เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 237 แผนการของกู้หย่วน ความขลาดกลัวของหม่าเฟิง!
- Home
- เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ
- ตอนที่ 237 แผนการของกู้หย่วน ความขลาดกลัวของหม่าเฟิง!
ประจวบเหมาะกับที่ในเวลานี้ตำหนักเซียนมังกรชาดกำลังเปิดอยู่พอดี หากเขาสามารถจับหนูประหลาดตัวนี้และทำให้มันเชื่องได้ จากนั้นก็นำมันเข้าไปในตำหนักเซียนมังกรชาด รับรองว่าจะต้องได้ของดีกลับมามากมายอย่างแน่นอน!
นี่คือโอกาสของเขา และเป็นวาสนาของเขาด้วย!
หม่าเฟิงย่อมไม่มีทางปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไป ดังนั้น เขาจึงส่งหวังจิ้นลูกน้องของตนออกไปสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ
……
ครึ่งชั่วยามต่อมา หม่าเฟิงและหวังจิ้นก็ลอบออกจากตลาดนัดฉงหมิงไปอย่างเงียบเชียบ
เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตา เจ้านายและลูกน้องคู่นี้ถึงขั้นปลอมตัวและปกปิดสถานะของตนเองเป็นพิเศษ
เมื่อออกจากเมืองมาได้ ทั้งสองก็มุ่งหน้าตรงไปยังหุบเขาเมฆาล่องทันที
หลายชั่วยามต่อมา ทั้งสองก็มาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง
“ที่นี่น่ะหรือหุบเขาเมฆาล่อง?”
หม่าเฟิงมองดูหุบเขาเล็กๆ ตรงหน้า ภายในแววตาฉายแววเคลือบแคลงสงสัย สัมผัสได้อย่างเลือนรางว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
หุบเขาตรงหน้ามีขนาดไม่ใหญ่นัก อีกทั้งปราณวิญญาณยังเบาบาง ดูไม่เหมือนสถานที่ที่จะมียาวิญญาณล้ำค่าใดๆ เติบโตขึ้นมาได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขากวาดสัมผัสเทวะออกไปตรวจสอบ ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ไม่ต้องพูดถึงร่องรอยของหนูประหลาดตัวนั้นเลย
“เกิดอะไรขึ้น? เจ้าหลอกข้างั้นรึ?!”
หม่าเฟิงหันไปมองหวังจิ้นลูกน้องของตน สีหน้าของเขาดูไม่เป็นมิตรนัก ทว่าส่วนใหญ่เป็นความหวาดระแวงเสียมากกว่า
ถึงขั้นมีมีดบินเล่มบางเฉียบพุ่งออกมาจากถุงเก็บของ ส่งเสียงดังหึ่งๆ ชวนให้ขนลุกซู่
กลิ่นอายอันแหลมคมและกดดันแผ่ซ่านออกมา จนรู้สึกเจ็บแปลบที่ผิวหนัง
จากนั้น หม่าเฟิงก็พบว่า หวังจิ้นลูกน้องของเขาที่ปกติมักจะทำตัวเจียมเนื้อเจียมตัวและเป็นคนเงียบขรึม ในเวลานี้กลับยืนหลังตรงยืดอก และกำลังมองมาที่เขาพร้อมกับส่งยิ้มให้
สายตานั้นช่างกำเริบเสิบสาน แฝงไปด้วยการประเมินและเยาะเย้ย
แม้รูปลักษณ์ภายนอกจะเป็นคนคนเดียวกัน ทว่าความรู้สึกที่อีกฝ่ายแผ่ซ่านออกมากลับราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ราวกับได้ลอกคราบเปลี่ยนกระดูกใหม่หมดจด
“คุณชายหม่า ข้าขอเตือนให้ท่านอย่าเพิ่งวู่วามจะดีกว่า”
หวังจิ้นหัวเราะเบาๆ
“มิเช่นนั้น ข้าไม่รับประกันนะว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป”
ในระหว่างที่พูด เขาก็ดีดนิ้วส่งปราณกระบี่สีเงินสว่างเจิดจ้าสายหนึ่งพุ่งทะยานออกไป กระแทกเข้ากับอาวุธวิเศษมีดบินที่อยู่ข้างกายหม่าเฟิง
เคร้ง! เสียงดังฟังชัด อาวุธวิเศษมีดบินกระเด็นกระดอนออกไป ส่งเสียงสั่นเครือ แสงวิญญาณหม่นหมองลงไปมาก ซ้ำร้ายบนใบมีดยังปรากฏรอยบิ่นขนาดเทียมเมล็ดข้าวสารขึ้นมาอีกหนึ่งรอย
“ไม่ถูกสิ เจ้าไม่ใช่หวังจิ้น สรุปแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่?!”
สีหน้าของหม่าเฟิงเปลี่ยนไป เขารู้ตัวแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เขารีบเก็บอาวุธวิเศษมีดบินกลับมา และถอยหลังไปหลายก้าว
ต้องรู้ก่อนว่า มีดบินเล่มนี้เป็นถึงอาวุธวิเศษระดับกลางที่มีข้อห้ามถึงยี่สิบสามชั้น คมกริบดุจตัดเหล็กไหล อานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก ทว่ากลับเกือบจะถูกอีกฝ่ายทำลายด้วยปราณกระบี่เพียงสายเดียวที่ซัดออกมาส่งๆ
ผู้ที่มีความแข็งแกร่งระดับนี้ได้ ย่อมไม่ใช่หวังจิ้นอย่างแน่นอน!
ความหวาดระแวงในใจของหม่าเฟิงพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด ในขณะเดียวกันเขาก็รีบใช้ความคิดหาทางหนีทีไล่
หวังจิ้นยิ้มบางๆ
“ศิษย์พี่หม่าไม่ต้องกลัวไป ผู้น้องกู้หย่วน ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อท่านหรอก”
ในระหว่างที่พูด รูปลักษณ์ภายนอกของเขาก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง รูปร่างสูงขึ้น ร่างกายดูมีน้ำมีนวลขึ้น ผิวพรรณก็เปลี่ยนเป็นขาวเนียนละเอียด
ไม่นานนัก เขาก็กลับคืนสู่ร่างของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ท่วงท่าสง่างามและอ่อนโยน
“กู้หย่วน?! เป็นเจ้าเองรึ!”
หม่าเฟิงเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง
เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าหวังจิ้นลูกน้องของเขาจะถูกกู้หย่วนปลอมตัวมา
และมาถึงขั้นนี้แล้ว มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจ ว่าเรื่องราวในวันนี้ล้วนเป็นแผนการที่กู้หย่วนวางเอาไว้ และเป้าหมายของอีกฝ่ายก็ชัดเจนเสียยิ่งกว่าอะไร เห็นได้ชัดว่าทำไปเพื่อเขานั่นเอง!
สีหน้าของหม่าเฟิงเปลี่ยนเป็นเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ครู่ต่อมา เขาก็หัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน
“ศิษย์น้องกู้ ลูกผู้ชายกล้าทำกล้ารับ มีเรื่องอะไร เจ้าก็พูดมาตามตรงเถิด ขอเพียงเป็นเรื่องที่ศิษย์พี่คนนี้พอจะช่วยได้ ข้าไม่มีทางปฏิเสธอย่างแน่นอน!”
หม่าเฟิงย่อมคุ้นเคยกับชื่อของกู้หย่วนเป็นอย่างดี ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาได้ยินชื่อกู้หย่วน สองคำนี้จนหูแทบจะขึ้นแผลอยู่แล้ว
สำหรับศิษย์น้องร่วมสำนักผู้นี้ เขาทั้งอิจฉา ริษยา และเคียดแค้น อิจฉาริษยาในพลังบำเพ็ญเพียรและความแข็งแกร่งของกู้หย่วน รวมถึงชื่อเสียงอันโด่งดังที่อีกฝ่ายสร้างขึ้น
ส่วนสิ่งที่เขาเคียดแค้นก็คือ การที่กู้หย่วนผู้มาทีหลังกลับโด่งดังแซงหน้าเขาไป ทำให้ศิษย์พี่อย่างเขาต้องถูกบดบังรัศมีจนหมองหม่นและดูไร้ค่าไปเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพอจะรู้มาบ้างว่า นักพรตชิงมู่ผู้เป็นบิดาของเขานั้น มีความบาดหมางกับกู้หย่วนอยู่ไม่น้อย หรือแม้กระทั่งปัญหาหลายๆ อย่างที่กู้หย่วนต้องเผชิญก่อนหน้านี้ ก็ยังมีเงาของบิดาเขาเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย
ดังนั้นในเวลานี้ เขาจึงไม่กล้าแสดงความคิดเห็นที่แท้จริงของตนเองออกมาเลย
เพราะเห็นได้ชัดว่ากู้หย่วนมาดีเสียที่ไหน!
ในเมื่ออีกฝ่ายปลอมตัวเป็นหวังจิ้นมา เช่นนั้นจุดจบของหวังจิ้นในตอนนี้ก็คงไม่ต้องเดาให้ยากแล้ว
“ดี! ศิษย์พี่หม่าช่างเป็นผู้รู้กาลเทศะอย่างแท้จริง!”
กู้หย่วนปรบมือพร้อมหัวเราะร่วน จากนั้นก็กล่าวว่า
“ไม่ปิดบังศิษย์พี่ ข้ามีเรื่องอยากจะรบกวนให้ท่านช่วยเหลือจริงๆ ข้าอยากจะขอให้ศิษย์พี่ช่วยเรียกตัวท่านลุงชิงมู่มาที่นี่หน่อย”
หม่าเฟิงขมวดคิ้ว
“ไม่ทราบว่าศิษย์น้องกู้มีธุระอะไรกับอาจารย์ของข้าหรือ?”
“ย่อมต้องเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว”
กู้หย่วนไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงแต่กล่าวว่า
“ข้ามีธุระต้องปรึกษาหารือกับท่านลุงชิงมู่ ดังนั้นจึงต้องรบกวนศิษย์พี่แล้ว”
ทว่าหม่าเฟิงกลับรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณว่าเรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ลำพังตัวเขาเองในตอนนี้ก็ตกอยู่ในที่นั่งลำบากอยู่แล้ว หากลากอาจารย์ (พ่อ) อย่างนักพรตชิงมู่เข้ามาพัวพันด้วยอีก เรื่องราวคงจะยิ่งเลวร้ายลงไปอีกแน่
“ศิษย์น้องกู้ มีอะไรก็พูดมาตามตรงเถิด”
หม่าเฟิงมองกู้หย่วน
“เจ้าตามหาอาจารย์ของข้า มีธุระอะไรกันแน่?”
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้หย่วนก็ยังคงรอยยิ้มประดับใบหน้าเช่นเดิม
“อันที่จริงก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากจะสะสางบัญชีแค้นกับท่านลุงชิงมู่สักหน่อยเท่านั้นเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของหม่าเฟิงก็หล่นวูบ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า เป้าหมายของกู้หย่วนในวันนี้ไม่ใช่เขา แต่เป็นนักพรตชิงมู่ผู้เป็นบิดาของเขาต่างหาก!
มาแบบไม่ประสงค์ดีชัดๆ!
เมื่อเห็นหม่าเฟิงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร กู้หย่วนก็ยิ้มตาหยีพลางกล่าวว่า
“ศิษย์พี่หม่า ทางที่ดีท่านอย่าได้ปฏิเสธเลยจะดีกว่า มิเช่นนั้น ท่านอาจจะต้องมานั่งเสียใจในภายหลังนะ”
สิ้นเสียง หมอกควันบางเบาก็ลอยละล่องขึ้นมาปกคลุมไปทั่วบริเวณ
ในขณะเดียวกัน แรงกดดันที่มองไม่เห็นก็แผ่ขยายออกไปครอบคลุมพื้นที่รัศมีหลายลี้ ปิดผนึกห้วงมิติเอาไว้จนมิดชิด
เดิมทีหม่าเฟิงยังพอจะมีความคิดอยากหลบหนีอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเห็นภาพฉากนี้ และสัมผัสได้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรภายในร่างกายถูกกดทับเอาไว้ถึงแปดส่วน ความคิดเหล่านั้นก็มลายหายไปจนหมดสิ้น
ฝีมือของกู้หย่วน เขารู้ดีแก่ใจ ขนาดสัตว์อสูรระดับจินตานยังถูกฟันขาดสะบั้นได้ในดาบเดียว แล้วนับประสาอะไรกับเขา?
ยิ่งไปกว่านั้น เห็นได้ชัดว่ากู้หย่วนได้วางแผนเตรียมการทุกอย่างเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งของเขา ไม่มีทางที่จะพลิกสถานการณ์ได้อย่างแน่นอน
“ศิษย์พี่หม่าวางใจเถิด แม้ข้าจะมีความคับแค้นใจต่อท่านลุงชิงมู่อยู่บ้าง แต่ข้าก็ไม่ถึงขั้นลงมือเข่นฆ่าศิษย์ร่วมสำนักหรอก อย่างมากข้าก็แค่ทำให้เขาต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไปเท่านั้น”
กู้หย่วนกล่าวปลอบโยน
“ขอเพียงท่านลุงชิงมู่แสดงความจริงใจออกมามากพอ ข้าย่อมไม่ถือสาหาความเรื่องในอดีตอย่างแน่นอน”
จากนั้น กู้หย่วนก็พูดจาโน้มน้าวจิตใจหม่าเฟิงอีกชุดใหญ่
ที่ผ่านมา หม่าเฟิงมักจะอาศัยสถานะของตน รวมถึงบารมีของนักพรตชิงมู่ผู้เป็นบิดา เที่ยวก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ว และนักพรตชิงมู่ก็มักจะเป็นคนคอยตามเช็ดตามล้างให้เสมอ
สำหรับเรื่องทำนองนี้ เขาคุ้นเคยกับมันจนชินชาไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น แม้กู้หย่วนจะมีผลงานอันน่าทึ่งในการสังหารสัตว์อสูรระดับจินตานอย่างเฮยเซียวจื่อ ทว่าช่องว่างระหว่างระดับจินตานด้วยกันเองนั้น ก็กว้างใหญ่ไพศาลนัก
บุคคลระดับนักพรตชิงมู่ที่สามารถควบแน่นจินตานระดับสูงได้ ย่อมไม่ใช่พวกปลายแถวอย่างเฮยเซียวจื่อที่จะนำมาเทียบเคียงได้
ดังนั้น เขาจึงมีความมั่นใจในตัวผู้เป็นบิดา!
และจุดที่สำคัญที่สุดก็คือ ในตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
นอกเหนือจากการตกลงตามคำขอของกู้หย่วน เขาก็ไม่มีหนทางอื่นอีกเลย
ใช่แล้ว หม่าเฟิงยอมจำนนแล้ว และเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนน เพราะเขากลัวตายนั่นเอง