โหมดความยากระดับนรก ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล - บทที่ 35 เหยื่อสังเวย

บทที่ 35 เหยื่อสังเวย

ไม่นานนัก ป่าที่เคยสงบสุขก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสถานที่ลึกลับชวนขนลุก เสียงขยับเขยื้อน และเสียงกิ่งไม้หัก ทำให้หัวใจของผมเต้นระรัว ความรู้สึกถึงลางร้ายเริ่มหนักอึ้งขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป

และแล้ว มอนสเตอร์ตัวนั้นก็ปรากฏกาย

มันก้าวออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบด้วยจังหวะที่เชื่องช้าทว่ามั่นคง อุ้งเท้าขนาดมหึมาบดขยี้พุ่มไม้ และใบไม้แห้งจนเกิดเสียงกรอบแกรบที่ชวนให้รู้สึกคลื่นไส้ ทุกย่างก้าวของมันหนักหน่วงจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดิน

ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือดวงตาของมัน… พวกมันเรืองแสงสีส้มผิดธรรมชาติ ราวกับมีเปลวเพลิงที่คุกรุ่นอยู่ภายในร่างของมันจริงๆ

คลื่นมานาอันมหาศาลแผ่ซ่านเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ส่งผลให้ทุกคนยืนตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว

ขณะที่มันคืบคลานเข้ามา ป่าทั้งป่าก็พลันเงียบสงัดลงเรื่อยๆ เสียงขู่คำรามต่ำก้องกังวานอยู่ในอากาศ แรงสั่นสะเทือนของมันสั่นท้านไปถึงกระดูก

มันจ้องมองมาที่ผมอีกครั้ง ก่อนจะละสายตาลงมองที่พื้นดินตรงหน้าอย่างเย็นชา

[หมีเถ้าถ่าน เลเวล 20]

เลเวลของมันเพิ่มขึ้น คลื่นมานาที่แผ่ออกมาจากร่างมหึมานั่นทำให้ท้องไส้ของผมปั่นป่วนจนอยากจะอาเจียน บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด

แม้แต่การขยับปอดเพื่อหายใจเข้ายังกลายเป็นเรื่องยากลำบาก

หมีเถ้าถ่านก้าวเข้ามาหาเราอีกสองสามก้าวแล้วหยุดลง มันจ้องมองพวกเราด้วยดวงตาที่ดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความเฉลียวฉลาดที่น่าขนลุก

หนึ่งนาที… สองนาที… สามนาทีผ่านไปโดยไม่มีใครกล้าขยับเขยื้อน จนกระทั่งความเงียบถูกฉีกกระชากด้วยเสียงกรีดร้องแห่งความสิ้นหวังของใครบางคน

หูของมอนสเตอร์ตัวนั้นกระดิกรับเสียง มันเพียงแค่คำรามตอบกลับมาสั้นๆ แต่แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ทำให้กระจกหน้าต่างที่เหลืออยู่บนตู้ขบวนรถไฟแตกละเอียดทันที

เสียงกรีดร้องนั้นเงียบลงฉับพลันแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นและคำถามที่เต็มไปด้วยความกลัว

“มันต้องการอะไรกันแน่?!”

“ขาฉัน… ขยับไม่ได้”

“หรือว่ามันอยากจะกินอะไรสักอย่าง… เหมือนคราวที่แล้วไง?”

คำพูดนั้นทำให้ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงัน ภาพร่างของเดนี่ ที่ถูกกัดกินทั้งเป็นผุดขึ้นมาในหัว

มอนสเตอร์เริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้น มันเหยียบผ่านแนวรั้วไม้ระแนงจนแหลกละเอียดโดยไม่เกิดแม้แต่รอยขีดข่วนบนผิวหนัง

ผู้คนเริ่มแลกเปลี่ยนสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง อากาศรอบตัวหนาแน่นขึ้นจนเหงื่อเย็นๆ ไหลอาบแผ่นหลัง

ผมเคยคิดว่าถ้าเจอหน้ามันอีกครั้งผมคงพอจะทำอะไรได้บ้าง แต่ความจริงคือผมทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว แค่คิดจะวิ่งหนียังเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ… สมเพชตัวเองชะมัด

ในวินาทีแห่งความสิ้นหวังนั้นเอง อีธาน มหาเศรษฐีจอมขี้อวด ก็แผดเสียงออกมา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

“เราควรจะโยนใครสักคนให้มัน เหมือนคราวที่แล้วไง! เราต้องสละ… ใครสักคน!”

