เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 215 สังหารระดับจินตาน!
ยิ่งไปกว่านั้น หากปล่อยให้เฮยเซียวจื่อหนีรอดไปได้ ย่อมทำให้ลู่คุนระแวดระวังตัวมากยิ่งขึ้น หากคิดจะลงมือกับกู้หย่วนอีกครั้งในคราวหน้า คงต้องส่งตัวละครที่รับมือยากกว่านี้มาแน่!
อีกอย่าง อุตส่าห์ทำให้เฮยเซียวจื่อบาดเจ็บสาหัสได้แล้ว กู้หย่วนจะยอมปล่อยให้มันหนีไปได้อย่างไร?
กู้หย่วนสะบัดแขนเสื้อ เก็บเจ้าตัวเล็กทั้งสามกลับไป เหลือเพียงเสี่ยวชิงเอาไว้ จากนั้นก็ผสานร่างเข้ากับกระบี่อิ๋นเจียว จำแลงเป็นแสงกระบี่อันเจิดจรัส พุ่งทะยานไล่ตามไปติดๆ
ผีเสื้อกระบี่เงาเขียวก็บินตามไปอย่างกระชั้นชิด ไม่รั้งท้ายเลยแม้แต่น้อย
หนึ่งอสูร หนึ่งคน บินไล่กวดกันไปอย่างไม่ลดละ
เฮยเซียวจื่อนับว่าเจ้าเล่ห์ไม่เบา มันไม่ได้หนีเตลิดไปไกล ทว่ากลับมุ่งหน้าตรงไปยังตลาดนัดฉงหมิง
มันคิดอย่างทะลุปรุโปร่ง
ตลาดนัดฉงหมิงมีกฎเหล็กห้ามต่อสู้เข่นฆ่ากัน ต่อให้เป็นยอดผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานก็ไม่อาจละเมิดได้
ขอเพียงหนีเข้าไปในตลาดการค้าฉงหมิงได้ ก็ไม่ต้องกลัวกู้หย่วนอีกต่อไป
ถึงตอนนั้น ต่อให้กู้หย่วนจะกินดีหมีหัวใจเสือมา ก็เชื่อว่าเขาไม่มีทางกล้าลงมืออย่างแน่นอน
ระยะทางร้อยลี้ (ประมาณ 50 กิโลเมตร) ไม่นับว่าไกลนัก ด้วยความเร็วของเฮยเซียวจื่อ ต่อให้บาดเจ็บสาหัส ใช้เวลาไม่ถึงชั่วจิบชาเดียวก็ไปถึงแล้ว
ทว่าความเร็วของเฮยเซียวจื่อว่าเร็วแล้ว แต่วิชาหลบหนีด้วยกระบี่ของกู้หย่วนก็ไม่ได้เชื่องช้าเลย
ด้วยระดับวิชากระบี่ของกู้หย่วนในเวลานี้ เมื่อทุ่มเทใช้พลังทั้งหมดขับเคลื่อนวิชาหลบหนีด้วยกระบี่ กลับเร็วกว่าเฮยเซียวจื่ออยู่เส้นหนึ่งเสียด้วยซ้ำ
ระยะห่างระหว่างคนกับอสูรกำลังค่อยๆ หดสั้นลงอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง!
“บัดซบ! บัดซบ! ไอ้หนุ่มนี่มันจะบินเร็วไปไหนวะเนี่ย!”
เฮยเซียวจื่อที่อยู่ในลำแสงหลบหนีมีสีหน้าบิดเบี้ยว ทั้งโกรธแค้น ตกตะลึง และหวาดผวาจนทำอะไรไม่ถูก
เวลานี้ บาดแผลตามร่างกายของเขาส่งความเจ็บปวดร้าวระบมมาอย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งแก่นอสูรในตันเถียน ที่บัดนี้แสงหม่นหมองลง หนำซ้ำยังปรากฏรอยร้าวเล็กๆ ขึ้นหลายแห่ง!
แม้รอยร้าวจะเล็กจิ๋ว ทว่ากลับมีปราณอสูรบริสุทธิ์เป็นเส้นสายซึมทะลักออกมาไม่หยุด ทำให้บาดแผลของเขาทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น!
ปราณอสูรเหล่านี้ล้วนเป็นปราณต้นกำเนิดของเฮยเซียวจื่อ ทุกหยาดหยดคือรากฐานพลังตบะของเขา หากสูญเสียไป การจะฟื้นฟูกลับมาในภายหลังย่อมยากลำบากแสนเข็ญ
มาถึงขั้นนี้ พลังต้นกำเนิดของเขาบาดเจ็บสาหัสแล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าระดับของแก่นอสูรคงต้องร่วงหล่นลงมาเป็นแน่
ทว่าเฮยเซียวจื่อไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องนั้นแล้ว
นั่นเพราะความเร็วของกู้หย่วนเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่ายังไม่ทันถึงตลาดการค้าฉงหมิง เขาก็คงถูกกู้หย่วนไล่ตามทันเสียก่อน
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เฮยเซียวจื่อก็ไม่สนอาการบาดเจ็บอีกต่อไป เขาทุ่มเทพลังทั้งหมดกระตุ้นวิชาหลบหนี แสงวิญญาณรูปร่างคล้ายขนนกจำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นรอบกาย ความเร็วพุ่งพรวดขึ้นอย่างกะทันหัน เริ่มทิ้งห่างกู้หย่วนออกไปทีละน้อย
“หืม? เร่งความเร็วขึ้นรึ!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู้หย่วนก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระตุ้นวิชาเทวะเคล็ดกระบี่ไท่ซวีสะท้อนจันทร์ขึ้นมาอย่างไม่ลังเล แสงกระบี่ที่ห่อหุ้มร่างอยู่ถูกปกคลุมด้วยแสงสีขาวนวลจางๆ แฝงความบริสุทธิ์และนุ่มนวลถึงขีดสุด
ทันใดนั้น ความเร็วของแสงกระบี่ก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล ไม่เพียงแต่จะไล่ตามระยะห่างเมื่อครู่กลับมาได้ หนำซ้ำยังร่นระยะห่างระหว่างทั้งสองให้แคบลงไปอีก!
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ภาพที่เห็นทำให้เฮยเซียวจื่อหนังตาตากระตุกยิกๆ สังหรณ์ใจไม่ดีเอาเสียเลย
ตลาดการค้าฉงหมิงเป็นเมืองใหญ่ มักมีผู้บำเพ็ญเพียรเข้าออกอยู่เป็นประจำ
ยิ่งเข้าใกล้ตลาดการค้าเซียนแห่งนี้มากเท่าไหร่ ผู้คนที่พบเห็นก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!
การไล่ล่าระหว่างหนึ่งคนหนึ่งอสูร ย่อมถูกสายตาผู้คนมากมายจับจ้องอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
เมื่อเห็นฉากการไล่ล่าอันดุเดือดนี้ หลายคนถึงกับอ้าปากค้างตะลึงงัน
ส่วนผู้ที่มีตบะลึกล้ำ สายตาแหลมคม ยิ่งยืนอึ้งอยู่กับที่
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
“สองคนนั้นเป็นใครกัน? ถึงกับกล้ามาลงมือต่อสู้กันที่นี่ ที่นี่คือตลาดการค้าฉงหมิงนะ ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้าจริงๆ!”
“จะไปแปลกอะไร? ขอแค่ไม่ได้สู้กันในเมือง ต่อให้สู้กันจนสมองไหลก็ไม่มีใครมานั่งสนใจหรอกน่า”
“เดี๋ยวก่อน! ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า? แสงหลบหนีด้านหน้านั่นเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอสูรระดับจินตานนี่ ทว่าคนที่ไล่ตามอยู่ด้านหลัง ดูเหมือนจะเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินไม่ใช่รึ?”
“เจ้าไม่ได้ตาฝาด ข้าก็เห็นเหมือนกัน… แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง?”
……
ระยะห่างระหว่างหนึ่งคนหนึ่งอสูรแคบลงเรื่อยๆ ทว่าอาการบาดเจ็บของเฮยเซียวจื่อก็ยิ่งสาหัสขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน
ส่งผลให้ความเร็วของเขาลดทอนลงอย่างช้าๆ
“รู้อย่างนี้ วันนี้ข้าไม่น่ารนหาที่ออกมาเลย!”
“ไอ้หนุ่มนี่เพิ่งจะอยู่แค่ขอบเขตเทียนเหรินแท้ๆ ทำไมถึงได้ฝึกฝนวิชากระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวปานนี้ได้วะ?!”
มาถึงตอนนี้ ในใจเฮยเซียวจื่อเริ่มแตกตื่นแล้ว กระทั่งเริ่มสิ้นหวังขึ้นมาบ้างแล้ว
“หืม?”
ทันทีที่ทะลวงผ่านหมู่เมฆ ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้าง เมืองยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอิงแอบขุนเขาและสายน้ำก็ปรากฏแก่สายตา
“ตลาดการค้าฉงหมิง!”
หัวใจของเฮยเซียวจื่อเต้นระรัว จู่ๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมา
ถึงเสียที! ช่างยากลำบากเหลือเกิน!
เมื่อเห็นตลาดการค้าฉงหมิงอยู่ใกล้แค่เอื้อม นัยน์ตาของเฮยเซียวจื่อก็เปล่งประกาย ความสิ้นหวังก่อนหน้านี้มลายหายไปจนสิ้น กลับกลายเป็นความหวังสายหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจ
ใกล้ถึงแล้ว!
ขอเวลาอีกแค่ไม่กี่อึดใจ เขาก็จะไปถึงตลาดนัดฉงหมิง และเขาก็จะรอดตายแล้ว
ทว่ากู้หย่วนจะมอบโอกาสนี้ให้เขาได้อย่างไร เขาแยกแสงกระบี่ออกเป็นสายหนึ่ง
ฉึบ!
เสียงกระบี่ร้องกังวานใสดังกังวาน แสงกระบี่พุ่งทะยานดุจสายฟ้าแลบ ทะลวงผ่านห้วงมิติ ฟันเข้าใส่ร่างของเฮยเซียวจื่ออย่างจัง
ฉัวะ!
รอบกายของเฮยเซียวจื่อปรากฏขนนกสีดำหนาแน่นซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ขนนกเหล่านี้เจือประกายโลหะ ทั้งเบาบางและแข็งแกร่ง พลังป้องกันสูงล้ำ
ทว่าภายใต้แสงกระบี่อันคมกริบของกู้หย่วน เกราะป้องกันชั้นนี้ก็ถูกฟันขาดสะบั้นในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
ท่ามกลางเศษขนนกที่ปลิวว่อน แสงกระบี่ยังคงพุ่งตรงไป ตกกระทบลงบนร่างของเฮยเซียวจื่อ กรีดเฉือนจนเกิดบาดแผลลึกถึงกระดูก เกือบจะสับร่างของเขาขาดเป็นสองท่อน
เฮยเซียวจื่อยื่นมือออกไป มือของเขาแปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บนกอันแหลมคม ส่องประกายแสงสีดำมืดมิด หมายจะคว้ารวบแสงกระบี่เอาไว้ให้แน่น
ทว่าแสงกระบี่กลับพลิกแพลง แปรเปลี่ยนเป็นเส้นด้ายกระบี่อันอ่อนนุ่ม หลบเลี่ยงกรงเล็บนกไปได้อย่างง่ายดาย
จากนั้นมันก็ตวัดพันรอบคอของเฮยเซียวจื่อ แล้วตัดหัวของเขาให้หลุดออกจากบ่าอย่างง่ายดาย
ร่างไร้หัวโซเซไปมา ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน
ในระหว่างที่ร่วงหล่น ร่างนั้นก็ค่อยๆ คืนร่างเดิม กลายเป็นซากศพของนกเค้าแมวผีขนดำไร้หัวขนาดเท่าบ้านหลังหนึ่ง
ซากศพยังไม่ทันตกถึงพื้น กู้หย่วนก็คว้ามันพร้อมกับหัวนกนั้นเก็บเข้าถุงไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้น กู้หย่วนก็ปรายตามองฝูงชนที่ยืนอึ้งอยู่รอบๆ เก็บกระบี่อิ๋นเจียวอย่างไม่ใส่ใจ และไม่ได้พูดสิ่งใด ใต้เท้าบังเกิดกลุ่มเมฆสว่างไสว ประคองร่างเขาลอยละล่องมุ่งหน้าไปยังตลาดการค้าฉงหมิง
เมื่อกู้หย่วนเดินลับสายตาไป บริเวณนั้นก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
บางคนเบิกตากว้าง สีหน้ายังคงเหม่อลอย
“หากข้าจำไม่ผิด คนที่ถูกฆ่าเมื่อกี้ คือเฮยเซียวจื่อ ลูกน้องของลู่คุน ศิษย์สืบทอดแห่งนิกายกู่เสินไม่ใช่รึ? นั่นน่ะผู้บำเพ็ญเพียรอสูรระดับจินตานเชียวนะ ใครกันที่ขวัญกล้าเทียมฟ้า กล้าลงมือฆ่าเขาต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้?”
“หึ นิกายกู่เสินแล้วยังไงล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงยอดเขาโอสถกับสำนักกระบี่ดาราหรอก ต่อให้เป็นศิษย์ของผู้ยิ่งใหญ่พเนจรทั้งหลาย มีใครบ้างที่หวาดกลัวนิกายกู่เสิน? นับประสาอะไรกับเดรัจฉานตัวหนึ่ง!”
“ถึงจะเป็นเดรัจฉาน แต่นั่นก็คือลูกน้องของลู่คุน เท่าที่ข้ารู้ คนผู้นี้มีนิสัยโอหังอวดดีเป็นที่สุด สหายเต๋าท่านนั้นเมื่อครู่เกรงว่าคงต้องเจอดีเข้าให้แล้ว…”
คนผู้นั้นโบกมือ
“สหายทุกท่าน พวกท่านเข้าใจความหมายของข้าผิดไปแล้ว”
“เมื่อครู่เด็กหนุ่มผู้นั้นเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินเท่านั้น ยังไม่ถึงระดับจินตาน ทว่ากลับสามารถสังหารผู้บำเพ็ญเพียรอสูรผู้นั้นได้ นี่มันไม่เกินความคาดหมายไปหน่อยรึ?”
มีคนถอนหายใจเอ่ยว่า
“ข้ารู้จักเด็กหนุ่มเมื่อครู่นี้ เขาชื่อกู้หย่วน เพิ่งจะเข้าเป็นศิษย์ยอดเขาโอสถได้ไม่นาน หนำซ้ำยังเพิ่งทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหรินได้ไม่นานเช่นกัน เล่าลือกันว่าไอ้หนุ่มนี่ครอบครองพรสวรรค์กายาวิญญาณถึงสองสาย พรสวรรค์สูงล้ำหาตัวจับยาก เมื่อเทียบกับหลี่ฉางเซิงผู้นั้นก็คงไม่ด้อยไปกว่ากันเท่าใดนัก”
“ดูจากตอนนี้แล้ว ข่าวลือนั่นคงไม่ได้เกินจริงเลย…”