เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 192 จิตมุ่งร้ายของยอดฝีมือระดับจินตาน!
หลังจากอำลาซือหม่าเหยียน เฝิงเส้าเจี๋ยก็พากู้หย่วนเดินออกมาจากห้องปรุงโอสถ
“ศิษย์น้องโปรดตามข้ามา ที่พักของเจ้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว อยู่ด้านหลังนี้เอง ไม่ไกลนักหรอก”
เฝิงเส้าเจี๋ยเดินนำทางไป จากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ทำให้เขาตระหนักดีว่าท่านอาจารย์ของตนให้ความสำคัญกับกู้หย่วนมากเพียงใด เขาจึงเก็บงำความดูแคลนที่มีต่อกู้หย่วนไปจนหมดสิ้น
“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนศิษย์พี่เฝิงแล้ว”
เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่ซับซ้อนของอีกฝ่าย กู้หย่วนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก
“เดี๋ยวก่อน!”
ขณะที่ทั้งสองเดินลงบันไดมา และกำลังจะผ่านระเบียงทางเดินยาว จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้น
ทั้งสองชะงักฝีเท้าและหันไปมองตามเสียง ก็พบกับนักพรตวัยกลางคนผู้หนึ่ง รูปร่างผอมแห้ง สวมชุดนักพรตสีเทาอมฟ้า
นักพรตผู้นี้มีรูปร่างผอมแห้ง แตกต่างจากปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ตรงที่เขามีโครงร่างกระดูกที่กว้างใหญ่ แขนเสื้อกว้างพลิ้วไหว ไว้หนวดเครายาวเฟื้อย ดูมีสง่าราศีและกลิ่นอายแบบเซียนผู้หลุดพ้นอยู่ไม่น้อย
“คารวะท่านลุงชิงมู่ขอรับ!”
เฝิงเส้าเจี๋ยประสานมือคารวะ
นักพรตชิงมู่พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะปรายตามองกู้หย่วนที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ศิษย์หลานเฝิง เจ้ากำลังจะไปที่ใดรึ? แล้วคนผู้นี้คือใครกัน?”
เฝิงเส้าเจี๋ยตอบอย่างนอบน้อม
“เรียนท่านลุง ท่านนี้คือศิษย์ของท่านลุงเฮ่อหลิง นามว่าศิษย์น้องกู้หย่วนขอรับ เมื่อครู่นี้ท่านอาจารย์เพิ่งจะได้พบกับศิษย์น้องกู้ แล้วสั่งให้ข้าพาศิษย์น้องกู้ไปพักยังที่พักที่จัดเตรียมไว้ให้ขอรับ”
“โอ้?”
ใบหน้าของนักพรตชิงมู่เผยแววประหลาดใจ เขาหันไปมองกู้หย่วน
“ที่แท้เจ้าก็คือศิษย์ของศิษย์น้องเฮ่อหลิงนี่เอง”
“ศิษย์คารวะท่านลุงขอรับ!”
กู้หย่วนประสานมือคารวะ ทว่าภายในใจกลับลอบแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา
แม้เขาจะไม่เคยพบหน้าบุคคลผู้นี้มาก่อน แต่ก็เคยได้ยินท่านอาจารย์เฮ่อหลิงพูดถึงอยู่บ้าง
นักพรตชิงมู่ผู้นี้ ดำรงตำแหน่งรองเจ้าหอของที่นี่ และเป็นคนของฝักฝ่ายตระกูลใหญ่
แตกต่างจากซือหม่าเหยียนที่มักจะลุ่มหลงอยู่แต่กับวิถีโอสถ และไม่สนใจเรื่องราวทางโลก นักพรตชิงมู่กลับฝักใฝ่ในอำนาจบารมี และกุมอำนาจในการบริหารหออวี้ติ่งแห่งตลาดนัดฉงหมิงไว้เกือบครึ่งหนึ่ง
ในยามที่ซือหม่าเหยียนไม่ออกหน้า เขาผู้นี้แหละคือผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจสูงสุดของที่นี่
ที่สำคัญคือ บุคคลผู้นี้มีความเป็นปรปักษ์ต่อฝักฝ่ายสำนักอย่างรุนแรง และเคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกับนักพรตเฮ่อหลิงมาบ้าง เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้งเหมือนนักพรตจื่อเซียวก็เท่านั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อแรกพบกันเมื่อครู่นี้ สัญชาตญาณอันเฉียบแหลมของกู้หย่วนก็สัมผัสได้ว่า แววตาที่อีกฝ่ายมองมานั้น แม้จะดูประหลาดใจ แต่กลับไม่มีแววตาของคนแปลกหน้าเลยแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้จักเขาดีอยู่แล้ว
“สมกับเป็นวีรบุรุษวัยเยาว์จริงๆ ศิษย์น้องเฮ่อหลิงช่างตาแหลมคมนัก!”
