เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 190 โอสถไขกระดูกมังกรพยัคฆ์!
ต่อให้เป็นเจ้ายอดเขาโอสถมาพบเขา ก็ยังต้องให้ความเคารพเกรงใจ
นั่นก็เพราะเขาคือหนึ่งในสามปรมาจารย์นักปรุงโอสถแห่งยอดเขาโอสถ นามเต็มของเขาคือ ซือหม่าเหยียน!
ยอดเขาโอสถสร้างชื่อและวางรากฐานมาจากวิชาการปรุงโอสถเป็นหลัก ดังนั้น ตั้งแต่เจ้าสำนัก ผู้อาวุโส ไปจนถึงศิษย์ระดับล่าง ล้วนให้ความสำคัญกับวิชาการปรุงโอสถเป็นอย่างยิ่ง
และศิษย์ที่เชี่ยวชาญวิชาการปรุงโอสถ ก็จะมีสถานะที่พิเศษและสูงส่งกว่าใครในสำนัก
ต่อให้เป็นเพียงนักปรุงโอสถก็ยังมีสถานะเทียบเท่ากับศิษย์สืบทอดแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงปรมาจารย์นักปรุงโอสถที่หาตัวจับยากเช่นเขาเลย
และที่สำคัญคือ แม้ซือหม่าเหยียนผู้นี้จะสังกัดอยู่ในฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ ทว่าตัวเขาเองก็มีความคุ้นเคยและผูกพันกับฝักฝ่ายสำนักอยู่ไม่น้อย ดังนั้น เขาจึงไม่ได้มีท่าทีเป็นปรปักษ์ต่อฝักฝ่ายสำนักเหมือนกับคนอื่นๆ ในฝักฝ่ายตระกูลใหญ่ อย่างมากก็แค่วางตัวเป็นกลาง ไม่เข้าข้างฝ่ายใด
ยิ่งไปกว่านั้น นักพรตเฮ่อหลิงยังมีสายสัมพันธ์อันดีกับเขาอีกด้วย
การที่กู้หย่วนเดินทางมาที่นี่ในครั้งนี้ ก็เป็นเพราะนักพรตเฮ่อหลิงได้ฝากฝังและขอร้องให้ศิษย์พี่ผู้นี้ช่วยดูแลกู้หย่วนเป็นพิเศษนั่นเอง
“เจ้าคือ กู้หย่วน สินะ?”
ซือหม่าเหยียนปรายตามองกู้หย่วนแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย ปฏิกิริยาดูราบเรียบ
“ศิษย์น้องเฮ่อหลิงฝากฝังกับข้าไว้แล้ว ช่วงนี้เจ้าก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน หากมีธุระอะไร ก็มาหาข้าได้”
“ขอบพระคุณศิษย์ลุงขอรับ”
กู้หย่วนย่อมตอบรับด้วยความนอบน้อม
ศิษย์ลุงซือหม่าผู้นี้มีอาวุโสสูงส่ง ซ้ำระดับการบำเพ็ญเพียรก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านักพรตเฮ่อหลิงเลย หากไม่นอบน้อมเข้าไว้ก็คงไม่ได้ ในช่วงเวลาต่อจากนี้ เขาคงต้องพึ่งพาบารมีของผู้อาวุโสท่านนี้คอยคุ้มครองแล้ว
“อืม เอาล่ะ พวกเจ้าสองคนออกไปก่อนเถอะ”
ซือหม่าเหยียนโบกมือไล่
เวลาของเขามีค่า เขาอุตส่าห์เจียดเวลาจากการปรุงโอสถมาพบกู้หย่วน ก็ถือว่าเห็นแก่หน้าสหายเก่ามากแล้ว
ตอนนี้การปรุงโอสถกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ เขาจะปล่อยให้มีอะไรมารบกวนสมาธิไม่ได้เด็ดขาด
เมื่อเห็นดังนั้น เฝิงเส้าเจี๋ยก็ปรายตามองกู้หย่วนด้วยสีหน้าที่คาดเดาได้ยาก
ศิษย์น้องกู้ผู้นี้ แม้จะมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น แต่ก็ดูเหมือนท่านอาจารย์จะไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษเลยนะเนี่ย
แต่ก็อย่างว่าแหละ ท่านอาจารย์ก็เหมือนกับปรมาจารย์ตานเสี่ยแห่งสำนัก ลุ่มหลงและหมกมุ่นอยู่แต่วิชาการปรุงโอสถ นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว ก็ไม่สนใจเรื่องอื่นใดในโลกหล้าเลย
“ขอรับ ศิษย์ขอตัว”
กู้หย่วนประสานมือคารวะอีกครั้ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป ระหว่างนั้นเขาก็เผลอมองไปที่เตาหลอมโอสถตรงหน้าซือหม่าเหยียน เปลวเพลิงแท้ที่ลุกโชนอยู่ภายใน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งโอสถวิญญาณเม็ดนั้น ที่ทำเอาเขาลอบเดาะลิ้นด้วยความทึ่ง
“เดี๋ยวก่อน!”
ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินออกไป ซือหม่าเหยียนก็ส่งเสียงเรียกเอาไว้
“ศิษย์ลุงมีอะไรจะชี้แนะหรือขอรับ?”
กู้หย่วนเอ่ยถามด้วยความฉงน
เสียงของซือหม่าเหยียนดังแว่วมา
“ข้าได้ยินจากศิษย์น้องเฮ่อหลิงว่า เจ้ามีความสนใจในวิชาการปรุงโอสถอย่างมาก? คิดอยากจะศึกษาวิชาการปรุงโอสถงั้นรึ?”
กู้หย่วนยังไม่ทันได้ตอบอะไร เฝิงเส้าเจี๋ยที่อยู่ด้านข้างก็ชะงักงันไป สายตาที่มองไปยังกู้หย่วนเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัย
วิชาการปรุงโอสถ แม้จะเป็นเพียงวิชานอกรีตของการบำเพ็ญเพียร ทว่าภายในนั้นก็แฝงไว้ด้วยหลักการอันลึกซึ้งของฟ้าดิน หากศึกษาจนถ่องแท้ ก็ย่อมส่งผลดีต่อการบำเพ็ญเพียรของตนเองได้เช่นกัน
ทว่าวิชานอกรีตแขนงนี้ก็มีความซับซ้อนและลึกซึ้งอย่างยิ่งยวด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะเรียนรู้ เพราะมันต้องการทั้งพรสวรรค์และสติปัญญาในการปรุงโอสถระดับสูง
ไม่ได้หมายความว่าต้องมีกายาวิญญาณอะไรหรอก แต่หมายถึงต้องมีสติปัญญาในการพลิกแพลงและความเข้าใจในวิถีโอสถอย่างลึกซึ้งต่างหาก
ทว่าผู้ที่ครอบครองสติปัญญาระดับนี้ หากไม่เรียกได้ว่าหายากดั่งขนหงส์เขากิเลน ก็คงใกล้เคียงเต็มที
ดูจากยอดเขาโอสถในปัจจุบัน ที่ทุ่มเทกำลังคนและทรัพยากรทั้งสำนัก แต่กลับสามารถสร้างผู้ช่วยปรุงโอสถได้เพียงไม่กี่ร้อยคน นักปรุงโอสถกว่าสิบคน ปรมาจารย์นักปรุงโอสถสามท่าน และปรมาจารย์โอสถเพียงท่านเดียว ก็พอจะบอกอะไรได้บ้างแล้ว
แม้แต่ตัวเฝิงเส้าเจี๋ยเอง ก็เคยศึกษาวิชาการปรุงโอสถมาบ้าง ทว่าน่าเสียดายที่เขาไม่มีพรสวรรค์ในด้านนี้ จึงตัดสินใจล้มเลิกไปแต่เนิ่นๆ เพื่อไม่ให้เสียเวลาในการบำเพ็ญเพียรของตน
เมื่อได้ยินว่ากู้หย่วนคิดจะศึกษาวิชาการปรุงโอสถ เขาจึงรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหลวไหลสิ้นดี
ใช่!
พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของกู้หย่วนนั้นยอดเยี่ยมมาก ทั้งกายาวิญญาณธาตุน้ำ และพรสวรรค์ใจกระบี่
ในสายตาของผู้คนมากมายในยอดเขาโอสถ พรสวรรค์ระดับนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่ากายาเต๋าหยางบริสุทธิ์ของหลี่ฉางเซิงเลยแม้แต่น้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อกู้หย่วนได้กราบเข้าเป็นศิษย์ของนักพรตเฮ่อหลิงแห่งฝักฝ่ายสำนักแล้วด้วย
ทว่าพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรที่ดี ไม่ได้หมายความว่าจะมีพรสวรรค์ในการปรุงโอสถที่ดีไปด้วยเสมอไป
ยิ่งไปกว่านั้น ระดับการบำเพ็ญเพียรของกู้หย่วนในตอนนี้ก็ยังไม่สูงนัก สิ่งที่ควรทำในตอนนี้คือการตั้งใจบำเพ็ญเพียร ไม่ใช่มาเสียเวลาศึกษาวิชาการปรุงโอสถ!
จริงอยู่ที่วิชาการปรุงโอสถนั้นลึกซึ้งและมีประโยชน์ต่อการหล่อหลอมจินตานในอนาคต ทว่าปัญหาก็คือ กู้หย่วนเพิ่งจะทะลวงเข้าสู่ระดับเทียนเหริน มาหมาดๆ เท่านั้น
ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาทองในการฝึกฝนพลังเทวะ เพื่อวางรากฐานอันมั่นคงสำหรับการหล่อหลอมจินตานในอนาคตต่างหาก
การที่กู้หย่วนเอาเวลาอันมีค่าเช่นนี้มาศึกษาวิชาการปรุงโอสถ ในสายตาของเขา ถือเป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ หรืออาจจะเรียกได้ว่าเป็นการหยิ่งผยองจนเกินตัวไปหน่อย
เพราะท้ายที่สุดแล้ว สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร ระดับการบำเพ็ญเพียรและขอบเขตมรรคาย่อมต้องมาเป็นอันดับแรก
เดี๋ยวก่อน!
หรือว่าไอ้หมอนี่มันจะรู้ความชอบของท่านอาจารย์ เลยแกล้งทำเป็นสนใจวิชาการปรุงโอสถเพื่อเอาใจ?
พอคิดถึงตรงนี้ เฝิงเส้าเจี๋ยก็เริ่มตั้งข้อสงสัยในเจตนาของกู้หย่วนขึ้นมาทันที
กู้หย่วนตอบกลับด้วยความนอบน้อม
“ศิษย์มีความสนใจในวิชาการปรุงโอสถเป็นอย่างยิ่งขอรับ”
“อย่างนั้นรึ…”
ซือหม่าเหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ออก
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าลองดูสิว่า โอสถที่ข้ากำลังปรุงอยู่นี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“เช่นนั้น ศิษย์ก็ขอถือวิสาสะแล้วกันขอรับ หากมีสิ่งใดที่ศิษย์พูดผิดไป ขอศิษย์ลุงโปรดอย่าได้ถือสา”
กู้หย่วนไม่ได้มีท่าทีประหม่าหรือตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว พิจารณาดูโอสถวิญญาณและเพลิงแท้ที่อยู่ในเตาหลอมอย่างละเอียด ก่อนจะถอยหลังกลับมา แล้วพยักหน้าพลางกล่าว
“หากศิษย์ดูไม่ผิด โอสถที่ศิษย์ลุงกำลังปรุงอยู่นี้ น่าจะเป็นโอสถไขกระดูกมังกรพยัคฆ์ขอรับ!”
