เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 225 ลานประลองเป็นตาย!
เมื่อเอ่ยคำพูดนี้ออกมา ดวงตาของลู่คุนก็จ้องเขม็งไปที่กู้หย่วน ภายในแววตาเผยให้เห็นถึงรังสีอำมหิตอย่างชัดเจน
กู้หย่วนยังไม่ได้พูดอะไร ทว่าคนอื่นๆ กลับส่งเสียงฮือฮากันอื้ออึง นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าลู่คุนจะเสนอการประลองเดิมพันเช่นนี้
ลานประลองเป็นตายเป็นสถานที่พิเศษแห่งหนึ่งภายในตลาดการค้า ซึ่งมักจะถูกใช้เพื่อยุติความขัดแย้งระหว่างผู้บำเพ็ญเพียร
ที่ใดมีผู้คน ที่นั่นย่อมมียุทธภพ และเมื่อมียุทธภพ ย่อมต้องมีความขัดแย้ง บาดหมาง และศัตรูคู่อาฆาต
อย่างน้อยที่สุด การกระทบกระทั่งหรือรอยร้าวเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรด้วยกัน ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
แม้ตลาดนัดฉงหมิงจะมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด ทว่าก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้มีผู้ที่เลือกจะยอมเสี่ยงอันตราย ดังนั้นจึงได้มีการตั้งลานประลองเป็นตายแห่งนี้ขึ้นมา
หากมีผู้ใดเกิดความขัดแย้งบาดหมางกัน แต่ไม่อาจลงมือสู้กันได้เนื่องจากติดขัดกฎเกณฑ์ของตลาดนัดฉงหมิง ก็สามารถเลือกไปยุติปัญหาที่ลานประลองเป็นตายแห่งนี้ได้
บนลานประลองเป็นตาย ไม่ว่าผลแพ้ชนะจะเป็นเช่นไร หรือใครจะเป็นใครจะตาย ผู้ใดก็ไม่อาจเอาความได้ทั้งสิ้น
สายตาของจี้ชางไห่กวาดมองสลับไปมาระหว่างกู้หย่วนและลู่คุนอยู่หลายรอบ ก่อนจะละสายตาไป
ส่วนเสิ่นอวี้หมิงนั้น มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งบางอย่าง ประหนึ่งกำลังรอดูงิ้วฉากเด็ด
กู้หย่วนเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าเจ้าลู่คุนนี่จู่ๆ จะมีกระดูกสันหลังแข็งปั๋งขึ้นมา ถึงกับกล้าท้าเขาประลองเวทวิชาบนลานประลองเป็นตาย
ทว่าสำหรับเรื่องนี้ กู้หย่วนกลับไม่คิดว่ามันจะมีความยุติธรรมใดๆ เลย
ในฐานะที่เป็นถึงหลานชายของผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยางเสิน ลู่คุนย่อมมีทรัพย์สมบัติมากมายก่ายกอง บนตัวของเขาจะต้องมีไพ่ตายและท่าไม้ตายต่างๆ ซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เขาจะปิดผนึกพลังบำเพ็ญเพียรของตัวเอง แต่อาวุธวิเศษและหนอนกู่บนตัวของเขาล่ะ มีชิ้นไหนบ้างที่เป็นของธรรมดา? แค่ระดับการบำเพ็ญเพียรเท่ากัน มันจะไปนับว่ายุติธรรมได้อย่างไร?
ที่ลู่คุนกล้าท้าทายเช่นนี้ ย่อมต้องเป็นเพราะเขามั่นใจว่าตัวเองมีอาวุธวิเศษชั้นยอด มีหนอนกู่ที่ร้ายกาจ ประกอบกับประสบการณ์การต่อสู้ที่โชกโชน จึงคิดว่าจะสามารถจัดการกับกู้หย่วนได้อย่างง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ
“ตกลง”
หลังจากครุ่นคิดอย่างจริงจัง กู้หย่วนก็พยักหน้ารับคำ
อย่างไรเสียลู่คุนก็เป็นตัวปัญหาใหญ่ ในเมื่อฉีกหน้ากันถึงขนาดนี้แล้ว แทนที่จะปล่อยให้เจ้าหมอนี่ทำตัวเป็นงูพิษ คอยลอบกัดและวางแผนชั่วร้ายอยู่ลับๆ มิสู้มาสะสางความแค้นให้จบสิ้นกันไปเลยซึ่งๆ หน้าจะดีกว่า
ยังไงเสีย การประลองเวทวิชาบนลานประลองเป็นตายก็ไม่มีใครสามารถสอดมือเข้ามาแทรกแซงได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคนล้วนๆ
ลู่คุนแข็งแกร่งน่ะใช่ แต่เขาเองก็ไม่ได้กินมังสวิรัติเหมือนกันนะเว้ย!
“ศิษย์น้อง ไม่ได้นะ!”
เฝิงเส้าเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากห้าม
“ศิษย์พี่เฝิง มีอะไรหรือ?”
กู้หย่วนถามด้วยความสงสัย
เฝิงเส้าเจี๋ยปรายตามองลู่คุน ก่อนจะตัดสินใจส่งเสียงทางจิตใจไปเกลี้ยกล่อมกู้หย่วน
“ศิษย์น้อง ลู่คุนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย การที่เขาเสนอตัวท้าเจ้าขึ้นลานประลองเป็นตาย ย่อมต้องมีแผนการอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ และอาจจะมีเล่ห์เหลี่ยมตุกติก เจ้าอย่าได้หลงกลเขาเชียวนะ!”
เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า กู้หย่วนมีผลงานอันน่าทึ่งในการใช้พลังระดับเทียนเหรินสังหารระดับจินตานมาแล้วก็จริง ทว่าเบื้องลึกเบื้องหลังของเรื่องนี้มีน้ำปนอยู่มากน้อยแค่ไหน ก็ไม่มีใครรู้ได้
ทว่าการที่ลู่คุนสามารถก้าวขึ้นมาเป็นศิษย์สืบทอดสายตรงของนิกายกู่เสินได้ เขาย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีท่านปู่ที่เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ระดับหยางเสิน ใครจะรู้ว่าบนตัวเขามีของวิเศษร้ายกาจอะไรซ่อนอยู่บ้าง
ท้ายที่สุดแล้ว แม้กู้หย่วนจะมีชื่อเสียงโด่งดัง ทว่ารากฐานของเขาก็ยังถือว่าตื้นเขินนัก หากให้เขาประลองเวทวิชากับลู่คุนจริงๆ เฝิงเส้าเจี๋ยก็ยังเอนเอียงไปทางลู่คุนมากกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น กู้หย่วนยังเป็นศิษย์น้องร่วมสำนักของเขา และในเวลานี้ ซือหม่าเหยียนผู้เป็นอาจารย์ของเขาก็กำลังให้ความสำคัญกับกู้หย่วนเป็นอย่างมาก ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่อาจทนดูเขากู้หย่วนไปตายตาหน้าตาตาได้
“ศิษย์พี่เฝิงวางใจเถิด ความหมายของท่านข้าเข้าใจดี ทว่าข้าเองก็มีความคิดของข้าอยู่เหมือนกัน”
กู้หย่วนส่งเสียงทางจิตใจกลับไปปลอบโยน โดยไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความ
ลู่คุนไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ ข้อนี้กู้หย่วนย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ
ทว่าในช่วงที่ผ่านมา ระดับการบำเพ็ญเพียรของกู้หย่วนก็มีความสมบูรณ์พร้อมมากยิ่งขึ้น และมีวี่แววว่าจะทะลวงขีดจำกัดได้ในไม่ช้า อีกทั้งวิถีกระบี่ของเขาก็ก้าวหน้าขึ้นมากเช่นกัน ที่สำคัญที่สุดก็คือ เขายังมีไพ่ตายซ่อนอยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกหวาดกลัวลู่คุนเลยแม้แต่น้อย
“เฮ้อ… ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ศิษย์น้องก็ระวังตัวด้วยแล้วกัน”
เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนไม่ยอมฟังคำเตือน เฝิงเส้าเจี๋ยก็ทำอะไรไม่ได้
อย่างไรเสีย ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนก็ไม่ได้สนิทสนมกันถึงขั้นนั้น คำพูดบางอย่างเขาก็ไม่อาจพูดออกมาได้ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้พูดไป กู้หย่วนก็อาจจะไม่ฟังอยู่ดี
“ข้าตกลงได้ แต่ในเมื่อเจ้าเป็นคนเสนอให้ประลองเวทวิชากัน เช่นนั้นมิสู้พวกเรามาเพิ่มของเดิมพันเข้าไปด้วยเป็นอย่างไร?”
กู้หย่วนหันไปมองลู่คุน พร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ของเดิมพัน? เจ้าหมายถึงผีเสื้อกระบี่เงาเขียวของเจ้างั้นรึ?”
ลู่คุนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา
“หากเจ้าใช้ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวเป็นของเดิมพันล่ะก็ ข้าย่อมตกลงอยู่แล้ว”
“ข้าสามารถใช้ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวเป็นของเดิมพันได้ แล้วเจ้าล่ะ?”
กู้หย่วนหัวเราะเบาๆ
“มูลค่าของผีเสื้อกระบี่เงาเขียวนั้นมีค่าควรเมืองเพียงใด ต่อให้ข้าไม่บอก เจ้าเองก็น่าจะรู้ดี”
“ดังนั้น เจ้าจะเอาอะไรมาเป็นของเดิมพันกับข้าล่ะ? ของชิ้นนั้นคงจะด้อยไปกว่าผีเสื้อกระบี่เงาเขียวไม่ได้หรอกนะ?”
ในระหว่างที่พูด เพียงแค่เขาขยับความคิด ผีเสื้อวิญญาณสีเขียวตัวหนึ่งก็โบยบินออกมาจากถุงสัตว์วิญญาณ บินวนเวียนร่ายรำอยู่ข้างกายเขา
ปีกของผีเสื้อขยับพริ้วไหวอย่างเป็นอิสระ ทิ้งร่องรอยของแสงเงาเอาไว้กลางอากาศ ดูงดงามตระการตา และให้ความรู้สึกที่ลี้ลับชวนลุ่มหลง
ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ผีเสื้อกระบี่เงาเขียว รู้สึกเพียงว่าผีเสื้อวิญญาณตัวเล็กจ้อยนี้ ดูน่ารักและมีชีวิตชีวา ทว่าในขณะเดียวกันก็แฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งความอันตรายอย่างเลือนราง
สีหน้าของหลายคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ผีเสื้อวิญญาณตัวเล็กๆ ที่ดูเหมือนจะไม่มีพิษมีภัยตัวนี้ กลับทำให้พวกเขาสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างใหญ่หลวง
ดังนั้น นี่หมายความว่าต่อให้กู้หย่วนไม่ต้องลงมือ เพียงแค่อาศัยผีเสื้อกระบี่เงาเขียวตัวนี้ ก็สามารถกวาดล้างศัตรูไปได้กว่าครึ่งแล้วอย่างนั้นหรือ?
ดวงตาของลู่คุนจ้องเขม็งไปที่ผีเสื้อกระบี่เงาเขียว ภายในแววตาฉายแววความโลภอันเร่าร้อนออกมา แทบจะอดใจไม่ไหวอยากจะคว้ามันมาครอบครองเสียเดี๋ยวนี้
ไม่ผิดแน่ ผีเสื้อกระบี่เงาเขียว!
เขากล้าฟันธงเลยว่า ผีเสื้อวิญญาณสีเขียวตัวนี้จะต้องเป็นผีเสื้อกระบี่เงาเขียวอย่างแน่นอน!
“ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล”
ลู่คุนไม่ได้ลังเลอยู่นานนัก เขาพยักหน้า ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด แล้วกล่าวว่า
“เช่นนั้นข้าจะใช้ของชิ้นนี้เป็นของเดิมพันกับเจ้า”
กล่าวจบ เขาก็หยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมา เมื่อเปิดออก ก็เผยให้เห็นยาวิญญาณรูปร่างแปลกประหลาดต้นหนึ่งอยู่ภายใน
หากจะพูดให้ถูก มันคือดอกบัวที่พิเศษเป็นอย่างยิ่ง แม้ดอกบัวต้นนี้จะมีเพียงต้นเดียว ทว่ากลับออกดอกตูมถึงสองดอก ดอกหนึ่งสีม่วง ดอกหนึ่งสีคราม สีสันบริสุทธิ์งดงาม กู้หย่วนสามารถสัมผัสได้ว่า ภายในนั้นอัดแน่นไปด้วยปราณวิญญาณที่เข้มข้นและบริสุทธิ์ยิ่ง
ดอกตูมสีม่วงงดงามดุจปราณม่วงแห่งรุ่งอรุณ เปี่ยมด้วยพลังหยางบริสุทธิ์และอ่อนโยน ส่วนดอกตูมสีครามนั้นกลับเยือกเย็นและบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ที่ติ
“นี่มัน… บัวแฝดม่วงคราม อย่างนั้นหรือ?!”
มีคนอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา
“อะไรนะ มีของวิเศษเช่นนี้อยู่ด้วยรึ!”
“ขอข้าดูหน่อย…”
“ไม่ผิดแน่ หนึ่งต้นออกสองดอก แบ่งเป็นสีม่วงและสีคราม นี่คือบัวแฝดม่วงครามจริงๆ ด้วย!”
เมื่อได้ยินคำว่า “บัวแฝดม่วงคราม” หลายคนก็ตกตะลึง และพากันก้าวไปข้างหน้าเพื่อขอดูให้แน่ชัด สายตาที่เร่าร้อนและแฝงไปด้วยความโลภต่างจับจ้องไปที่ยาวิญญาณอันแปลกประหลาดต้นนี้อย่างไม่วางตา
หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ของชิ้นนี้ยังอยู่ในมือของลู่คุนล่ะก็ บางทีอาจจะมีคนลงมือแย่งชิงมันไปแล้วก็เป็นได้
คำกล่าวนี้ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย
สรรพคุณของบัวแฝดม่วงครามนั้น เรียบง่าย ทรงพลัง และตรงไปตรงมา มันมีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นก็คือการเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเพียร
แม้จะมียาวิญญาณและโอสถวิญญาณมากมายที่สามารถทำเช่นนี้ได้ ทว่ายาวิญญาณและโอสถวิญญาณเหล่านั้นมักจะมีสิ่งเจือปน มีอาการดื้อยา หรือมีผลข้างเคียงตามมาเสมอ
ทว่าปัญหาเหล่านี้กลับไม่มีอยู่ในบัวแฝดม่วงครามเลยแม้แต่น้อย
ไม่จำเป็นต้องนำไปหลอมเป็นโอสถ เพียงแค่กลืนกินลงไปสดๆ ก็สามารถเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเพียรได้แล้ว ยาวิญญาณเช่นนี้ ใครบ้างล่ะที่จะไม่ต้องการ?