นักพรตชิงมู่ลูบเครา พยักหน้าเบาๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม หากเป็นคนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คงคิดว่าเขากำลังแสดงความเป็นมิตรอยู่เป็นแน่
ทว่าใจกระบี่ของกู้หย่วนนั้นเฉียบแหลมยิ่งกว่าสิ่งใด เขาสัมผัสได้ลางๆ ว่า ภายใต้เปลือกนอกอันเป็นมิตรนั้น มีจิตมุ่งร้ายอันเย็นยะเยือกซุกซ่อนอยู่!
“ไอ้เฒ่านี่ไม่ได้มาดีแน่! ต้องระวังตัวไว้หน่อยแล้ว”
กู้หย่วนคิดในใจอย่างหนักแน่น
ฉากหน้า กู้หย่วนแสร้งทำเป็นพูดคุยทักทายกับอีกฝ่ายตามมารยาทอยู่สองสามประโยค ก่อนจะขอตัวลาไปพร้อมกับเฝิงเส้าเจี๋ย
เมื่อมองแผ่นหลังของกู้หย่วนและเฝิงเส้าเจี๋ยที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าของนักพรตชิงมู่ก็ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชา แววตาของเขาแฝงไว้ด้วยประกายความมุ่งร้าย
“กู้หย่วน... หึ!”
……
หลายวันต่อมา กู้หย่วนก็เริ่มศึกษาเคล็ดวิชาจินตานอย่างจริงจัง
ต้องยอมรับเลยว่า เคล็ดวิชาการปรุงโอสถเล่มนี้ ลึกซึ้งและแยบยลยิ่งนัก
นับว่าโชคดีที่กู้หย่วนได้ทำให้ไฉ่อวิ๋น (จิตวิญญาณโอสถ) เชื่อง และได้รับพรสวรรค์มายาพันแปรของมันมา ทำให้เขามีความรู้สึกรับรู้ต่อการเปลี่ยนแปลงของสรรพคุณยาในยาทิพย์ได้อย่างพิเศษ
สิ่งนี้ทำให้กู้หย่วนมีพรสวรรค์ในการปรุงโอสถที่สูงส่งอย่างเหลือเชื่อ การศึกษาเคล็ดวิชาจินตานจึงเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่ได้ถูกคำอุปมาอุปไมยและศัพท์เฉพาะทางวิถีโอสถต่างๆ ทำให้สับสนงุนงงแต่อย่างใด
ในระหว่างนั้น หนิวโหย่วเต๋อและเซี่ยซิ่วเสวี่ยก็แวะมาเยี่ยมเยียนกู้หย่วนที่เรือนพักครั้งหนึ่ง
ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่า พวกเขาทั้งสามคนกราบเข้ายอดเขาโอสถมาพร้อมกัน ซ้ำยังเข้าร่วมกับฝักฝ่ายสำนักเหมือนกันอีกด้วย ดังนั้น โดยปริยายแล้ว พวกเขาจึงถือเป็นพันธมิตรกัน
และแน่นอนว่า มีกู้หย่วนเป็นผู้นำ
ไม่มีเหตุผลอื่นใด ก็เพราะพรสวรรค์ ระดับการบำเพ็ญเพียร ความแข็งแกร่ง ตลอดจนสถานะของกู้หย่วน ล้วนเหมาะสมที่จะเป็นผู้นำของพวกเขา
ในเมื่อฝักฝ่ายสำนักกำลังตกต่ำ พวกเขาทั้งสามคนจึงต้องรวมตัวกันให้แน่นแฟ้น เพื่อปกป้องตนเองไม่ให้ถูกรังแก
ทั้งสองคนไม่ได้รบกวนกู้หย่วนนานนัก พูดคุยกันได้พักหนึ่งก็ขอตัวกลับ
หลังจากไปส่งทั้งสองคนที่หน้าประตู กู้หย่วนก็มุ่งหน้าตรงไปยังหออวี้ติ่งทันที
หลังจากทำความเข้าใจหลักการปรุงโอสถมาหลายวัน เขาตั้งใจจะลงมือปฏิบัติจริงดูสักครั้ง
