เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับทุกอย่างสู่ขั้นสุดยอด - บทที่ 113 สถานีที่สิบสี่ สถานีเบื้องต้น

บทที่ 113 สถานีที่สิบสี่ สถานีเบื้องต้น

บทที่ 113 สถานีที่สิบสี่: สถานีเบื้องต้น

【รถเข็นเร่งการเจริญเติบโตของปศุสัตว์แบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ ประสิทธิภาพสูง】

【ระบบเพาะพันธุ์สัตว์ทุกชนิดแบบอัตโนมัติเต็มรูปแบบ ช่วยลดระยะเวลาการเจริญเติบโต ลดปริมาณอาหารและน้ำที่ใช้ต่อวันลงครึ่งหนึ่ง ทำความสะอาดช่องเก็บสัมภาระอัตโนมัติเพื่อรักษาความสะอาด และป้องกันเสียงรบกวนได้อย่างสมบูรณ์】

【จำเป็นต้องมีอุปกรณ์จ่ายไฟ】

แขนหุ่นยนต์หลายแขนปรากฏขึ้นในรถม้า ยื่นเข้าไปทุกซอกทุกมุม ไข่นกอินทรีถูกโอบล้อมด้วยแขนหุ่นยนต์สองแขน ซึ่งเปล่งแสงอบอุ่นเพื่อจำลองสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการฟักไข่

“การซื้อแบบแปลนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าในตอนนั้นเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องอย่างแน่นอน”

หลังจากสร้างเครื่องกำเนิดไฟฟ้าและวางไว้บนรถม้าแล้ว เย่ฉีหยานก็เดินต่อไปทางด้านหลัง

เรามาถึงตู้โดยสารที่เจ็ดแล้ว

ตรงนี้มีเพียงโมเดลจำลอง ซึ่งกินพื้นที่ไปถึงสองในสามของพื้นที่ตู้โดยสาร

เนื่องจากเรายังไม่ได้เข้าสู่แผนที่สำรวจถัดไป ดังนั้นพื้นทรายจึงยังไม่เปลี่ยนแปลง

“การระเหิด”

【พลังวิญญาณ: 100 → 50】

พลังสมองของฉันเริ่มร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว และช่วงเวลาแห่งแรงบันดาลใจนั้นก็กลับมาอีกครั้ง

【ตู้โดยสารจำลองเสมือนจริง → ตู้โดยสารแบบโมดูลาร์ที่ผสานรวม – การลาดตระเวนขั้นสูง】

【เมื่อเดินทางถึงแต่ละสถานี แผนที่แสดงพิกัดของหน่วยศัตรูอันตรายภายในสถานีนั้นจะถูกสร้างขึ้นโดยอัตโนมัติ】

【ตู้โดยสารนี้สามารถนำไปประกอบเข้ากับตู้โดยสารอื่น ๆ เพื่อให้การทำงานประสานกันได้ หรือจะใช้งานเป็นตู้โดยสารแยกต่างหากก็ได้】

ตู้รถไฟถูกดัดแปลงเป็นโมดูลแล้วหรือ?

เย่ฉีหยานคิดว่าเธออ่านผิดไป

นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้

“ซิงโครไนซ์เหรอ? ไม่แปลกใจเลยที่พนักงานขับรถไฟระดับสูงเหล่านั้นถึงมีตู้โดยสารไม่เยอะ นั่นเป็นเหตุผลหรือเปล่า?”

การลดจำนวนตู้โดยสารไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป

เขาไม่ได้เลือกที่จะเก็บมันไว้ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปรับตั้งเวลาให้ตรงกับตู้โดยสารแรกของเขา ซึ่งเป็นตู้โดยสารควบคุมอุณหภูมิ

【อุณหภูมิคงที่, ความสะดวกสบาย, ระบบตรวจจับขั้นสูง, พื้นที่บรรทุกขนาดใหญ่】

หลังจากทำการซิงโครไนซ์แล้ว พื้นที่ภายในตู้โดยสารควบคุมอุณหภูมิก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่า โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงอื่นใดนอกจากแผนที่เสมือนจริงปรากฏขึ้นบนผนัง

“พื้นที่นั้นขยายใหญ่ขึ้นตามไปด้วย การประสานงานนี้ค่อนข้างดีทีเดียว”

เย่ฉีหยานรู้สึกพอใจกับการพัฒนาในครั้งนี้มาก

จากมุมมองที่หยิ่งผยองราวกับพระเจ้า ตู้โดยสารแรกดูเหมือนจะมีขนาดเท่าเดิมจากภายนอก กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ มันเป็นเหมือนโบนัสพิเศษของพื้นที่ภายในที่ถูกบีอัดให้เล็กลง

ตู้โดยสารควบคุมอุณหภูมิได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้น และพื้นที่สำหรับพักผ่อนของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมากเช่นกัน

เย่ฉีหยานรู้สึกพอใจกับสภาพแวดล้อมเป็นอย่างมาก

ฉันเหลือบมองเวลา

เหลือเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนรายการถัดไป

เปิดห้องแชท

หลังจากนอนหลับไปนาน ข้อความจำนวนมากก็เริ่มสะสมอยู่ในหน้าต่างแชทส่วนตัวในพื้นหลังแล้ว

จ้าวหลิน: 【“พี่ฉีหยานเหรอครับ ออกมาแล้วเหรอครับ ไม่ได้ติดอยู่ข้างในใช่ไหมครับ ผมขายของไปบ้างแล้วและส่งเหรียญรถไฟไปที่อีเมลของคุณแล้วครับ”】

เขาลืมเรื่องจ้าวหลินไปสนิทแล้ว

หลังจากตอบอีเมลเพื่อแจ้งให้ทุกคนทราบว่าเธอปลอดภัยแล้ว เย่ฉีหยานก็เปิดอีเมลและพบตั๋วรถไฟห้าใบวางอยู่อย่างเงียบๆ ข้างใน

“เพิ่มอีกห้าคน ไม่เลว ไม่เลวเลย ค่อนข้างกระตือรือร้น”

จ้าวหลินสมกับชื่อเสียงในฐานะคู่ค้าที่สำคัญที่สุดอย่างแท้จริง แม้ว่าภายนอกเธอจะดูไม่เต็มใจ แต่เธอก็ไม่เคยตระหนี่เรื่องการใช้จ่ายเงินเลย

ข้อความที่สองในแชทส่วนตัว

จูซิงตู: 【”ชะตาบอกว่าฉันควรจะให้การ์ดปีศาจกับคุณเป็นการตอบแทน แต่โชคร้ายที่ฉันทำการ์ดหายไปหลายใบในเมืองโซโลมอน ดังนั้นฉันจะให้สิ่งอื่นเป็นการตอบแทน ถ้าคุณเห็นข้อความนี้ โปรดตอบกลับ แล้วฉันจะส่งไปให้คุณ”】

เธอกลับไปใช้บุคลิกนักต้มตุ๋นแบบเดิมอีกแล้วหรือ? ภาษาที่เธอใช้เขียนนั้นน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน

ฉันตอบกลับด้วยเลข “1” และอีเมลก็ปรากฏขึ้นในกล่องจดหมายเข้าของฉันทันที

【เกราะลอยตัว】

【เมื่อสวมใส่แล้ว จะสามารถปล่อยปืนใหญ่ลอยน้ำขนาดเล็กเพื่อป้องกันและโจมตีได้เอง และเมื่อรวมกลุ่มกัน จะสามารถบินได้ในระยะสั้น】

เยี่ยมเลย เสื้อเกราะกันกระสุนรุ่นปัจจุบันของเขาถึงเวลาต้องล้าสมัยไปนานแล้ว

เมื่อคุณเข้าไปข้างใน ระดับของชานชาลาจะสูงขึ้น

อุปกรณ์ประกอบฉากของเขา ซึ่งแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด จะตามไม่ทันอัตราการเติบโตของเขาในที่สุด

เกราะลอยน้ำนั้นบางและเบามาก ให้ความรู้สึกเหมือนผ้าพันคอเนื้อบางเบา ยากที่จะจินตนาการได้ว่าชิ้นส่วนเล็กๆ เหล่านั้นจะสามารถรวมกันเป็นปืนใหญ่ลอยน้ำขนาดเล็กแปดกระบอกได้

แม้ว่าพลังของมันจะไม่มากเท่ากับของอีโบนี แต่ก็อยู่ในระดับเดียวกับปืนระดับ 2 ทั่วไป

แต่สิ่งที่เย่ฉีหยานสนใจอย่างแท้จริงไม่ใช่พลังทำลายล้าง แต่เป็นคุณสมบัติในการป้องกันและการใช้งานต่างหาก

ต้องตรวจสอบเรื่องนี้อีกครั้งในภายหลัง

นอกจากนั้น ข่าวอื่น ๆ ก็คือ จ้าวซีถามเขาเกี่ยวกับเรื่องการฟื้นฟูจิตใจ และหลังจากหยอกล้อกันเล็กน้อย เขาก็ได้ยาฟื้นฟูจิตใจระดับ 6 มาฟรี 3 ขวด

การได้ของฟรีเป็นเรื่องที่ดี แม้ว่าคุณจะไม่ต้องการมันก็ตาม

เมื่อเวลาผ่านไป

เวลา 12:30:00 น. ที่คุ้นเคยได้มาถึงแล้ว

จุดเปลี่ยนแห่งโชคชะตาได้เริ่มต้นขึ้นในขณะนี้

【จุดเปลี่ยนแห่งโชคชะตาได้เกิดขึ้นแล้ว โปรดเลือกจากแพลตฟอร์มต่อไปนี้】

【ชานชาลา 1: สถานีส่งต่อ (ชานชาลาซื้อขายสาธารณะ ระดับ 1-6)】

【แพลตฟอร์ม 2: การปิดล้อมป้อมปราการคาสมาฟาร์โดยกองทัพก็อบลิน (แพลตฟอร์มที่มีทหารเฝ้ารักษาการณ์ ระดับ 7)】

สถานีแนวหน้า?

ภาพใบหน้าบิดเบี้ยวของชายผู้ยิ้มแย้มแวบเข้ามาในความคิดของเย่ฉีหยานในทันที

“นี่เป็นสถานีที่สิบสี่แล้วเหรอ? งั้นเราจะเข้าสู่แพลตฟอร์มการซื้อขายสาธารณะอีกครั้งสินะ? เร็วมากเลย”

เขาถอนหายใจเบาๆ

แม้ว่าแพลตฟอร์มรูปแบบใหม่ที่เกิดขึ้นในภายหลังก็ไม่ได้แย่เช่นกัน

แต่เขาก็ไม่ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับชายผู้ยิ้มแย้มคนนั้น

ฉันเลือกชานชาลาที่หนึ่ง

【เลือกแพลตฟอร์มเสร็จสมบูรณ์】

โปรดนั่งลงและจับให้แน่น สถานีต่อไปของรถไฟคือ…

【สถานีหน้า – สถานีซื้อขายสาธารณะ】

【หลังเวลา 13:00:00 น. พนักงานควบคุมรถไฟทุกคนในขบวนเดียวกันจะเริ่มมุ่งหน้าไปยังชานชาลาสาธารณะนั้นๆ เนื่องจากความเร็วที่แตกต่างกัน เวลาที่รถไฟแต่ละขบวนจะมาถึงจึงอาจแตกต่างกันไป】

【หมายเหตุ: เนื่องจากสถานการณ์พิเศษ ท่านจะต้องเดินทางไปยังสถานีถัดไปเร็วกว่ากำหนดครึ่งชั่วโมง】

เหตุการณ์ไม่คาดฝันทำให้เขามีเวลาครึ่งชั่วโมงในการเดินทางต่อไป

ไม่เลวเลย รถไฟของเขาเร็วกว่าพนักงานขับรถไฟคนอื่นๆ ในกลุ่มเดียวกันมาก แถมยังมาถึงก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงด้วย

แม้จะไม่ใช้กระสุนเร่งความเร็ว ก็ใช้เวลาไม่นานก็จะถึงที่หมายแล้ว

【13:00:00】

มีการประกาศผ่านลำโพง และรถไฟได้ประกาศกฎระเบียบสำหรับการเดินทางครั้งนี้

ขณะที่พวกเขายังคงบ่นกันว่าใครจะมาถึงก่อน เย่ฉีหยานก็ขับรถมาแล้วครึ่งชั่วโมง

จากนั้นเสียงนกหวีดก็ดังขึ้น

สถานีที่คุ้นเคย ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย

【เดินทางมาถึงสถานีที่สิบสี่: สถานีส่วนหน้า (พื้นที่การค้าปกติ)】

【สถานที่นี้: ปลอดภัยหรือไม่?】

ไกด์ผู้ยิ้มแย้ม สวมหน้ากากรูปหน้ายิ้มและถือเคียวด้ามยาว ยืนอยู่หน้าประตูรถไฟแล้วเคาะประตูเบาๆ ด้วยมือที่สวมถุงมือสีขาว

“สวัสดีครับ พนักงานตรวจตั๋ว ยินดีต้อนรับสู่สถานีต่อไปครับ ผมขอถามได้ไหมครับว่าคุณต้องการซื้ออะไร?”

ขณะที่ประตูรถเปิดออก

ชายที่ยิ้มแย้มอยู่หน้าประตูถึงกับแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าของเย่ฉีหยาน

“ไม่ได้เจอกันนานเลย แต่รู้สึกเหมือนไม่นานเลย”