เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 188 ยอดฝีมือระดับหยางเสิน ผู้วิเศษฉงอวี้!
“เมื่อครู่นี้ตอนที่ไอ้แซ่เฉินพ่นหมาออกจากปาก ทำไมไม่เห็นเจ้าเสนอหน้าออกมาห้ามปราม พอตอนนี้มันปากพล่อยจนโดนข้าอัดจนน่วม เจ้ากลับกระโดดออกมาทำตัวเป็นคนดีมีเมตตาเสียอย่างนั้น…”
“เป็นถึงศิษย์สืบทอดแท้ๆ แต่กลับมาจ้องเล่นงานศิษย์ที่เพิ่งกราบเข้าสำนักอย่างข้า พูดออกไปไม่อายชาวบ้านเขาบ้างหรือไง!”
รอยยิ้มของฉู่เหอแข็งค้างอยู่บนใบหน้า สีหน้าพลันเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด ดูย่ำแย่ลงถนัดตา
ในฐานะศิษย์สืบทอด ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาแบบนี้กับเขามาก่อน โดยเฉพาะการถูกกู้หย่วนชี้หน้าด่าท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ ยิ่งทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่ง จิตสังหารพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ!
ส่วนมู่หรงอู๋ซวงยังคงมีท่าทีเย็นชาและสงบเงียบดุจเดิม เธอเฝ้ามองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ เพียงแต่สายตาที่มองไปยังกู้หย่วนนั้น แฝงไว้ด้วยประกายประหลาดใจอยู่ลึกๆ
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของฉู่เหอ กู้หย่วนกลับยิ่งหัวเราะร่วน
“เอาล่ะ ข้าไม่พูดมากแล้วดีกว่า เดี๋ยวบางคนโดนจี้ใจดำเข้า จะดิ้นพล่านเอาเสียเปล่าๆ!”
พูดจบ กู้หย่วนก็ไม่สนว่าคนอื่นๆ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร เขาหลอมรวมร่างเข้ากับประกายกระบี่ กระโดดลงจากเรือมังกรเหินเวหาด้วยตัวเอง
จากนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปยังตลาดนัดเซียนฉงหมิงที่อยู่เบื้องหน้า
กู้หย่วนประเมินสถานการณ์ในใจอย่างรอบคอบแล้ว สำหรับศิษย์สายในอย่างหลิวซินจวินหรือเฉินชง เขายังพอมีความมั่นใจว่าจะรับมือได้ แต่หากต้องเผชิญหน้ากับศิษย์สืบทอดระดับฉู่เหอ เขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้อย่างแน่นอน
ไม่ใช่ว่าเขาไม่มั่นใจในตัวเอง แต่ช่องว่างระหว่างทั้งสองฝ่ายมันกว้างเกินไป
ฉู่เหอผู้นั้นบำเพ็ญเพียรจนบรรลุระดับเทียนเหรินขั้นสุดยอดสมบูรณ์แล้ว เวลานี้กำลังอยู่ในช่วงขัดเกลาปราณแท้และฟูมฟักเมล็ดพันธุ์พลังเทวะ เพื่อเตรียมตัวหล่อหลอมจินตานในขั้นต่อไป
บุคคลระดับนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องระดับการบำเพ็ญเพียร พลังเทวะ หรือประสบการณ์ในการต่อสู้ ล้วนจัดอยู่ในระดับแนวหน้า ยากที่จะหาผู้ใดในระดับเดียวกันมาเทียบเคียงได้
คาดว่าต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับจินตานทั่วไปตราบใดที่ไม่ใช่พวกที่หลอมรวมจินตานระดับสูง ก็ใช่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของฉู่เหอได้
ส่วนตัวกู้หย่วนเอง แม้วิชากระบี่ของเขาจะยอดเยี่ยมถึงขีดสุด แต่เขาเพิ่งจะเริ่มบำเพ็ญเพียรมาได้นานแค่ไหนกัน? เพิ่งจะฝึกฝนพลังเทวะสำเร็จไปกี่วิชากันเชียว?