หลักการปรุงโอสถต่อให้เรียนรู้มามากแค่ไหน ลึกซึ้งเพียงใด แต่ถ้าไม่ลงมือปรุงโอสถจริงๆ มันก็เปล่าประโยชน์
“ศิษย์พี่กู้!”
“คารวะศิษย์พี่!”
“ศิษย์น้อง…”
“……”
เมื่อกู้หย่วนมาถึงหออวี้ติ่งในครั้งนี้ ก็มีหลายคนที่จำเขาได้ และพากันเข้ามาทักทาย
ทว่ากู้หย่วนก็ดูออกว่า แม้คนพวกนี้จะทำทีเป็นเกรงใจ แต่ในความเกรงใจนั้นก็แฝงไว้ด้วยความห่างเหิน และสายตาที่คอยพินิจพิเคราะห์
บางคนยังแฝงความระแวดระวังและเป็นปรปักษ์อยู่ลึกๆ ด้วยซ้ำ
กู้หย่วนไม่ได้ใส่ใจ เขาตอบรับพอเป็นพิธี แล้วเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์
เขาเมินเฉยต่อสายตาอยากรู้อยากเห็นของคนรอบข้าง หยิบหยกบันทึกชิ้นหนึ่งออกมา แล้วยื่นให้กับคนดูแลที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์
“วัตถุดิบเหล่านี้ จัดมาให้ข้าอย่างละสิบชุด”
“ขอรับ!”
ผู้ดูแลวัยกลางคนที่หน้าเคาน์เตอร์ไม่กล้าชักช้า รีบตรวจสอบข้อมูลในหยกบันทึกทันที
“โอสถแก่นหยก... โอสถเสริมปราณ… โอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณ…”
เมื่อเห็นชื่อโอสถสองชนิดแรก เขายังพอรักษาความสงบไว้ได้ ทว่าเมื่อเห็นชื่อโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณและรายชื่อวัตถุดิบที่ใช้ในการหลอมมัน สีหน้าของเขาก็เริ่มแปลกไป สายตาที่มองกู้หย่วนก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ทว่าเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
เพียงแค่กล่าวว่า
“รบกวนศิษย์น้องรอสักครู่”
จากนั้นก็เรียกเด็กรับใช้คนหนึ่งมา สั่งการสองสามคำ เด็กรับใช้คนนั้นก็รีบวิ่งออกไป
ไม่นานนัก เด็กรับใช้ก็รีบวิ่งกลับมา ในมือถือถุงเก็บของมาด้วยใบหนึ่ง
“ศิษย์น้องกู้ ของที่ท่านต้องการอยู่ในนี้ครบถ้วนแล้ว ท่านเป็นถึงศิษย์สายใน ซ้ำท่านเจ้าหอซือหม่าก็เคยสั่งการไว้ ข้าจึงลดราคาให้ท่านเป็นพิเศษ ท่านจ่ายเพียงสี่ส่วนของราคาเต็มก็พอ นั่นก็คือหนึ่งพันหกร้อยก้อนหินวิญญาณ”
ผู้ดูแลวัยกลางคนยื่นถุงเก็บของที่บรรจุยาทิพย์ให้กับกู้หย่วน
“ศิษย์น้องลองตรวจสอบดูได้เลย”
“ขอบคุณ”
กู้หย่วนไม่เกรงใจ เขารับถุงมาแล้วส่งจิตสัมผัสเข้าไปตรวจสอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาด ก็จ่ายหินวิญญาณ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
หลังจากกู้หย่วนจากไป ก็มีคนเข้ามาสอบถาม เมื่อรู้ความจริง บางคนก็ถึงกับหัวเราะเยาะออกมา
“โอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณงั้นรึ?”
