เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 203 จี้ชางไห่แห่งนิกายหยวนหมิง!
กู้หย่วนนิ่งเงียบไร้วาจา ทว่าในใจกลับลอบทอดถอนใจว่านักพรตมังกรชาดผู้นั้นช่างรู้จักเล่นสนุกเสียจริง ถึงกับสร้างเรื่องพรรค์นี้ขึ้นมาได้
แต่เมื่อนึกถึงข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับนักพรตมังกรชาดที่เทพธิดาดอกท้อ ฉินหงซิ่ว เคยแพร่งพรายออกมาก่อนหน้านี้ ล้วนแฝงไปด้วยความหน้าบางรักศักดิ์ศรีและใจแคบ
การที่นักพรตมังกรชาดสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ ก็ไม่ถือว่าแปลกอันใด
ชัดเจนว่า นักพรตมังกรชาดผู้นี้จงใจวางแผนการเอาไว้ หากทำตามการจัดเตรียมของเขาอย่างว่านอนสอนง่าย เพื่อเข้าไปค้นหาวาสนาในตำหนักเซียนก็แล้วไปเถอะ แต่หากคิดจะก่อกวนล่ะก็ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่
กู้หย่วนมองชายหนุ่มชุดม่วงตรงหน้า เปลี่ยนเรื่องสนทนาว่า
“ข้าดูจากบุคลิกสง่างามของสหายเต๋าแล้ว คงไม่ใช่คนธรรมดาสามัญเป็นแน่ เหตุใดสหายเต๋าจึงไม่ไปค้นหาวาสนาที่ตำหนักเซียนมังกรชาดเล่า?”
ต้องยอมรับว่า ยอดคนหนุ่มสาวในโลกหล้านี้ช่างมีมากมายเสียจริง
ชายหนุ่มชุดม่วงตรงหน้านี้ ก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น
กู้หย่วนเองก็เคยพบเห็นอัจฉริยะในการบำเพ็ญเพียรในหมู่คนรุ่นใหม่มาไม่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นหลี่ฉางเซิง ฉู่เหอ มู่หรงอู๋ซวง ลู่คุน หรือต้วนเฉิน เป็นต้น
คนเหล่านี้แม้อายุยังน้อย ทว่ากลับมีความสำเร็จที่ไม่ธรรมดา ล้วนเป็นยอดคนในหมู่คนรุ่นใหม่ เป็นศิษย์สืบทอดของสำนักบำเพ็ญเพียรใหญ่ทั้งสิ้น
ทว่าชายหนุ่มชุดม่วงตรงหน้านี้ กลับไม่ได้ด้อยไปกว่าคนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ในความรู้สึกของกู้หย่วน ชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเป็นตัวตนในระดับเดียวกับหลี่ฉางเซิง
หลี่ฉางเซิงเป็นบุคคลระดับใดกัน?
ศิษย์พี่ใหญ่ผู้เป็นศิษย์สืบทอดอันดับหนึ่งแห่งยอดเขาโอสถ อัจฉริยะเหนือโลกผู้ครอบครองกายาหยางบริสุทธิ์ เมล็ดพันธุ์ระดับหยวนเสินที่สามารถหลอมรวมจินตานขั้นหนึ่งได้ เรียกได้ว่าอนาคตไร้ขีดจำกัด มีความหวังที่จะบรรลุมรรคาสู่อมตะ!
ทว่าชายหนุ่มชุดม่วงผู้นี้ กลับให้ความรู้สึกแก่กู้หย่วนว่าอาจไม่ได้ด้อยไปกว่าหลี่ฉางเซิงผู้นั้นเลย แม้ว่านี่จะเป็นเพียงความรู้สึกของกู้หย่วน แต่เขากลับเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของตนเองอย่างหมดใจ
ชายหนุ่มชุดม่วงโบกมือ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม
“สหายเต๋ายกย่องข้าเกินไปแล้ว โควตาของตำหนักเซียนมังกรชาดล้ำค่าเพียงใด จะใช่ของที่บอกว่ามีก็มีได้ง่ายๆ หรือ?”
“ยังไม่ทราบฉายาเต๋าของสหายเต๋าเลย?”
กู้หย่วนย่อมไม่มีทางเชื่อคำถ่อมตนของอีกฝ่าย เขาประสานมือคารวะเอ่ยถาม
ชายหนุ่มชุดม่วงละสายตากลับมา หันมามองพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้า
“สหายเต๋าเกรงใจไปแล้ว ข้าน้อยมีนามว่าจี้ชางไห่!”
จี้ชางไห่?
บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีมารของนิกายหยวนหมิง ผู้ครอบครองหัวใจหลิงหลงเจ็ดทวาร จี้ชางไห่งั้นรึ?!
รูม่านตาของกู้หย่วนหดเกร็งลง เผยให้เห็นความตระหนกอย่างชัดเจน อดไม่ได้ที่จะมองประเมินอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ที่แท้ท่านก็คือจี้ชางไห่?”
สำหรับชื่อจี้ชางไห่นี้ กู้หย่วนไม่รู้สึกคุ้นหูเลยแม้แต่น้อย
ครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อนี้ ก็เมื่อครึ่งปีก่อน จากปากของเปาต้าถง
คนผู้นั้นกล่าวว่า เสิ่นอวี้หมิงผู้ครอบครองสายเลือดมังกรแท้จริง หวังจู๋ศิษย์ของเซียนกระดูกวานรขาว ซูชิวเยว่ผู้ครอบครองกายาแก้วหลิวหลีบริสุทธิ์ และจี้ชางไห่ บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีมารของนิกายหยวนหมิงผู้ครอบครองหัวใจหลิงหลงเจ็ดทวาร ล้วนเป็นบุคคลยอดเยี่ยมที่ไม่ด้อยไปกว่าหลี่ฉางเซิงเลยแม้แต่น้อย
และยังเป็นยอดคนในหมู่คนรุ่นใหม่ของวงการบำเพ็ญเพียรทั่วทั้งแดนใต้อีกด้วย!
สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ คนตรงหน้านี้กลับไม่คิดจะปิดบังสถานะของตนเองเลยแม้แต่น้อย ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง
นอกจากนี้ เท่าที่กู้หย่วนรู้ เวลานี้นิกายหยวนหมิงกำลังวางแผนแย่งชิงดินแดนสามมณฑล ได้แก่ ฉิน หลิ่ว และเฟิง กับยอดเขาโอสถ นิกายกู่เสิน และสำนักกระบี่ดาราอยู่ไม่ใช่หรือ
จี้ชางไห่ผู้นี้กลับกล้ามาปรากฏตัวที่ตลาดนัดฉงหมิงอย่างโจ่งแจ้ง โดยไม่ปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย เรื่องนี้ทำให้กู้หย่วนประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
แต่ประหลาดใจก็ส่วนประหลาดใจ ด้วยสถานะของคนผู้นี้ กู้หย่วนจึงลอบยกระดับความระแวดระวังและป้องกันตัวขึ้นมาหลายส่วน
อย่างไรเสีย ตอนนี้เขาก็คือศิษย์ของยอดเขาโอสถ
จี้ชางไห่ครอบครองหัวใจหลิงหลงเจ็ดทวาร พรสวรรค์เช่นนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่ากายาหยางบริสุทธิ์ หรือกายาเบญจสายฟ้าเลยแม้แต่น้อย เผลอๆ ในด้านความเข้าใจและด้านอื่นๆ อาจจะโดดเด่นกว่าด้วยซ้ำ
เวลานี้กู้หย่วนสวมเสื้อคลุมสีดำ ทั้งยังแปลงโฉมมาแล้ว สีหน้าไม่ได้แสดงความผิดปกติใดๆ ออกมา ทว่าเมื่อครู่เพียงแค่จิตใจของเขาหวั่นไหว จี้ชางไห่ก็สามารถจับสัมผัสถึงความผิดปกติบางอย่างได้แล้ว และเผยรอยยิ้มออกมา
“ช่างบังเอิญเสียจริง ไม่คิดว่าสหายเต๋าจะเคยได้ยินชื่อของข้าด้วย แต่ดูจากท่าทีแล้ว สหายเต๋าน่าจะรู้เรื่องราวมากมายเลยทีเดียวนะ”
หัวใจของกู้หย่วนกระตุกวาบ
วิชาเทวะของวิถีมารมักจะลึกลับซับซ้อนและยากจะคาดเดา อย่างเช่น มารหยินไร้รูปลักษณ์ก่อนหน้านี้ แก่นแท้ของมันก็เป็นเพียงเจตจำนงที่ไร้รูปร่างและไร้สสาร ทว่ากลับสามารถแฝงตัวอยู่ในจิตวิญญาณ และดักจับความคิดของผู้อื่นได้
จี้ชางไห่ตรงหน้ามีหัวใจหลิงหลงเจ็ดทวาร คาดว่าน่าจะครอบครองวิชาเทวะพิเศษบางอย่างที่สามารถรับรู้จิตใจคนได้ คล้ายกับตาทิพย์ของพุทธศาสนา หรือวิชาอ่านใจของวิถีเต๋า
แน่นอนว่า สำหรับวิชาเทวะประเภทนี้ ใช่ว่าจะไม่มีวิธีรับมือ ขอเพียงผู้บำเพ็ญเพียรมีเจตจำนงที่แน่วแน่ มั่นคงดุจเหล็กกล้า รักษาสติสัมปชัญญะไว้ให้มั่น หรือมีพรสวรรค์พิเศษเหนือธรรมดา ไปจนถึงฝึกฝนวิชาเทวะที่สอดคล้องกัน ย่อมสามารถป้องกันวิชาเทวะประเภทนี้ได้
เพียงแต่ จะมีสักกี่คนกัน ที่สามารถเรียกได้ว่ามีจิตใจมั่นคงดุจเหล็กกล้า และมีพรสวรรค์พิเศษเหนือธรรมดา?
