เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 183 ราชันย์ปีศาจวานรทองคำ!
ในสายตาของกู้หย่วน สายเลือดของฝูงลิงปีศาจกลุ่มนี้ช่างไม่ธรรมดาเอาเสียเลย
เพียงแค่อายุเพิ่มขึ้น ก็สามารถกลายเป็นสัตว์อสูรระดับระดับเทียนเหรินได้โดยธรรมชาติ ครอบครองพลังเทวะและอาคมคาถามากมาย ซ้ำยังมีอายุขัยเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล นี่มันวาสนาอันยิ่งใหญ่ปานใดกัน?
หากพวกมันสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาเต๋าได้ การจะเลื่อนขั้นเป็นมหาปีศาจระดับจินตานขั้นเข้าสู่มรรคา ก็คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรนัก
กู้หย่วนสงสัยว่า ลิงปีศาจฝูงนี้ อย่างน้อยที่สุดก็น่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับชั้นเลิศ(สีแดง) ซึ่งเทียบเท่ากับเหยาต้า ต้าจุ่ย อาหวงและอาอู๋เลยทีเดียว
และหากในหมู่พวกมันมียอดฝีมือตัวใดตัวหนึ่ง ที่บังเอิญได้รับวาสนาจนสามารถเพิ่มพูนแก่นแท้ และกระตุ้นพลังสายเลือดที่หลับใหลอยู่ขึ้นมาได้ ก็อาจจะกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสีทองเลยก็เป็นได้
หากเป็นเวลาอื่น กู้หย่วนคงจะเกิดความโลภ และคิดหาสารพัดวิธีเพื่อหลอกล่อเอาลิงสักตัวมาทำให้เชื่องเป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณไปแล้ว
สำหรับสัตว์อสูรประเภทลิงปีศาจ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่รูปร่างหน้าตาที่คล้ายคลึงกับมนุษย์ ซ้ำยังมีสติปัญญาที่มักจะสูงส่งกว่าสัตว์อสูรทั่วไป
หากสามารถทำให้เชื่องได้ การจะเรียกใช้ให้รินน้ำชงชา เฝ้าดูแลนาปราณ เก็บเกี่ยวยาทิพย์ หรือแม้แต่เฝ้าถ้ำบำเพ็ญเพียร ก็คงจะสะดวกสบายไม่น้อย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อกู้หย่วนกราบเข้ายอดเขาโอสถแล้ว ในอนาคตเขาย่อมต้องมีถ้ำบำเพ็ญเพียรและนาปราณเป็นของตัวเอง การเลี้ยงลิงวิญญาณไว้สักตัว ย่อมไม่มีใครกล้าปริปากนินทาแน่
ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากในถ้ำหินนั้น กู้หย่วนก็แทบจะสลัดความคิดทั้งหมดทิ้งไปในทันที
เพราะในเวลานี้ ทั้งเจตจำนงกระบี่และใจกระบี่ของเขากำลังส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่ง เร่งเร้าให้เขารีบหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!
กู้หย่วนยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่าภายในใจกลับร้องตะโกนอย่างมั่นใจ
“หยินเสิน! ต้องเป็นราชันย์ปีศาจระดับหยินเสินแน่ๆ!”
ภายในถ้ำหินนั้น จะต้องมีลิงปีศาจ… ไม่สิ ราชันย์วานร ระดับหยินเสินซ่อนตัวอยู่อย่างแน่นอน!
สัตว์อสูรไม่เคยรู้จักคำว่าถ่อมตนหรือมารยาท พวกมันเคารพเพียงแค่กฎแห่งป่าที่ว่าผู้อ่อนแอคือเหยื่อของผู้แข็งแกร่งเท่านั้น
ผู้แข็งแกร่งสามารถครอบครองสิ่งที่ดีที่สุดได้อย่างไร้ข้อกังขาและไร้ซึ่งความเกรงใจ กระทั่งสามารถช่วงชิงทุกสิ่งทุกอย่างจากผู้อ่อนแอได้
การที่มันสามารถยึดครองถ้ำหินที่ใหญ่ที่สุดและดีที่สุดในหมู่ฝูงลิงได้ ย่อมเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า ลิงปีศาจที่อยู่ภายในนั้น จะต้องแข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน!
และก็เป็นไปตามคาด พริบตาต่อมา ภายในถ้ำหินนั้นก็ปรากฏจุดแสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาสองจุด!
แสงสีทองนั้นสว่างเจิดจ้า บาดตายิ่งนัก!
กลิ่นอายไร้รูปธรรมขุมหนึ่งแผ่ซ่านออกมาอย่างรวดเร็ว พวยพุ่งออกจากถ้ำหิน ปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณรัศมีหลายพันลี้!
กลิ่นอายนี้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน อัดแน่นไปด้วยความดุดันและป่าเถื่อนอย่างเปิดเผย นี่คือวิถีแห่งปีศาจมารโดยแท้!
ทันทีที่กลิ่นอายนี้แผ่ซ่านออกไป สรรพชีวิตทั้งหมดในรัศมีหลายพันลี้ ล้วนเงียบกริบราวกับจักจั่นในฤดูหนาว ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงหรือเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น!
