เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 85 - อาวุธส่วนบุคคล

บทที่ 85 – อาวุธส่วนบุคคล

ศักยภาพหมดลงแล้ว

เมื่อมองไปยังโครงสร้างรังผึ้งขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ส่วนใหญ่ในรถปลูกพืช เย่ฉีหยานก็ครุ่นคิดอย่างหนัก

ความรู้สึกเมื่อกี้นี้ ฉันคิดไม่ผิดเลย

ความรู้สึกพึงพอใจจากการได้รับแรงบันดาลใจอย่างฉับพลันนั้น เหมือนกับการได้ตัวละครที่ต้องการในการสุ่มครั้งแรกในเกมกาชา แทนที่จะต้องค่อยๆ สะสมตัวละครที่การันตีว่าจะได้ไปเรื่อยๆ

ทำไมจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้?

เป็นไปได้ไหมว่าพรสวรรค์สามารถเติบโตได้ด้วยตัวเองและสร้างผลลัพธ์ที่พิเศษได้?

“ตอนนี้เราอย่าไปสนใจเรื่องพวกนี้เลยดีกว่า”

นอกเหนือจากปัญหานั้นแล้ว เย่ฉีหยานยังต้องเผชิญกับปัญหาอีกอย่างหนึ่ง

รังผึ้งนี้ใหญ่เกินไปจริงๆ ถ้าหากพื้นที่ภายในตู้โดยสารไม่ได้ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ มันคงจะกินพื้นที่ทางเดินทั้งหมดไปแล้ว

แม้กระทั่งตอนนี้ รถขนส่งต้นกล้าก็ยังคงกินพื้นที่มากอยู่ดี

ดังนั้น เขาจึงลงทุนซื้อวัสดุมาสร้างตู้รถไฟใหม่โดยเฉพาะสำหรับใช้เก็บรังผึ้ง

ตู้โดยสารสร้างเสร็จแล้ว แต่ต้องใช้เวลาสักระยะกว่าจะเคลื่อนย้ายไปยังที่หมายได้

ผึ้งในรังมีขนาดเล็กกว่าในแอนิเมชั่น หลังจากเย่ฉีหยานออกคำสั่ง พวกเขาก็รื้อรัง ย้ายลูกผึ้งยูนิคอร์นและแม่ผึ้งไปยังตู้โดยสารที่ห้า ซึ่งพวกมันก็ลงหลักปักฐานอยู่ที่นั่น

พื้นที่ว่างเพิ่มขึ้น แต่รถม้าค่อนข้างธรรมดา และบีดริลอาจได้รับอันตรายได้ง่ายในสภาพอากาศเลวร้าย

มันยังต้องการการปรับปรุงเพิ่มเติมอีก จะดียิ่งขึ้นไปอีกถ้าสามารถเปลี่ยนให้เป็นพื้นที่อยู่อาศัยที่เหมาะสมสำหรับพวกเขาได้ ถ้าไม่ได้ เราก็สามารถซื้อเครื่องปรับอากาศแบบเฉพาะเจาะจงในภายหลังได้

“การระเหิด”

พละกำลังทั้งทางร่างกายและจิตใจเริ่มอ่อนล้าลง

ความรู้สึกของการได้รับแรงบันดาลใจอย่างฉับพลันนั้นกลับมาอีกครั้ง

【ตู้โดยสารใหม่ที่สะดวกสบาย → ตู้โดยสารแบบรังผึ้ง (ชั้น 5)】

ภายใต้แรงลึกลับบางอย่าง รูปร่างของตู้โดยสารที่ห้าเริ่มเปลี่ยนแปลงไป

มีช่องเปิดจำนวนมากปรากฏขึ้นบนรถม้า ทำให้รถม้าทั้งคันกลายเป็นส่วนหนึ่งของรังผึ้ง เมื่อได้รับคำสั่ง ผึ้งตัวใหญ่ในรังจะออกมาพร้อมเพรียงกันเพื่อรับใช้เขา

นอกจากนี้ รังผึ้งยังมีระบบปรับอุณหภูมิอัตโนมัติและเครื่องวัดปริมาตรอากาศในตัว ทำให้ผึ้งมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการสืบพันธุ์

นอกจากจะต้องบริโภคเนื้อสัตว์วันละ 10 กิโลกรัมแล้ว มันยังเป็นยานพาหนะต่อสู้ที่สมบูรณ์แบบอีกด้วย

“ฉันเจอขุมทรัพย์แล้ว! ฉันไม่เคยนึกฝันมาก่อนเลยว่ารังผึ้งจะกลายเป็นแบบนี้ได้ แต่ถ้าคิดดูดีๆ แล้ว ฉันไม่ได้แค่อยากได้น้ำผึ้งเฉยๆ นี่นา ใช่ไหม?”

เย่ฉีหยานยิ้มและตักน้ำผึ้งมาหมักชิ้นเนื้อ

นำไปย่างในเตาอบ โรยเกลือ พลิกด้าน แล้วกลิ่นหอมหวานของน้ำมันจะอบอวลไปทั่วจมูกคุณ

การนับถอยหลังเวลาถึงของรถไฟ 【00:31:28】

ในช่วงครึ่งชั่วโมงสุดท้าย เขาโทรกลับมาหา WALL-E ซึ่งกำลังทำงานอย่างหนักอยู่ข้างนอกเพื่อเก็บน้ำแข็งและหิมะ และกดปุ่มทางออก

【สิทธิ์ถูกเรียกใช้ กระบวนการเดินทางออกเริ่มต้นขึ้นแล้ว】

【ภารกิจลับสำเร็จ: ปลดปล่อยความแค้นจากชาติภพทั้งสี่สิบเจ็ด】

ภารกิจลับนั้นเหมือนกับภารกิจในเมืองที่ล่มสลายหลังวันสิ้นโลก

เย่ฉีหยานรู้สึกว่ามันเป็นภารกิจลับเมื่อเธอจัดการกับกะโหลกนั้น แต่การแจ้งเตือนว่าภารกิจเสร็จสมบูรณ์ก็ไม่ปรากฏขึ้น

【รางวัลจากภารกิจ: การ์ดโมดูลพนักงานขับรถไฟ – อาวุธประจำตัว】

【อาวุธพกพา: หลังจากเปิดใช้งานโมดูลนี้ คุณสามารถวางอาวุธได้สามชิ้นในช่องเก็บอาวุธส่วนตัวของคุณและพกพาติดตัวไปด้วยได้】

นี่มันเยี่ยมมากเลย แถมยังมาในรูปแบบการ์ดจริงด้วย ทำให้สามารถนำไปปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นได้อีก

เมื่อรถไฟออกจากภูเขาหิมะหมอกแล้ว เขาจึงไปรับรางวัล ซึ่งเป็นบัตรที่สลักช่องแทนช่องใส่อาวุธสามช่อง

ฉันเหลือบมองสภาพจิตใจที่ค่อยๆ ฟื้นคืนมาของตัวเอง และสงสัยว่ามันเป็นเพียงจินตนาการของฉันหรือเปล่า แต่ดูเหมือนว่าการฟื้นตัวจะเร็วขึ้นไปอีกหลังจากความคิดแวบเข้ามาในหัว

เขาท่องจำนั้นในใจเงียบๆ

“การระเหิด”

【พลังวิญญาณ: 95→61】

แต้มถูกใช้ไป และจำนวนไพ่ในมือของฉันเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เพิ่มขึ้นจากสามช่องเป็นสิบสองช่อง

【การ์ดโมดูลพนักงานควบคุมรถไฟขั้นสูง – อาวุธประจำตัว】

【สามารถเก็บอาวุธได้มากถึงสิบสองชิ้นในช่องเก็บอาวุธเฉพาะ】

จากสามช่องสี่เหลี่ยมกลายเป็นสิบสองช่องสี่เหลี่ยม

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่ต้องกังวลอีกต่อไปว่าต้องแบกอาวุธเพียงบางส่วนเพราะอาวุธมีจำนวนมากและหนักเกินไป

นอกจากนี้ยังช่วยเพิ่มพื้นที่ว่างสำหรับเก็บสิ่งของพิเศษบางอย่างได้อีกด้วย

ในแง่หนึ่ง นี่ก็เทียบเท่ากับการมอบพื้นที่เก็บของพิเศษ 12 แห่งให้เขา

แน่นอนว่า ช่องเก็บของสามารถวางสิ่งของชิ้นเดียวซ้อนกันได้ไม่จำกัดจำนวน ในขณะที่ช่องเก็บอาวุธสามารถเก็บได้เพียงชิ้นเดียว ดังนั้นจึงยังคงมีความแตกต่างกันมากระหว่างทั้งสองอย่าง

ผมได้ทดสอบความเร็วในการดึงอาวุธออกมาแล้ว และพบว่าสามารถดึงอาวุธออกมาได้ทันที โดยไม่ช้ากว่าตอนที่อาวุธอยู่กับตัวเลย

ดีแล้ว.

“ขอเวลาคิดดูก่อนว่าจะใส่อะไรลงไปดี”

ประการแรก มีปืน Ebony และ Eagle ประการที่สอง การ์ด Blasphemy และการ์ด Demon สองใบก็สามารถจัดอยู่ในประเภทอาวุธได้เช่นกัน ซึ่งจะใช้พื้นที่ห้าช่อง

จากนั้นก็มาถึงการขว้างหอกสายฟ้าคลั่ง

แม้ว่าอาวุธชนิดนี้จะถูกประจำการอยู่กับทหารยามเสมอ แต่เมื่อมีปืนกลหนักประจำการอยู่แล้ว หอกจึงมีประโยชน์น้อยลงเมื่อเทียบกัน

นอกจากนี้ยังมีปืนใหญ่ฮาวิตเซอร์หมุนได้หกกระบอกที่ผมเพิ่งได้มา เนื่องจากเป็นอาวุธทำลายล้างสูง เดิมทีผมวางแผนจะติดตั้งมันไว้ในห้องป้อมปืน เพราะไม่น่าจะมีใครเอาออกมาได้ แต่ตอนนี้ ด้วยโมดูลอาวุธประจำตัว ผมจึงไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นอีกต่อไป

ส่วนปืนกลหนัก Great Compassion ที่ติดตั้งอยู่บนป้อมปืนนั้น ปล่อยไว้ก่อนเถอะ ปืนนั้นเหมาะกับป้อมปืนมากอยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นต้องถอดออก

เย่ ฉีหยานเองก็อยากจะใส่ฟอสซิลบริสุทธิ์เข้าไปด้วย แต่โชคร้ายที่มันไม่สามารถจัดอยู่ในประเภทอาวุธได้

แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เขาค้นพบโดยไม่คาดคิด ซึ่งสามารถใส่เข้าไปได้

CVO Roadhog

รถจักรยานยนต์คันนั้นถือว่ามีอาวุธจริงหรือ?

อืม…ถ้าคิดดูดีๆ แล้ว มันก็ดูไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไรนะ ถ้าหากใช้สิ่งนั้นด้วยความเร็วเต็มที่เพื่อทำร้ายใครสักคน มันอาจจะทำให้คนนั้นกลายเป็นเนื้อบดได้เลย

ช่องอาวุธทั้งสิบสองช่องถูกใส่ไปแล้วแปดช่อง เหลืออีกสี่ช่อง เย่ฉีหยานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหยิบดาบวิญญาณที่ไกด์มอบให้เขาที่ตลาดซื้อขายสาธารณะออกมาจากช่องเก็บของ

อาวุธชิ้นนี้ ซึ่งต้องใช้พลังจิตสูงสุดในการโจมตี สมควรที่จะได้ผู้ซื้อที่ดี แต่ที่เลเวล 6 แล้ว ฉันจะขายมันโดยไม่ดึงดูดความสนใจมากเกินไปได้อย่างไร?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งชาวเมืองแห่งดวงดาวพันดวง

พวกเขากำหนดเงื่อนไขว่าห้ามขายไอเทมที่มีเลเวลสูงกว่า 4 แต่เย่ฉีหยานรู้สึกว่าไม่ว่ากฎจะเป็นอย่างไร ก็ย่อมมีช่องโหว่ให้ฝ่าฝืนได้เสมอ

เขาไม่เชื่อว่าเพียงเพราะมันเป็นกฎ จะไม่มีใครขายไอเทมที่สูงกว่าเลเวล 4 จริงๆ

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

เราควรถามชยาดีไหม?

“ฉันสงสัยว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เย่ฉีหยานก็ส่งข้อความไปยังอีกฝ่าย

“พี่ชายาอยู่ไหมคะ?”

สักครู่ต่อมา อีกฝ่ายก็ส่งข้อความตอบกลับมา

【“กำลังเล่นเกมป้องกันหอคอยอยู่ เป็นไงบ้าง คิดถึงฉันไหม เพราะไม่ได้เจอน้องสาวเลย?”】

“ฉัน…ฉันอยากถามคุณสักคำถาม”

เมืองแห่งดวงดาวพันดวง เมืองใต้ดินที่ซ่อนเร้น

รถไฟของชายาจอดที่นี่

นอกขบวนรถไฟของเธอ เหล่าเทวดาเก้าตนในรูปทรงต่างๆ กำลังต่อสู้กับอัยการแห่งนครแห่งดวงดาวพันดวง

ภายในโบสถ์ ขณะที่เธอดูเนื้อหาที่ปรากฏบนหน้าจอ ริมฝีปากของชายาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย

ถามมาได้เลย แต่ฉันมีเวลาไม่มาก ฉันจะตอบแค่คำถามเดียว คิดให้ดีก่อนถามนะ