โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 342 ต้าจิ้วจือ!
บทที่ 342 ต้าจิ้วจือ!
เมื่อซือเฉิงเห็นเย่ชิวไป่พยักหน้า
เขาจึงอธิบายว่า “มันเกี่ยวข้องกับทักษะบ่มเพาะที่ข้าฝึก…”
คำกล่าวยังไม่ทันจบ
หลิวเจี่ยขัดจังหวะและกล่าวว่า “เนื่องจากมันเกี่ยวข้องกับทักษะของเจ้า เจ้าไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้”
ไม่ว่ายังไงก็ตาม
ทักษะที่บ่มเพาะเป็นรากฐานของบุคคลนั้นๆ
จึงไม่เหมาะที่จะกล่าวออกมา
แน่นอนว่า หลินเจี่ยรู้เรื่องพวกนี้ดี เขาจึงไม่ต้องการให้ซือเฉิงบอกออกมา
เรื่องนี้ทำให้เย่ชิวไป่มีมุมมองที่ดีเกี่ยวกับหลินเจี่ยเพิ่ม
หลิวเจี่ยมองไปที่เย่ชิวไป่อีกครั้งและกล่าวว่า “ทักษะดาบของเจ้าดีมาก เจ้าสามารถมาที่นิกายดาบดาวตกเพื่อแลกเปลี่ยนกับข้าเมื่อเจ้ามีเวลา”
เย่ชิวไป่ยิ้มและพยักหน้า
“ข้าจะไปหาเจ้าแน่นอน”
หลินเจี่ยพยักหน้าและกำลังจะจากไป
มู่ฉีเฉิงพยักหน้าไปทางพวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคน และกำลังจตามหลินเจี่ยเพื่อกลับไป
ในตอนนี้เอง เย่ชิวไป่หยุดมู่ฉีเฉิงและถามว่า “เจ้าแซ่มู่ใช่ไหม?”
มู่ฉีเฉิงตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนี้
เขาจึงพยักหน้ารับทันที
แซ่ของเขาคือ มู่ ซึ่งมันไม่ใช่ความลับ
เกือบทุกคนในปัจจุบันรู้ว่าเขามาจากตระกูลมู่
เมื่อเย่ชิวไป่มองดูชายหนุ่มหล่อขี้อายตรงหน้า ซึ่งซ่อนตัวอยู่ด้านหลังหลิเจี่ยแล้ว
เขาก็ยิ้มออกมาทันที
“เจ้ามีพี่สาวหรือน้องสาวใช่หรือเปล่า?”
มู่ฉีเฉิงตกตะลึงอีกครั้ง
“อืม… ใช่ เจ้าต้องการจะกล่าวอะไร?”
“ มู่จือชิง”
“จือชิง?” ดวงตาของมู่ฉีเฉิงสับสนเล็กน้อย แล้วเขาก็พยักหน้ารับ
น้อยคนนักที่จะรู้เกี่ยวกับตัวตนของมู่จือชิง
แล้วเย่ชิวไป่รู้ได้อย่างไร?
เมื่อเขาเห็นมู่ฉีเฉิงพยักหน้ารับ เย่ชิวไป่ก็ได้รับคำตอบแล้ว ยิ้มก็อย่างมีความสุขและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร ต้าจิ้วจือ เจ้าจะไปไหนต่อ?”
(大舅子 Dàjiùzi ความหมายคือพี่ชายของภรรยา ส่วนมากจะเรียกว่าลุง)
เมื่อได้ยินเย่ชิวไป่เรียกมู่ฉีเฉิงเช่นนี้ เสี่ยวเฮยกับซือเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ต้าจิ้วจือ? ? ?
มู่ฉีเฉิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง
อย่างไรก็ตาม เขายังคงตอบคำถามของเย่ชิวไป่โดยไม่รู้ตัว และกล่าวอย่างแผ่วเบา “ข้าจะไปที่นิกาย นิกายดาบดาวตกกับพี่เจี่ย … ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเย่ชิวไป่ก็เปล่งประกาย
“เยี่ยมมาก ข้าก็จะไปด้วย!”
เย่ชิวไป่มองไปที่หลิวเจี่ยที่กำลังสับสนและกล่าวว่า “พี่หลิน ข้ารอไม่ไหวที่จะแลกเปลี่ยนวิชา เราจะไปที่นิกายดาบดาวตกด้วยกันกับพวกเจ้า!”
“นอกจากนี้ ข้ายังชื่นชมจักรพรรดิดาบดาวตกมาโดยตลอด ดังนั้นการที่ข้าไปเยี่ยมคำนับนิกายของท่าน ก็ถือเป็นการเติมเต็มความปรารถนาของข้า”
เสี่ยวเฮยกับซือเฉิงเกิดเส้นสีดำบนใบหน้าทันที หลังจากได้ยินสิ่งนี้
ชื่อของจักรพรรดิดาบดาวตก พวกเขาเพิ่งเรียนรู้จากมู่ฟู่เฉิงเมื่อไม่นานมานี้เอง
แล้วทำไมเจ้าถึงชื่นชมมาโดยตลอดล่ะ?
ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นความหมายในการแสดงออกของศิษย์น้องทั้งสองคน
เย่ชิวไป่ก็รู้สึกหน้าแดงเล็กน้อยเช่นกัน
แน่นอนว่า มู่ฉีเฉิงคือพี่ภรรยาของเขาในอนาคต!
ถ้าเจ้าสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาไว้ล่วงหน้า เรื่องของพวกเขาจะไม่ราบรื่นขึ้นหรอกหรือ?
ท่านอาจารย์มักจะกล่าวไว้เสมอว่า
หากเจ้าไม่แน่ใจเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง
เจ้าต้องหาโอกาส
และสร้างหนทางขึ้นมา!
แน่นอนว่า ประโยคนี้เป็นจินตนาการของเย่ชิวไป่เอง…
หลู่ฉางเซินจะกล่าวแบบนั้นได้ยังไง…
สิ่งที่เจ้าไม่แน่ใจเกี่ยวกับมัน?
เจ้าต้องหลีกเลี่ยงสิ!
จะหาโอกาสเพื่อ?
เจ้าจะแส่หาความตายหรือไง?
อย่างไรก็ตาม นั่นคือทั้งหมดที่เย่ชิวไป่กล่าว
หลินเจี่ยไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
มีคนอยากไปกราบไหว้บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งนิกาย แล้วเจ้าจะปฏิเสธได้ยังไง?
หลังจากนั้นสักพัก หลินเจี่ยก็พยักหน้าอย่างตกตะลึง
“งั้นก็พวกเจ้าก็มากับข้าเลยสิ”
“ออกเดินทางเถอะ!”
ทั้งห้าคนจากทั้งสองฝ่ายออกไปรวมกันที่ด้านนอกของคุนหลุนเทียนฉือทันที
เมื่ออยู่ด้านนอก หลินเจี่ยก็กล่าวเตือนเย่ชิวไป่ทันที “พี่เย่ พวกเจ้าสังหารผู้คนจากนิกายหานหลิงและผาซวนหมิง และยังทำให้พวกเขาต้องหนีออกจากคุนหลุนเทียนฉือไปอีกด้วย”
“แถมยังมีสำนักเฉียนเหมิน(หอกศักดิ์สิทธิ์) กับอัจฉริยะของหุบเขาดาบไร้ความปรานีด้วย”
“ทั้งสี่นิกายนี้เป็นกองกำลังชั้นหนึ่ง และอีกฝ่ายอาจหาทางแก้แค้นได้”
หุบเขาดาบไร้ความปรานีเป็นนิกายของผู้ฝึกฝนดาบที่เสี่ยวเฮยต่อยเป็นชิ้น ๆ เป็นศิษย์อยู่
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ชิวไป่ก็ยิ้มจาง ๆ
เขากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าจะไม่รุกรานใครเว้นแต่พวกเขาจะทำให้ข้าขุ่นเคือง เราไม่ชอบก่อปัญหา แต่เราจะไม่กลัวมันอย่างแน่นอน”
“ถึงแม้พวกเขาจะเป็นนิกายชั้นหนึ่ง แต่ข้าก็ไม่มีทางยืนอยู่เฉยๆ ให้พวกเขาเข้ามาสังหารข้าหรอก ”
“ถ้าเป็นเจ้า เจ้าจะทำยังไงล่ะ?”
เมื่อฟังคำตอบนี้แล้ว
หลินเจี่ยก็ยิ้มและไม่พูดสิ่งใดอีก
เพราะถ้าเป็นเขา ทางเลือกของเขาก็จะเหมือนกับของเย่ชิวไป่อย่างแน่นอน
เป็นเพราะพวกเขาคือนักดาบ
ตราบใดที่ดวงจันทร์ไม่เปลี่ยนความสว่าง ดาบไม่หักก็ไม่เปลี่ยนความตั้งใจ!
ถ้าพวกเขาต้องประนีประนอมกับบางสิ่งบางอย่าง?
สิ่งนี้มันจะขัดกับเต๋าดาบในหัวใจของเจ้า!
บนเส้นทางแห่งดาบ พวกเขาจะก้าวไปได้ไม่ไกล
แต่ถึงอย่างนั้นหลินเจี่ยก็แนะนำว่า “บางที เจ้าสามารถเข้าร่วมนิกายดาบดาวตกของเราได้?”
“ด้วยวิธีนี้ อีกฝ่ายจะไม่จัดการกับเจ้าอย่างโจ่งแจ้งมากเกินไป”
แม้ว่านิกายดาบดาวตกจะถูกลดระดับลงจนเหลือพลังระดับกองกำลังชั้นหนึ่งแล้วก็ตาม
แต่ไม่ว่ายังไง อูฐที่ผอมก็ย่อมตัวใหญ่กว่าม้า!
รากฐานนิกายยังมั่งคงอยู่
นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ว่า ทำไมนิกายดาบดาวตกจึงสามารถดำรงอยู่ได้
ไม่ต้องกล่าวถึง
ราชวงศ์ไร้ขอบเขตที่ได้แอบช่วยเหลืออยู่นั่นเอง!
เย่ซิวไป่ยิ้ม ส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณมากพี่หลินสำหรับความมีน้ำใจ พวกเรามีนิกายอยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินเจี่ยก็ยักไหล่และไม่กล่าวเรื่องนี้กับพวกเขาอีกต่อไป
…
เมื่อทั้งห้าคนออกมาพร้อมกัน
ทันใดนั้น มีการชำเลืองมองมาที่พวกเขาหลายครั้ง เช่นเดียวกับแรงกดดันจากขอบเขตมหาจักรพรรดิหรือแม้แต่เหนือกว่าขอบเขตมหาจักรพรรดิ โดยทั้งหมดกำหนดเป้าหมายไปที่ เย่ชิวไป่ เสี่ยวเฮย และซือเฉิง!
แต่พวกเขาทั้งสามไม่แม้แต่จะสนใจมัน
เพราะทั้งสามคนรู้ดีว่า
คนเหล่านี้ส่งแรงกดดันมาเพื่ออะไร!
ในเวลานี้บนท้องฟ้า
องครักษ์เกราะเงินได้ลงมาจากสัตว์ยักษ์!