แม้แต่ผู้บำเพ็ญเพียรบนเรือมังกรเหินเวหาที่ได้รับการคุ้มครองจากค่ายกลและข้อห้าม ก็ไม่อาจหลีกหนีพ้น หลายคนถึงกับหน้าถอดสี พยายามโคจรปราณแท้ในร่างอย่างสุดกำลังเพื่อต่อต้านกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ทว่าก็ยังถูกแรงกดดันจนต้องทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้นเลยทีเดียว
ฉู่เหอ และมู่หรงอู๋ซวง สองศิษย์สืบทอดเองก็มีใบหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อย พยายามต้านทานอย่างสุดความสามารถ
มีเพียงนักพรตเฮ่อหลิงและหลี่ฉางเซิงเท่านั้น ที่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆ ออกมา
ผู้บำเพ็ญเพียรเมื่อบรรลุถึงขอบเขตจินตานแล้ว ย่อมต้องผ่านการผลัดเปลี่ยนกระดูกครั้งใหญ่
โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่หลอมรวมจินตานระดับสูงอย่างพวกเขา ซึ่งได้ฝากฝังดวงจิตวิญญาณเอาไว้ในจินตาน ซ้ำยังครอบครองพลังเทวะระดับสูงและระดับสุดยอดอยู่อีกหลายวิชา แม้จะเทียบไม่ได้กับยอดฝีมือระดับหยินเสิน แต่ก็ไม่ถึงขั้นทนรับแรงกดดันจากกลิ่นอายของอีกฝ่ายไม่ได้
ส่วนกู้หย่วน เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันดุดันป่าเถื่อนและไร้รูปธรรมที่อัดแน่นอยู่เต็มห้วงฟ้าดินเช่นกัน แม้แต่ใจกระบี่ของเขา ในยามนี้ก็ยังรู้สึกอึดอัดและหนักอึ้ง ราวกับถูกปกคลุมด้วยฝุ่นละออง และถูกทับถมด้วยภูเขาลูกใหญ่
ใจกระบี่ที่เคยเฉียบแหลมและคล่องแคล่ว บัดนี้กลับสูญเสียความพลิกแพลงไปจนหมดสิ้น ราวกับเครื่องจักรที่ขึ้นสนิม ทำงานได้อย่างฝืดเคืองและเชื่องช้า
จู่ๆ กู้หย่วนก็เกิดความคิดบรรเจิดขึ้นมา เขานึกถึงประโยคหนึ่งในคัมภีร์ปราณวารีไท่หยวนที่ว่า
“ความดีสูงสุดดุจดั่งน้ำ น้ำมีคุณประโยชน์ต่อสรรพสิ่งทว่าไม่แก่งแย่งชิงดี”
เมื่อนำมาผสานเข้ากับเจตนารมณ์ของปราณวารีไท่หยวน ที่แฝงความหยินสุดขั้ว อ่อนโยนสุดขีด และต่อเนื่องยาวนานไม่รู้จบ เขาก็เริ่มคล้อยตามและครุ่นคิด
ในวินาทีนั้น เขาตัดสินใจหยุดโคจรปราณแท้ในร่างอย่างเด็ดขาด เปิดใจให้กว้าง ผ่อนคลายร่างกายทุกสัดส่วน ดำดิ่งเข้าสู่สภาวะพิเศษอันเลือนลางและว่างเปล่า ความคิดและสติสัมปชัญญะทั้งหมดล้วนว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งใด
กลิ่นอายอันดุดันป่าเถื่อนที่พุ่งเข้าจู่โจม เมื่อปะทะเข้ากับตัวเขา กลับราวกับพัดผ่านความว่างเปล่า ทะลุผ่านร่างของกู้หย่วนไปโดยไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆ ให้กับเขาเลยแม้แต่น้อย
การกระทำของกู้หย่วนช่างโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง ดึงดูดให้ผู้คนมากมายต้องเหลียวมอง
และในตอนนั้นเอง ลิงสีทองตัวหนึ่งที่มีความสูงประมาณคนคนหนึ่ง ก็ค่อยๆ เดินทอดน่องออกมาจากถ้ำหิน ดวงตาสีเพลิงส่องประกายสีทองคมกริบจ้องเขม็งไปยังเรือมังกรเหินเวหาที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้า
ลิงสีทองตัวนี้มีความสูงเพียงเจ็ดฉื่อ (ประมาณ 2.3 เมตร) ซึ่งถือว่าตัวเล็กกว่าลิงปีศาจตัวอื่นๆ ที่มีความสูงระดับจั้ง (ประมาณ 3.3 เมตร) อยู่มากโข
ทว่าร่างกายที่ดูไม่ค่อยจะกำยำล่ำสันนักของมัน กลับแผ่ซ่านแรงกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งๆ ก็แผ่ซ่านกลิ่นอายความเป็นใหญ่เหนือผู้ใด และความดุดันที่พร้อมจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง!
ใบหน้าขนปุยของมันไม่ได้ดูยื่นออกมามากนัก ดูคล้ายลิง แต่กลับคล้ายมนุษย์มากกว่า!
ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายวาววับ สาดส่องแสงเทวะอันร้อนแรงราวกับคบเพลิง กวาดตามองไปรอบๆ ด้วยความหยิ่งผยองและโอหัง ผู้ใดที่ถูกสายตาของมันจับจ้อง ล้วนต้องรู้สึกราวกับผิวหนังจะปริแตก ดวงจิตวิญญาณปวดร้าวอย่างแสนสาหัส!
ในมือของมันถือกระบองเหล็กสีดำทะมึน บนนั้นมีประกายแสงสีดำเย็นยะเยือกกะพริบวิบวับ ให้ความรู้สึกว่ามันทั้งแข็งแกร่งและหนักอึ้งราวกับสามารถบดขยี้ภูเขาให้แหลกเป็นจุลได้
ในขณะที่ทุกคนกำลังอกสั่นขวัญแขวนอยู่นั้น ร่างผอมแห้งของปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทุกคน
“คารวะปรมาจารย์ผู้ก่อตั้ง!”
“ท่านลุงปรมาจารย์!”
“ศิษย์คารวะปรมาจารย์คูมู่!”
เมื่อเห็นบุคคลผู้นี้ปรากฏตัว เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรต่างก็ทั้งตื่นเต้นและดีใจ รีบประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม พร้อมกับร้องตะโกนในใจว่ารอดตายแล้ว
ทว่าปรมาจารย์เจินจวินคูมู่กลับไม่ได้สนใจพวกเขา เพียงแค่ประสานมือคารวะราชันย์วานรอย่างสุภาพ แล้วกล่าวว่า
“ราชันย์ปีศาจโปรดระงับโทสะ ชายชราผู้นี้เพียงแค่ขอใช้เส้นทางผ่านทางเท่านั้น รับรองว่าจะไม่รบกวนท่านอย่างแน่นอน!”
เมื่อเห็นปรมาจารย์เจินจวินคูมู่ ดวงตาของราชันย์วานรก็หรี่ลงเล็กน้อย ทว่าแสงเทวะในดวงตากลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก
“มนุษย์…”
ราชันย์วานรทองคำยกกระบองเหล็กสีดำพาดบ่า น้ำเสียงหยิ่งยโส
“เจ้าอยากจะขอยืมทางผ่านงั้นรึ? ได้สิ แต่ต้องรับกระบองของข้าให้ได้สักทีเสียก่อน!”
คำว่าก่อนยังไม่ทันขาดคำ เสียงตูมก็ดังสนั่นหวั่นไหว หน้าผาตรงนั้นก็พังถล่มลงมา เศษหินปลิวว่อน ดินทรายสาดกระจาย
มันกระโดดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความสูงถึงห้าพันจั้ง (ประมาณ 16 กิโลเมตร) ซึ่งสูงยิ่งกว่าเรือมังกรเหินเวหาเสียอีก!
ทั่วทั้งร่างของราชันย์วานรเปล่งประกายแสงสีทอง ขนทุกเส้นทอแสงระยิบระยับ ในวินาทีนี้ มันดูราวกับเทพเจ้าผู้ทรงอำนาจและน่าเกรงขาม
มันเงื้อกระบองเหล็กในมือขึ้นสูง ก่อนจะฟาดฟันลงมาตรงๆ!
การโจมตีนี้ดูเรียบง่ายและตรงไปตรงมา ทว่าภายใต้การฟาดฟันของกระบองนี้ ห้วงมิติกลับราวกับไม่อาจทนรับพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่อัดแน่นอยู่ภายในได้ มันบิดเบี้ยวและส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา!
ราวกับดาวตกที่พุ่งชนโลก ทิ้งรอยหางยาวเหยียดเอาไว้เบื้องหลัง
เหนือเรือมังกรเหินเวหา มีม่านแสงคุ้มกันครอบคลุมอยู่ตลอดเวลา แม้จะดูบางเบาจนแทบมองไม่เห็น และดูไม่สะดุดตา ทว่าแท้จริงแล้วมันแข็งแกร่งจนแทบจะไม่มีอะไรทำลายได้
ต่อให้ภูเขาทั้งลูกถล่มลงมาทับ ก็ไม่อาจทำให้มันเกิดรอยกระเพื่อมได้เลยด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการทำลายมันเลย
ทว่าภายใต้คลื่นลมกรรโชกแรงและแรงกดดันมหาศาลที่เกิดจากกระบองของราชันย์วานร ม่านแสงนั้นกลับเกิดรอยกระเพื่อมขึ้นเป็นชั้นๆ
กระบองยังไม่ทันถึงตัว แต่เจตจำนงเทวะอันดุดันที่แฝงมากับกระบอง ก็ทำให้แทบทุกคนในที่นั้นรู้สึกเสียวสันหลังวาบ และสัมผัสได้ถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือน
เพล้ง!
ทันทีที่กระบองเหล็กสัมผัสกับม่านแสง ม่านแสงนั้นก็ราวกับกระดาษบางๆ ที่ถูกทะลวงขาดอย่างง่ายดาย ส่งเสียงแตกกระจายดังกังวานราวกับกระจกที่แตกละเอียด