เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 258 อาวุธวิเศษเข็มบิน!

ตอนที่ 258 อาวุธวิเศษเข็มบิน!

ทว่าไม่ว่าจะไปตอแยคนที่ไม่ควรตอแยเข้าหรือไม่ แต่ตอนนี้เขาก็ได้ล่วงเกินอีกฝ่ายไปจนหมดทางเยียวยาแล้ว

หากเป็นแค่เรื่องบาดหมางก็แล้วไปเถอะ แต่ประเด็นสำคัญคือตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมยังหมดหนทางหนีอีกต่างหาก

หลังจากทรงตัวได้ ซุนโจวก็เตรียมจะหนีต่อ แต่แล้วเขาก็เห็นลำแสงสายหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาหาเขาจากที่ไกลๆ ด้วยท่าทีดุดันและคุกคาม

สีหน้าของเขาย่ำแย่ลงทันตา เขากวาดตามองผีเสื้อกระบี่เงาเขียวที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะล้มเลิกความคิดที่จะขยับตัวทำอะไรบุ่มบ่าม

เพราะซุนโจวรู้ตัวดีว่า เมื่อมีผีเสื้อกระบี่เงาเขียวตัวนี้คอยจับตาดูอยู่ บวกกับสภาพร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสของตนเอง เขาไม่มีทางหนีรอดไปได้อย่างแน่นอน

ในใจของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

ซุนโจวไม่คาดคิดเลยว่า โชคชะตาของเขาจะบัดซบได้ถึงเพียงนี้!

อุตส่าห์วางแผนมาอย่างดี แถมยังหนีมาได้ไกลขนาดนี้แล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายก็ยังไม่รอดพ้นเงื้อมมือของอีกฝ่าย

เพียงไม่นาน ลำแสงสายนั้นก็พุ่งมาถึงตรงหน้า แสงสว่างจางหายไป ปรากฏเป็นร่างของกู้หย่วน เขามองซุนโจวด้วยรอยยิ้มที่คล้ายจะไม่ใช่รอยยิ้ม

“พอเห็นท่าไม่ดี ก็โยนความซวยมาให้คนอื่น ตัดสินใจได้เด็ดขาดดีนี่…”

ระหว่างที่พูด ปราณกระบี่สีเงินที่เคลื่อนไหวประดุจมังกรก็แหวกว่ายอยู่รอบๆ ตัว แผ่ซ่านรังสีอำมหิตอันเย็นเยียบ ทำเอาซุนโจวถึงกับขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง เขารีบละล่ำละลักบอก

“สหายเต๋ากู้ช้าก่อน! ข้ายังมีเรื่องจะพูด!”

จำข้าได้งั้นรึ?

กู้หย่วนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แต่เมื่อปรายตามองผีเสื้อกระบี่เงาเขียว เขาก็ถึงบางอ้อในทันที

ใช่สิ ในเมื่อมีผีเสื้อกระบี่เงาเขียวอยู่ที่นี่ การที่อีกฝ่ายจะจำเขาได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“ว่ามาสิ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเจ้ามีอะไรจะแก้ตัว”

กู้หย่วนแค่นเสียงหัวเราะเยาะ มองซุนโจวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขบขันและเย้ยหยัน

“สหายเต๋ากู้ นี่คือทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ข้ามี ภายในนี้ไม่เพียงแต่มีหญ้าวิญญาณเร้นลับสองต้นเท่านั้น แต่ยังมีสมุนไพรวิญญาณอื่นๆ ที่ข้าเก็บเกี่ยวมาได้ในช่วงนี้ด้วย ขอร้องล่ะ สหายเต๋าโปรดละเว้นชีวิตข้าสักครั้งเถิด หากวันหน้าท่านมีเรื่องอันใดให้รับใช้ ข้าจะไม่ปฏิเสธเลยแม้แต่คำเดียว!”

ซุนโจวกัดฟันกรอด ปลดถุงเก็บของที่เอวออก แม้ในใจจะเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด แต่เขาก็ยังคงยื่นมันส่งให้กู้หย่วนอย่างเด็ดเดี่ยว

เขารู้สถานการณ์ของตัวเองดีว่า ตอนนี้เขาได้กลายเป็นเนื้อบนเขียงของกู้หย่วนไปแล้ว ความเป็นความตายของเขาล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของอีกฝ่ายเพียงแค่เสี้ยวความคิด

แถมเมื่อครู่นี้ เขาก็เพิ่งจะทำเรื่องบัดซบพรรค์นั้นลงไป หากเขาเป็นกู้หย่วน เขาก็คงจะลงมือฆ่าทิ้งอย่างไม่ลังเลเช่นกัน

หนทางเดียวที่จะทำให้เขามีโอกาสรอดชีวิตไปได้ ก็คือการยอมยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีให้กับอีกฝ่าย

กู้หย่วนรับถุงเก็บของมา ส่งสัมผัสเทวะเข้าไปตรวจสอบภายใน จากนั้นก็ตวัดสายตามองซุนโจว เขาไม่ได้ตอบรับคำขอร้องของอีกฝ่าย ทว่ากลับตั้งคำถามแทน

“เจ้าไม่ใช่คนแดนแคว้นฉินสินะ?”

“ข้าน้อยมาจากหุบเขาใบไม้แดงแห่งแคว้นปิ้ง เป็นศิษย์ของนักพรตฮั่วเฟิง ผู้เป็นถึงยอดฝีมือระดับจินตาน”

ซุนโจวตอบกลับไปตามความจริง

หุบเขาใบไม้แดงงั้นรึ? นักพรตฮั่วเฟิง?

กู้หย่วนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง

หุบเขาใบไม้แดงก็นับว่าเป็นสำนักวิถีเซียนแห่งหนึ่ง ทว่าหากเทียบกับสำนักใหญ่ที่มีรากฐานหยั่งรากลึกอย่างยอดเขาโอสถหรือนิกายกู่เสินแล้ว หุบเขาใบไม้แดงเพิ่งก่อตั้งมาได้เพียงพันกว่าปี ภายในสำนักมีเพียงบรรพชนระดับหยินเสินเพียงผู้เดียว รากฐานของพวกเขาย่อมด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรทั่วไป แน่นอนว่าสำนักแห่งนี้คือขุมกำลังอันยิ่งใหญ่ที่ไม่สามารถไปตอแยหรือล่วงเกินได้โดยเด็ดขาด

แต่สำหรับกู้หย่วนแล้ว… ก็งั้นๆ แหละ

เขาเป็นถึงศิษย์แห่งยอดเขาโอสถ แถมด้วยตบะและความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ การจะได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์สืบทอดก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริงแต่อย่างใด

ด้วยสถานะเช่นนี้ บวกกับผลงานการต่อสู้ที่เคยสังหารยอดฝีมือระดับจินตานมาแล้วถึงสองคน กู้หย่วนจะเอาหุบเขาใบไม้แดงมาใส่ใจทำไม?

แน่นอนว่า หากบรรพชนระดับหยินเสินของหุบเขาใบไม้แดงปรากฏตัวขึ้น กู้หย่วนย่อมต้องหวาดหวั่น ทว่าลำพังแค่ซุนโจวคนนี้… เขาย่อมไม่เห็นอยู่ในสายตา

ส่วนเรื่องอาจารย์ของมัน นักพรตฮั่วเฟิง หึ ยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานแล้วไง เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยฆ่าเสียหน่อย แถมฆ่าไปแล้วตั้งสองคนด้วยซ้ำ แล้วเขาจะไปกลัวยอดฝีมือระดับจินตานจากสำนักเล็กๆ ทำไม?

“ของพวกนี้ข้ารับไว้ก็แล้วกัน”

กู้หย่วนโยนถุงเก็บของเล่นในมือ กะน้ำหนักดูคร่าวๆ ก่อนจะหันกลับไปมองซุนโจว เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายดูร้อนรนและกระวนกระวายใจหนักขึ้น กู้หย่วนก็คลี่ริมฝีปากยิ้มบาง

“ส่วนเจ้า เดี๋ยวข้าจะเป็นคนส่งเจ้าไปลงนรกเอง”

“เจ้า…”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของซุนโจวก็ซีดเผือดไร้สีเลือด เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าปราณกระบี่สายหนึ่งก็ตวัดผ่าน ตัดหัวของเขาจนขาดกระเด็น

“ศิษย์พี่ ศิษย์น้อง และท่านอาจารย์ของข้า พวกเขาต้อง… ต้องมาแก้… แค้นให้ข้าแน่!”

ขณะที่ศีรษะกำลังร่วงหล่นลงพื้น สัมผัสเทวะอันขาดห้วงก็ถูกส่งออกมาจากศีรษะนั้น

ดวงตาของซุนโจวเบิกโพลง จ้องเขม็งมาที่กู้หย่วน แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและอาฆาตมาดร้ายจนถึงขีดสุด ดูน่าขนลุกขนพองเป็นอย่างยิ่ง

“แก้แค้นงั้นรึ? หึ…”

กู้หย่วนปรายตามองยันต์สีเหลืองที่ขาดวิ่นในมือของอีกฝ่าย สีหน้าของเขายังคงราบเรียบ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก

ยันต์สีเหลืองแผ่นนี้น่าจะเป็นสิ่งที่ใช้ส่งข้อความไปหาคนในสำนักของเขา ทว่าแล้วอย่างไรเล่า?

อย่างมากก็แค่มีเรื่องยุ่งยากเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย เขาจะไปกลัวอะไร?

ใช่ หุบเขาใบไม้แดงอาจจะไม่มีรากฐานที่แข็งแกร่งนัก แต่อย่างน้อยๆ พวกเขาก็มีบรรพชนระดับหยินเสินอยู่หนึ่งคน และยอดฝีมือระดับจินตานอีกหลายคน

ทว่าตามที่กู้หย่วนรู้มา บรรพชนระดับหยินเสินผู้นี้แก่หง่อมจนแทบจะลงโลงอยู่แล้ว อายุขัยก็ใกล้จะหมดเต็มที ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้อาวุโสระดับหยินเสินท่านนี้ย่อมไม่มีทางยอมเสี่ยงชีวิตมาผจญภัยในที่แบบนี้หรอก

ส่วนคนที่เหลือ ต่อให้จะเป็นยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน เขาก็ไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

กู้หย่วนสะบัดมือเบาๆ ศพของซุนโจวก็ถูกพลังกระแทกจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ปลิวหายไปตามสายลม

ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวกระพือปีกโบยบินอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะร่อนลงเกาะบนบ่าของเขา ขนาบข้างกับตะขาบสวรรค์หลังเงิน ทั้งสองตัวหมอบนิ่งไม่ไหวติง

หลังจากนั้น กู้หย่วนก็ตั้งใจจะเดินทางออกจากที่นี่ ทว่าจู่ๆ ก็มีลำแสงสีแดงเข้มสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมาจากเบื้องล่าง มันยืดตัวออกเป็นเส้นด้ายสีแดงเรียวยาว พุ่งตรงเข้าโจมตีจุดยุทธศาสตร์เบื้องล่างของกู้หย่วนอย่างรวดเร็ว

“บัดซบเอ๊ย ช่างอำมหิตนัก!”

กู้หย่วนที่เดิมทียังคงมีสีหน้าราบเรียบ สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านจากเบื้องล่างพุ่งตรงขึ้นสู่กระหม่อม

เขากัดฟันกรอด ก่อนจะยื่นนิ้วชี้ออกไป ปราณกระบี่จากกระบี่อิ๋นเจียวก็พุ่งแหวกอากาศเข้าปะทะกับเส้นด้ายสีแดงนั้นด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

เคร้ง!

เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานใส เส้นด้ายสีแดงนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระเด็นถอยกลับไป

เห็นได้ชัดว่ามันคือเข็มเหล็กสีแดงความยาวครึ่งฉื่อ บนพื้นผิวมีลวดลายเส้นเล็กๆ สลักเสลาอยู่อย่างประณีตบรรจง ส่องประกายความคมกริบเย็นเยียบ

ทว่าเข็มบินอาวุธวิเศษเล่มนี้ เมื่อถูกกระบี่ของกู้หย่วนฟันเข้าเต็มๆ กลับไม่ได้รับความเสียหายใดๆ เลยแม้แต่น้อย แถมยังมีจิตวิญญาณแฝงอยู่ มันบินวนเวียนไปมากลางอากาศอยู่หลายรอบ ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับกู้หย่วนไม่น้อย

เห็นได้ชัดว่า เข็มบินสีแดงเล่มนี้มีคุณภาพที่ไม่ด้อยไปกว่ากระบี่อิ๋นเจียวของเขาเลย

“ท่านคงจะเป็นคนของหุบเขาใบไม้แดงกระมัง?”

กู้หย่วนหรี่ตาลง ควบคุมกระบี่อิ๋นเจียวเตรียมพร้อมรับมือ

ปราณกระบี่สีเงินส่งเสียงคำรามกึกก้องอยู่ข้างกายเขา ในขณะที่สายตาของกู้หย่วนได้หยุดนิ่งอยู่ที่เงาร่างสายหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไป

เงาร่างนั้นคือชายวัยกลางคนในชุดบัณฑิตที่ถูกซักจนสีซีดจาง ทว่ากลิ่นอายความสงบเยือกเย็นและลึกล้ำที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา กลับทำให้ผู้คนไม่กล้าดูแคลน

“ถูกต้อง ข้าคือนักพรตฮั่วเฟิงและคนที่สหายเต๋ากู้น้อยเพิ่งจะสังหารไปเมื่อครู่นี้ ก็คือศิษย์ที่ไม่เอาไหนของข้าเอง”

บัณฑิตวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา สายตาที่เขามองกู้หย่วนกลับไร้ซึ่งความโกรธแค้นใดๆ ซ้ำยังดูสงบเยือกเย็นและเรียบเฉยอย่างผิดปกติ

เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย กู้หย่วนกลับขมวดคิ้ว ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

“งั้นรึ? เช่นนั้นหมายความว่า ท่านตั้งใจจะมาล้างแค้นให้ศิษย์งั้นสิ?”

“ย่อมต้องอยากล้างแค้นอยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อครู่นี้ข้าได้ลงมือสังหารไปแล้ว และในเมื่อสหายเต๋าน้อยสามารถสกัดกั้นมันไว้ได้ ก็แสดงว่าข้าไม่มีปัญญาจัดการท่านได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องลงมือให้เสียแรงเปล่าหรอก”

นักพรตฮั่วเฟิงเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา เขาไม่ได้ปิดบังความคิดในใจเลยแม้แต่น้อย

ความหมายอีกนัยหนึ่งก็คือ ตอนนี้ยังไม่ต้องลงมือหรอก รอให้หาโอกาสเหมาะๆ ได้เมื่อไร ค่อยลงมือก็ยังไม่สาย

(จบตอน)