โชคดีที่กู้หย่วนเองก็มีพรสวรรค์ใจกระบี่ แม้อาจจะไม่เท่าหัวใจหลิงหลงเจ็ดทวาร แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันมากนัก
เพียงแค่ตั้งสมาธิ เขาก็สามารถรักษากระแสความคิดและเจตจำนงในใจเอาไว้ได้อย่างมั่นคง
“ชื่อเสียงอันโด่งดังของสหายจี้ มีหรือจะไม่มีใครรู้จัก?”
กู้หย่วนยิ้มบางๆ กล่าวว่า
“ข้าเพียงแค่ประหลาดใจ สหายจี้มาจากนิกายหยวนหมิง แค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็ถือเป็นหนามยอกอก เป็นศัตรูตัวฉกาจของใครหลายคนแล้ว ทว่าเวลานี้สหายจี้กลับกล้ามาปรากฏตัวเดินทอดน่องอยู่บนถนนของตลาดนัดฉงหมิงอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่รู้จริงๆ ว่าท่านไม่แยแสสิ่งใดเลย หรือว่ามีแผนการอื่นแอบแฝงอยู่กันแน่”
ประโยคสุดท้ายนั้น แฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้
จี้ชางไห่เลิกคิ้วขึ้น สายตาที่มองกู้หย่วนเพิ่มความประหลาดใจและพินิจพิเคราะห์มากขึ้น ก่อนจะยิ้มกล่าวว่า
“เป็นคำถามที่ดี หึหึ… ทว่าสหายเต๋าคงลืมไปแล้วกระมัง ว่าที่นี่คือตลาดนัดฉงหมิง”
“นั่นสินะ เป็นข้าที่สะเพร่าไปเอง”
กู้หย่วนพยักหน้า
แม้ยอดเขาโอสถ นิกายกู่เสิน และสำนักกระบี่ดารา จะเป็นผู้ถือหุ้นของตลาดการค้าฉงหมิง ทว่าในฉากหน้า ตลาดเซียนแห่งนี้ก็มีกฎเกณฑ์ของมันอยู่
ต่อให้จี้ชางไห่จะเป็นศิษย์สืบทอดของนิกายหยวนหมิง ก็ไม่มีทางยอมทำลายกฎเกณฑ์เพียงเพราะเขาคนเดียวเด็ดขาด
หากกฎเกณฑ์ถูกทำลาย ย่อมส่งผลกระทบต่อผลประโยชน์ของทุกคน
เวลานี้กู้หย่วนสวมเสื้อคลุมสีดำ ใบหน้าที่เผยให้เห็นก็ดูธรรมดาสามัญ จี้ชางไห่มองประเมินเขาขึ้นลงสองสามครั้ง จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
“สหายเต๋าบอกว่าข้าไม่ใช่คนธรรมดาสามัญ ตามความเห็นของข้า ตัวสหายเต๋าเองก็เป็นพญาหงส์ในหมู่มังกรเช่นกัน…”
แม้กู้หย่วนจะปิดบังตัวตนได้แนบเนียนเพียงใด ทว่าเขาก็ยังคงมองเห็นบางสิ่งบางอย่างได้อยู่ดี
“สหายจี้กล่าวชมเกินไปแล้ว”
กู้หย่วนตอบส่งๆ ไปอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ได้คิดจะสนทนากับอีกฝ่ายให้ยืดเยื้อ เตรียมตัวจะจากไป
“หรือว่าสหายเต๋า ก็คือศิษย์น้องกู้แห่งยอดเขาโอสถผู้นั้น?”
จี้ชางไห่มองออกถึงจุดนี้ จึงเอ่ยปากขึ้นมาทันที เพียงแต่น้ำเสียงนี้ ไม่ได้เปล่งออกมาจากปาก ทว่าเป็นการส่งผ่านทางสัมผัสเทวะ
ฝีเท้าของกู้หย่วนชะงัก สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน ทว่าแววตากลับลึกล้ำขึ้นหลายส่วน
“ศิษย์น้องกู้อะไรกัน สหายจี้คงจำคนผิดแล้วกระมัง”
ทว่าในใจเขากลับตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง การแปลงโฉมของเขาในครั้งนี้ เขามั่นใจว่าต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานธรรมดาก็ยังสามารถตบตาได้ ทว่ากลับถูกจี้ชางไห่ดูออก นี่แสดงว่าคนผู้นี้น่าสะพรึงกลัวกว่าที่เขาคิดไว้มาก
“หึหึ อาจจะใช่กระมัง”
จี้ชางไห่ยิ้มแย้ม ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ และกล่าวอีกว่า
“สหายเต๋าพอจะปลีกตัวไปคุยกันหน่อยได้หรือไม่?”
กู้หย่วนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ข้ากับสหายจี้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อีกทั้งยังมีสถานะที่แตกต่างกัน คงไม่มีเรื่องอันใดให้ต้องพูดคุยกันกระมัง?”
ในฐานะศิษย์ยอดเขาโอสถ เขาไม่อยากเข้าไปพัวพันกับอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภายใต้สถานการณ์ที่อีกไม่นาน ทั้งสามสำนักใหญ่ก็อาจจะต้องปะทะกับนิกายหยวนหมิงอยู่รอมร่อเช่นนี้