โทษที! ศิษย์ข้าคือมหาเทพ - บทที่ 250 ศิษย์น้องสามจะแพ้ได้อย่างไร
บทที่ 250 ศิษย์น้องสามจะแพ้ได้อย่างไร
“ประการที่สอง ในบรรดานิกายพุทธะ เจ้าคิดว่ามีคนที่ตอบสนอง
ความต้องการของตนเอง ผ่านพุทธะจริงๆ หรือไม่?”
เมื่อหนิงเฉินซินกล่าวคำเหล่านี้
ศีลธรรมรอบตัวเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ!
ด้วยแสงสีขาวพร่างพราย มันไม่ต้านทานแสงของพุทธองค์อีก
ต่อไป
หนิงเฉินซินเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีออกไป
ชั่วขณะหนึ่ง แสงของพุทธบุตรก็ท่วมท้น!
ภูตผีอสูรที่อยู่ข้างๆ พุทธบุตร หยิบกระบองในมือออกมา เพื่อ
ต้านแสงที่ส่องประกาย!
หนิงเฉินซินสู้กลับ!
หลังจากตอบคำถามของพุทธบุตรได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว
เขาโต้กลับด้วยคำกล่าวที่เฉียบคม
สีหน้าของพุทธบุตรไม่เปลี่ยนแปลง เขาแค่บีบตราพุทธองค์ด้วย
มือข้างเดียว
“อมิตาภะ ดี ดี”
“ดูเหมือนว่าท่านผู้เจริญหนิง ก็เข้าใจนิกายพุทธะของข้า อย่าง
ลึกซึ้งเช่นกัน”
“ตั้งแต่สมัยโบราณ การเดินตามหนทางแห่งสวรรค์ จะทำให้เจ้า
มีโอกาสไปถึงยอดเขาได้ดีกว่า”
“วิ่งสวนทางกับสวรรค์ จะมีสักกี่คนที่รอดได้”
แสงของพุทธองค์บนตัวของพุทธบุตรยิ่งสว่างไสวมากขึ้นเรื่อยๆ
และสิ่งที่เขากล่าว
ก็ยังเป็นที่รู้จักของผู้คนมากมายในปัจจุบัน
ใช่.
มีเพียงการปฏิบัติตามวิถีแห่งสวรรค์เท่านั้น ที่จะทำให้เราบรรลุ
จุดสูงสุดได้
สู้กับฟ้าดิน ไม่เป็นอะไรนอกจากทำลายตัวเอง!
แน่นอนว่าคนพวกนี้ไม่รู้
วิถีแห่งสวรรค์ในดินแดนนี้ ได้พังทลายลงอย่างสมบูรณ์นานแล้ว
“แน่นอน ข้าไม่ปฏิเสธเรื่องขยะในนิกายพุทธะที่เจ้ากล่าวถึง”
พุทธบุตรกล่าวอย่างจริงจังว่า “อย่างไรก็ตาม ในทุกๆ ขุมกำลัง
จะมีขยะ นี่คือกฎของธรรมชาติ และนี่ก็เป็นทางแห่งสวรรค์
เช่นเดียวกัน”
“ข้าได้ยินมาว่าจุดประสงค์ในการเทศนาของเจ้าคือ ต้องการให้
โลกสงบสุขปราศจากความขัดแย้ง”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ พุทธบุตรยิ้มและกล่าวว่า: “ความคิดนั้น
สวยงาม แต่ความจริงนั้นโหดร้าย”
“อย่างไรก็ตาม ท่านผู้เจริญหนิงมีความคิดเช่นนี้ ซึ่งสมควรได้รับ
ความเคารพจากข้า”
หลังฟังคำกล่าวนี้
ใจของหนิงเฉินซินไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
ภายใต้การรู้แจ้งจากจักรพรรดิแห่งนิกายขงจื๊อ
เป็นไปได้ยังไงที่ฟังประโยคนี้ แล้วจะสั่นไหว?
“มีความแตกต่างระหว่าง ความอยากกับความไม่อยากทำ กับไม่
ทำ”
“ในนิกายพุทธะ มีคำกล่าวให้เว้นการสังหารด้วยไม่ใช่หรือ?”
“อย่างไรก็ตาม ท่านคิดว่ามีความขัดแย้ง ซึ่งเป็นเรื่องปกติและไม่
สามารถแก้ไขได้ สิ่งนี้ไม่ละเมิดคำสอนของนิกายพุทธะหรือ”
พุทธบุตรขมวดคิ้วเป็นครั้งแรก!
แสงของพุทธองค์บนร่างกายของเขา ถูกหนิงเฉินซินครอบงำอีก
ครั้ง
ภาพมายาของอาชูร่าในขณะนี้ แตกเป็นเสี่ยงๆ!
เห็นได้อย่างชัดเจน.
พุทธบุตรไม่อาจหักล้างประโยคนี้ได้
เพราะมันเป็นเรื่องจริง
หักล้างไม่ได้ แถมยังทำให้ใจหวั่นไหว
เมื่อใจถูกเขย่า พุทธบุตรได้สูญเสียการควบคุมสนทนาไปแล้ว
สามส่วน!
หนิงเฉินซินตอนนี้ได้เปรียบแล้ว!
หนิงเฉินซินกล่าวต่อ: “เจ้ามีศาลาที่ว่างเปล่า และรูปลักษณ์ก็
งดงามมาก”
“อย่างไรก็ตาม ไม่มีตกแต่งภายใน และไม่มีตัวตน”
“ทำไมเจ้าถึงอยากจะเชื่อในวิมานอากาศแบบนี้”
คำกล่าวของหนิงเฉินซิน
เฉกเช่นดาบที่คมกริบนั้น แทงทะลุแสงพุทธบุตรอย่างต่อเนื่อง!
ในขณะเดียวกันก็ทิ่มแทงหัวใจพุทธบุตรด้วย!
ไม่มีอะไรผิดกับสิ่งที่หนิงเฉินซินกล่าว
เพราะนี่คือสภาพที่เป็นอยู่ของนิกายพุทธะ
แม้แต่กองกำลังที่อยู่ด้านล่างก็ยังแสดงท่าทีครุ่นคิด
จิตใจพวกเขาเริ่มหวั่นไหว
คำกล่าวของหนิงเฉินซินนั้นคมราวกับดาบ ไม่เพียงโจมตีหัวใจ
ของพุทธบุตรเท่านั้น แต่ยังทำให้จิตใจของพวกเขาสั่นคลอนด้วย!
พุทธบุตรหาโอกาสกล่าวว่า “แล้วไง คนส่วนมากยังนับถือนิกาย
พุทธะอยู่
“ทุกวันนี้ นิกายขงจื๊อและเต๋ากำลังเหี่ยวเฉา และพวกเขาได้
สูญเสียความรุ่งเรืองในอดีตไปนานแล้ว ท่านผู้เจริญหนิง จะทำลาย
สถานการณ์นี้อย่างไร?”
“ในยุคนี้ ที่ผู้อ่อนแอกำลังไล่ล่าผู้แข็งแกร่งเพื่อผลกำไรและอายุที่
ยืนยาว เราจะบรรลุสันติภาพในโลกได้อย่างไร?”
สีหน้าของหนิงเฉินซินไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงสงบนิ่ง
“ยากหน่อยนะ”
“แต่ก็ต้องทำ”
“แค่ยึดมั่นในหัวใจ และมีมโนธรรมที่ชัดเจน”
คำกล่าวสุดท้ายของหนิงเฉินซิน เป็นการปฏิเสธพุทธบุตรโดย
สิ้นเชิง!
พุทธบุตร.
ในอดีต เขาต้องการความสงบสุขในโลกด้วย เพื่อที่จะไม่มีการ
เข่นฆ่าสังหารกันในโลกนี้
เพราะนี่คือความคิดในแนวพุทธะ
แต่ตอนนี้เขาได้เห็นคนมาทุกประเภทแล้ว
และยังเห็นขยะในนิกายพุทธะ
ในทำนองเดียวกัน หลังจากเข้าใจท่าทีของนักบวชและพุทธองค์
ผู้ยิ่งใหญ่ท่ามกลางชาวพุทธะ
ความคิดของพุทธบุตร ก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดเช่นกัน
จากความต้องการเปลี่ยนแปลงและลงมือทำ
ข้ามีความคิดนี้เท่านั้น แต่ข้าไม่สามารถนำไปใช้จริงได้
และตอนนี้ พุทธบุตรลืมความคิดนี้ไปนานแล้ว
เปรียบเหมือนการปฏิบัติตามทางสวรรค์, การปฏิบัติตามคติใน
นิกายพุทธะ…
ณ ขณะนี้.
แสงของพุทธองค์บนร่างของพุทธบุตรเริ่มสลัว
ภาพวิญญาณของพระศรีอริยเมตไตรยทางด้านขวาก็แตกสลาย
เช่นกัน!
บัดนี้เหลือแต่ภูตผีของพระโพธิสัตว์เท่านั้น ที่ดิ้นรนไขว่คว้า!
แม้แต่ผู้คนจากกองกำลังต่างๆ ด้านล่าง ก็ยังแสดงความเคารพ
เมื่อพวกเขามองไปที่หนิงเฉินซิน
ความคิดนี้แม้ว่าจะไร้สาระ
ไม่น่าเป็นจริงได้
อย่างไรก็ตาม หนิงเฉินซินผู้ซึ่งมีความคิดนี้ และถือว่ามันเป็น
หัวใจเต๋าของเขาเอง น่าชื่นชมมาก…
หนิง เฉินซินยิ้มอย่างอ่อนโยน และกล่าวว่า: “มีเมฆอยู่ในเต๋า
ชะตากรรมของข้าคือโชคชะตาของข้า”
“เรื่องแบบนี้ มันผิดกฎสวรรค์ไหม?”
“ข้าได้คิดเกี่ยวกับมัน และข้าได้นำไปปฏิบัติ”
ประโยคถัดไปดูเหมือนจะเห็นทะลุถึงหัวใจของพุทธบุตร
“แต่เจ้ายอมแพ้เรื่องนี้ไปนานแล้ว และในขณะเดียวกัน เจ้าก็ถูก
หลอมรวมเข้าด้วยกันด้วย…”
พั่บ!
จู่ๆ พุทธบุตรก็กระอักเลือดออกมา!
ประโยคนี้ ชี้ตรงไปที่หัวใจ!
ใช่แล้ว เมื่อก่อนเขาเป็นคนมุ่งมั่นมาก เขาต้องการเปลี่ยนแปลง
กฎของโลกนี้
แต่ปัจจุบันเขาได้สูญเสียความคิดนี้ไปโดยไม่รู้ตัว
เขายอมแพ้.
นี่เป็นปีศาจที่อยู่ลึกในใจเขามาโดยตลอด
ตอนนี้ หนิงเฉินซินให้ความสำคัญกับประเด็นนี้
ปล่อยให้หัวใจเต๋าของเขาเริ่มพังทลาย…
พระโพธิสัตว์บนเศียรของพุทธบุตรก็เริ่มสลายไป…
แสงแห่งพุทธะย่อมหมดไปในโลกนี้
ถึงเวลาแล้ว
พุทธบุตรอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ รู้สึกอ้างว้าง
“ท่านผู้เจริญหนิง เจ้าชนะแล้ว”
หนิงเฉินซินกล่าวว่า: “ไม่ใช่ว่าข้าชนะ แต่เจ้าต่างหากที่เอาชนะ
ตัวเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ พุทธบุตรก็ผงะ คิดอยู่สองสามวินาที เข้าใจสิ่ง
ที่หนิงเฉินกำลังบอก และพยักหน้าด้วยรอยยิ้มยินดี
“ใช่……”
ผู้แพ้อาจตายหรือเสียหน้าก็ได้
วันนี้พุทธบุตรเสด็จมาอย่างสวยงามเพียงใด
แต่เมื่อจากไป น่าอายมาก…
กองกำลังจำนวนมากมองดูฉากนี้ และมองหน้ากันด้วยความตก
ตะลึง
สถานะของสำนักจือไจ่ในภูมิภาคตะวันตก และแม้แต่ในโลกนี้
ได้รับการตัดสินแล้ว
ในอนาคตเต๋าสำนักจือไจ่ จะก้าวไปข้างหน้าอย่างหยุดไม่ได้!
…
ในเวลาเดียวกัน.
แดนใต้ นิกายดาบชิงหยุน
เจี่ยนเจาเมี่ยนกำลังเล่นหมากรุกกับเย่ชิวไป่
“ผู้นำนิกาย ท่านไม่ไปช่วยศิษย์น้องหรือ?”
ตอนนี้เย่ชิวไป่ได้กลายเป็นผู้ปกครองของนิกายดาบชิงหยุน
ดังนั้นชื่อเรียกจะเปลี่ยนไปตามธรรมชาติ
เย่ชิวไป่ยิ้มและกล่าวว่า “ไม่จำเป็น”
“ทำไม?”
“เพราะ……”
เหลียงเฟิงบุกเข้ามาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ข่าวดี! การสนทนา
ระหว่างหนิงเฉินซินและพุทธบุตร พุทธบุตรแพ้!”
เย่ชิวไป่ยิ้มและทิ้งหมากตัวสุดท้าย
“เพราะว่า ศิษย์น้องสามจะพลาดเรื่องการสนทนาเต๋าได้
อย่างไร!?”
“รุกฆาต…”
เจี่ยนเจาเมี่ยนแพ้เกมนี้
จนถึงตอนนี้ เขาแพ้การต่อสู้ถึงสิบครั้งแล้ว…