เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 177 มารหยินไร้รูปลักษณ์!
ขณะที่กู้หย่วนกำลังคิดว่าจะกลับไปขอยืมตำราวิถีโอสถมาศึกษาดูสักสองสามเล่ม เสียงแจ้งเตือนเรียกดังกังวานใสก็แว่วมาจากนอกประตู
แม้เสียงนี้จะดังขึ้นกะทันหัน แต่ก็ไม่ได้ฟังดูขัดหู ซ้ำยังแฝงไปด้วยความหมายของการเตือนและสอบถาม
นี่คือเสียงของคนข้างนอกที่กำลังสอบถามว่าตอนนี้สามารถเข้าไปได้หรือไม่
กู้หย่วนย่อมรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาดีดนิ้วคราหนึ่ง ประตูห้องบำเพ็ญเพียรก็เปิดออก
ชิวจื่อและชิวเยว่ สองสาวใช้เดินตามกันเข้ามา ในมือหิ้วกล่องอาหาร สุรา และผลไม้วิญญาณมาด้วย
“ศิษย์พี่กู้!”
สองสาวใช้ประสานมือคารวะ จากนั้นก็ค่อยๆ นำอาหารโอสถในกล่องออกมาจัดวางอย่างเป็นระเบียบ
อาหารโอสถทั้งสี่อย่าง
ประกอบไปด้วย ไก่สามสีรวมมิตร, ซุปมุกสายหยก, โรลกรอบงา และปลาหลี่แดงนึ่งซีอิ๊ว
อาหารโอสถทั้งสี่จานส่งควันกรุ่นร้อนๆ หน้าตาสีสันและกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เพียงแค่มองปราดเดียวก็ทำเอาความอยากอาหารพุ่งปรี๊ด
ไก่สามสีรวมมิตรจานนั้น วัตถุดิบหลักเลือกใช้ไก่สามสีสายพันธุ์พิเศษจากภูเขาหิมะใหญ่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งกินเมล็ดหญ้า ยาทิพย์ และแมลงประหลาดเป็นอาหาร มีสรรพคุณในการขับล้างปรสิตและบำรุงปราณแท้
ที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่านั้นคือ เนื้อของวิหควิญญาณชนิดนี้มีรสชาติโอชะล้ำเลิศจนยากจะห้ามใจ
เมื่อผ่านฝีมือการปรุงจากแม่ครัวเอก ผสมผสานกับวัตถุดิบและยาทิพย์ที่เหมาะสม ก็สามารถรักษารสชาติดั้งเดิมของวัตถุดิบไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ กระทั่งยังช่วยชูรสให้โดดเด่นขึ้นไปอีกขั้น
ซุปมุกสายหยก ทำมาจากเมล็ดของยาทิพย์ชนิดหนึ่งที่เรียกว่าผลไข่มุกผ่านกรรมวิธีการปรุงอย่างพิถีพิถัน รสชาติลื่นคอ นุ่มละมุน และเปี่ยมไปด้วยไอวิญญาณ
โรลกรอบงา ดูจะทำง่ายที่สุด แต่ก็ใช้แป้งที่บดจากธัญพืชวิญญาณ นำไปทอดจนเป็นแผ่นแป้งกรอบ ห่อไส้ด้วยแตงวิญญาณหั่นฝอยและซอสน้ำผึ้ง แล้วนำไปทอดด้วยน้ำมันหมูดำวิญญาณอีกครั้ง
และสุดท้าย ปลาหลี่แดงนึ่งซีอิ๊ว ใช้ปลาหลี่แดงสายพันธุ์ประหลาดที่เติบโตในน้ำพุวิญญาณ มีสรรพคุณช่วยผลัดเปลี่ยนกระดูกและชำระล้างไขกระดูกได้ในระดับหนึ่ง สามารถช่วยส่งเสริมการชำระล้างไขกระดูกของปรมาจารย์ยุทธ์ให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้นได้
เมื่อผ่านการปรุงรสอย่างเรียบง่ายแต่พิถีพิถัน รสชาติก็หวานฉ่ำกลมกล่อมจนแทบอยากจะกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วย
อาหารวิญญาณเหล่านี้ เมื่อทานคู่กับข้าวหยกสกัดชั้นเลิศสักชาม ซึ่งเมล็ดข้าวแต่ละเม็ดสุกใสราวกับหยก แผ่กลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย งานเลี้ยงหรูหราใดๆ ในชาติที่แล้วของกู้หย่วนก็ไม่อาจเทียบเคียงได้เลยแม้แต่น้อย
การได้ทานอาหารมื้อนี้ ไม่เพียงแต่จะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญเพียร แต่ยังเพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงความต้องการในชีวิตประจำวันของผู้บำเพ็ญเพียรระดับระดับเทียนเหริน ไปได้ถึงสามถึงห้าวันเลยทีเดียว
เพียงแค่อาหารวิญญาณมื้อนี้มื้อเดียว จำนวนหินวิญญาณที่ต้องจ่ายไป ก็มากพอที่จะทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรทั่วไปต้องตาลุกวาวและหมดเนื้อหมดตัวได้เลย
และนี่ก็เป็นเพียงแค่งานเลี้ยงเล็กๆ ที่กู้หย่วน ในฐานะศิษย์สายใน จะได้รับสิทธิ์ลิ้มลองเพียงเดือนละครึ่งหนเท่านั้น
ส่วนอาหารในแต่ละวันของเขา ก็ด้อยกว่ามื้อนี้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น
การได้เสวยสุขเช่นนี้ ซ้ำยังมีสองสาวใช้หน้าตาสะสวยคอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย ย่อมดีกว่าการต้องทนอุดอู้อยู่แต่ในห้องลับ แล้วเอาแต่กลืนกินโอสถแก่นหยกอย่างเดียวดายเป็นไหนๆ
เหตุใดผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรมากมายในโลกหล้า ถึงได้ใฝ่ฝันอยากจะกราบเข้าสำนักใหญ่กันนักหนา?
ก็ไม่ใช่เพราะว่าหลังจากกราบเข้าสำนักใหญ่แล้ว จะได้รับความสะดวกสบายและผลประโยชน์มากมายหรอกหรือ?
ไม่ต้องพูดถึงเคล็ดวิชาเต๋าแท้จริง ไม่ต้องพูดถึงการคุ้มครองจากสำนัก ลำพังแค่ของกินของใช้ในชีวิตประจำวัน และเบี้ยหวัดรายเดือน ก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงการบำเพ็ญเพียรในแต่ละวันของผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่งได้แล้ว
ทว่าสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรล่ะ?
หินวิญญาณแต่ละก้อน ยาปี้กู่แต่ละเม็ด ล้วนต้องบากบั่นคิดหาวิธีร้อยแปดพันเก้า ทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเพื่อสะสมและหามาด้วยความยากลำบาก
ทรัพยากรบนโลกนี้มีอยู่อย่างจำกัด การบำเพ็ญเพียรยิ่งเปรียบเสมือนการแย่งชิงชะตาฟ้า
ทรัพยากรการฝึกฝนเหล่านี้ คือกุญแจสำคัญที่ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรสามารถก้าวเดินไปบนเส้นทางแห่งความอมตะได้ทีละก้าว
ทว่าทรัพยากรการฝึกฝนส่วนใหญ่บนโลกใบนี้ที่ถูกค้นพบและเก็บเกี่ยวมาได้ ล้วนตกอยู่ในกำมือของสำนักใหญ่และตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสิ้น
เพื่อทรัพยากรการฝึกฝนเหล่านี้ และเพื่อความสะดวกสบายที่มากขึ้น การเข้าร่วมสำนักใหญ่จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด
แน่นอนว่า การที่กู้หย่วนสามารถเสวยสุขกับของกินของใช้ระดับนี้ได้ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะชัยชนะจากการประลองเดิมพันกับหลิวซินจวินก่อนหน้านี้ด้วย
ขนาดเซี่ยซิ่วเสวี่ย และหนิวโหย่วเต๋อ ที่มีสถานะเป็นศิษย์สายในเหมือนกัน ตอนนี้พวกเขาก็ยังคงต้องกินโอสถแก่นหยกอยู่เลยไม่ใช่หรือ?
แม้จะได้ชื่อว่าเป็นศิษย์สายใน และมีรายชื่อถูกบันทึกไว้ในทะเบียนแล้ว แต่ทั้งสามคนก็ยังไม่ได้เดินทางไปถึงยอดเขาโอสถ และยังไม่ได้กราบไหว้ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักอย่างเป็นทางการ หากจะว่ากันตามตรง ก็ยังไม่ถือว่าเป็นศิษย์สายในอย่างเต็มตัว
ทว่ากู้หย่วนนั้นต่างออกไป เขาได้ใช้ความแข็งแกร่งพิสูจน์สถานะและตัวตนของเขาให้เป็นที่ประจักษ์แล้ว
ด้วยระดับการบำเพ็ญเพียร พลังเทวะ และพรสวรรค์ที่เขาแสดงออกมา ใครกล้าไม่ยอมรับสถานะของเขาบ้าง?
ยอดเขาโอสถคงโง่เง่าเต็มทน หากปฏิเสธศิษย์ที่มีพรสวรรค์เช่นนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีผู้อาวุโสระดับสูงอย่างนักพรตเฮ่อหลิงคอยหนุนหลังอยู่ แค่กินดื่มของดีๆ นิดหน่อย จะเป็นไรไป? ใครเล่าจะกล้าปริปากบ่น?
กู้หย่วนใช้ตะเกียบแหวกหนังไก่สามสีรวมมิตรที่นุ่มละมุนออก กลิ่นหอมกรุ่นที่แฝงความหอมหวานของเนื้อไก่ก็พลันทะลักทลายออกมา ชวนให้น้ำลายสอ
เขากำลังจะคีบเนื้อไก่เข้าปาก แต่จู่ๆ ชะงักงัน และหยุดมือลงกะทันหัน
เมื่อเห็นเช่นนั้น ชิวจื่อก็เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? ศิษย์พี่รู้สึกว่ารสชาติอาหารไม่ถูกปากหรือ?”
“ยังไม่ได้ลิ้มรสเลย จะรู้ได้อย่างไรว่ารสชาติเป็นเช่นไร?”
กู้หย่วนยิ้มบางๆ
“ข้าแค่สงสัยว่า… ตัวตนที่แท้จริงของเจ้า ชิวจื่อ แท้จริงแล้วคือใครกันแน่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิวจื่อก็มีสีหน้าฉงน งุนงง และแฝงไปด้วยความระแวดระวัง
“ศิษย์พี่กู้ ท่านพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ?”
สีหน้าของชิวเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันเปลี่ยนสี สัญชาตญาณของเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบางอย่าง
เธอขยับตัวเข้าหาชิวจื่อสหายรักตามสัญชาตญาณ ทว่าพอขยับเท้าไปได้ก้าวเดียวก็ต้องหยุดชะงัก เพราะคำพูดของกู้หย่วนเมื่อครู่นี้ ชี้ชัดว่าตัวตนของชิวจื่อมีปัญหา
“ในหมู่วิถีมาร มีผู้บำเพ็ญเพียรมารกลุ่มหนึ่งที่เชี่ยวชาญในการหลอมสร้างและควบคุมมารร้าย อย่างเช่น เทพมารมีรูปลักษณ์เจ็ดสิบสองตน, เทพมารไร้รูปลักษณ์สามสิบหกตน หรือจะเป็น มารโลกีย์เจ็ดอารมณ์หกปรารถนา, เทพมารผีแม่ลูกเก้าตน, เทพมารกระดูกขาว เป็นต้น”
ทว่ากู้หย่วนกลับทำราวกับมองไม่เห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคน เขายังคงอธิบายต่อไปอย่างฉะฉาน
“วิถีมารนั้นลึกลับและแปลกประหลาดมาแต่ไหนแต่ไร มีมารร้ายชนิดหนึ่งที่เรียกว่ามารหยินไร้รูปลักษณ์หลังจากถูกหลอมสร้างด้วยตัณหาและความปรารถนาอันหลากหลาย มันจะไร้รูปร่างและไร้สสาร ทว่ากลับคาดเดาได้ยากยิ่ง สามารถแฝงตัวซ่อนเร้นอยู่ในร่างกายมนุษย์ได้โดยยากที่จะตรวจพบ”
“เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม มันก็จะลอบขโมยความคิด ความทรงจำ กระทั่งค่อยๆ เข้าไปแทนที่ตัวตนของคนๆ นั้นจากรากฐาน”
“ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร มีผู้บำเพ็ญเพียรไม่น้อยที่หลังจากเก็บตัวบำเพ็ญเพียรออกมาแล้ว จู่ๆ นิสัยใจคอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน หรือมีพฤติกรรมผิดแผกไปจากเดิม หรือแม้แต่คนที่ตายไปแล้วจู่ๆ ก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมา นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาถูกมารหยินสิงสู่ร่างนั่นเอง”
ขณะที่พูด กู้หย่วนก็ทอดสายตามองชิวจื่อที่มีเรือนร่างอรชรและใบหน้างดงามหมดจด แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเวทนา
“แน่นอนว่าเจ้าคือตัวเจ้า แต่เจ้าก็ไม่ใช่ตัวเจ้าอีกต่อไปแล้ว เพราะเจ้าถูกมารหยินไร้รูปลักษณ์ตัวหนึ่งซ่อนเร้นอยู่ภายในดวงจิตวิญญาณ และถูกมันขโมยความคิดและความทรงจำไปจนหมดสิ้นแล้ว ตอนนี้ เจ้าเป็นเพียงแค่เปลือกนอกของมารหยินไร้รูปลักษณ์ตัวนั้นเท่านั้น”
“หา?!”
คำพูดของกู้หย่วนราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ทำเอาชิวเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับมือสั่น จอกสุราร่วงหล่นลงพื้นแตกกระจาย น้ำสุราสาดกระเซ็นไปทั่ว
ส่วนตัวชิวเยว่เอง ยิ่งตกใจกลัวจนหน้าซีดเผือด ถอยกรูดไปหลายก้าว
เธอมองชิวจื่อสลับกับกู้หย่วน ขาสองข้างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและตื่นตระหนก ทำอะไรไม่ถูก
ชิวจื่อฝืนยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า
“ศิษย์… ศิษย์พี่กู้ ท่านอย่าล้อผู้น้อยเล่นอีกเลยเจ้าค่ะ…”
“บนเรือมังกรเหินเวหาลำนี้ มีปรมาจารย์คูมู่นั่งประจำการอยู่ จะมีมารหยินหรือเทพมารหน้าไหนกล้าลักลอบเข้ามาได้ล่ะเจ้าคะ?”
ทว่าในขณะที่ชิวจื่อพูดประโยคนี้ เธอไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า ในตอนนั้นเอง บนหน้าผากของเธอกลับปรากฏรอยปริแตกขึ้นมาหลายรอย ดูคล้ายกับบาดแผล ทว่ากลับดูเหมือนดวงตาที่กำลังหลับสนิทมากกว่า
ในเวลานี้ ดวงตาเหล่านั้นกำลังขยุกขยิกอยู่ใต้ผิวหนัง ราวกับมีลูกตากำลังกลอกกลิ้งไปมาอยู่ใต้เปลือกตา ทว่าตัวชิวจื่อเองกลับไม่รับรู้ถึงความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย
ชิวเยว่ที่อยู่ด้านข้างตกใจกลัวจนพูดไม่ออก ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ทว่าสัญชาตญาณก็สั่งให้เธอขยับตัวเข้าไปใกล้กู้หย่วนอีกสองก้าว
ตอนนี้ เธอเริ่มปักใจเชื่อคำพูดของกู้หย่วนเสียแล้ว