โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 299 กฎสังสารวัฏ
บทที่ 299 กฎสังสารวัฏ
ปราณแห่งดวงดาว
ไม่เพียงแต่มีพลังอันยิ่งใหญ่ แต่มันยังลึกลับและหนักหน่วงอีก
ด้วย
ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีพลังแห่งการปิดผนึก!
แต่พลังนี้ มันก็ขึ้นอยู่กับพลังดวงดาวในปัจจุบันของซือเฉิง
หลังจากปราณแห่งดวงดาวถูกปล่อยออกมา เพื่อผนึกร่างกาย
ของผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิ แต่มันสามารถยับยั้งไว้แค่ชั่ว
พริบตาเท่านั้น
แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ยังทำให้ผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหา
จักรพรรดิล่าช้าออกไปได้
มันคือหนึ่งลมหายใจแห่งชีวิตและความตาย
แต่สำหรับเจี้ยนเหลียนเฉิง ผู้แข็งแกร่งในขอบเขตรวบรวมเต๋า
เขาสามารถทำอะไรได้มากมาย!
ทุกคนเห็นเจี้ยนเหลียนเฉิงจู่ๆ ก็ยื่นมือออกมา ทำมือเหมือนจะ
ขยำไปที่ประตูมิติที่อยู่ตรงนั้น!
เพียงครู่เดียว พลังแห่งมิติอวกาศที่สร้างขึ้นรอบๆ ชายผู้
แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิ ก็พังทลายลงในทันที!
ในเวลาเดียวกัน.
จี้หยกในมือของชายผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิก็เกิด
เสียงดัง “คลิก” และแตกสลายเป็นธุลี!
เมื่อเห็นฉากนี้
การแสดงออกของชายผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิ
เปลี่ยนไปอย่างมาก!
มีแววสิ้นหวังในดวงตาของเขา
ในตอนนี้ ความหวังสุดท้ายก็พังทลายลง
เจี้ยนเหลียนเฉิงมองไปที่ชายผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิ
ผู้นี้ แล้วพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา: “บอกข้าที เจ้ามาจากกองกำลัง
ไหน?”
“สำนักเซ่าฮัว(สรรค์สร้าง)หรือนิกายฉือเหยียน(เปลวเพลิง
แดง)?”
สำหรับสาเหตุที่ไม่มีการกล่าวถึงนิกายหานหลิง(วิญญาณเยือก
แข็ง)
เป็นเพราะนิกายนี้ รับแต่ศิษย์สตรีเท่านั้น
ท้ายที่สุดแล้ว ทักษะของนิกายหานหลิง ก็เหมาะสำหรับผู้หญิง
เท่านั้นที่จะบ่มเพาะได้
ชายผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิยิ้มอย่างน่าสมเพชและ
พูดว่า “ยังไงซะ ข้าก็หนีความตายไม่พ้นอยู่แล้ว แล้วทำไมต้องพูดถึง
เรื่องนี้ด้วย?”
“แต่ก่อนตาย ข้าอยากรู้ว่าเจ้าได้ทักษะบ่มเพาะปราณแห่ง
ดวงดาวมาจากที่ใด?”
หลังกล่าวจบ เขามองไปที่ซือเฉิง
แต่ซือเฉิงไม่ได้พูดอะไรเลย
สำหรับผู้ที่กำลังจะตาย และเป็นผู้ที่ต้องการสังหารพวกเขา
ซือเฉิงย่อมไม่เต็มใจที่จะตอบอยู่แล้ว
เจี้ยนเหลียนเฉิงหันมาพยักหน้ากับพวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคน
เนื่องจากอีกฝ่ายปฏิเสธที่จะกล่าวสิ่งใด
และเขาก็ไม่มีอะไรจะถามอีกแล้ว
เจี้ยนเหลียนเฉิงยื่นนิ้วออกมาสองนิ้วทันที!
เจตจำนงดาบพุ่งออกมาจากระหว่างสองนิ้ว แสงปราณดาบวิ่ง
เจาะหน้าผากของชายผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิโดยตรง!
ในช่วงเวลานี้
ผู้แข็งแกร่งขอบเขตมหาจักรพรรดิก็ค่อยๆ ล้มลง พร้อมกับชีวิต
และวิญญาณสลายหายไปในทันที
เมื่อมาถึงจุดนี้ เจี้ยนเหลียนเฉิงก็เก็บปราณจิตวิญญาณของเขา
กลับมา
ทำให้แรงกดดันของปราณวิญญาณที่โหมกระหน ่าอยู่รอบตัว
เขาในขณะนี้
ค่อยๆ หายไป
เหลือเพียงยอดเขาที่แตกร้าว ที่ยังแสดงให้เห็นว่าเคยมี
มหาอำนาจชั้นนำลงมือที่นี่…
เจี้ยนเหลียนเฉิงหันศีรษะกลับมา และมองไปที่พวกเย่ชิวไป่ทั้ง
สามคน
เย่ชิวไป่ประสานหมัด แล้วยิ้มพร้อมกับกล่าวว่า “ขอบคุณท่านผู้
อาวุโสมาก ที่มาช่วยเหลือ”
เจี้ยนเหลียนเฉิงโบกมือ จ้องมองไปที่เย่ชิวไป่แล้วพูดว่า
“หลังจากที่เจ้าให้โอสถเรามา เจ้าก็คงรู้อยู่แล้วว่าเราจะต้องปกป้อง
เจ้าอย่างลับๆ ใช่ไหม?”
เย่ชิวไป่ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร
แต่เจี้ยนเหลียนเฉิงก็เข้าใจจากการแสดงออกของเย่ชิวไป่
เช่นกัน
นับตั้งแต่ที่เย่ชิวไป่เปิดเผยสองครั้งว่า เบื้องหลังเขาไม่ใช่เรื่องง่าย
ทำให้เจี้ยนเหลียนเฉิงเดาได้อย่างคลุมเครือ
อีกฝ่ายกำลังให้พวกเขาตระหนักว่า เบื้องหลังของพวกเขานั้น มี
พลังอันยิ่งใหญ่!
เพื่อทำให้หอการค้าเสินหยิง ให้ความสำคัญกับพวกเขาทั้งสาม
คนมากขึ้น
“ไม่เป็นไร ข้าจะไม่ถามว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังเจ้า เพราะมัน
ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า”
ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเจี้ยนเหลียนเฉิง
เขาก็แทบไม่สนใจผู้ใดเลย
“ที่สำคัญ เจ้าคือต้นกล้าที่ดีของการฝึกฝนดาบ อย่าใส่ใจกับสิ่ง
อื่นๆ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เส้นทางหัวใจแห่งดาบ มันจะต้องบริสุทธิ์”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้
เย่ชิวไป่ก็พยักหน้ารับ
คราวนี้เขาไม่ยิ้ม แต่ประสานหมัดแน่นด้วยสีหน้าจริงจัง โค้ง
คำนับเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณที่เตือนข้า ท่านผู้อาวุโส”
เจี้ยนเหลียนเฉิงพยักหน้าเล็กน้อย เด็กหนุ่มคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ
แน่นอน เจี้ยนเหลียนเฉิงสมควรได้รับคำขอบคุณจากเย่ชิวไป่
จริงๆ
หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่เสี่ยวเฮย
กล่าวตามความจริง
สิ่งที่เขามองไม่ออกมากที่สุดคือ ผู้บ่มเพาะกายผิวคล ้าผู้นี้
ในร่างกายของเขาราวกับมีหมอกสีดำ
มันเต็มไปด้วยปราณมารอันท่วมท้น!
แม้จะเป็นเจี้ยนเหลียนเฉิง เขาก็ไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ในนั้น
ได้
เขาเปลี่ยนสายตา หันไปมองอีกทาง
เขามองไปที่ซือเฉิง ดวงตาของเขาประหลาดใจเล็กน้อย
ผู้ฝึกปราณแห่งดวงดาว
ต้องรู้ก่อนว่า ปราณแห่งดวงดาวได้สูญหายไปนานมาก
ในบรรดาหนังสือโบราณ มีบันทึกเกี่ยวกับปราณแห่งดวงดาว
เพียงไม่กี่เล่มเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเหลียนเฉิงรู้ดีว่า เมื่อปราณแห่งดวงดาว
ได้รับการบ่มเพาะจนประสบความสำเร็จอย่างสูง จนเขาสามารถเปิด
ใช้งานปราณแห่งดวงดาวที่แท้จริงได้!
พลังของมันเพียงพอที่จะทำลายทั้งขอบเขต!
นอกจากนี้ ปราณแห่งดวงดาวที่ซือเฉิงปล่อยออกมาก่อนหน้านี้
มันสามารถขัดขวางและยับยั้งขอบเขตมหาจักรพรรดิได้!
แม้ว่าจะเป็นเพียงครู่เดียวก็ตาม
แต่อย่าลืมว่า
ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของซือเฉิง อยู่ในขอบเขตเสมือนเทพ
เท่านั้น!
“นี่คือรุ่นเยาว์ที่อนาคตช่างยิ่งใหญ่…”
คุณหนูตงเสี่ยวฉิน ครั้งนี้เจ้าทำสิ่งนี้ได้งเยี่ยมมาก
บางทีเหตุการณ์นี้ อาจเปลี่ยนสถานการณ์ของหอการค้าเสิน
หยิง…
ในเวลาเดียวกัน มันก็กลายเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุด ที่ตงเสี่ยวฉินผู้
นี้เคยทำมาทั้งชีวิตแน่นอน
หลังจากที่เจี้ยนเหลียนเฉิงมองทั้งสามคนอย่างดีแล้ว เขาก็กล่าว
ว่า “หลังจากนี้ เจ้าจะต้องพึ่งพาตัวเอง”
“เส้นทางเต๋านั้น มันต้องทำให้สำเร็จด้วยตัวเอง”
หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว
เจี้ยนเหลียนเฉิงก็หายตัวไปทันที
พวกเย่ชิวไป่ทั้งสามคน ต่างประสานหมัดพร้อมกัน ในทิศทางที่
เจี้ยนเหลียนเฉิงจากไป
“เอาล่ะ เราไปหาที่พักผ่อนกันก่อนเถอะ”
หลังจากที่ทั้งสามเริ่มพักผ่อน
เสี่ยวเฮยนั่งพิจารณาตรามารอเวจีนี้ทันที
ส่วนซือเฉิงเอง ก็ต้องการทำความเข้าใจศิลาดวงดาวด้วย
และเย่ชิวไป่เอง เพราะเคยอยู่ภายใต้เจตจำนงดาบที่ปล่อย
ออกมาโดยเจี้ยนเหลียนเฉิงมาก่อน เขาเลยรู้สึกได้ถึงอารมณ์
บางอย่างเล็กน้อย!
ขอบเขตก็เริ่มคลายตัวลงเช่นกัน!
…
อีกด้านหนึ่ง
ขอบเขตทุรกันดาร
ณ ศาลาเฉาถัง
ในตอนนี้
มหาเสนาบดี กงเจียงหาน และกองพลเก้าสวรรค์ต่างก็จ้องมอง
ไปที่หงหยิง ที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น
นางยังคงเข้าถึงขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์อยู่!
หลู่ฉางเซินที่อยู่ด้านข้าง ได้ปล่อยกฎสังสารวัฏและห่อหุ้มหงหยิง
ไว้ภายใน
ทำให้หงหยิงรู้สึกถึงพลังของเต๋าอยู่ตลอดเวลา!
หลังจากครั้งนั้น มันกินเวลานานถึงครึ่งเดือนแล้ว!
นกน้อยยังถามอีกว่า “ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์ มัน
สามารถคงอยู่ได้นานขนาดนี้เลยหรือ?”
ภายในตระกูลของนาง
ข้าไม่เคยเห็นขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์ ที่สามารถคงอยู่ได้
นานครึ่งเดือนเลย!
เจ้าคิดว่าขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์ เป็นเหมือนกะหล ่าปลีที่
ใครก็เข้าถึงได้หรือยังไง?
นกน้อยเริ่มสงสัยในความเข้าใจของตัวเองจริงๆ…
เมื่อได้ยินคำถามของนกน้อย
ต้นหลิวตอบว่า: “ขอบเขตแห่งสวรรค์และมนุษย์นั้น มาพร้อมกับ
พรสวรรค์และความเข้าใจ ด้วยพรสวรรค์ในความเข้าใจเต๋าของนาง
ไม่จำเป็นต้องแปลกใจ ถ้ามันจะคงอยู่ได้นานถึงครึ่งเดือน”
กงเจียงหานที่ดูอยู่รอบนอก เขาก็รู้สึกถึงพลังแห่งกฎ ทำให้เขา
ถอนหายใจ: “ข้าสายตาแคบสั้นเกินไปจริงๆ พลังแห่งกฎอันทรงพลัง
มันเหนือกว่าเจตจำนงอย่างเห็นได้ชัด…”
แน่นอน เขาไม่เคยเห็นพลังเช่นนี้มาก่อน
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มหาเสนาบดีก็พยักหน้าเช่นกัน
เขาก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน
เมื่อมองดูหลู่ฉางเซินที่ยืนอย่างสงบ เขาก็รู้สึกถึงพายุในใจ!
ผู้ชายคนนี้มาจากที่ไหนกัน?
และในขณะนั้นเอง
ภายใต้อำนาจพลังแห่งเต๋าของหลู่ฉางเซิน
หงหยิงก็ลืมตาขึ้นมา
พลังแห่งเจตจำนงกำลังเปลี่ยนแปลงไปรอบๆ ตัวของนาง!
พลังที่เล็ดลอดออกมาอย่างช้าๆ นั้น มีสัมผัสแห่งกฎอยู่ในนั้น
และมันกำลังเข้าใกล้พลังแห่งเต๋าของหลู่ฉางเซินอย่างช้าๆ…