ลำพังแค่ระดับการบำเพ็ญเพียร เขาก็ด้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่หลายขุมแล้ว
การไปต่อกรกับคนระดับนี้ มีแต่จะหาเรื่องใส่ตัว กู้หย่วนไม่ได้โง่ขนาดที่จะทำเรื่องพรรค์นั้นหรอก
เมื่อกู้หย่วนมาถึงประตูเมืองของตลาดนัดฉงหมิง ก็มีชายสองคนเข้ามาขวางหน้าเขาไว้
“สหายทั้งสองมีธุระอันใดหรือ?”
กู้หย่วนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ทั้งสองคนต่างก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับระดับเทียนเหริน และเห็นฉากที่กู้หย่วนร่อนลงมาจากเรือมังกรเหินเวหาเมื่อครู่นี้เต็มสองตา พวกเขาย่อมรู้ดีว่ากู้หย่วนมีที่มาไม่ธรรมดา หนึ่งในนั้นจึงกล่าวอย่างสุภาพว่า
“สหายเต๋าโปรดอย่าเข้าใจผิด ข้าน้อยแซ่หวัง เป็นผู้ดูแลของตลาดนัดฉงหมิงแห่งนี้ ดูจากท่าทางของสหายเต๋าแล้ว น่าจะเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกใช่หรือไม่?”
กู้หย่วนพยักหน้า
“ที่แท้ก็คือสหายเต๋าหวัง ข้าน้อยแซ่กู้ นามหย่วน มาจากยอดเขาโอสถ เพิ่งเคยมาเยือนที่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ”
พูดจบ เขาก็หยิบป้ายหยกประจำตัวออกมา บนป้ายหยกนั้นสลักลวดลายเตาหลอมโอสถสามขาสามหูเอาไว้อย่างวิจิตรบรรจง สมจริงจนราวกับมีเปลวเพลิงและควันไฟลอยกรุ่นอยู่ภายใน
“กู้หย่วน?”
ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
“ที่แท้ก็คือสหายเต๋ากู้หย่วนนี่เอง?! ช่างเสียมารยาทแล้ว! เสียมารยาทแล้ว!”
“ในเมื่อเป็นศิษย์ยอดฝีมือจากยอดเขาโอสถ เช่นนั้นก็เชิญเข้าไปได้เลย…”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคน กู้หย่วนกลับเป็นฝ่ายประหลาดใจเสียเอง
นี่ชื่อเสียงของข้าโด่งดังขนาดนี้เลยหรือ? ทำไมข้าถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ?
กู้หย่วนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“สหายทั้งสองเคยได้ยินชื่อของข้ามาก่อนหรือ?”
หนึ่งในนั้นหัวเราะพลางตอบ
“ชื่อเสียงของสหายเต๋ากู้ในช่วงหลายวันมานี้ โด่งดังดั่งสายฟ้าฟาด พวกเราจะไปไม่รู้ได้อย่างไร? สหายเต๋าอาจจะไม่รู้ ตอนนี้มีคนจำนวนไม่น้อย มองว่าท่านคือผู้ที่จะก้าวขึ้นมาทัดเทียมกับยอดฝีมืออย่างหลี่ฉางเซิง จี้ชางไห่ เสิ่นอวี้หมิง และหวังจู๋ ในอนาคตเลยนะ”
“มิกล้า มิกล้า”
กู้หย่วนส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน
“ก็แค่ชื่อเสียงจอมปลอมเท่านั้น ทำเอาสหายทั้งสองต้องมาหัวเราะเยาะแล้ว”
เขาย่อมรู้ระดับความสามารถของตัวเองดี อนาคตจะเป็นอย่างไรยังไม่ต้องพูดถึง แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ควรทำตัวติดดินเข้าไว้ดีกว่า
ขณะที่พูดคุย กู้หย่วนก็ลอบประเมินชายทั้งสองคนอย่างเงียบๆ
แม้ทั้งสองจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับระดับเทียนเหริน แต่กลิ่นอายบนร่างกลับไม่ค่อยบริสุทธิ์นัก ออกจะปะปนกันมั่วซั่วไปหมด แสงวิญญาณจากอาวุธเวทบนร่างก็ดูหม่นหมอง
หากสุ่มดึงศิษย์สายในของยอดเขาโอสถสักคนออกมา ก็คงจะเก่งกาจกว่าสองคนนี้มาก
ดังนั้น สองคนนี้น่าจะเป็นเพียงแค่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรทั่วไป
หลังจากพูดคุยทักทายกันอีกสองสามประโยค เมื่อเห็นว่ากู้หย่วนพูดจาสุภาพเรียบร้อย เป็นกันเอง ไม่มีท่าทีหยิ่งยโสโอหังเหมือนศิษย์สำนักใหญ่คนอื่นๆ และดูเข้ากับคนง่าย ผู้ดูแลแซ่หวังจึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
“ในเมื่อสหายเต๋ากู้เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ข้าน้อยก็ขอถือวิสาสะเตือนสักหน่อย ตลาดนัดฉงหมิงแห่งนี้มีกฎเกณฑ์มากมาย สหายเต๋าโปรดระมัดระวังตัวให้ดี อย่าได้เผลอไปละเมิดกฎเข้า มิเช่นนั้น ต่อให้ท่านจะมีสถานะสูงส่งปานใด ก็อาจจะนำความยุ่งยากมาสู่ตัวได้”
คำเตือนของเขาค่อนข้างอ้อมค้อม หากเป็นพวกที่หยิ่งยโสโอหังมาฟัง ก็อาจจะรู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่น แต่กู้หย่วนเข้าใจความหมายของเขาดี จึงกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
“ขอบคุณสหายเต๋าที่ช่วยชี้แนะ ข้าเข้าใจแล้ว”
ตลาดนัดฉงหมิงแห่งนี้สร้างขึ้นมานานนับพันปีแล้ว ผู้เป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้ หากดูตามฉากหน้า ก็คือยอดฝีมือระดับหยางเสินที่ขนานนามตัวเองว่าผู้วิเศษฉงอวี้
และผู้วิเศษฉงอวี้ผู้นี้ ก็ไม่ใช่มนุษย์ ทว่าเป็นผู้ที่ถือกำเนิดมาจากเผ่าพันธุ์ปีศาจ
ส่วนภูมิหลังที่แท้จริงของเขานั้น กลับไม่มีใครล่วงรู้มากนัก
ด้วยการมีผู้วิเศษฉงอวี้นั่งประจำการอยู่ ย่อมไม่มีพวกตาบอดคนไหนกล้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่เป็นแน่
และกฎเกณฑ์ที่เขากำหนดขึ้น ย่อมไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนเช่นกัน
แน่นอนว่า ตลาดนัดฉงหมิงแห่งนี้ เป็นศูนย์กลางการแลกเปลี่ยนและหมุนเวียนทรัพยากรจำนวนมหาศาล ทั้งโอสถวิญญาณ ยาทิพย์ อาวุธเวท คัมภีร์เต๋า และอื่นๆ อีกมากมายจากทั่วทั้งเจียงใต้ตลอดทั้งปี นี่คือขุมทรัพย์ชิ้นโตที่แม้แต่เซียนแท้ระดับหยวนเสินก็ยังต้องน้ำลายสอ
ดังนั้น ตลาดนัดเซียนแห่งนี้ ย่อมไม่ได้มีเบื้องหลังที่เรียบง่ายอย่างที่เห็น