“การที่ไอ้เด็กนี่อยากจะศึกษาวิชาการปรุงโอสถ ข้าก็ไม่ได้แปลกใจอะไรหรอก แต่มันเพิ่งจะเรียนมาได้กี่วันกันเชียว?”
“โอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณนั่น มันเป็นโอสถวิญญาณที่ช่วยหล่อเลี้ยงจิตสัมผัส กระทั่งช่วยบำรุงดวงจิตวิญญาณได้เลยนะ ไม่ใช่ของพื้นๆ อย่างโอสถแก่นหยกหรือโอสถเสริมปราณเสียหน่อย แต่มันกลับฝันเฟื่องอยากจะปรุงโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณ ช่างเป็นเรื่องตลกที่น่าขันที่สุดในโลกหล้า! น่าขันสิ้นดี!”
“ข้าว่าไอ้เด็กนี่ความทะเยอทะยานไม่ใช่น้อย แต่ติดที่หยิ่งยโสเกินตัวไปหน่อย… ข้าศึกษาวิชาการปรุงโอสถมาสามสิบกว่าปีแล้ว ตอนนี้ก็ถือว่าเป็นรุ่นเก๋าในหมู่ผู้ช่วยปรุงโอสถ ยังไม่กล้าคุยโวว่าจะปรุงโอสถหล่อเลี้ยงวิญญาณได้เลย แล้วมันมีดีอะไร…”
“ใช่เลย… ไอ้แซ่กู้นี่มันเพ้อเจ้อชัดๆ!”
“ก็อย่าพูดแบบนั้นสิ ข้าได้ยินมาว่าท่านเจ้าหอซือหม่า ค่อนข้างให้ความสำคัญกับไอ้เด็กนี่อยู่นะ”
“ข้าว่าน่าจะเป็นเพราะเห็นแก่หน้าท่านผู้อาวุโสเก้ามากกว่า”
“ก็มีเหตุผล…”
“ข้าล่ะอยากจะรอดูจริงๆ ว่าพอไอ้เด็กนี่งมโข่งไปสักหลายเดือน แล้วท้ายที่สุดก็คว้าน้ำเหลว ปรุงโอสถออกมาไม่ได้สักเม็ด สภาพมันจะน่าสมเพชขนาดไหน... “
“ฮ่าฮ่า พอศิษย์พี่พูดแบบนี้ ข้าก็ชักจะตั้งตารอแล้วสิ”
หลายคนพากันผสมโรงเห็นด้วย ไม่มีใครเชื่อน้ำหน้าว่ากู้หย่วนจะปรุงโอสถได้สำเร็จเลยแม้แต่คนเดียว
ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ กว่าเจ็ดส่วนล้วนเป็นศิษย์จากฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ทั้งสิ้น
ดังนั้น สำหรับกู้หย่วน ศิษย์จากฝักฝ่ายสำนักที่เพิ่งจะมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาในช่วงนี้ พวกเขาย่อมไม่ค่อยสบอารมณ์ และมองอย่างไรก็รู้สึกขัดหูขัดตาไปเสียหมด