“โอสถชนิดนี้ ใช้เลือดแก่นแท้ของมังกรเจียว และไขกระดูกของพยัคฆ์มารเป็นวัตถุดิบหลัก เสริมด้วยยาทิพย์อีกหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดชนิด มีสรรพคุณในการรักษาอาการบาดเจ็บและฟื้นฟูแก่นแท้ของชีวิต ซ้ำยังมีฤทธิ์ในการยืดอายุขัยได้ในระดับหนึ่ง ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับจินตานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แก่นแท้สูญสิ้น จนเกือบจะสิ้นลมหายใจ ขอเพียงไม่ใช่อาการบาดเจ็บที่เกี่ยวข้องกับดวงจิตวิญญาณ ก็สามารถช่วยชีวิตกลับมาได้ทันท่วงทีขอรับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซือหม่าเหยียนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย การที่กู้หย่วนสามารถอธิบายสรรพคุณได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งจะกราบเป็นศิษย์ของนักพรตเฮ่อหลิงได้เพียงไม่กี่เดือน นั่นพิสูจน์ให้เห็นว่า เขาตั้งใจศึกษาวิชาการปรุงโอสถมาอย่างจริงจัง ไม่ใช่แค่การแสร้งทำเป็นรู้
“มีอะไรอีกหรือไม่?”
เขาเอ่ยถามต่อ
การที่รู้เรื่องพวกนี้ ก็ไม่ได้พิสูจน์อะไรได้มากนัก ขอเพียงแค่ท่องจำคัมภีร์โอสถให้ขึ้นใจ ใครๆ ก็พูดแบบนี้ได้
กู้หย่วนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
“โอสถไขกระดูกมังกรพยัคฆ์ แม้ชื่อจะบอกว่าเป็นมังกรและพยัคฆ์ ทว่าแท้จริงแล้ว ภายในนั้นกลับแฝงและประยุกต์ใช้หลักการแห่งหยินหยางเอาไว้”
“มังกรคือหยิน พยัคฆ์คือหยาง เช่นนี้จึงจะหลอมรวมเป็นโอสถได้อย่างสมบูรณ์”
กู้หย่วนอธิบายอย่างฉะฉาน
“เมื่อครู่นี้ แม้ศิษย์ลุงจะใช้เพลิงแท้ในการปรุงโอสถ ทว่าในความเป็นจริง ศิษย์ลุงไม่ได้กระตุ้นพลังแห่งไฟออกมาจนหมดสิ้น แต่กลับใช้วิธีแยกความใสและความขุ่น เพื่อแยกสรรพคุณยาและสิ่งเจือปนออกจากกัน จากนั้นจึงสกัดเอาสรรพคุณยาที่ต้องการจากยาทิพย์ชนิดต่างๆ ออกมา เช่น ความเย็น ความร้อน การจม การลอย การขึ้น และการลง เป็นต้น”
“สรรพคุณยาของยาทิพย์เหล่านี้ มีพลังของมังกรและพยัคฆ์เป็นแกนหลัก ค่อยๆ ผสมผสานเข้าด้วยกันตามลำดับก่อนหลัง กลายเป็นหยินหยางซึ่งกันและกัน เกื้อหนุนและถ่วงดุลซึ่งกันและกัน ก่อให้เกิดความสมดุลในท้ายที่สุด และต้องใช้เวลาฟูมฟักอีกจึงจะสำเร็จเป็นโอสถขอรับ”
“……”
ในตอนแรก ซือหม่าเหยียนก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก ทว่ายิ่งฟัง สีหน้าของเขาก็ยิ่งตกตะลึง
เมื่อกู้หย่วนพูดจบ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา สายตาที่มองไปยังกู้หย่วนเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาเอ่ยปากชมไม่ขาดปาก
“ดี ดีมาก! กลายเป็นหยินหยางซึ่งกันและกัน เกื้อหนุนและถ่วงดุลซึ่งกันและกัน อธิบายได้ดีมาก!”
“ไอ้หนู แม้ระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้าจะยังไม่เท่าไหร่ แต่การที่เจ้าสามารถพูดจาฉะฉานเช่นนี้ได้ ย่อมแสดงให้เห็นว่าสายตาของเจ้า รวมถึงรากฐานความรู้ด้านวิชาการปรุงโอสถของเจ้านั้น ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!”