โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 35 รับศิษย์ เหวินฉู่ผู้จุติมายังโลก
บทที่ 35 รับศิษย์ เหวินฉู่ผู้จุติมายังโลก
หลังจากที่ เย่ ชิวไป่ ออกจากศาลาเฉาถัง
หลู่ชางเชิงคิดว่าหากเขาได้รับศิษย์เพิ่มอีกอีก เขาอาจจะได้รับ
รางวัลมากกว่านี้
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลู่ฉางเซิงจึงออกจากสำนักชางเต๋าและเริ่ม
ตระเวนไปทั่วสี่ภูมิภาค
มันเร็วแค่ไหน
ก็แค่ธูปหนึ่งก้านจากแดนใต้ไปถึงแดนเหนือ!
เมื่อเขามาถึงดินแดนทางเหนือและผ่านเทือกเขานี้ ในที่สุดเสียง
ของระบบก็ดังขึ้น
[ภารกิจ: ไปที่หมู่บ้าน เหอเต้า เพื่อรับศิษย์]
[ชื่อ: หนิง เฉินซิน]
[ความสามารถพิเศษ: ระดับ SSS]
[คุณสมบัติ: ปราณที่น่าเกรงขาม ดาวเหวินฉู่ผู้จุติมายังโลก(คำ
ยกย่องผู้มีความสามารถด้านวรรณกรรมและศิลปะ) เส้นทาง
จักรพรรดิ]
ยอดเยี่ยม อีกทั้งยังมีพรสวรรค์ในการเป็นจักรพรรดิอีกด้วย
ดังนั้นจึงมีฉากปัจจุบัน
หนิง เฉินซิน ชี้ที่ตัวเอง มองไปที่หลู่ชางเฉิงที่ลอยอยู่กลาง
อากาศ และพูดอย่างว่างเปล่า: “ปรมาจารย์อมตะต้องการรับข้าเป็น
ศิษย์? แต่ข้าไม่ได้บ่มเพาะเต๋า”
หลู่ชางเฉิงหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เจ้าคิดว่าเต๋าคือ
อะไร”
เมื่อได้ยินคำพูด
หนิงเฉินตกตะลึง
เต๋าคืออะไร?
เต๋าคือสิ่งใด?
เขาไม่ได้คิดเกี่ยวกับมัน เขาไม่เคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
หนิงเฉินอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงไปในห้วงความคิด
เมื่อหลู่ชางเฉิงเห็นสิ่งนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรเพื่อรบกวนเขา เขา
โบกมือ และมีกำแพงล้อมรอบทั้งสองคนเพื่อไม่ให้ถูกรบกวน
วันแล้ววันเล่า.
หนิง เฉินซิน ยังคงคิดอยู่ แต่ในฐานะปถุชนธรรมดา เขาไม่มีการ
ฝึกฝนใดๆ
แต่การทำงานของระบบร่างกายไม่ลดลงเนื่องจากขาดอาหาร
และน ้า
ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยสีแดงแทน
…
จนกระทั่งวันที่สี่ หนิงเฉินซินก็ถูกล้อมรอบด้วยปราณสีขาว
จางๆ!
นี่คือความชอบธรรมของเต๋าแห่งจิตวิญญาณ(ฮ่าวหลัน)!
หนิง เฉินซินลืมตาขึ้นช้า ๆ เขารู้สึกได้ว่าเขาสัมผัสเต๋าได้อย่าง
เลือนลาง แต่เมื่อเขาคว้ามัน มันก็หายวับไป
เหมือนแสงดาวบนฟ้า มองเห็นได้ แต่จับต้องไม่ได้
หนิงเฉินมองไปที่หลู่ชางเชิงต่อหน้าเขา และถามว่า “เต๋าคือ
อะไร”
เขาเป็นนักวิชาการ
หนังสือปราชญ์ที่ข้าอ่าน ทุกครั้งที่ข้าเห็นสิ่งที่ข้าไม่เข้าใจ ข้าจะ
คิดเกี่ยวกับมัน
ถ้าข้าไม่เข้าใจข้าก็จะถาม
หลู่ชางเฉิง มองไปที่ หนิง เฉินซิน และไม่ได้ตอบคำถามโดยตรง
แต่ถามว่า: “ทำไมเจ้าถึงอยากเรียนรู้”
หนิง เฉินซิน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า: “เพื่อให้
ความรู้แก่โลก เพื่อไม่ให้เกิดสงครามขึ้น….ในโลก”
ใช่
เขาต้องการให้ความรู้แก่โลกผ่านการอ่านและเติมเต็มโลกด้วย
สันติภาพ
เพื่อความสงบสุข
เขานึกถึงความสงบสุขของโลก.
เมื่อ หนิง เฉินซิน กล่าวคำเหล่านี้ แสงปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์สีทอง
สาดส่องไปที่ หนิง เฉินซิน จากเหนือท้องฟ้า
นี่คือแสงแห่งบุญ!
บุญและคุณงามความดี ส่งผลกระทบต่อสวรรค์!
เมื่อเห็นสิ่งนี้ หลู่ชางเฉิงก็พยักหน้าและพูดว่า: “เต๋าก็คือเต๋า จะ
เป็นดอกไม้หรือต้นไม้ก็ได้ หรือจะเป็นผงธุลีก็ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วน
คือเต๋า” หนิงเฉินครุ่นคิด
หลู่ชางเฉิง กล่าวต่อ: “เจ้าศึกษาเพื่อให้ความรู้แก่โลก นี่คือเต๋า
เพื่อความสงบสุขของโลก มันก็เป็นเต๋าเช่นกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ร่างกายของ หนิง เฉินซิน ก็สั่นสะท้าน
แสงสีทองในใจของเขาดูเหมือนจะรวมตัวเป็นสสาร ตราบใดที่
เขายื่นมือออกไป เขาก็สามารถจับมันได้!
เมื่อเห็นว่า หนิง เฉินซิน มาถึงริมขอบแล้ว เขาเพียงแค่ต้องก้าว
ไปข้างหน้าเพื่อข้ามไป!
หลู่ชางเฉิง ตะโกนด้วยเสียงต ่า: “นามที่กล่าวได้ คือนามของเต๋า
ไม่มีนาม ก็คือเต๋า เต๋าที่เอ่ยนามได้ ก็คือเต๋า เต๋าที่ไม่มีแม้แต่นาม ก็
ยังเป็นเต๋า”
บูม!
ร่างกายของ หนิง เฉินซิน สั่นอย่างรุนแรงราวกับถูกฟ้าผ่า!
เขาหลับตาและนั่งขัดสมาธิบนพื้น
ความชอบธรรมฮ่าวหลันยังคงล้อมรอบร่างกาย!
แสงสีทองส่องประกายจากกลางคิ้วของ หนิง เฉินซิน!
หนิง เฉินซิน ยื่นมือออกไปเพื่อคว้าแสงสีทองในใจของเขา และ
คว้ามันไว้ในฝ่ามือของเขา!
เต๋าซิ่น(พระโพธิจิต) ก่อตัวขึ้น!
หนิง เฉินซิน เข้าสู่เต๋าด้วยขงจื๊อ!
วิธีการบ่มเพาะของเขาจะแตกต่างจากผู้บ่มเพาะทั่วไปอย่าง
สิ้นเชิง
คนอื่นฝึกฝนจิตวิญญาณและร่างกาย
สำหรับ หนิง เฉินซิน สิ่งที่เขาต้องทำคือปลูกฝังความชอบธรรม
ของเขา!
วันหนึ่งเมื่อศัตรูมาหา ศัตรูจะล้มลงด้วยเสียงธรรม
จากนั้นเจ้าสามารถปราบปรามและสังหารศัตรูด้วยจิตวิญญาณ
อันน่าเกรงขามได้!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา.
หนิง เฉินซิน เปิดตาของเขามองไปที่หลู่ชางเฉิง คุกเข่าลงบน
พื้นและพูดด้วยความเคารพ: “ศิษย์ หนิง เฉินซิน ขอคารวะท่าน
อาจารย์!”
[ภารกิจเสร็จสิ้นและได้รับรางวัล: เฉิงเต๋าเซิ่ง(กฎเต๋าศักดิ์สิทธิ์),
คัมภีร์เต๋า(เต๋าจิง), 2,000 ปีฐานการบ่มเพาะ]
เยี่ยม!
หลู่ชางเฉิง พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม วางมือประคองหนิง เฉินซิน
ขึ้นจากพื้นและกล่าวว่า: “เจ้ากราบข้าในฐานะอาจารย์ และข้าไม่มี
อะไรนอกจากให้สิ่งนี้แก่เจ้า”
หลังจากกล่าวจบ หลู่ชางเฉิง ก็ยื่นมือออกมา และหนังสือ
ธรรมดาเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของ หลู่ชางเฉิง และส่งให้ หนิง
เฉินซิน
“สิ่งนี้คือคัมภีร์ของลัทธิเต๋า(เต๋าจิง) ซึ่งมันสามารถใช้ในการต่อสู้
กับศัตรูหรือใช้เพื่อทำความเข้าใจเต๋าได้”
หนิงเฉินซินเหยียดมือออกและหยิบมันอย่างระมัดระวัง เมื่อเขา
เปิดมัน เขารู้สึกได้ พลังแห่งเต๋าอยู่ในนั้น !
อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า!
หนังสือเล่มนี้ไม่ธรรมดา!
“ขอบคุณ ท่านอาจารย์!”