สายตาของเขาลอกแลกมองหาเหยื่อสังเวย กลุ่มคนต่างถอยกรูดด้วยความสยดสยอง แต่ลึกๆ ความกลัวก็ทำให้หลายคนเริ่มโอนอ่อนตามความคิดนั้น

สายตาของอีธานไปหยุดอยู่ที่ลิลลี่ เด็กสาวร่างเล็กที่ดูไร้ทางสู้ที่สุดในกลุ่ม

“ฉันขอโทษนะลิลลี่!”

เขาขยับตัวด้วยความลนลานพลางกระชากแขนเด็กสาวจนเธอร้องเสียงหลง ทุกคนตกใจจนตอบสนองช้าไปก้าวหนึ่งเมื่อเขาเริ่มฉุดกระชากเธอเข้าไปใกล้รัศมีของหมีร้าย

ผมมองภาพนั้นด้วยสายตาเย็นชา… จริงๆ ผมก็เห็นด้วยกับเขานะ เขาแค่พยายามดิ้นรนเพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้ แต่มันติดอยู่ที่เรื่องเดียว

ไอ้หมอนี่คิดว่ามันกำลังทำอะไรอยู่? คิดจะลากคนของผมไปสังเวยต่อหน้าผมเนี่ยนะ?

ในที่สุดผมก็ตัดสินใจจมดิ่งสู่สภาวะสมาธิขั้นสุด มานาไหลเวียนเข้ากระตุ้นทั่วร่างจนพอจะฝืนแรงกดดันขยับตัวออกไปได้

ผมพุ่งตัวเข้าไปคว้าคออีธานไว้พร้อมกับอัดพลังกายเต็มพิกัด มืออีกข้างของผมออกแรงบิดหักข้อมือที่อีธานกำลังกระชากลิลลี่จนกระดูกลั่นกร้าว

เขาแผดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ผมไม่สน ผมใช้พละกำลังจากการเสริมมานาเหวี่ยงร่างของเขาลอยละลิ่วตรงไปทางหมีเถ้าถ่านทันที

ขอบใจนะอีธานที่เริ่มลงมือก่อน ในวินาทีนี้ยอมรับเลยว่าแกเด็ดขาดมาก

แต่โทษทีนะ เด็กสาวคนนั้นคือ ถังเลือดสำรอง ของผม แถมเธอยังพูดจาดีและไม่เคยทำตัวน่ารำคาญ

ส่วนแกเอาแต่พล่ามเรื่องเงินไม่หยุด เพราะฉะนั้นลองไปติดสินบนไอ้หมีเวรนั่นดูหน่อยเป็นไง!

ร่างของอีธานลอยไปตกกระแทกพื้นแล้วกลิ้งไปหยุดอยู่แทบเท้าของมอนสเตอร์พอดี เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความมึนงง ก่อนจะกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นคมเขี้ยวขนาดมหึมาอยู่ตรงหน้า

เขาพยายามกางบาเรียมานาสีฟ้าอ่อนออกมาปกป้องตัวเองด้วยความลนลาน

สายตาของผมสบเข้ากับดวงตาของหมีเถ้าถ่านครู่หนึ่ง ชั่วขณะนั้นมันเมินเฉยต่อเสียงกรีดร้องใต้ฝ่าเท้าของมันโดยสิ้นเชิง

แต่เพียงไม่นานมันก็ค่อยๆ หันกลับไปมองอีธานอย่างช้าๆ บาเรียสีฟ้านั่นแตกสลายลงทันทีในวินาทีที่อุ้งเท้าของมอนสเตอร์แตะต้องมัน ราวกับเป็นเพียงแผ่นแก้วบางๆ เท่านั้น

กร๊อบ!

อุ้งเท้ามหึมาเหยียบขยี้ลงบนมือซ้ายของอีธาน โล่มานาที่เจ้าตัวพยายามเรียกออกมาวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะพังทลายลงเหมือนเศษแก้ว

หมีร้ายก้มลงฝังคมเขี้ยวเข้าที่มืออีกข้างของเขาแล้วสะบัดกระชากอย่างแรง เสียงกล้ามเนื้อและเอ็นที่ฉีกขาดดัง แว่วมาถึงหูคนฟัง พร้อมกับอวัยวะที่หลุดกระเด็นออกไปในพริบตา

อีธานยังคงแผดร้องสุดเสียง เขายังมีชีวิตและสติครบถ้วนในขณะที่หมีเถ้าถ่านค่อยๆ เคี้ยวหมับที่มือของเขาอย่างเชื่องช้า มันก้มมองดูชายที่ดิ้นพล่านอยู่ใต้ฝ่าเท้าด้วยความสงสัย ราวกับกำลังสำรวจของเล่นที่ยังส่งเสียงได้

จากนั้นมันก็ก้มตัวลงฝังเขี้ยวลงบนหน้าท้องของเขาแล้วฉีกทึ้งออกมาคำโต ผมมั่นใจเลยว่าเสียงกรีดร้องที่โหยหวนราวกับไม่ได้มาจากมนุษย์ในวินาทีนั้นจะตามหลอกหลอนผมไปจนวันตาย

เสียงนั้นค่อยๆ แหบพร่าและแผ่วลงเรื่อยๆ อีธานกระอักเลือดกองโตออกมาคำสุดท้ายก่อนจะแน่นิ่งไป

มอนสเตอร์ตัวนั้นค่อยๆ บรรจงกัดกินร่างที่ไร้วิญญาณอย่างช้าๆ มันกวาดสายตามองพวกเราที่ยืนตัวสั่นเป็นพักๆ อย่างไม่ใส่ใจ ไร้ซึ่งร่องรอยของการระแวดระวัง

ราวกับพวกเราเป็นเพียงมดปลวกที่ไม่มีค่าพอให้มันต้องหยุดมื้ออาหารอันโอชะ

หลังจากอิ่มหนำ มันเลียคราบเลือดที่ติดอยู่รอบปากอย่างพึงพอใจ

ทันใดนั้น คลื่นมานาอันเข้มข้นอีกระลอกก็พุ่งทะลวงตรงมาที่ผม ครั้งนี้ผมสัมผัสได้ชัดเจนว่ามันไม่ได้เล็งมาที่ตัวผม แต่มันเจาะจงไปที่เศษสร้อยคอแตกหักซึ่งอยู่ในกระเป๋าของผม

มันจ้องลึกเข้ามาเหมือนจะย้ำเตือนบางอย่าง ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าป่าลึกไปอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดและความเงียบงันที่น่าอึดอัดเกินจะบรรยาย

ไม่กี่ชั่วโมงหลังจากหมีเถ้าถ่านจากไป ผมตัดสินใจเดินมุ่งหน้าเข้าป่าไปเพียงลำพัง

ผมไล่ล่า และฆ่าทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่ว่าจะเป็นโทรลล์ ก็อบลิน หรือหมาป่า ทุกชีวิตที่ผ่านเข้ามาในสายตาถูกสังหารทิ้งอย่างไร้ความปราณี ความโกรธแค้น และมานาที่ลุกโชนอยู่ในเส้นเลือด ทำให้ผมลงมืออย่างบ้าคลั่ง

ผมไม่เคยรู้สึกอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน ความรู้สึกไร้ทางสู้มันกัดกินใจจนเกินทน

สิ่งเดียวที่ผมทำได้ในตอนนั้นคือนั่งมองดูเหตุการณ์อยู่เฉยๆ แม้แต่จะวิ่งหนีก็ยังทำไม่ได้ ได้แต่รอคอยอย่างสิ้นหวังและภาวนาให้ชีวิตของคนคนเดียวเพียงพอต่อความต้องการของมัน

น่าสมเพช… ผมเกลียดตัวเอง และรังเกียจความรู้สึกนี้จับใจ ผมไม่อยากรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว ไม่มีวัน!

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ในที่สุดผมก็ได้เห็นข้อความที่รอคอย

[คุณสังหารโทรลล์ เลเวล 11 สำเร็จ]

[เลเวล 9 > เลเวล 10]

[เควสต์รองเสร็จสมบูรณ์แล้ว โปรดเลือกหนึ่งใน ลักษณะเฉพาะ ซึ่งลักษณะเฉพาะเหล่านี้จะอ้างอิงจากการกระทำและผลงานของคุณที่ผ่านมาภายใน บทเรียนเริ่มต้น]

[ข้อควรระวัง: มนุษย์สามารถครอบครองลักษณะเฉพาะได้จำกัดเพียง 3 อย่างเท่านั้น โปรดเลือกอย่างระมัดระวัง]