เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 210 พรสวรรค์กายาวิญญาณธาตุทอง!
กู้หย่วนยื่นมือออกไปคว้าคราหนึ่ง หินผาและโขดหินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ปราณเกิงจินเป็นเส้นสายถูกสูบดึงขึ้นมาจากเบื้องล่าง
ไม่นานนัก ในมือของกู้หย่วนก็ควบแน่นปราณเกิงจินสีขาวซีดกลุ่มหนึ่งขึ้นมา แผ่ซ่านกลิ่นอายอันแหลมคมและเย็นเยียบ
ส่วนสายแร่เหล็กขนาดจิ๋วที่อยู่เบื้องล่างนั้น เวลานี้ถูกกู้หย่วนสูบปราณเกิงจินไปจนแห้งเหือด กลายสภาพเป็นเพียงกองดินกองหินธรรมดาไปแล้ว
กู้หย่วนนึกคิดในใจ ปราณเกิงจินกลุ่มนี้ก็หลอมรวมเข้ากับนิ้วชี้ของเขา
ชั่วพริบตา นิ้วชี้ของเขาก็เจือประกายสีโลหะอันเย็นเยียบและแข็งกระด้างขึ้นมาสายหนึ่ง แม้จะดูไม่ชัดเจนนักก็ตาม
กู้หย่วนลองบีบนิ้วดู ก็สัมผัสได้ว่าความแข็งแกร่งและความเหนียวแน่นของนิ้วมือเพิ่มสูงขึ้นไม่น้อย
“นี่คือ… พรสวรรค์สายกายางั้นรึ?”
กู้หย่วนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะปฏิเสธตัวเอง
“ไม่สิ สามารถรับรู้ถึงปราณเกิงจินและซินจินได้ หนำซ้ำยังสามารถดูดซับปราณธาตุทองมาเป็นของตนได้อีก นี่น่าจะเป็นพรสวรรค์ธาตุทองในอีกรูปแบบหนึ่งเสียมากกว่า”
“หากข้าสามารถฝึกฝนวิชาเทวะธาตุทองที่สอดคล้องกันได้ล่ะก็ ผลลัพธ์ที่ได้จะต้องทวีคูณอย่างแน่นอน”
กู้หย่วนค่อนข้างมั่นใจในการคาดเดาของตน เพราะเวลานี้เขาได้รับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพลังแห่งธาตุทองเพิ่มขึ้นมาอีกมาก
เช่นเดียวกับความเข้าใจที่มีต่อพลังแห่งธาตุน้ำของเขานั่นเอง
กล่าวคือ เวลานี้กู้หย่วนมีพรสวรรค์ระดับกายาวิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างแล้ว!
“อืม พรสวรรค์นี้จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้… ไว้มีโอกาสคงต้องลองหาวิชาเทวะธาตุทองมาฝึกฝนดูสักหน่อย ทางที่ดีที่สุดคือวิชาเทวะหล่อหลอมกายาธาตุทอง”
คิดได้ดังนั้น กู้หย่วนก็ชะงักไปเล็กน้อย
“ไม่ถูกสิเคล็ดกระบี่อวี้จิ่งเสวียนซูและคัมภีร์กระบี่หุนเทียนสยบมารที่ข้าฝึกฝนอยู่ แม้จะเป็นตำราวิถีกระบี่ แต่ก็แฝงแก่นแท้ของวิชาอาคมและวิชาเทวะธาตุทองอยู่หลายส่วนเช่นกัน”
“หากข้าฝึกฝนวิชากระบี่จนถึงขั้นลึกล้ำ บางทีอาจจะสามารถควบแน่นกายากระบี่เกิงจิน หรือ กายากระบี่อมตะเสวียนจิน ขึ้นมาเป็นวิชาเทวะได้…”
กู้หย่วนกระดิกนิ้วเรียก อาอู๋ก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเงินเส้นเรียวยาวพุ่งทะยานเข้ามา ความเร็วของมันรวดเร็วดุจดาวตกพุ่งผ่าน ดุจสายฟ้าแลบ!
เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่กดทับลงมา อาอู๋ก็มาปรากฏตัวอยู่บนไหล่ของเขาแล้ว
ร่างกายเล็กจ้อย ทว่ากลับหนักอึ้งราวกับภูเขาขนาดย่อม
ต่อให้กู้หย่วนจะมีพละกำลังมหาศาล ก็ยังรู้สึกหนักอึ้งที่ไหล่ขวา จนรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง
เวลานี้ เสี่ยวชิงขยับปีกบินโฉบไปมา มองประเมินอาอู๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า แฝงความอยากรู้อยากเห็น และความมุ่งร้ายอยู่หลายส่วน
สัญชาตญาณบอกมันว่า ตะขาบสีเงินส่องประกายที่อยู่ตรงหน้านี้ เป็นภัยคุกคามต่อตัวมันเองอยู่บ้าง
“ดีมาก อาอู๋ตอนนี้กลายเป็นระดับตำนานสีทองไปแล้ว ความแข็งแกร่งเพิ่มพูนขึ้นมหาศาล เมื่อรวมกับเสี่ยวชิง และเจ้าตัวเล็กอีกสามตัว การลงมือในครั้งนี้ ข้ายิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีก!”
กู้หย่วนพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาสะบัดแขนเสื้อ เก็บเจ้าตัวเล็กทั้งห้าเข้าไปในถุงสัตว์วิญญาณจนหมด จากนั้นร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนรางและเร้นกายหายไป บินมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่ร่างแยกกู้หย่วนจะต้องเดินผ่าน
……
อีกด้านหนึ่ง
ร่างแยกกู้หย่วนยังคงเหยียบเมฆมงคล เดินทางอย่างอืดอาดเช่นเคย
บินไปพลาง ก็ชื่นชมทิวทัศน์เบื้องล่างไปพลาง ดูไม่รีบร้อนจะเดินทางเลยแม้แต่น้อย
ห่างออกไปทางด้านหลังไม่ไกลนัก เงาร่างสองสายที่จงใจซ่อนตัวอย่างมิดชิดกำลังกระซิบกระซาบและขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกันอยู่
“มารดามันเถอะ ผ่านไปตั้งหนึ่งจิบชาแล้ว เพิ่งจะบินไปได้แค่หลายสิบลี้เอง…”
“ศิษย์พี่ ข้าทนไม่ไหวแล้วนะ พวกเราลงมือกันตรงนี้เลยดีไหม?”
ผีละโมบที่อ้วนท้วนและบวมอืดถลึงตาใส่ผีหนังดำ
“ลงมือบ้าบออะไรล่ะ! ที่นี่ยังเป็นเขตอิทธิพลของตลาดการค้าฉงหมิงอยู่นะโว้ย! ถ้าเกิดทำให้พวกหน่วยลาดตระเวนแตกตื่นขึ้นมาจะทำยังไง?”
ผีหนังดำสบถอย่างเจ็บแค้น
“แต่ไอ้หนุ่มนี่มันอืดอาดเกินไปแล้วนะ…”
“เอาน่า อดทนหน่อย รออีกนิด… มิเช่นนั้นหากทำให้หน่วยลาดตระเวนแตกตื่น แล้วปล่อยให้ไอ้หนุ่มนี่หนีรอดไปได้ พวกเราจะเอาหน้าไปสู้คุณชายได้ยังไง”
ผีละโมบโบกมือ เกลี้ยกล่อมอยู่สองสามประโยค
แต่ปากก็พูดไปอย่างนั้น แท้จริงแล้วตัวเขาเองก็หงุดหงิดรำคาญใจอยู่ไม่น้อย
เพียงแต่ในฐานะศิษย์พี่ อย่างไรก็ต้องรักษาภาพลักษณ์อันสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ก่อน
ทั้งสองฝืนทนสะกดรอยตามไปอีกพักหนึ่ง ทันใดนั้นก็เห็นกู้หย่วนที่อยู่ด้านหน้าหยุดชะงักลง
ผีละโมบขมวดคิ้ว ดวงตาที่ขาวซีดกลอกไปมา รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
“เอ๊ะ ทำไมไอ้หนุ่มนี่ถึงหยุดล่ะ?”
ผีหนังดำกลับดีใจเป็นล้นพ้น ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมใดๆ ทั้งสิ้น กล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า
“นี่มันเป็นเรื่องดีเลยนี่นา ศิษย์พี่ ลงมือกันเถอะ! ที่นี่ห่างไกลผู้คน ไม่มีใครมาหรอกน่า”
“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งวู่วาม ข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ…”
ผีละโมบยังคิดจะห้ามผีหนังดำ ยกมือขึ้นเตรียมจะคว้าตัวเขาไว้ ทว่าผีหนังดำกลับควักไม้คร่ำครวญ (คูซ่างปั้ง) สีขาวซีดน่าสยดสยองออกมาแล้ว โยนมันขึ้นไปบนอากาศ เพื่อกระตุ้นการทำงาน
โบร๋ววว…
พร้อมกับเสียงหมาป่าหอนผีคร่ำครวญที่ดังกึกก้อง ไม้คร่ำครวญก็พุ่งแหวกอากาศออกไป ฟาดเข้าใส่หัวของกู้หย่วนที่อยู่เบื้องหน้าอย่างจัง
ควันดำกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าพวยพุ่งออกมา ภายในนั้นแว่วเสียงกรีดร้องโหยหวนดังออกมาอย่างแผ่วเบา
เสียงนี้เมื่อกระทบโสตประสาท ช่างบาดหูยิ่งนัก ถึงขั้นทำให้ผู้ที่ได้ยินขวัญหนีดีฝ่อ เรี่ยวแรงหดหายไปจนหมดสิ้น!
การโจมตีครั้งนี้ เรียกได้ว่าอานุภาพสั่นสะเทือนฟ้าดิน!
“ช่างเถอะ ลงมือก็ลงมือ!”
เมื่อข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก ผีละโมบก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้มากความ หยิบธงเล็กสีดำออกมาสะบัดคราหนึ่ง แสงมารสีเทาหม่นสายหนึ่งก็พุ่งออกไป ปกคลุมร่างของกู้หย่วนที่อยู่เบื้องหน้าเอาไว้
ธงเล็กผืนนี้มีนามว่า ธงป่วนวิญญาณ แม้พลังทำลายล้างจะไม่รุนแรงนัก ทว่าสามารถทำให้จิตใจสับสน วิญญาณบิดเบี้ยว มีพลานุภาพอันเหลือเชื่อ
ส่วนไม้คร่ำครวญของผีหนังดำนั้น แฝงมาด้วยสายลมและเปลวเพลิง ลมคือลมหยิน เพลิงคือเพลิงผี การโจมตีเพียงครั้งเดียว ก็ดุร้ายและโหดเหี้ยมยิ่งนัก ส่งเสริมพลังซึ่งกันและกันกับธงป่วนวิญญาณของเขาได้อย่างลงตัว
เมื่อเผชิญกับการโจมตีอย่างกะทันหันของคนทั้งสอง กู้หย่วนกลับไม่ลุกลี้ลุกลนเลยแม้แต่น้อย
เคร้ง!
เขาไม่มีทีท่าว่าจะรับการโจมตีตรงๆ ร่างทั้งร่างจำแลงเป็นแสงกระบี่ เพียงแค่หักเลี้ยววูบเดียว ก็หลบไม้คร่ำครวญพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด จากนั้นก็ฟาดฟันแสงมารจนแตกกระจาย พุ่งทะยานเข้าใส่ผีละโมบ
แสงกระบี่ดูหมองหม่น กระทั่งเจือรอยสนิมด่างพร้อยที่ดูหม่นหมอง มีคราบเลือดสีแดงคล้ำอมดำติดอยู่
ทว่ากลับแผ่ซ่านกลิ่นคาวเลือดอันคละคลุ้งและจิตสังหารอันเย็นเยียบออกมา
ฟ้าดินบริเวณนี้คล้ายกับถูกแปดเปื้อนด้วยจิตสังหารและรังสีอำมหิต แสงสีเลือดจางๆ แผ่ขยายออกไป กลืนกินทุกสารทิศ
แม้กระทั่งผีละโมบและผีหนังดำ ก็ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายที่ด้านชาและแข็งทื่อของพวกตน เริ่มมีอาการเจ็บแปลบขึ้นมาเล็กน้อย
ในหัวขาวโพลนไปชั่วขณะ กระทั่งความคิดและอารมณ์ในใจก็หยุดชะงักไป
ต้องรู้ก่อนนะว่า ทั้งสองฝึกฝนจนบรรลุกายามารผีแล้ว ต่อให้ถูกเพลิงหยางแผดเผา ก็ใช่ว่าจะทำอันตรายพวกเขาได้
ทว่าเวลานี้ ภายใต้การจำแลงเป็นแสงกระบี่ของกู้หย่วน พวกเขากลับมีความรู้สึกว่าไม่อาจต้านทานได้
โชคดีที่ทั้งสองมีตบะลึกล้ำ ปราณแท้ในร่างหมุนเวียน จึงได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว
“ไอ้หนุ่มนี่มีฝีมือจริงๆ ด้วย!”
ผีละโมบตกใจในตอนแรก จากนั้นก็เร่งเร้าพลังของธงป่วนวิญญาณอย่างเต็มที่ ปราณสีเทากลุ่มแล้วกลุ่มเล่าพวยพุ่งออกมา จำแลงกายเป็นเชือกหลายเส้นที่โบกสะบัดไปมาราวกับมีชีวิต ครอบคลุมเข้าหาแสงกระบี่
แม้แสงกระบี่นั้นจะแหลมคมถึงขีดสุด ทว่าเมื่อถูกขัดขวางด้วยเชือกอันเหนียวแน่นเหล่านี้ ก็ทำได้เพียงฟาดฟันเชือกขาดไปสิบกว่าเส้น จากนั้นก็ไร้สิ้นเรี่ยวแรง ถูกขวางกั้นด้วยเชือกที่ถักทอจนแน่นหนาไม่มีช่องโหว่
เชือกที่ดูคล้ายหนวดปลาหมึกเหล่านี้แฝงไว้ด้วยพละกำลังมหาศาล เพียงแค่ออกแรงกระชาก ก็ฉีกทึ้งแสงกระบี่จนแหลกละเอียด กลายเป็นจุดแสงเรืองรองปลิวว่อนหายไป
“เดี๋ยวก่อน... ไอ้หนุ่มนี่ตายง่ายๆ แบบนี้เลยรึ?”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผีละโมบก็รู้สึกตกตะลึง
ไม่ใช่ว่าไอ้หนุ่มแซ่กู้นี่มีวิชากระบี่ล้ำเลิศ หนำซ้ำยังมีผีเสื้อกระบี่เงาเขียวอยู่อีกตัวไม่ใช่หรือ?
วิชากระบี่น่ะได้เห็นเป็นขวัญตาแล้ว นับว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ทว่าผีเสื้อกระบี่เงาเขียวตัวนั้นเล่า หายไปไหน?
แล้วก็ ทำไมไอ้หนุ่มนี่ถึงได้ตายง่ายตายดายขนาดนี้?
มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!
ผีละโมบระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที!