้จำลองไว้ทุกที่ที่มันไหลผ่าน
เนิ่นนานราวกาลเวลาหยุดนิ่ง ความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลงทิ้งไว้เพียงความมึนงง และอาการหน้ามืดเหมือนคนกำลังจะหมดสติ
ผมนอนหอบหายใจพลางประชดตัวเองในใจว่า ถ้ายังต้องเจอเรื่องพรรค์นี้อีกตั้งสองครั้งกว่าจะครบโควตาผมขอตายดีกว่า
ใครก็ได้ช่วยเรียกหน่วยกู้ภัยมาทีเถอะ!
ผมลองฝืนอาการปวดหัว แล้วลองส่งมานาผ่านร่างกายดูเล่นๆ แล้วก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่ง
เอ๊ะ?
ผมลองใหม่อีกครั้ง… และอีกครั้ง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!
ผมขอถอนคำพูดที่ด่าระบบไปเมื่อกี้ให้หมดเลย
เอาความเจ็บปวดมาอีกสิ!
เอามาให้มากกว่านี้ก็ได้ถ้าผลลัพธ์มันจะยอดเยี่ยมขนาดนี้!
ความรู้สึกที่ได้มันต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง มันคล้ายกับเหมือนที่ผ่านมาผมโง่ใช้ส้อมตักซุปกินมาตลอด แล้วจู่ๆ ก็มีคนมาฟาดหัวผมทีหนึ่งพร้อมยัดช้อนใส่มือให้
การดึงมานาออกมาใช้งานกลายเป็นเรื่องธรรมชาติกว่าเดิมมหาศาล โครงข่ายที่ถูกสลักลงในตัวเปลี่ยนถนนลูกรังสายเก่าในร่างของผมให้กลายเป็นทางด่วนความเร็วสูงในพริบตา
โอ้ สวรรค์…
ผมเกือบจะยอมให้อภัยระบบที่ลำเอียงเลือกที่รักมักที่ชังขึ้นมานิดๆ แล้ว แม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าลักษณะเฉพาะของคนอื่นคงจะขี้โกงกว่านี้แน่ๆ แต่ความดีใจในตอนนี้มันก็มากพอจนผมหุบยิ้มไม่ได้เลย
ผมลองเคลื่อนมานาไปทั่วร่าง มันไหลลื่น รวดเร็ว และแม่นยำขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
จากเดิมที่ต้องสาดมานาท่วมท้นเหมือนเปิดก๊อกทิ้ง ตอนนี้ผมกลับควบคุมเส้นใยมานาบางเฉียบให้ไหลผ่านวงจรได้อย่างประณีต
ร่างกายมนุษย์ที่เคยห่วยแตกและไร้ประสิทธิภาพในการรองรับพลังงาน บัดนี้ได้รับการปรับปรุงใหม่จนเห็นผลทันตา
[การควบคุมมานา เลเวล 5 > เลเวล 6]
นั้นไงมาตามนัดเลย!
ผมยันตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังส่งเสียงประท้วงด้วยความเจ็บปวดจากการสลักวงจรมานา แต่ผมกลับรู้สึกพอใจกับมันอย่างประหลาด
“ในที่สุดก็ลุกได้สักทีนะพี่!”
เสียงของเควินแว่วมากระทบหู ฟังดูน่ารำคาญชะมัด โดยเฉพาะในเวลาที่ผมยังปวดหัวตึบๆ แบบนี้
แต่เอาเถอะ… เห็นแก่ที่ตอนนี้ผมกำลังอารมณ์ดีสุดๆ ผมจะแสร้งทำเป็นหูทวนลมปล่อยผ่านไปก่อนแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วกัน
“ตอนนี้เหมือนทุกคนต้องรอพี่คนเดียวเลยนะ ขนาดเจ้าหมูน้อย บิสกิตยังเตรียมพร้อมจะไปแล้วเลยเนี่ย”
เควินยังไม่หยุดพล่าม พลางบุ้ยปากไปทางเจ้าคอร์กี้ที่อยู่ไม่ไกล
“…”
โอเค… ปากของไอ้หมอนี่ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันง่ายขึ้นเลยจริงๆ ผมจ้องหน้าเขานิ่งๆ แต่ดูเหมือนคนอย่างเควินจะอ่านบรรยากาศไม่เป็น หรือไม่ก็นิสัยเสียจนกู่ไม่กลับ
“อีกอย่างนะพี่… ท่าเดินพี่ตอนนี้เหมือนคนขี้ราดกางเกงชะมัดเลยว่ะ ฮ่าๆ!”
เขาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีพลางกุมท้อง ขำจนตัวโยนโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ
โอเค จบกัน… ความเมตตาของผมหมดลงแค่นี้แหละ
ผมหยุดเดินแล้วค่อยๆ หันไปจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบที่สื่อความหมายชัดเจนว่า แกตายแน่
จิตสังหารจางๆ ของผมคงเริ่มทำงานโดยไม่รู้ตัว จนไอ้ตัวแสบที่กำลังขำอยู่ถึงกับชะงักกึก หนังตาขวาของเขาคงเริ่มกระตุกยิกๆ
“เฮ้ยๆ พี่เนเทล ทำไมมองผมแบบนั้นล่ะ?”
น้ำเสียงที่เคยร่าเริงเริ่มสั่นเครือ
หืม… บางทีผมควรจะมอบหน้าที่ถลกหนังกวางให้เขารับผิดชอบเพิ่มขึ้นอีกสักสามสี่ตัวดีไหมนะ?
ผมมั่นใจเลยว่าคนรักสะอาดแบบเขาต้องเกลียดงานกลิ่นคาวเลือดที่ล้างออกยากนั่นเข้าไส้แน่ๆ หรือไม่ก็อาจจะ ช่วยฝึกสะท้อนหินให้เขาด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมสักเท่าตัว
“พี่เนเทล! หยุดก่อน รอเดี๋ยวดิพี่! ผมแค่ล้อเล่นเอง!”
ผมเลิกสนใจเควิน และเดินออกมาที่ด้านนอกของตู้ขบวน ที่นั้นเจ้าบิสกิตวิ่งออกมาต้อนรับผมด้วยการส่ายหางดิ๊กๆ ก่อนจะเดินเคียงข้างไปกับผมอย่างร่าเริง
“ฟังนะ เมื่อกี้มันแค่โจ๊กน่ะ พี่ก็รู้ใช่ไหม? แค่ล้อเล่นเอง ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ พี่ก็รู้ว่าผมเป็นคนยังไงใช่ไหมล่ะ? เหะๆ”
ผมอาจจะให้เขาฝึกทักษะเพิ่มขึ้นอีกนิด และแน่นอนว่าผมจะ ช่วย ด้วยตัวเอง ผมจะลองขว้างหินใส่เขาเพื่อให้เขาลองฝึกสะท้อนมันกลับดู
บางทีคราวนี้ผมอาจจะอัดมานาเพิ่มเข้าไปอีกหน่อย มันจะได้ช่วยให้เขาพัฒนาได้เร็วขึ้นยังไงล่ะ นี้ผมหวังดีกับเขาจริงๆ นะเนี่ย
ผมเดินตรงไปสมทบกับ เทสและแฮดวิน เทสเอ่ยทักทายผมด้วยรอยยิ้ม แต่แฮดวินเพียงแค่พยักหน้าให้เงียบๆ เขาพยายามรักษามาดเคร่งขรึมไว้ แต่ผมทันเห็นมุมปากของเขาที่กระตุกยกขึ้นนิดหนึ่ง
ตาลุงนี้คงแอบสะใจที่ได้ต่อยหน้าผมอยู่ล่ะสิ? ผมคิดพลางมองค้อนกลับไป
“ดูเหมือนนายจะพร้อมแล้วนะ”
เทสเริ่มพูดเข้าเรื่อง
“งั้นเราจะออกเดินทางกันในอีกไม่กี่นาทีนี้ตามที่ตกลงกันไว้ นายกับฉันจะรับหน้าที่สอดแนมข้างหน้า ส่วนโชอี้ เควิน และคิมจะเคลื่อนที่ตามหลังมาโดยเว้นระยะหน่อย ปิดท้ายขบวนด้วยแฮดวินกับคนอื่นๆ”
“แล้วเจ้าหมานั่นล่ะ? พักหลังมานี้ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่เลยนะ…”
แฮดวินเปรยขึ้น สายตาที่เขามองบิสกิตดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
แกไปทำอะไรเขาไว้ล่ะบิสกิต?
แต่ก็นั่นแหละ… ทำได้ดีมาก เจ้าหมาแสนดี!
พวกเราทุกคนก้มมองเจ้าคอร์กี้ที่แสนดีที่สุดในโลก มันแลบลิ้นห้อยหอบหายใจพลางทำท่าทางทะเล้นเหมือนกำลังแอบยิ้มเยาะใส่ใครบางคนอยู่
เจ้าหมาเงยหน้ามองผม และผมก็มองมัน พวกเราสบตากันครู่หนึ่งก่อนที่ผมจะออกคำสั่ง
“อยู่กับแฮดวินและคนอื่นๆ ไปนะ”
หางของมันหยุดแกว่งทันที มันกะพริบตาช้าๆ อย่างเชื่อฟัง
“สรุปคือเราจะเดินไปจนกว่าดวงอาทิตย์จะดับไปใช่ไหม?”
ผมหันไปถามเทสต่อ
“เดี๋ยวนะ สำหรับเจ้าหมูอ้วนบิสกิตนี่ คือสั่งแค่นี้เองเหรอ? มันฟังรู้เรื่องจริงๆ หรือไง?”
เสียงเควินโวยวายแทรกมาจากด้านหลัง แต่พวกเราส่วนใหญ่เรียนรู้ที่จะเมินเฉยต่อเขาไปนานแล้ว
ตอนนี้พวกเราคำนวณเวลาที่ดวงอาทิตย์จะดับ ได้ค่อนข้างแม่นยำแล้ว โดยอ้างอิงจากการนับถอยหลังของระบบก่อนจะถูกบังคับส่งกลับ
ที่บอกว่าดวงอาทิตย์ดับก็ตามชื่อเลย มันไม่ได้เคลื่อนที่หรือลับขอบฟ้าอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันแค่ดับวูบหายไปดื้อๆ โดยไม่ให้สัญญาณเตือนล่วงหน้าเลยสักนิด บ้าบอชะมัด
“เราน่าจะเดินได้สัก 5 ถึง 7 ชั่วโมง หลังจากนั้นคงต้องหาที่ปักหลักสร้างแนวป้องกัน ถ้าเหลือเวลาไว้สักสองสามชั่วโมงก่อนมืดก็น่าจะพอ”
เมื่อการหารือหลักจบลงและเหลือเพียงรายละเอียดปลีกย่อย ผมก็เริ่มเข้าสู่สภาวะสมาธิเพื่อฝึกฝนทักษะ การควบคุมมานา ต่อทันที
ข้อดีของการมีวงจรมานาคือตอนนี้ทักษะ การสั่นพ้อง ของผมใช้งานง่ายขึ้นเยอะ แถมยังคงสภาพไว้ได้นานกว่าเดิมหลายเท่า
ผมเหลือบมองปลายนิ้วตัวเองที่มีใบมีดมานาบางเฉียบก่อตัวขึ้นรอบๆ เมื่อผมพยายามเร่งการสั่นพ้องของใบมีด ความยากจะพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่มันก็ยังอยู่ในระดับที่พอจะรับมือไหว ใบมีดมานาสั่นไหวอย่างรุนแรงขณะที่ผมพยายามประคองมันไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนมันจะสลายตัวไป
สถิติใหม่! อีกนิดเดียวผมก็น่าจะเคลือบมานาลงบนใบดาบสั้นได้ทั้งเล่มแล้ว ไม่เหมือนก่อนหน้าที่ทำได้แค่ส่วนปลาย แถมยังสลายไปเร็วเกินจนใช้งานจริงได้ยากเย็น
ในขณะที่ผมกำลังจดจ่ออยู่นั้น เทสก็สะกิดไหล่ผมเบาๆ พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าทุกคนกำลังจ้องมองผมเป็นตาเดียว… นี่ผมพลาดอะไรสำคัญไปหรือเปล่า?
“เฮ้อ…”
แฮดวินถอนหายใจยาวเหยียดจนไหล่ห่อ
จะถอนหายใจทำไมนักหนาลุง? ผมก็แค่ซ้อมนิดหน่อยเอง! ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นตาแก่ขี้รำคาญขนาดนั้นเลย
บิสกิต… ปกป้องผมที!
ผมก้มลงมองหาเจ้าตูบตัวแสบ แต่มันกลับกำลังกระโดดไล่จับผีเสื้ออยู่อย่างเพลิดเพลินซะงั้น
มันตะครุบผีเสื้อได้สำเร็จแล้วงับกลืนลงไปทันที ก่อนจะถ่มออกมาแทบไม่ทันพลางแลบลิ้นรัวๆ พยายามกำจัดรสชาติขมขื่นออกจากปาก
บิสกิตเอ๊ย… ขอให้สวรรค์คุ้มครองวิญญาณอันแสนตะกละของแกเถอะ!
เทสกับผมรับหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมเดินนำเข้าป่าเป็นคู่แรก
แม้ผมจะรับหน้าที่เดินนำหน้า แต่เทสกลับเป็นคนคอยกำหนดทิศทาง เพราะทักษะของเธอช่วยให้มองทะลุผ่านพงไม้ทึบไปได้ไกลกว่าคนทั่วไป
ผมยังแอบสงสัยอยู่เลยว่าทำไม ระบบถึงไม่เรียกมันว่า ตาเอกซ์เรย์ ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย จะเรียก ตาทิพย์ ให้มันดูขลังเพื่ออะไรกัน?
ในช่วงที่ต้องออกล่าด้วยกันบ่อยๆ พวกเราได้คิดรหัสลับขึ้นมาเพื่อความคล่องตัว
โดยผมจะเปิดใช้งาน การรับรู้มานา ไว้ตลอดเวลา เมื่อผมสัมผัสได้ว่าเธอรวบรวมมานาไว้ที่มือขวา ผมก็จะหักหลบไปทางขวา ทางซ้ายก็เช่นกัน
แต่ถ้าเธอรวบรวมมานาไว้ที่หน้าอก แสดงว่ามีมอนสเตอร์ซุ่มอยู่แถวนั้น และถ้ามันมารวมอยู่ที่ขาทั้งสองข้างของเธอเมื่อไหร่ นั่นคือสัญญาณเตือนว่าเจอตัวที่แข็งแกร่งเกินรับมือ และพวกเราต้องรีบโกยทันที มันเป็นรหัสพื้นๆ ที่เข้าใจกันแค่สองคน
บอกตามตรง พักหลังมานี้การประสานงานของเรายอดเยี่ยมมาก
พวกเราเคลื่อนที่ผ่านป่าไปได้อย่างเงียบเชียบพลางทำเครื่องหมายทิ้งไว้ให้กลุ่มที่ตามมาข้างหลัง บางครั้งเราก็แวะจัดการมอนสเตอร์ที่ขวางทางบ้างแต่ก็น้อยมาก
ป่ารอบตัวยังคงเงียบสงบ สายลมพัดเอื่อยหยอกล้อใบไม้จนเกิดเงาวูบไหวบนพื้น แสงแดดที่ลอดผ่านกิ่งก้านลงมาทำให้ป่าดูมีชีวิตชีวา อากาศสดชื่นและกลิ่นหอมสะอาดของไม้ป่าช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก
“เป็นวันที่สวยงามจังเลยนะ…”
เสียงของเธอเบาและนุ่มนวล
ผมชะลอฝีเท้าลงจนเดินขนานไปกับเธอพลางคลายความตึงเครียดออกจากร่างกาย เพราะด้วย ตาทิพย์ ของเธอทำให้ผมไม่ต้องคอยพะวงหลังมากนัก
และหากแม้แต่ทักษะของเธอยังมองไม่เห็น ผมเองก็คงไม่มีทางตรวจจับอะไรได้เหมือนกัน
“อืม”
ผมแหงนมองท้องฟ้า ปล่อยให้ลมพัดจนเส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย ขณะเดินไปผมสังเกตเห็นต้นไม้ที่พริ้วไหวเป็นจังหวะตามธรรมชาติ
ป่าแห่งนี้เงียบสงัด ปราศจากเสียงสัตว์หรือนกอย่างที่ควรจะเป็น ยิ่งเพิ่มความรู้สึกสันโดษให้อย่างมาก
อากาศบริสุทธิ์ไหลเข้าสู่ปอดเมื่อผมสูดลมหายใจลึกๆ จนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความสงบนิ่งในใจ
จู่ๆ เทสก็หัวเราะคิกคักเบาๆ พลางเอามือปิดปาก
“ขอโทษที แต่ฉันเพิ่งนึกถึงหน้าคุณตอนที่โดนแฮดวินต่อยน่ะ”
โห นี่มันแทงใจดำกันชัดๆ!
“อย่ามองฉันแบบนั้นสิ”
เธอกระซิบพลางยิ้มให้ผม มันเป็นยิ้มแรกที่ดูเป็นยิ้มจริงๆ บนใบหน้าเธอนับตั้งแต่พวกเราก้าวเข้ามาในบททดสอบชั้นที่ 1 เลยล่ะ
“คุณเองก็สมควรโดนแล้วนี่นา”
ก็อาจจะจริง… แต่ช่วยทำหน้ามีความสุขให้น้อยกว่านี้หน่อยได้ไหมตอนเห็นผมเจ็บตัวน่ะ?
พวกเราเดินต่อไปท่ามกลางความเงียบด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลายลง