เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 89 พิเศษ
บทที่ 89 พิเศษ
บทที่ 89 พิเศษ?
อาวุธที่ไร้ซึ่งความตระหนักรู้ในตนเอง
การปรากฏตัวของมังกรนักล่าทำให้เขามีความกล้าหาญมากขึ้นในการเอาชีวิตรอดในโลกนี้
อย่างน้อย หากเขาได้พบกับพนักงานขับรถไฟที่เดินทางมายังโลกนี้ก่อนหน้านี้ เขาก็คงไม่ใช่คนไร้พลังที่จะต่อต้าน
มังกรนักล่าจะเป็นไพ่ตายที่สำคัญที่สุดของเขา นอกเหนือจากไพ่ทำลายล้าง
สำหรับรางวัลการอัปเกรดที่เหลือ เขาเลือกซื้อเพียงตัวเลือกเพิ่มเวลาจอดเทียบท่าอีก 5 ชั่วโมงเท่านั้น
การผลิตเครื่องซักผ้าแบบถังและอุปกรณ์รถไฟใหม่จะถูกระงับไว้ชั่วคราว
ยังไม่สายเกินไปที่จะซื้อหากคุณมีเหรียญรถไฟเหลืออยู่
เหลือเหรียญรถไฟ 26 เหรียญ
“มันยังไม่เพียงพอเลย…”
ถ้าคิดดูดีๆ แล้ว ตอนนี้เขาต้องใช้เหรียญรถไฟซื้อของหลายอย่างเกินไปจริงๆ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาก็จะล้มละลาย
“ฉันจนจังเลย เฮ้อ ทำไมตัวเลือกการอัปเกรดทุกอย่างถึงแพงจัง?”
ถึงอย่างนั้น เขาก็คงไม่พอใจแน่ถ้าคุณให้ของราคาถูกและคุณภาพต่ำกับเขา
ฉันกลับเข้าไปในตู้โดยสารควบคุมอุณหภูมิด้วยอารมณ์ที่แจ่มใส
วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว และเป็นช่วงเวลาที่พนักงานควบคุมรถไฟส่วนใหญ่ในพื้นที่เดียวกันกำลังออกจากสถานี
ก่อนถึงจุดหมายต่อไป เย่ฉีหยานออกจากห้องแชทสาธารณะและเตรียมที่จะแอบดูต่อไป
โดยไม่คาดคิด ผมได้เห็นข้อความที่ค่อนข้างน่าประหลาดใจ
“พี่น้องทั้งหลาย รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”
“เราไม่รู้”
“ไปซะ ไปข้างบน อย่ามาสร้างปัญหา ฉันอยู่ในเมืองพันดาว เมื่อคืนนี้ กลุ่มก่อการร้ายบุกโจมตีคลังสมบัติชั้นบนของเมืองและขโมยของไป ฉันได้ยินมาว่าพวกมันต้องการอะไรบางอย่าง”
“ฉันไม่เพียงแค่ได้ยินเรื่องนี้ แต่ฉันได้เห็นด้วยตาตัวเอง! โธ่เอ๊ย เมื่อคืนฉันกลัวแทบตายเลย รู้ไหม? ตอนที่ฉันเห็นเหล่าเทวดา ฉันคิดจริงๆ ว่าฉันอยู่บนสวรรค์!”
“เทวดาเหรอ? แบบในเทพนิยายน่ะ?”
“ยังไงก็ตาม มันก็สนุกดีนะ พวกเทวดาเหล่านั้นล้อมรถไฟไว้แล้วก็ต่อสู้กับอัยการใหญ่คนหนึ่ง โธ่เอ๊ย ฉันได้ยินมาว่ามันโหดร้ายมาก มีคนตายเยอะเลย”
【”ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกผู้ก่อการร้ายพวกนี้ต้องการอะไร พวกผู้มีอำนาจระดับสูงที่ให้ที่หลบภัยแก่พวกเรา พวกเขาเป็นพวกคนชั่วร้าย”】
【“จัดหาที่พักที่ปลอดภัยเหรอ? ฮึ่ม~ รู้ไหม การต่อสู้เมื่อวานนี้ทำลายพื้นที่ไปส่วนหนึ่งแล้ว—เมืองชั้นล่างของเมืองพันดาว เต็มไปด้วยพนักงานขับรถไฟที่พ่ายแพ้”】
【“ชู่ว์ คนข้างบนบ้าหรือเปล่า? เธอไม่ได้อยู่ในกิลด์เหรอ? หัวหน้ากิลด์ทุกคนบอกว่าเราห้ามพูดถึงเมืองชั้นล่าง ถ้าอยากตายก็อย่าลากคนทั้งเขตลงไปด้วยสิ!”】
เทวดา? องค์กรก่อการร้าย? ปล้น?
เย่ฉีหยานนึกถึงใครบางคนขึ้นมาทันที
“ใช่ชายาหรือเปล่า? งั้นเธอก็เข้ามาในเมืองเพื่อพบไม่ได้เพราะกำลังต่อสู้กับอัยการจากเมืองพันดวงดาวอยู่สินะ? แองเจิล… หรือว่าเป็นลำดับไพ่?”
ความคิดที่ว่าไพ่ปีศาจของเขาสามารถเรียกปีศาจออกมาได้จริง ๆ
ดังนั้นหากคุณมีไพ่เทวดา การสามารถเรียกเทวดาออกมาได้จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ในฐานะสมาชิกขององค์กรอัศวินแห่งจักรวรรดิ ชายาจำได้ว่าเคยได้ยินเรื่องการจัดเรียงไพ่มาจากโมโรโบชิ โทรุ ซึ่งก็คือไพ่เทวดา
ความอยากรู้อยากเห็นของเย่ฉีหยานเริ่มพลุ่งพล่าน เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป จึงหยิบถุงมันฝรั่งทอดที่ได้มาจากจ้าวหลินออกมา แล้วยังคงแอบดูในห้องแชทด้วยความสนใจอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่บุคคลนั้นเตือนแล้ว ก็ไม่มีใครให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เพิ่มเติมอีก ซึ่งทำให้เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ขณะที่เขากำลังจะปิดห้องแชท ก็มีคนส่งข้อความมาหาเขาจากรายชื่อเพื่อนของเขา
จ้าวหลิน: 【“พี่ฉีหยาน วันนี้มีคนยืมตั๋วรถไฟจากผมไป 10 ใบเป็นหลักประกัน ผมไม่น่าจะเสียอะไรไปใช่ไหมครับ?”】
หลังจากเหลือบมองภาพหน้าจอที่เธอส่งมา สีหน้าของเย่ฉีหยานก็เปลี่ยนไปอย่างแปลกใจทันที
โทรศัพท์เครื่องนี้ดูคุ้นตาจัง…
เย่ฉีหยาน: 【”มันไม่เสียหายอะไรหรอก การที่สามารถใช้ระบบนอกรถไฟได้ แม้จะเป็นแค่แพลตฟอร์มแชทและซื้อขาย ก็ถือว่ามีประโยชน์มากทีเดียว แต่ใครยืมไปจากคุณกันล่ะ?”】
“มีหญิงสาวคนหนึ่งในละแวกเดียวกับเรา นามสกุลซ่างกวน ชื่อซ่างกวนอิงเสวี่ย เธอมีชื่อที่ไพเราะกว่าฉันมาก เธอบอกว่ามีพ่อค้าเจ้าเล่ห์คนหนึ่งอยากขายหินไฟให้เธอ เฮ้อ ฉันอิจฉาจังเลย อยากให้มีพ่อค้าเจ้าเล่ห์แบบนั้นมาขายหินไฟให้ฉันบ้างจัง”
คดีคลี่คลายแล้ว ปรากฏว่าซ่างกวนอิงเสวี่ยยืมเงินจากจ้าวหลินไปซื้อหินเหล่านั้น
โลกดูเล็กเหลือเกิน
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่านั่นเป็นเรื่องปกติ
จากกลุ่ม E-3 ดั้งเดิม มีเพียงคนกว่าพันคนเท่านั้นที่รอดชีวิตไปถึงสถานีที่สิบและเลยไปได้ ในบรรดาคนเหล่านั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่าใครมีความสามารถและใครไร้ประโยชน์
เป็นเรื่องปกติที่ซ่างกวนอิงเสวี่ยและจ้าวหลินจะติดต่อกัน
อย่างไรก็ตาม จ้าวหลินไม่รู้เลยว่า หากเธอไม่ได้ให้เหรียญรถไฟสิบเหรียญแก่ซ่างกวนอิงเสวี่ย เธอคงจะเป็นผู้ที่ได้รับสิทธิ์ในการซื้อศิลาเพลิงไปเสียเอง
ยิ่งไปกว่านั้น “นักฉวยโอกาส” นี่คืออะไรกันแน่?
เขาเป็นผู้ขายที่ซื่อสัตย์นะ เข้าใจไหม?
เราควรบอกเธอดีไหม?
เย่ฉีหยานคิดด้วยอารมณ์ขันเล็กน้อย
“ช่างเถอะ.”
เขาหัวเราะเบาๆ แล้วยังคงแตะหน้าจอไฟต่อไป
“ป้ายสุดท้ายเป็นยังไงบ้าง? เป็นป้ายที่โชคดีหรือเปล่า?”
เมืองแห่งดวงดาวพันดวงเกือบถูกทำลายไปแล้ว ดังนั้นจุดหมายต่อไปน่าจะโชคดีกว่าเดิม
หญิงคนนี้ ซึ่งอยู่ระหว่างความโชคร้ายและความโชคดี ต้องประสบความสำเร็จอย่างมากในที่ที่เธอเคยอยู่มาก่อน
“ไม่เป็นไรหรอก แค่ไอเทมเลเวล 3 หกชิ้น เหรียญรถไฟนิดหน่อย แล้วก็ทรัพยากรอีกนิดหน่อย ไม่มีอะไรพิเศษหรอก~”
พวกเขาพูดอย่างนั้น แต่ความยินดีและความโอ้อวดที่แฝงอยู่ในคำพูดนั้นยากที่จะซ่อนไว้ได้
“มีใครสนใจขายบ้างไหม?”
【”มี.”】
มีการส่งภาพหน้าจอมาให้แล้ว
【เมล็ดกาแฟคุณภาพพรีเมียม (เกรด 3)】
【หลังจากชงแล้ว สามารถช่วยเร่งการฟื้นฟูพลังงานและลดความเหนื่อยล้าได้】
“นี่มันดีมากเลยใช่ไหม? การฟื้นตัวทางจิตใจนั้นช้ามาก ครั้งหนึ่งในช่วงที่โชคร้าย ฉันตกใจกลัวผีผู้หญิงมาก และต้องใช้เวลาสองถึงสามวันกว่าจะหายดี แต่ด้วยเมล็ดกาแฟพวกนี้ ฉันน่าจะหายดีภายในสองวัน”
เอ่อ?
สภาพจิตใจของคุณฟื้นตัวช้ามากใช่ไหม?
เขามองดูคุณสมบัติทางด้านสติปัญญาของตนเองแวบหนึ่ง
จาก 50 คะแนนหลังจากรถไฟขึ้นสู่ท้องฟ้า ผ่านไปเกือบชั่วโมง คะแนนก็กลับมาอยู่ที่ 70 คะแนน
ถึงแม้การกินผลของต้นสนขาวจะช่วยให้เขาฟื้นตัว แต่ถึงแม้จะไม่กิน เขาก็คงไม่จำเป็นต้องใช้เวลาสองหรือสามวันในการฟื้นตัว
“คุณฟื้นตัวทางจิตใจได้เร็วแค่ไหน?”
“ทุกคนก็เหมือนกันหมดไม่ใช่เหรอ? เราฟื้นฟูพลังชีวิตได้สูงสุดแค่ 30 แต้มต่อวันเท่านั้น และนั่นก็เฉพาะตอนที่เราอารมณ์ดี ถ้าเราอารมณ์ไม่ดี มันก็จะส่งผลต่อการฟื้นฟูพลังชีวิตของเราด้วย แล้วคุณล่ะ ฉีหยาน มีอะไรแตกต่างไปจากคนอื่นบ้างไหม?”
30 คะแนนเหรอ? น้อยจังเลยนะ?
“ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากเดิมหรอก ผมแค่สงสัยว่าคนที่มีความสามารถอย่างคุณจะแตกต่างจากพวกเราหรือเปล่า คุณจะไม่เก็บเมล็ดกาแฟพวกนี้ไว้ใช้เองเหรอ?”
“ฉันยังมีกระเป๋าอีกใบหนึ่ง”
“แล้วตั๋วรถไฟหกใบล่ะ?”
“ข้อเสนอ!”
เมื่อได้เมล็ดกาแฟมาแล้ว จิตใจของเย่ฉีหยานก็ไม่ได้จดจ่ออยู่กับมันเลย เธอถูคางพลางสงสัยว่าทำไมสภาพจิตใจของเธอถึงกลับมาเป็นปกติได้เร็วขนาดนี้
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพรสวรรค์
จ้าวหลินก็มีความสามารถไม่ใช่เหรอ?
หรือว่าการระเหิดเป็นสิ่งที่พิเศษ? หรือว่ามันเป็นสิ่งที่พิเศษในตัวของมันเอง?