เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 73 องค์กรก่อการร้าย
บทที่ 73 องค์กรก่อการร้าย
ห้องถัดไป
จ้าวหลินจ้องมองแท่งเหล็กขนาดมหึมาตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว แท่งเหล็กนั้นพังทะลุบ้านทั้งหลังและมีรูปร่างคล้ายเฟือง
เฟืองต่างๆ เชื่อมต่อกันด้วยโซ่เหล็กตรงกลาง
เฟืองต่างๆ ถูกดึงกลับด้วยโซ่เหล็กพร้อมกับเสียงดังแกร็กๆ หลายครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อเข้ามาในห้อง เย่ฉีหยานก็ขมวดคิ้วเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
จากช่องว่างที่ถูกเจาะไว้ สามารถมองเห็นชายคนหนึ่งสวมชุดกลไกกำลังควบคุมโซ่ ทำให้เฟืองเจ็ดตัวหมุนรอบตัวเขา
“ฟานฮั่ว! ยอมจำนนซะ!”
“…”
ถ้าฉันจำไม่ผิด น่าจะเป็นฟานฮั่ว…
จากมุมมองที่แตกต่างออกไป ด้านหน้าของชายคนนั้น มีชายคนหนึ่งคาบซิการ์ไว้ในปาก สวมแว่นกันแดดสีดำ ยืนอยู่บนเครื่องบินรบ
“เจ้าลูกน้องคนขี้เกียจ คิดว่าจะจับข้าได้หรือไง?”
ชายผู้ควบคุมเฟืองมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาเหวี่ยงโซ่ และเฟืองหลายตัวก็หมุนอีกครั้ง พุ่งเข้าหาฟานฮั่ว
“คุณไม่มีสิทธิ์ดูหมิ่นผู้ใหญ่!”
เฟืองต่างๆ กระเด็นไปมา แต่ถูกหยุดโดยโล่ป้องกันรูปหกเหลี่ยมก่อนที่จะพุ่งชนฟานฮั่วและกระเด็นไปในทิศทางอื่น
หนึ่งในนั้น เหมือนกับตัวที่จ้าวหลินกำลังมองอยู่ พุ่งตรงมาหาเธอ
ใบหน้าของเด็กหญิงซีดเผือดราวกับคนตาย และเธอไม่สามารถขยับตัวได้ราวกับว่าขาของเธอถูกมัดไว้
“ชิ”
ปัง–!
ห้องนั้นถูกทำลายจนหมดสิ้น
จ้าวหลินตัวสั่นเทาขณะมองเย่ฉีหยานที่ดึงเธอออกมาจากห้องด้วยความหวาดกลัว
“เจ็ด, พี่ฉีหยาน…”
“เราไปกันได้หรือยัง?”
“สามารถ…”
ขณะที่ฉันก้าวออกจากโรงแรมบ่อน้ำพุร้อน ก็มีผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่บนถนนแล้ว และเจ้าของโรงแรมก็ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่สุด
“บ้าเอ๊ย ถ้าพวกแกสู้ไม่เป็น ทำไมไม่ไปสู้ในป่าล่ะ?”
“หัวหน้าครับ คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นข้างบน?”
เย่ฉีหยานเดินเข้าไปช่วยเขาเก็บตั๋วรถไฟที่ตกอยู่บนพื้น จากนั้นก็ถือโอกาสถามคำถามเขา
“เฮ้อ ขอบคุณ… สองคนข้างบน คนที่สูบบุหรี่น่าจะเป็นสมาชิกองค์กรก่อการร้าย ส่วนคนที่อยู่ข้างหลัง เป็นผู้พิพากษาระดับสูงจากเมืองพันดาว คนที่สูบบุหรี่ขโมยของหายากมาจากคนที่อยู่ข้างหลัง เห็นได้ชัดว่าเมื่อสะสมของพวกนี้ครบจำนวนหนึ่งแล้วจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น แต่ฉันไม่รู้รายละเอียดจริงๆ… ฉันไม่เข้าใจเลยว่าองค์กรก่อการร้ายพวกนี้คิดอะไรอยู่”
“ชีวิตที่สงบสุขและราบรื่นยังไม่ดีพออีกหรือ? ทำไมต้องมีแต่การต่อสู้และการฆ่าฟัน? ผู้มีอำนาจระดับสูงทำงานหนักมากเพื่อสร้างเมืองมากมายให้เราได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเหมือนเมื่อก่อน ทำไมพวกเขาถึงต้องเปลี่ยนแปลง…”
เจ้าของโรงแรมมองฟานฮั่วด้วยความสับสนและแฝงไปด้วยความอิจฉาเล็กน้อย
“องค์กรก่อการร้าย?”
เย่ฉีหยานกระพริบตา เหลือบมองฟานฮั่วที่กำลังบินหนีไปในอากาศ จากนั้นก็หันไปมองห้องแชทขององค์กรจักรวรรดิที่อยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ
“ใช่ คุณไม่รู้เหรอ? อ๋อ เข้าใจแล้ว คุณคงเป็นพนักงานตรวจตั๋วคนใหม่สินะ ดูจากเวลาแล้ว น่าจะเป็นช่วงเวลาที่คนรุ่นคุณเกิดมาพอดี ผมกำลังสงสัยอยู่ว่าทำไมวันนี้ถึงขายดีจัง เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ผมอยู่ในโลกนี้มาสิบสองปีแล้ว”
เจ้าของโรงแรมเข้าใจและไม่ได้พยายามปกปิดอะไรจากเย่ฉีหยานเพียงเพราะเธอเป็นแขกใหม่
“ผมไม่ทราบรายละเอียดมากนัก ผมรู้เพียงว่าผู้มีอำนาจระดับสูงบางคนสร้างเมืองมากมายในโลกแพลตฟอร์มขนาดใหญ่ โดยมีเป้าหมายเพื่อให้ชีวิตที่มั่นคงแก่ทุกคนที่มายังโลกนี้ เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องออกไปในป่าเพื่อขับรถไฟและเสี่ยงอันตรายอีกต่อไป อย่างไรก็ตาม สมาชิกขององค์กรก่อการร้ายหลายคนทำให้ผู้มีอำนาจระดับสูงไม่พอใจเพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่าง พวกเขาจึงกลายเป็นองค์กรก่อการร้าย”
“คิดดูแล้ว ดูเหมือนว่าคุณจะได้เหรียญรถไฟเยอะเลยนะ แค่ให้ข้อมูลของพวกเขาน่ะ เอ๊ะ ฉันสงสัยจังว่าจะได้เจอสักคนเมื่อไหร่”
เย่ฉีหยานถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
คุณจะได้พบกับเขา/เธอ หรือคุณอาจเคยพบกับเขา/เธอมาแล้วก็ได้
“ฮ่าๆ จะเป็นไปได้ยังไง? การแข่งขันแบบนั้นระหว่างชนชั้นสูงเป็นสิ่งที่คนไร้ประโยชน์อย่างฉัน ซึ่งไม่เคยแม้แต่จะขึ้นรถไฟชั้น 4 และติดอยู่ที่นี่มาตลอด ไม่มีทางได้เห็นหรอก”
เจ้าของโรงแรมหัวเราะเสียงดัง เกาหัวล้านของตัวเอง แล้วหันหลังเดินจากไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง ร่างของเขาตอนเดินจากไปดูเหมือนจะเศร้าหมองอย่างบอกไม่ถูก
เย่ฉีหยานลูบคาง เจ้าของโรงแรมดูเหมือนจะไม่รู้อะไรมากนัก
เขาไม่ทราบลำดับการ์ดเลยแม้แต่น้อย
“จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไพ่ทั้งสำรับถูกรวบรวมไว้ได้จริงๆ?”
“พี่ฉีหยาน…”
จ้าวหลินค่อยๆ ดึงข้อมือของเขาจากด้านหลังเบาๆ
เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันเห็นว่าใบหน้าของจ้าวหลินเต็มไปด้วยความลำบากใจ
“ฉัน…ฉันควรอยู่ที่นี่ต่อไปแบบนี้ดีไหมคะเจ้านาย…?”
นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของคุณ ทำไมคุณถึงมาถามฉันล่ะ?
“…ผมขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน ถ้าไม่ใช่เพราะโชคไม่ดีของผม…”
เย่ ฉีหยานขัดจังหวะเธอ
“คุณให้เหรียญรถไฟกับฉัน ก่อนที่คุณจะตัดสินใจว่าจะอยู่ต่อหรือไป คุณต้องอยู่เคียงข้างฉัน มันเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน แม้ว่าฉันจะโชคร้ายเพราะคุณ มันก็เป็นทางเลือกของฉันเองและไม่เกี่ยวกับคุณเลย ถ้าคุณอยากอยู่ต่อ ก็ไปหากิลด์แล้วไปถามลุงเจ้าของโรงแรมอีกครั้ง เขาเชี่ยวชาญเรื่องนั้น แค่นั้นแหละ พรุ่งนี้ฉันมีธุระต้องทำ”
แม้ว่าโรงแรมจะมีรูโหว่ขนาดใหญ่ แต่ห้องพักหลายห้องยังคงไม่ได้รับผลกระทบ
เจ้านายย้ายเย่ฉีหยานไปอยู่ห้องใหม่
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกในคืนนั้น
————
วันถัดมา
ฉันตื่นนอนตอนเก้าโมงเช้า
นี่เป็นช่วงเวลาที่เขานอนหลับนานที่สุดนับตั้งแต่ลืมตาดูโลก
แม้ว่าเตียงบนรถไฟจะนอนสบาย แต่ก็มีความรู้สึกตึงเครียดอยู่เสมอ เพราะอาจมีอันตรายซุ่มซ่อนอยู่ใกล้ๆ
บัดนี้ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในนครแห่งดวงดาวพันดวง โลกที่เต็มไปด้วยอารยธรรมมนุษย์ ซึ่งถูกห้อมล้อมด้วยปัจจัยที่เรียกว่าเสถียรภาพ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลายคนเลือกที่จะอยู่ต่อ
หลังจากล้างหน้าเสร็จแล้ว
เราทานอาหารเช้าที่โรงแรมจัดไว้ให้
ทันทีที่เขาเดินออกจากห้อง เขาก็เห็นจ้าวหลินนั่งยองๆ อยู่ที่หน้าประตู มองขึ้นมาที่เขาด้วยรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด
“พี่ฉีหยาน…”
“คุณกำลังทำอะไร?”
จ้าวหลินฝืนยิ้มเพื่อให้ตัวเองดูไม่แย่จนเกินไป
ฉันนอนไม่หลับ
“งั้นเรามานับแกะกันเถอะ”
“ฉัน! ฉันจะไม่อยู่ที่นี่!”
จู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน ดวงตาของเธอดูแน่วแน่
“ฉันตัดสินใจแล้ว ถึงแม้ฉันจะอยู่ต่อ ความสามารถพิเศษของฉันก็อาจฆ่าฉันได้ทุกเมื่อ ฉันควรจะนั่งรถไฟต่อไปและหางานอะไรสักอย่างที่ช่วยให้ฉันมีชีวิตรอดต่อไปได้ ใช่ไหม?”
เย่ฉีหยานหยุดและมองไปที่จ้าวหลินด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
พูดตามตรง เขาไม่ได้คาดหวังว่าจ้าวหลินจะเลือกเดินหน้าต่อ แต่ก็ดีแล้วที่เป็นแบบนั้น ในฐานะคู่ค้าที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ของหลายอย่างที่เธอได้จากแพลตฟอร์มนำโชคก็จะตกไปอยู่ในมือเขาในที่สุด
“ทำไมคุณถึงถามฉันล่ะ? ถ้าคุณอยากทำต่อก็ทำต่อไปสิ นี่ เอาไปสิ มันจะช่วยให้คุณมีกำลังใจขึ้น”
ผลเบอร์รี่สีขาวปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างกะทันหัน และกระเด้งสองครั้งตรงหน้าอกของจ้าวหลิน
“ฉันต้องไปเอารถ คุณจะไปด้วยไหม?”
“ฉันจะไป ฉันให้ตั๋วรถไฟกับคุณแล้ว ดังนั้นแน่นอนว่าฉันจะตามคุณไปจนสุดทาง”