เลี้ยงสัตว์อยู่ดีๆ ก็เป็นมหาเทพ - ตอนที่ 169 กู้หย่วนโชว์เทพต่อหน้าผู้คน
ความขัดแย้งระหว่างขั้วอำนาจสายตระกูลกับสายเลือดสำนักภายในสำนักยอดเขาโอสถนั้น เป็นเรื่องที่สั่งสมมาอย่างยาวนานและทุกคนต่างก็รู้ดี
ปัจจุบันขั้วอำนาจสายตระกูลมีอำนาจยิ่งใหญ่ เรียกได้ว่ามีบุคลากรที่มีความสามารถมากมาย ไม่ว่าจะเป็นหลี่ฉางเซิงที่มีกายาเต๋าหยางบริสุทธิ์ ควบแน่นจินตานระดับหนึ่ง ถือเป็นเมล็ดพันธุ์หยวนเสิน หรือซุนจงที่มีกายาเบญจสายฟ้า ซึ่งพรสวรรค์ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลี่ฉางเซิงเลย
นอกจากนี้ยังมีอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์แปลกประหลาดอื่นๆ อีกมากมาย
ตรงกันข้ามกับสายเลือดสำนักที่นับวันยิ่งเสื่อมถอยลง
นับคนเก่งๆ ได้แทบจะด้วยนิ้วมือเดียว
อย่าว่าแต่ศิษย์ระดับกายาเต๋าเลย แม้แต่ระดับกายาวิญญาณก็ยังมีอยู่น้อยนิด
มีเพียงตอนนี้ที่นักพรตเฮ่อหลิงตั้งใจลงเขามาโดยเฉพาะ ถึงได้รับศิษย์ที่มีพรสวรรค์กายาวิญญาณอย่างกู้หย่วน หนิวโหย่วเต๋อ หลี่ฉางชิง และเซี่ยซิ่วเสวี่ย เข้ามา
ซึ่งในจำนวนนั้น หลี่ฉางชิงก็เป็นไส้ศึกที่เปิดเผยตัวตนอย่างโจ่งแจ้ง
ส่วนกู้หย่วนนั้น ถือเป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุดในกลุ่ม
การที่มีถึงสองพรสวรรค์กายาวิญญาณ แถมยังได้รับการโปรดปรานจนนักพรตเฮ่อหลิงรับเป็นศิษย์โดยตรง เห็นได้ชัดว่าเขาถูกคาดหวังและได้รับการฟูมฟักให้เป็นเสาหลักของสายเลือดสำนักในอนาคต
บัดนี้ การที่หลิวซินจวินเสนอขอประลองฝีมือกับกู้หย่วนท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่การประลองธรรมดาๆ แน่
ในปัจจุบัน ความขัดแย้งระหว่างขั้วอำนาจสายตระกูลกับสายเลือดสำนัก แม้จะไม่ถึงขั้นแตกหักเหมือนน้ำกับไฟ แต่ก็อยู่ในจุดที่ขับเคี่ยวกันอย่างดุเดือด ทั้งในที่ลับและที่แจ้ง
ยิ่งไปกว่านั้น แม้กู้หย่วนจะมีพรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่ระยะเวลาในการบำเพ็ญเพียรของเขายังสั้นนัก ตอนนี้ก็เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธเซียนเทียน ซึ่งระดับนี้หากอยู่ในโลกมนุษย์ย่อมถือว่าเก่งกาจมาก แต่ในสายตาของศิษย์สำนักยอดเขาโอสถทั้งหลาย มันก็ถือว่าใช้ได้ในระดับหนึ่งเท่านั้น
การที่หลิวซินจวินขอประลองฝีมือด้วย เห็นได้ชัดว่าจงใจมุ่งเป้าไปที่กู้หย่วน หวังจะฉีกหน้ากู้หย่วนให้ได้อาย
หากกู้หย่วนตอบตกลง เขาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลิวซินจวินอย่างแน่นอน ผลลัพธ์มีแต่จะพ่ายแพ้ หรืออาจถึงขั้นพ่ายแพ้อย่างหมดรูป
แต่หากปฏิเสธ ก็จะถูกตราหน้าว่าขี้ขลาดตาขาว ข่าวแพร่ออกไปมีแต่จะโดนหัวเราะเยาะ แถมยังทำให้นักพรตเฮ่อหลิงต้องพลอยเสียหน้าไปด้วย
“ศิษย์พี่กู้…”
เซี่ยซิ่วเสวี่ยทำท่าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็เงียบไป
นางรู้เรื่องราวภายในสำนักยอดเขาโอสถดีไม่แพ้กู้หย่วน จึงตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เป็นอย่างดี
นักพรตเฮ่อหลิงหวงแหนกู้หย่วนยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ หากกู้หย่วนทนรับการยั่วยุไม่ได้แล้วตอบตกลงไป การเสียหน้ายังถือเป็นเรื่องเล็ก แต่หากบาดเจ็บสาหัส หรือถึงขั้นถูกทำลายรากฐาน เรื่องนี้คงกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่
หลี่ฉางชิงยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ทำท่าเหมือนกำลังดูงิ้วโรงใหญ่
บ่าวชราผมขาวถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างเงียบๆ ยืนอยู่เบื้องหลังเขา
ทุกคนต่างก็รู้ฐานะของเขาดี จึงไม่ได้แปลกใจกับปฏิกิริยาของหลี่ฉางชิง
“ศิษย์น้องกู้ หลิวซินจวินผู้นี้เป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าของขั้วอำนาจสายตระกูล วิชาที่เขาฝึกฝนคือดาบพยัคฆ์ขาวเจ็ดสังหารว่ากันว่าพลังเทวะวิชานี้มีความเกี่ยวข้องกับคัมภีร์พยัคฆ์ขาวประจิมที่ยอดฝีมือยุคโบราณคิดค้นขึ้นจากการทำความเข้าใจวิถีแห่งการสังหารทิศประจิม เป็นเคล็ดวิชาดาบที่ยอดฝีมือระดับหยวนเสินคิดค้นขึ้นหลังจากได้ศึกษาคัมภีร์พยัคฆ์ขาวประจิม”
“แม้ระดับของมันจะไม่ใช่ตำราเต๋าระดับสวรรค์ แต่ก็เป็นถึงตำราเต๋าระดับปฐพีขั้นสุดยอด ซึ่งสอดคล้องกับกายาวิญญาณเกิงจินของหลิวซินจวินอย่างสมบูรณ์แบบ”
ในตอนนั้นเอง เสียงที่ดูร้อนรนของซาหลัวเซิงก็ดังก้องขึ้นในใจของกู้หย่วน
“ในสำนัก เขาได้รับคุณสมบัติในการลงชิงตำแหน่งศิษย์สืบทอดแล้ว และเป็นตัวเต็งในการแข่งขันชิงตำแหน่งศิษย์สืบทอดด้วย ศิษย์น้อง ตอนนี้เจ้ายังไม่ได้เลื่อนขั้นสู่ขอบเขตเทียนเหริน ทางที่ดีอย่าได้หลงกลเขาเลย”
“จงจำไว้ว่า การได้เสียหน้าหรือได้รับเกียรติยศเพียงชั่วครั้งชั่วคราว ไม่ได้สลักสำคัญอะไร เจ้ามีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ภายภาคหน้าย่อมต้องเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน...”
“ขอบคุณศิษย์พี่ซาที่เตือน แต่ข้าไม่ใช่กู้หย่วนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น ข้าตั้งใจจะลองดูสักตั้ง”
กู้หย่วนปรายตามองซาหลัวเซิง แล้วส่งเสียงผ่านจิตตอบกลับไป
ซาหลัวเซิงขมวดคิ้ว รู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาเล็กน้อย คิดว่ากู้หย่วนตรงหน้านี้ชักจะโอหังเกินไปแล้ว
หลิวซินจวินเป็นใครกันล่ะ?
เขาเป็นถึงอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ซ้ำยังฝึกฝนวิชาเต๋าและพลังเทวะที่สอดคล้องกับพรสวรรค์ของตนเอง แถมยังเข้าสำนักยอดเขาโอสถมานานเกือบสามสิบปีแล้ว
แม้แต่ตัวซาหลัวเซิงเอง ก็ยังไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้เลย
แล้วกู้หย่วนล่ะ?
เพิ่งจะกราบเข้าสำนักยอดเขาโอสถ ยังไม่ได้ไปทำความเคารพปรมาจารย์ที่สำนักด้วยซ้ำ พูดตรงๆ ก็คือ เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธเซียนเทียนที่มีพรสวรรค์ดีคนหนึ่งเท่านั้น ยังไม่นับว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรด้วยซ้ำ
ต่อให้พรสวรรค์จะดีเลิศแค่ไหน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังที่เหนือกว่าอย่างแท้จริง ก็ต้องคุกเข่ายอมจำนนอยู่ดี
ซาหลัวเซิงคิดว่า กู้หย่วนคงจะหลงระเริงในพรสวรรค์อันล้ำเลิศของตนเอง จนเกิดความโอหังเย่อหยิ่งขึ้นมาในช่วงที่ผ่านมาแน่ๆ
กู้หย่วนเผชิญหน้ากับสายตาที่หลากหลายของฝูงชน แล้วยิ้มตอบ
“ในเมื่อศิษย์พี่หลิวเอ่ยปากเชิญ มีหรือที่ผู้น้องจะกล้าปฏิเสธ?”
หลิวซินจวินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะร่วน
“ดีมาก!”
“ในเมื่อศิษย์น้องกู้ให้เกียรติ พี่ก็คงใช้พลังทั้งหมดมาเอาเปรียบเจ้าไม่ได้หรอก”
หลิวซินจวินยิ้มอย่างสุภาพนุ่มนวล ลมปราณแท้ในร่างไหลเวียนออกมา กลายเป็นประกายดาบที่ดูเลือนลางทว่าแหลมคมและดุดัน แผ่ซ่านจิตสังหารอันน่าเกรงขาม
“เช่นนั้น ข้าจะขอใช้พลังบำเพ็ญเพียรเพียงหนึ่งส่วน ควบแน่นเป็นปราณอาวุธ เพื่อประลองฝีมือกับศิษย์น้องก็แล้วกัน”
“พลังบำเพ็ญเพียรหนึ่งส่วน?”
กู้หย่วนยิ้มมุมปาก คิดในใจว่าหลิวซินจวินผู้นี้ก็ยังพอจะมีความละอายอยู่บ้าง รู้ว่าการใช้พลังขอบเขตเทียนเหรินมารังแกผู้ฝึกยุทธเซียนเทียนอย่างเขา ข่าวแพร่ออกไปก็คงชนะแบบไม่สมศักดิ์ศรี
แต่ต่อให้ใช้พลังเพียงหนึ่งส่วน เอาเข้าจริงๆ มันก็ยังเป็นการรังแกกันอยู่ดี
เมื่อผู้บำเพ็ญเพียรบรรลุถึงขอบเขตเทียนเหริน ช่องว่างระหว่างพวกเขากับผู้ฝึกยุทธเซียนเทียน ไม่ได้มีเพียงแค่ระดับการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น แต่ยังรวมถึงพลังเทวะ ประสบการณ์การต่อสู้ และความเร็วในการตอบสนองอีกด้วย!
ยิ่งไปกว่านั้น หลิวซินจวินไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินธรรมดาทั่วไป แต่เป็นผู้ที่ก้าวหน้าไปไกลในขอบเขตเทียนเหรินแล้ว
ต่อให้ใช้พลังเพียงหนึ่งส่วน ก็มากพอที่จะต่อกรกับผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินธรรมดาทั่วไปได้สบายๆ
“พลังบำเพ็ญเพียรหนึ่งส่วนน่ะ ไม่ต้องหรอก...”
กู้หย่วนดีดนิ้ว ปราณกระบี่อันแหลมคมสายหนึ่งพุ่งออกไป ฟันประกายดาบนั้นจนแตกละเอียดดังเคร้ง
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงอ้าปากค้างของฝูงชน กู้หย่วนก็ยิ้มแล้วพูดว่า
“ข้าเองก็บรรลุขอบเขตเทียนเหรินแล้วเช่นกัน ศิษย์พี่ไม่ต้องออมมือหรอก พวกเราประลองฝีมือกัน แค่รู้ผลแพ้ชนะก็พอ!”
ขอบเขตเทียนเหริน?!
หลี่ฉางชิงที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ไม่ไกล มุมปากกระตุกอย่างแรง รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
“จะเป็นไปได้ยังไง?! ไอ้เด็กนี่มันสร้างรากฐานมรรคา และเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตเทียนเหรินตั้งแต่เมื่อไหร่?”
การสร้างรากฐานมรรคา ไม่ใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน มักจะต้องอาศัยการสะสมและขัดเกลาทีละเล็กทีละน้อย
กระบวนการนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ไม่มีทางสำเร็จได้อย่างรวดเร็วเด็ดขาด นี่คือสิ่งที่ทุกคนในวงการบำเพ็ญเพียรต่างก็รู้ดี
ต่อให้สร้างรากฐานมรรคาสำเร็จแล้ว การฝึกฝนพลังเทวะก็ยังต้องใช้เวลาและพลังงานอีกยาวนาน
ทว่าปราณกระบี่ของกู้หย่วนเมื่อครู่นี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นพลังเทวะวิชาหนึ่ง!
แต่เท่าที่เขารู้ เมื่อสองสามเดือนก่อน กู้หย่วนยังเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธเซียนเทียน เผลอๆ อาจจะยังอยู่ในขั้นขัดเกลาโลหิตด้วยซ้ำ
งั้นคำถามก็คือ กู้หย่วนสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหริน แถมยังฝึกฝนพลังเทวะสำเร็จในระยะเวลาอันสั้นขนาดนี้ได้อย่างไร?
เรื่องนี้ทำให้หลี่ฉางชิงประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อเป็นอย่างยิ่ง
เพราะแม้แต่ตัวเขาเอง ก็ยังไม่ได้ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหรินเลย
แต่กู้หย่วนที่เขาถือว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจ กลับทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหรินตัดหน้าเขาไปเสียแล้ว!
เซี่ยซิ่วเสวี่ยเองก็มีสีหน้ามึนงง
นางเรียกได้ว่าเป็นคนที่รู้จักกู้หย่วนดีที่สุดบนเรือมังกรเหินเวหาลำนี้ ลองนึกย้อนไปตอนที่เพิ่งรู้จักกู้หย่วน เขายังเป็นแค่ผู้ฝึกยุทธตัวเล็กๆ คนหนึ่งเท่านั้น และนั่นก็เพิ่งจะผ่านไปแค่ครึ่งปีเอง
แต่ตอนนี้ เวลาผ่านไปเพียงครึ่งปี เขาก็ทะลวงผ่านระดับผู้ฝึกยุทธเซียนเทียน และก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทียนเหรินไปแล้ว เรื่องนี้ทำให้โลกทัศน์ของนางต้องสั่นคลอนไปเลยทีเดียว
ใครๆ ต่างก็บอกว่าเส้นทางการบำเพ็ญเพียร ต้องค่อยเป็นค่อยไปถึงจะเป็นวิถีที่ถูกต้อง แล้วสิ่งที่กู้หย่วนทำนี่มันคืออะไรกัน?
หนึ่งเดือนเลื่อนหนึ่งขั้นย่อยงั้นรึ?!