เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 217 วิชานอกรีตหุ่นเชิด!
มีทั้งศิษย์ร่วมสำนักยอดเขาโอสถของกู้หย่วน และบุคคลลึกลับไม่ทราบฝ่ายจำนวนหนึ่งที่ต้องการมาเยือนถึงหน้าประตูบ้าน
ทว่ากู้หย่วนได้เปิดใช้งานค่ายกลข้อห้ามของที่พักทั้งหมดแล้ว
แม้ค่ายกลของที่พักจะไม่ได้มีพลังป้องกันมากนัก เน้นไปที่การแจ้งเตือนและอำพรางมากกว่าการป้องกัน ขอเพียงเป็นผู้บำเพ็ญเพียรสักคน ยอมเสียเวลาสักหน่อยก็สามารถทำลายมันได้ ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าทำเช่นนั้น
นั่นก็เพราะที่นี่คือตลาดนัดฉงหมิง และหากทำเช่นนั้น ก็เท่ากับเป็นการล่วงเกินกู้หย่วนโดยตรง
เมื่อเห็นว่าลานเรือนของกู้หย่วนเปิดใช้งานข้อห้าม คนนอกย่อมรู้ดีว่ากู้หย่วนกำลังปิดด่านเก็บตัว พวกเขาจึงรู้มารยาท ไม่รบกวนเขาอีก ทำเพียงส่งคนมาเฝ้าจับตาดู รอให้กู้หย่วนออกจากด่านแล้วค่อยว่ากันอีกที
……
กู้หย่วนตื่นขึ้นจากการปิดด่าน
เขาลืมตาขึ้น ในมือมีแสงวารีไหลเวียน ส่องประกายแวววาว วัตถุเก้าชิ้นที่เรียวเล็กราวกับตะเกียบลอยล่องและแปรเปลี่ยนอยู่ภายในนั้น
ระหว่างวัตถุทั้งเก้าชิ้น ชัดเจนว่ามีความเชื่อมโยงอันพิสดารบางอย่างต่อกัน ดูลึกลับซับซ้อนและพลิกแพลงได้หลากหลายรูปแบบ
นี่ก็คือค่ายกลกักมังกรนั่นเอง
หลังจากปิดด่านมาสิบกว่าวัน กู้หย่วนก็ได้หลอมรวมมันจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว
แม้กระทั่งความเปลี่ยนแปลงอันหลากหลายของค่ายกลชุดนี้ เขาก็ทำความเข้าใจจนขึ้นใจ และสามารถควบคุมมันได้อย่างเบ็ดเสร็จแล้ว
ค่ายกลชุดนี้มีความหมายต่อกู้หย่วนอย่างยิ่งยวด
เมื่อมีชุดอาวุธเวทค่ายกลนี้ ความแข็งแกร่งของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล!
ยิ่งตบะของเขาสูงส่งขึ้นเท่าใด ก็จะยิ่งสามารถดึงอานุภาพของชุดอาวุธเวทค่ายกลนี้ออกมาได้มากขึ้นเท่านั้น
กู้หย่วนพลิกฝ่ามือ แสงวิญญาณธาตุน้ำไหลเวียน ชุดอาวุธเวทค่ายกลก็หายวับไป
“หืม?”
จากนั้น เขาก็ปลดข้อห้ามของห้องฝึกวิชาออก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นยันต์แสงสื่อสารสิบกว่าแผ่นพุ่งทะยานเข้ามา
“ข้อความเยอะขนาดนี้เชียว แถมส่วนใหญ่ยังเป็นคำเชิญไปร่วมงานเลี้ยงอีก... ดูท่าข้าจะดังใหญ่แล้วสิเนี่ย”
กู้หย่วนเปิดดูทีละแผ่น สีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล
ยันต์แสงสื่อสารเหล่านี้มาจากขั้วอำนาจและบุคคลต่างๆ ทั้งเล็กและใหญ่
ทว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร หรือไม่ก็สำนักเล็กๆ ธรรมดาทั่วไป
สำหรับพวกนี้ กู้หย่วนไม่ค่อยสนใจเท่าใดนัก
นอกจากนี้ ยังมียันต์แสงสื่อสารจากเฝิงเส้าเจี๋ย ศิษย์ร่วมสำนักของเขา ซึ่งก็คือศิษย์ของซือหม่าเหยียนที่เขาเคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งเมื่อคราวก่อน
เนื้อหาบอกให้เขาแวะไปที่หออวี้ติ่งสักหน่อยเมื่อออกจากด่านแล้ว
เห็นได้ชัดว่า วีรกรรมของกู้หย่วนก่อนหน้านี้ ได้ล่วงรู้ไปถึงหูของบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้อง ไปจนถึงผู้อาวุโสในสำนักแล้ว
เรื่องนี้ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร กู้หย่วนรู้ดีว่าอย่างไรเสีย ก็คงต้องไปอธิบายเรื่องนี้ให้ซือหม่าเหยียนและคนอื่นๆ ฟังอยู่ดี
ทว่า ในบรรดาข้อความทั้งหมด กลับมีข้อความหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของกู้หย่วน
เนื้อหาในข้อความนั้นทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย
กู้หย่วนลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ผลักประตูบานใหญ่ออก ก็พบกับผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มผู้หนึ่งยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มผู้นี้หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสูงโปร่ง เอวคอดไหล่กว้าง สวมชุดเกราะที่ส่องประกายแสงวิญญาณ บนนั้นเต็มไปด้วยลวดลายอันลึกลับซับซ้อน เมื่อประกอบเข้าด้วยกัน กลับดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณ
ที่เอวของเขายังห้อยกระบี่วิเศษที่ส่องประกายแสงวิญญาณวาววับเอาไว้เล่มหนึ่ง
บุคลิกโดยรวมดูราวกับขุนพลสวรรค์ก็ไม่ปาน
ดูเหมือนเขาจะยืนเฝ้าอยู่ที่นี่มาพักใหญ่แล้ว เมื่อกู้หย่วนเปิดประตู เขาถึงค่อยๆ ขยับตัว และลืมตาขึ้น
“ผู้น้อยคารวะคุณชายกู้ขอรับ”
ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มทำความเคารพอย่างไม่ช้าไม่เร็ว
“เจ้าเป็นใคร มีธุระอะไรกับข้างั้นรึ?”