แรงกดดันที่มีต่อพวกเขาได้หายไปชั่วคราว
มู่ฟู่เฉิงได้เดินลงมาจากด้านบนแล้วกล่าวว่า “ตอนนี้ วัตถุศักดิ์สิทธิ์ของคุนหลุนเทียนฉือมีเจ้าของแล้ว จากนี้ไป การห้ามเข้าคุนหลุนเทียนฉือจะหายไป ในเวลาเดียวกัน โควต้าของคุนหลุนเทียนฉือก็จะถูกยกเลิกด้วย ”
คุนหลุนเทียนฉือในปัจจุบัน กลายเป็นเพียงสระน้ำธรรมดาๆ
ทำให้โควต้าเหล่านี้ต้องถูกยกเลิกตามธรรมชาติ
“ทุกคนออกไปได้แล้ว”
“หลังจากนั้นผู้ที่ได้รับวัตถุศักดิ์สิทธิ์จากเทียนฉือ เขาจะมาบอกพวกเราเกี่ยวกับเรื่องนี้”
หลังจากกล่าวอย่างนั้น มู่ฟูเฉิงก็หันกลับ และขึ้นไปที่ด้านหลังของสัตว์ยักษ์ทันที
ทุกคนประสานหมัดคำนับเล็กน้อยแล้วจากไปทีละคน
แต่ก่อนที่พวกเขาจะจากไป พวกเขาก็เหลือบมองซือเฉิงอย่างตะกละตะกลาม
ในเวลาเดียวกัน มันก็มีความเกลียดชังแฝงอยู่ด้วย…
หลินเจี่ยวซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เย่ชิวไป่อย่างเมินเฉย เขากล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเราจะรอเจ้าที่โรงเตี๊ยมในเมืองคุนหลุน พวกเจ้ามาหาเราเมื่อเรื่องจบลง”
เย่ชิวไป่พยักหน้า
แล้วพวกเขาทั้งสามก็บินไปหาสัตว์ยักษ์ทันที
ในคฤหาสน์บนหลังของสัตว์ยักษ์
ผนังล้อมรอบไปด้วยค่ายกลกันเสียง
ผู้คนจากภายนอกจะไม่ได้ยินข้อความจากด้านใน
ในตอนนี้
มู่ฟู่เฉิงวางโต๊ะพร้อมด้วยสุราชั้นดีไว้ที่ลานบ้าน
เมื่อมองดูการมาถึงของพวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคนแล้ว เขายิ้มและกล่าวว่า “คราวนี้เจ้าได้เปรียบจริงๆ”
เย่ชิวไป่ยังยิ้มและกล่าวแซวว่า “ฝ่าบาทเชิญเรามาที่นี่ เป็นไปได้ไหมว่า เจ้าต้องการเรียกคืนวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในนามของราชวงศ์”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ มู่ฟูเซิงก็สาปแช่งด้วยความโกรธ “ให้ตายสิ! เห็นข้าเป็นคนแบบนั้นงั้นเหรอ!?”
“ยิ่งกว่านั้น ความจริงที่ว่าเจ้าสามารถนำวัตถุศักดิ์สิทธิ์ไปได้ มันแสดงให้เห็นว่าพรสวรรค์ของเจ้าแข็งแกร่งมาก แล้วทำไมข้าถึงไม่เป็นเพื่อนกับเจ้า แต่กลับแย่งชิงวัตถุศักดิ์สิทธิ์ และทำให้เจ้าโกรธแค้นแทน”
“ข้าดูเหมือนคนโง่หรือเปล่า?”
เย่ชิวไป่หัวเราะ ตบไหล่มู่ฟู่เฉิง แล้วนั่งลงและกล่าวว่า “อย่าโกรธกันน่า ข้าแค่ล้อเล่น”
มู่ฟู่เซิงแค่นเสียงอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “อย่าทำเรื่องตลกแบบนั้นอีกล่ะ”
“ยังไงก็ตาม เจ้าจะจัดการกับคนเหล่านั้นจากนิกายหานหลิงอย่างไร?”
“สนใจเข้าร่วมราชวงศ์ไร้ขอบเขตของข้า และติดตามข้าโดยตรงดูไหม?”