หลู่ชางเซิงพยักหน้าและพูดต่อ: “ก่อนหน้าเจ้ามีศิษย์พี่ใหญ่คน
หนึ่งชื่อ เย่ ชิวไป่ และศิษย์พี่หญิงรอง หงหยิน เมื่อเจ้าพบกันใน
อนาคต หากเจ้ามีปัญหาใด ๆ เจ้าขอความช่วยเหลือได้ทันที”
หนิง เฉินซินพยักหน้าอย่างเต็มที่
“ตกลง ตามข้ากลับไปที่สำนักอาจารย์”
หลู่ชางเซิงต้องการพาหนิงเฉินซินไป แต่หนิงเฉินซินส่ายหน้า
และกล่าวว่า
“อาจารย์ ยกโทษให้ข้าที่ยังกลับไปที่สำนักอาจารย์ไม่ได้”
หลู่ชางเฉิง มองดูเขาด้วยความงุนงง
หนิง เฉินซิน อธิบายว่า: “ข้าต้องการฝึกฝนต่อไปเพราะข้ารู้สึก
ว่าความรู้ของข้าไม่เพียงพอที่จะสนับสนุน เต๋าซิ่น(พระโพธิจิต)”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้หลู่ชางเฉิงจึงพยักหน้า
แน่นอน ทุกคนมีวิธีการบ่มเพาะของตัวเอง
ไม่มีอะไรผิดปกติที่ หนิง เฉินซิน ต้องการฝึกฝนต่อไปในโลก
ของปถุชน
หลู่ชางเฉิง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตกลง
“ตกลง ข้าจะให้สิ่งนี้กับเจ้า”
เมื่อพูดเช่นนั้น หลู่ฉางเซิงก็โยนจี้หยกให้หนิงเฉินซิน
“นี่คือ?”
หนิงเฉินตกตะลึง
หลู่ชางเฉิง กล่าวว่า: “จี้หยกนี้มีชุดดาบที่ข้าสร้างขึ้น เมื่อเจ้า
ประสบอันตราย เจ้าสามารถใช้มันเพื่อแก้ไขวิกฤตได้ ในเวลา
เดียวกัน เจ้าสามารถใช้จี้หยกนี้เพื่อติดต่อกับศิษย์พี่อาวุโสของเจ้า”
เป็นหยกขนาดเล็กสลักอัษรค่ายกลส่งสัญญาณเสียง
หนิงเฉินกำหมัดแน่นในใจและพูดว่า “ขอบคุณอีกครั้ง! ท่าน
อาจารย์!”
“ได้ อาจารย?ไปก่อนนะ”
หลังจากกล่าวจล เขาก็หายทันที
หนิง เฉินซิน มองไปที่ทิศทางที่หลู่ชางเฉิงหายตัวไป ก้มลงคำนับ
และไม่ลุกขึ้นเป็นเวลานาน
…
กลับมาที่ศาลาเฉาถัง หลูชางเชิงพูดอย่างหมดหนทาง: “น่า
เสียดายที่ข้าไม่ได้นำศิษย์กลับมา ไม่มีใครทำอาหารให้ข้าเลยเหรอ?”
ต้นหลิวด้านข้าง: “…”
นกน้อย: “…”
ผู้ฝึกฝนธรรมดาไม่ค่อยกินอะไรตั้งแต่พวกเขามาถึงสถานะของ
พีกู๋
แต่คนตรงหน้าเขานี้ ฐานการบ่มเพาะของเขานั้นลึกเกินหยั่ง แต่
เขาต้องกินทุกวัน…..!
…
ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่ง
ดินแดนทางเหนือ ราชวงศ์หลัวอี้
ขุนพลที่มีลมหายใจอ่อนล้าคุกเข่าต่อหน้า หวงเทียนหมิง และ
กล่าวว่า: “ข้าได้รับข่าวว่า เย่ ชิวไป่ ติดตามผู้คนจาก สำนักชางเต๋า
มายังแดนเหนือเพื่อเข้าร่วมในการประลองแลกเปลี่ยนระหว่างสำนัก”
“อืม”
หวงเทียนหมิง พยักหน้าและพูดอย่างสบาย ๆ “เจ้าบอกข่าวนี้ให้
เงาสังหารแล้วหรือไม่”
“เงาสังหารรู้อยู่แล้ว”
“เอาล่ะ แจ้งคนที่สำนักชางเต๋าแดนเหนือ ให้พวกเขาเตรียมตัว
ให้พร้อม”
“รับทราบ”
ขุนพลลุกขึ้นและออกจากสถานที่
หวงเทียนหมิง มองไปที่ท้องฟ้าซึ่งเป็นทิศทางของ สำนักชางเต๋า
“สวรรค์มีทางแต่เจ้าไม่ไป นรกปิดหนทางแต่เจ้าจะฝ่าเข้าไป…”