แววตาของกู้หย่วนฉายความประหลาดใจ ทว่าภายนอกกลับยังคงสงบนิ่ง
ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มตรงหน้า แม้ผิวพรรณจะดูเปล่งปลั่ง มีชีวิตชีวาราวกับคนเป็นๆ ทว่ากู้หย่วนกลับไม่สัมผัสถึงลมหายใจและจังหวะการเต้นของหัวใจจากคนผู้นี้เลยแม้แต่น้อย
คนตรงหน้า เป็นเพียงหุ่นเชิดตัวหนึ่งอย่างชัดเจน!
หนำซ้ำเมื่อดูจากชุดเกราะบนร่าง รวมถึงกระบี่ยาวที่เอว ซึ่งเชื่อมโยงเป็นหนึ่งเดียวกับกลิ่นอายของเขาแล้ว กลับทำให้กู้หย่วนรู้สึกถึงอันตรายเจือปนอยู่จางๆ
เรื่องนี้ทำให้กู้หย่วนอดไม่ได้ที่จะคิดลึกไปอีกขั้น
วิชาหุ่นเชิดนับเป็นหนึ่งในวิชานอกรีตของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร มีความคล้ายคลึงกับวิชาหลอมอาวุธอยู่หลายส่วน
ทว่า หุ่นเชิดตรงหน้านี้กลับมีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินระดับสูง หนำซ้ำยังมีสติปัญญาล้ำเลิศ เมื่อประเมินดูแล้ว มูลค่าของหุ่นเชิดตัวนี้ คงล้ำค่ายิ่งกว่าอาวุธเวทระดับสูงเสียอีก!
หากไม่ใช่ยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตาน ย่อมไม่มีทางหลอมสร้างของพรรค์นี้ออกมาได้แน่
สามารถคาดเดาได้เลยว่า สถานะของผู้ที่อยู่เบื้องหลังหุ่นเชิดตัวนี้ ย่อมต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
“ผู้น้อยรับคำสั่งจากคุณชายของข้า ให้นำเทียบเชิญมาเชิญคุณชายกู้ไปร่วมงานเลี้ยงขอรับ”
หุ่นเชิดหนุ่มกล่าวด้วยความเคารพอย่างตรงไปตรงมา
พูดจบ ก็ไม่รู้ว่าหยิบเทียบเชิญหยกมาจากที่ใด ส่งให้กู้หย่วน บนนั้นประดับด้วยลวดลายฉลุ สลักเสลาจากหยกวิญญาณอย่างประณีตบรรจง ดูหรูหราวิจิตรตระการตา
กู้หย่วนไม่ได้รีบร้อนรับเทียบเชิญมา ทว่าเอ่ยถามว่า
“คุณชายของเจ้าคือผู้ใด?”
หุ่นเชิดหนุ่มตอบกลับอย่างไม่ลังเลว่า
“คุณชายของข้าคือเสิ่นอวี้หมิงขอรับ”
“โอ้? เสิ่นอวี้หมิงรึ?”
เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นหูนี้ กู้หย่วนก็เลิกคิ้วขึ้น รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
เสิ่นอวี้หมิงผู้นี้ ชัดเจนว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่พเนจรแห่งถ้ำมังกรพิษส่วนลึกของเทือกเขาอวิ๋นเมิ่ง ศิษย์ของท่านผู้อาวุโสมังกรพิษนี่นา!
หนำซ้ำ คนผู้นี้ยังมีชื่อเสียงทัดเทียมกับหลี่ฉางเซิง รวมถึงจี้ชางไห่ บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีมารของนิกายหยวนหมิง หวังจู๋ศิษย์ของเซียนกระดูกวานรขาว และซูชิวเยว่แห่งอารามไท่ซวี ล้วนเป็นยอดอัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่โดดเด่นที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรของแดนใต้!
เมื่อกู้หย่วนใช้สัมผัสเทวะตรวจสอบ ข้อความสายหนึ่งก็ไหลเวียนเข้ามาในใจ
เนื้อหาในข้อความเริ่มต้นด้วยการทักทายอย่างสุภาพ จากนั้นก็ระบุเวลา สถานที่จัดงานเลี้ยง รวมถึงรายชื่อบุคคลอื่นๆ ที่ได้รับเชิญ
เมื่อดูจากเจตนาในข้อความนี้ ชัดเจนว่าไม่ได้เชิญเขาเพียงคนเดียว แต่เป็นการเชิญผู้คนจำนวนมากพร้อมๆ กัน และล้วนแต่เป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์จากหลากหลายสำนักทั้งสิ้น
ในจำนวนนั้น มีทั้งศิษย์นิกายกู่เสิน ศิษย์ยอดเขาโอสถ ศิษย์สำนักกระบี่ดารา รวมถึงศิษย์และลูกหลานจากขั้วอำนาจการบำเพ็ญเพียรอื่นๆ ทั้งเล็กและใหญ่
เรื่องนี้ทำให้กู้หย่วนรู้สึกอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา
เขาไม่เคยรู้จักเสิ่นอวี้หมิงผู้นี้มาก่อน ไม่เคยแม้แต่จะพบหน้ากันด้วยซ้ำ เหตุใดอีกฝ่ายจึงต้องจงใจส่งคนมาเชิญเขาไปร่วมงานเลี้ยงด้วย
เมื่อครุ่นคิดดู กู้หย่วนก็ค่อยๆ กระจ่างแจ้งแก่ใจ
เรื่องนี้น่าจะเป็นผลพวงจากการที่เขาสังหารเฮยเซียวจื่อต่อหน้าผู้คนมากมายที่นอกตลาดการค้าฉงหมิงเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้หลายคนจับตามอง ส่งผลให้ชื่อเสียงของเขาโด่งดังขึ้นมา จึงเป็นที่มาของงานเลี้ยงในครั้งนี้นั่นเอง
กล่าวคือ วีรกรรมของเขาเมื่อหลายวันก่อน ได้ดึงดูดความสนใจของผู้คน และไปเข้าตาเสิ่นอวี้หมิงผู้นั้นเข้า อีกฝ่ายจึงได้ส่งหุ่นเชิดนำเทียบเชิญมาให้เขาโดยเฉพาะ
“ตกลง ฝากบอกคุณชายของเจ้าด้วยว่า ถึงเวลาข้าจะไปร่วมงานแน่นอน”
กู้หย่วนพยักหน้ารับคำอย่างไม่ลังเลมากนัก
อย่างไรเสียก็เป็นแค่งานเลี้ยงงานหนึ่ง ไปร่วมงานสักหน่อยก็คงไม่เสียหายอะไร ในเมื่อจัดขึ้นภายในตลาดนัดฉงหมิง อย่างมากก็แค่เสียเวลาเดินไปร่วมงานเปล่าๆ เท่านั้น
“คุณชายกู้วางใจได้ ผู้น้อยจะนำความไปแจ้งให้ทราบอย่างแน่นอน ขอตัวลาขอรับ”
หุ่นเชิดหนุ่มประสานมือคารวะด้วยความเคารพ จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
“เสิ่นอวี้หมิง… น่าสนใจดีนี่”
มองดูแผ่นหลังของหุ่นเชิดหนุ่มที่เดินจากไป กู้หย่วนก็ยิ้มบางๆ
เล่าลือกันว่าเสิ่นอวี้หมิงผู้นั้นเป็นศิษย์ของท่านผู้อาวุโสมังกรพิษแห่งถ้ำมังกรพิษ ตัวเขาเองก็มีสายเลือดมังกรแท้จริงไหลเวียนอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จประการใด
ทว่า การที่มีชื่อเสียงเทียบชั้นกับยอดอัจฉริยะอย่างหลี่ฉางเซิง จี้ชางไห่ หวังจู๋ และคนอื่นๆ ได้ คนผู้นี้ย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
กู้หย่วนเลิกคิดฟุ้งซ่าน ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังหออวี้ติ่ง
ปัญหาที่มาจากลู่คุนได้รับการแก้ไขชั่วคราวแล้ว ส่วนครั้งหน้าจะมาไม้ไหนคงยากจะคาดเดา แต่อย่างน้อยในช่วงเวลาสั้นๆ ลู่คุนที่สูญเสียไปไม่น้อย ก็คงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ
ทว่านักพรตชิงมู่แห่งหออวี้ติ่งนี่สิ ตาเฒ่านี่ยังไม่ถูกกำจัดทิ้ง คงต้องหาทางจัดการตาเฒ่านี่ซะ มิเช่นนั้นการที่มีจิ้งจอกเฒ่าคอยจ้องมองอยู่ในเงามืดตลอดเวลา ความรู้สึกนี้มันไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย