โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 325 ภูมิหลังของราชวงศ์ไร้ขอบเขต
บทที่ 325 ภูมิหลังของราชวงศ์ไร้ขอบเขต
ราชวงศ์ไร้ขอบเขต
คือเจ้าเหนือหัวที่แท้จริงของเขตแดนไร้พรมแดนแห่งนี้!
ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ?
ประการแรก ราชวงศ์ไร้ขอบเขตปกป้องการรุกรานของชนเผ่าชั่วร้ายจากโลกภายนอก บัญชาการเขตแดนไร้พรมแดน และปิดกั้นชนเผ่าชั่วร้ายไม่ให้เข้ามาก่อความวุ่นวายในเขตแดน
ประการที่สอง ความแข็งแกร่งของผู้นำราชวงศ์ มู่เจิ้งถิง ได้มาถึงจุดสูงสุดของขอบเขตรวบรวมเต๋าแล้ว!
ภายใต้สองข้อนี้
ราชวงค์ไร้ขอบเขตมีทั้งชื่อเสียงและความแข็งแกร่งนั่นเอง
ทำให้อำนาจการปกครองของราชวงศ์ไร้ขอบเขต แทบจะไม่มีกองกำลังใดเทียบเคียงได้เลย!
พวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคนก็เงยหน้าขึ้นมองสัตว์ยักษ์ที่ปกคลุมท้องฟ้านี้ด้วยเช่นกัน
เย่ชิวไป่มองขึ้นไปแล้วคิดกับตัวเองว่า มู่ฟู่เฉิงเองก็คงอยู่บนสัตว์ยักษ์ตัวนั้นซินะ?
เมื่อทั้งสามคนกำลังคิดเรื่องนี้อยู่นั้น
ฉับพลัน สัตว์ยักษ์ก็หยุดอยู่บนท้องฟ้า
หลังจากนั้น
องครักษ์หลายร้อยคนปรากฏตัวขึ้นเหนือสัตว์ยักษ์!
องครักษ์ทั้งหมดบินลงมา แล้วแยกเป็นสองกลุ่มอยู่ข้างสัตว์ยักษ์ทั้งสองฝั่งทันที
ความแข็งแกร่งขององครักษ์ทั้งสองกลุ่มนี้อยู่ในขอบเขตเสมือนเทพทั้งหมด!
ขอบเขตเสมือนเทพหลายร้อยคน…
พลังอันน่าสะพรึงกลัวดังกล่าวสามารถกวาดล้างไปทั่วเขตแดนทุรกันดารได้
องครักษ์ทั้งหมดถือหอกคอยอารักขาอยู่ทั้งสองฝั่งของสัตว์ยักษ์
จู่ๆ มีคนอุทานออกมาว่า
“กองทัพองครักษ์เกราะเงิน!”
“ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะอยู่ที่นี่จริงๆ”
“กองทัพองครักษ์เกราะเงินนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่าบาทแต่เพียงผู้เดียว รองจากกองทัพองครักษ์เกราะทอง!”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้แล้ว พวกเย่ชิวไป่ก็เกิดความสงสัยว่า ยังมีกองกำลังที่เหนือกว่านี้อีกหรือ?
กองกำลังองครักษ์เกราะเงินเหล่านี้ ล้วนแต่เป็นคนที่แข็งแกร่งขอบเขตเสมือนเทพทั้งหมด
แล้วความแข็งแกร่งของกองทัพองครักษ์เกราะทองคืออะไร?
รากฐานของราชวงศ์ไร้ขอบเขตนี้ทรงพลังอย่างยิ่งจริงๆ…
หลังจากนั้นไม่นาน มีชายชราและผู้บัญชาการองครักษ์เกราะเงินปรากฎตัวออกมา
และเมื่อคนสองคนนี้ปรากฏตัว
เหมือนมีแรงกดดันจนทำให้ท้องฟ้าเปลี่ยนสี!
ผู้คนด้านล่างสามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างรุนแรง จนแม้แต่องครักษ์เสมือนเทพหลายร้อยคนรวมกัน ก็ยังไม่เท่ากับทั้งสองคนนี้!
เกรงว่า
ความแข็งแกร่งของทั้งสองคนนี้ ต้องอยู่ในขอบเขตภวังค์เทพทั้งคู่เป็นอย่างน้อย!
เสมือนเทพนับร้อย สองภวังค์เทพ!
กองกำลังของราชวงค์ไร้ขอบเขตน่ากลัวเกินไปแล้ว
เมื่อบุคคลทั้งสองเริ่มเฝ้าบริเวณโดยรอบ ก็มีชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมสีขาวลายมังกรเงินค่อยๆ เดินลงมาจากสัตว์ยักษ์
องครักษ์หลายร้อยคนคุกก็เข่าข้างเดียวในความว่างเปล่าพร้อมๆ กันทันที!
ในหมู่พวกเขา ผู้บัญชาการองครักษ์เกราะเงินประสานหมัดแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท เชิญ ไร้ภัยคุกคามรอบตัว!”
ในตอนนี้เอง
ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยความสบายใจ เขาตบหน้าอกแล้วพูดว่า “ดีแล้ว แม้ว่าเราจะยังอยู่ในเขตแดนของเรา แต่เราก็ต้องระวัง”
!!!!
อะไรกันเนี้ย…..หล่อไม่เกินสามวิ
สีที่แท้จริงก็ถูกเปิดเผย!
เมื่อเห็นสิ่งนี้ พวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคนก็หัวเราะออกมา
มู่ฟู่เฉิงผู้นี้ ข้าหวังว่าคงไม่ใช่ลูกนอกสมรสของท่านอาจารย์ที่หายไปนะ…
ทั้งสองนิสัยเหมือนกันจริงๆ…
สักพัก มู่ฟู่เฉิงก็หันไปมองไปรอบๆ และดูเหมือนจะค้นพบการมีอยู่ของพวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคนแล้ว
เขากระพริบตาให้ทั้งสามคนอย่างเงียบๆ
หลังจากนั้น เขาก็มองลงไปที่ผู้คนด้านล่าง กระแอมนิดหน่อยแล้วกล่าวเสียงดัง “คราวนี้ข้าจะดูแลการเปิดคุนหลุนเทียนฉือเอง”
“หากใครก็ตามที่ไม่ได้รับโควต้า แล้วบุกเข้าไปในเทียนฉือ เขาจะถูกสังหารทันที!”
“ในทำนองเดียวกัน หากมีคนที่ขัดขวางการเปิดเทียนฉือในครั้งนี้ เจ้าต้องชั่งใจให้ดี และควรรู้ผลที่จะตามมาด้วย”
คุนหลุนเทียนฉือมีเสน่ห์สำหรับผู้ฝึกตนมาก
ไม่เพียงเพิ่มโอกาสในการทะลุผ่านขอบเขตภวังค์เทพเท่านั้น
แต่ยังทำให้รากฐานเต๋ามั่นคงได้อีกด้วย
มันส่งผลต่อการเพิ่มระดับพรสวรรค์!
ในเวลาเดียวกัน ยิ่งคุณดำดิ่งเข้าไปในเทียนฉือได้ลึกขึ้น กล่าวกันว่าคุณจะได้รับบางอย่างที่พิเศษ!
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงข่าวลือ
ไม่มีใครได้รับมานับหมื่นปีแล้ว
เมื่อตอนที่ข่าวนี้ออกมาในสมัยนั้น
มีเพียงนักดาบในตำนานเท่านั้นที่ได้รับมันไป
ทุกวันนี้ผู้คนลืมต่างก็ลืมแล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไร และต่างก็สงสัยว่าข้อความนี้เป็นความจริงหรือไม่?
อย่างไรก็ตาม เพียงแค่มันสามารถเพิ่มระดับพรสวรรค์ได้
แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้ฝึกตนทุกคนตื่นเต้นแล้ว!
เป็นที่รู้กันดีอยู่แล้วว่า
พรสวรรค์นั้นคือสิ่งที่มีมาแต่กำเนิด
แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเพิ่มระดับของมัน!
บางคนที่ไม่มีพรสวรรค์เพียงพอ จุดสูงสุดที่พวกเขาไปถึงได้คือครึ่งก้าวมหาจักรพรรดิเท่านั้น
พวกเขาไม่สามารถก้าวหน้าต่อไปได้!
แต่ตอนนี้ถ้ามีโอกาส ทำไมพวกเขาถึงไม่คว้ามันไว้ล่ะ?
ดังนั้น ทุกครั้งที่คุนหลุนเทียนฉือเปิด ถึงต้องมีคนจากราชวงศ์มาเฝ้าดูแล เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ไม่มีโควต้าแต่อยากเพิ่มระดับพรสวรรค์ลอบเข้าไป
แต่ที่สุดแล้ว เรื่องแบบนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
มู่ฟูเฉิงโบกมือแล้วกล่าวว่า “ทุกคน เตรียมตัวให้พร้อม คุนหลุนเทียนฉือจะเปิดเวลาเที่ยงคืน”
ทุกคนต่างโค้งคำนับให้มู่ฟูเฉิง
หลังจากนั้นทั้งหมดเริ่มนั่งขัดสมาธิเพื่อบ่มเพาะระหว่างรอเวลา
ก่อนที่คุนหลุนเทียนฉือจะเปิด ทุกคนที่เข้ามาจะต้องรักษาพลังและปราณจิตวิญญาณของตนไว้ที่จุดสูงสุด!
ในทางกลับกัน มู่ฟูเฉิง พูดบางอย่างกับชายชราที่อยู่ข้างๆ จากนั้นเขาหันกลับหลัง แล้วเดินไปหาสัตว์ยักษ์ทันที
หลังจากนั้นไม่นาน…
ชายที่ดูอ้วนนิดหน่อยบินออกมาจากอีกด้านของสัตว์ยักษ์
แน่นอนว่าฉากนี้ไม่มีใครสังเกตเห็น
สำหรับ พวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคน พวกเขาเฝ้าดูทุกคนบ่มเพาะอย่างเงียบ ๆ
ตอนแรกพวกเขาก็อยากจะบ่มเพาะสักพักเช่นกัน แต่พวกเขาเห็นชายผู้มีพุงใหญ่เดินเข้ามา แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “สนใจที่จะดื่มหน่อยไหม?”
เย่ชิวไป่หันกลับไปมองชายผู้มีพุงใหญ่ หลังจากมองดูเขาดีๆ เขาก็ยิ้มแล้วตอบว่า “ได้ซิ แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเอาสุราดีๆ มาไหม?”
“แน่นอนว่ามันเป็นสุราที่ดีที่สุดในโลกนี้!”
พวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคนยิ้มแล้วกล่าวว่า “นำทางไปได้เลย”
ชายผู้มีพุงใหญ่เดินไปยังสถานที่ห่างไกล
กลางป่าสนซีดาร์มีโต๊ะเล็กๆตัวหนึ่ง
ข้างโต๊ะเล็ก มีหม้อสุราที่กำลังอุ่นอยู่
ในหม้อใบเล็กมีกลิ่นหอมของสุราโชยออกมา
เมื่อเย่ชิวไป่รู้สึกถึงสภาพแวดล้อมรอบตัวของเขา
มีออร่าปราณสองจุดที่ดูคลุมเครือมาก!
แน่นอนอยู่แล้ว ที่ทั้งสองจะต้องปกป้องสถานที่แห่งนี้
ชายผู้มีพุงใหญ่ยิ้มและกล่าวว่า: “เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะหลอกเจ้ามาที่นี่และสังหาร เพื่อยึดโควต้าเข้าเทียนฉืองั้นหรือ?”
เย่ชิวไป่ยิ้มและตอบว่า “ถ้าเจ้าต้องการโควต้า คิดว่าจะไม่มีผู้ใดเอามาให้เจ้างั้นเหรอ?”
ชายผู้มีพุงใหญ่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเสียงดัง: “เจ้าเดาตัวตนของข้าได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เมื่อฟังคำกล่าวนี้แล้ว
เย่ซิ่วไป่เม้มริมฝีปากแล้วกล่าวว่า “ก่อนอื่น พวกเราสามคนไม่รู้จักผู้คนมากมายในเขตแดนไร้พรมแดนแห่งนี้ ผู้คนที่มาคุนหลุนเทียนฉือ ข้าไม่รู้จักใครนอกจากศัตรู”
“แล้วจะมีใครมาชวนเราไปดื่มได้ยังไงกัน?”
“ประการที่สอง มู่ฟูเฉิง ข้าต้องบอกว่าทักษะการแสดงของเจ้าห่วยแตกมาก!”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้
ชายที่มีพุงใหญ่ก็ถอดการปลอมตัวออกและกลับมามีรูปร่างหน้าตาเหมือนเดิม
“เฮ้ เฮ้ เฮ้ ข้าแค่จะชวนเจ้ามาดื่ม ไม่เห็นต้องล้อเลียนข้าขนาดนี้เลยนี่”
มู่ฟูเซิงพูดด้วยความโกรธ “เจ้าไม่อยากจะดื่มสุราที่ดีที่สุดในโลกงั้นเหรอ?”
เย่ชิวไป่ยังยิ้มและกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยดื่มสุราแบบนี้มาก่อน”
“โอ้ สุราที่เจ้าดื่มก่อนหน้านี้ มันดีเท่ากับสุราของข้าไหม?”
“ข้าเกรงว่า สุราของเจ้าไม่ดีเท่าของท่านอาจารย์”
ท่านอาจารย์?
มู่ฟู่เฉิงพูดอย่างไม่มั่นใจ: “ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูก่อน! นี่คือสุราที่ดีที่สุดของเขตแดนไร้พรมแดนของเรา และมีเพียงราชวงศ์เท่านั้นที่มีมัน!”
ทั้งสี่คนนั่งรอบโต๊ะไม้และดื่มสุราร้อนคนละหนึ่งแก้ว
มู่ฟูเซิงถามอย่างคาดหวัง “เป็นยังไงบ้าง?”
เย่ชิวไป่ตอบว่า “มันก็ค่อนข้างดี”
มู่ฟูเซิงยิ้มอย่างทะนงตัว
แต่การโจมตีครั้งสุดท้ายของซือเฉิงทำให้มู่ฟู่เฉิงยิ้มเจื้อนลง “มันไม่ดีเท่าสุราของท่านอาจารย์”
เสี่ยวเฮยพยักหน้าเห็นด้วย
มู่ฟูเซิงรู้สึกสงสัยและถามว่า “ถ้าอย่างนั้น ข้าอยากจะลองดูจริงๆ ในอนาคต”
จากนั้นไม่นาน หลังจากพูดคุยกันสักพัก
เย่ชิวไป่ถามว่า “บอกข้ามาซิ เจ้าต้องการพบเราเพื่ออะไร?”
รบกวนเจ้าเพื่อบางสิ่งบางอย่าง
เขาไม่เชื่อว่ามู่ฟูเฉิงจะปลอมตัวและลงมาเชิญพวกเขาดื่มโดยไม่มีเหตุผล