แม้ฉากหน้า เจ้าของตลาดนัดเซียนแห่งนี้คือผู้วิเศษฉงอวี้ ทว่าในความเป็นจริงแล้ว ยอดเขาโอสถ สำนักกระบี่ดารา นิกายกู่เสิน ตลอดจนยอดฝีมือระดับสูงคนอื่นๆ ต่างก็มีหุ้นอยู่ในตลาดนัดเซียนแห่งนี้ด้วยกันทั้งสิ้น
ในแต่ละปี ยอดเขาโอสถสามารถกอบโกยทรัพยากรจำนวนมหาศาลจากธุรกิจในตลาดนัดเซียนแห่งนี้ เพื่อนำไปหล่อเลี้ยงการบำเพ็ญเพียรของคนในสำนัก หากไม่มีตลาดนัดแห่งนี้ เสบียงทรัพยากรที่แจกจ่ายให้กับศิษย์ยอดเขาโอสถในแต่ละวัน คงต้องลดทอนลงไปกว่าครึ่ง
ดังนั้น หากจะว่ากันตามตรง ยอดเขาโอสถก็ถือเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของสถานที่แห่งนี้เช่นกัน
ส่วนผู้วิเศษฉงอวี้ ก็เป็นเพียงผู้บริหารใหญ่ที่คอยออกหน้าเท่านั้น
และกฎเกณฑ์ต่างๆ ของตลาดนัดฉงหมิง ก็ล้วนเกิดจากการร่วมกันร่างและให้การยอมรับจากเหล่าผู้ถือหุ้นทั้งหลาย
แม้กู้หย่วนจะเป็นศิษย์ของยอดเขาโอสถ แต่ก็ยังต้องปฏิบัติตามกฎของที่นี่อย่างเคร่งครัด อย่างมากก็แค่ได้รับสิทธิพิเศษบางอย่างเท่านั้น
“ตามหลักแล้ว ผู้ที่เพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก หากต้องการพักอาศัยอยู่ในเมือง จะต้องจ่ายหินวิญญาณสิบก้อนเพื่อซื้อใบอนุญาต ทว่าด้วยสถานะของสหายเต๋า ย่อมไม่ต้องทำเช่นนั้น หากมีคนมาขอตรวจใบอนุญาต ก็เพียงแค่แสดงป้ายหยกประจำสำนักของท่านให้ดูก็พอแล้ว”
ผู้ดูแลแซ่หวังเอ่ยเตือน
กู้หย่วนกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะเดินเข้าเมืองไป
ถนนหนทางในตลาดนัดเซียนฉงหมิงนั้น กว้างขวางและโอ่อ่ากว่าในอำเภอเป่ยเหลียงมากนัก
กระทั่งผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาบนท้องถนน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสิ้น ผู้ฝึกยุทธ์และปรมาจารย์ยุทธ์เซียนเทียนนั้นมีให้เห็นเกลื่อนกลาดไปหมด
แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับระดับเทียนเหริน ก็ยังสามารถพบเห็นได้อยู่เรื่อยๆ
นั่นยังไม่เท่าไหร่ ที่สำคัญคือ กู้หย่วนยังมักจะเห็นปีศาจที่มีหัวเป็นหมาป่า หรือมีหูสุนัขจิ้งจอกขนปุย เดินผ่านไปมาให้เห็นอยู่เป็นเนืองๆ
ปีศาจเหล่านี้แผ่ซ่านปราณปีศาจออกมาอย่างเปิดเผย หากไปอยู่ข้างนอก คนธรรมดาเห็นก็คงต้องวิ่งหนีหางจุกตูด หรือไม่ก็โดนพวกรักคุณธรรมไล่ล่าฆ่าฟันไปแล้ว ทว่าในตลาดนัดเซียนแห่งนี้ พวกมันกลับเดินกร่างและสง่าผ่าเผยอยู่บนถนนได้อย่างอิสระเสรี
เมื่อเห็นกู้หย่วนจ้องมอง พวกมันก็เพียงแค่ถลึงตาดุๆ ใส่เขาครั้งหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก
ในขณะที่ผู้คนบนท้องถนน กลับมองภาพเหล่านี้จนชินตา และไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดแปลกไปเลย