เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 521 ลงมือ อย่าได้ขลาดกลัว!
บทที่ 521 ลงมือ อย่าได้ขลาดกลัว!
แสงทองฉายระยิบระยับทั่วฟ้าดิน เมฆมงคลผุดพลุ่งเป็นดอก ดั่งสายธารโปรยฝนหลากสีสันหล่นลงมา สุดท้ายก่อร่างเป็นแดนสุขาวดีอันกว้างใหญ่โอ่อ่า มีพระพุทธองค์นั่งขัดสมาธิอยู่กลางนั้น
“ตึงงง!”
เสียงระฆังกังวานดังขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของแดนสุขาวดี ทว่ามีเพียงลวี่หยางผู้เดียวที่ได้ยิน แม้กระทั่งพระอัครมเหสีเซียวที่เอนกายอยู่เคียงข้างกลับไม่รู้สึกสิ่งใด
ในห้วงเลือนราง พระวรกายทองคำในทะเลเมฆาองค์นั้นกำลังมองมายังทิศทางของเขาจากระยะไกลนับพันภูเขาหมื่นสายน้ำ สิ่งที่สร้างร่างกายของพระองค์คือพระภิกษุที่หนาแน่นไร้สิ้นสุด ขณะนี้ต่างทำสีหน้าเดียวกัน เคลื่อนไหวเหมือนกัน และเปล่งเสียงเดียวกัน
“อามิตาภพุทธ ”
พระนามก้องสะท้อน ดั่งฆ้อนมหึมากระแทกลงบนกระหม่อมของลวี่หยาง ทว่าเขากลับยืนนิ่งอยู่ ณ ที่เดิม สีหน้ามิได้สั่นคลอนแม้แต่น้อย
“ข้อห้ามห้าพันปีแม้จะมีพิษ แต่กลับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่โดยแท้จริง”
ตั้งแต่เมื่อห้าพันปีก่อน หลังจากมหันตภัยพันปีครั้งสุดท้าย ผ่านมาจนถึงปัจจุบัน เวลาสามพันปีได้สูญหายไปอย่างลึกลับ สงสัยว่าถูกพระผู้เป็นเจ้าตัดทอนออกไป
เหตุใดพระผู้เป็นเจ้าจึงต้องทำเช่นนั้น?
สามพันปีที่สูญหาย…มันอยู่ที่ใดกันแน่?
“พระผู้เป็นเจ้ามิอาจทำเรื่องที่เหนื่อยเปล่าโดยไร้ผลตอบแทนได้ การลงแรงยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ย่อมมีความสำคัญสูงสุด กระทั่งอาจจะเกี่ยวข้องกับความลับแห่งการกำเนิดดวงจิตทารกวิญญาณของพระองค์！”
หากมิใช่เช่นนั้น เหตุใดพระผู้เป็นเจ้าจึงต้องระแวดระวังถึงเพียงนี้ต่อผู้ที่แตะต้องข้อห้ามนี้?
เห็นได้ชัดว่า ข้อห้ามนี้อาจยังมิได้เข้าถึงแก่นลับของพระผู้เป็นเจ้าโดยตรง แต่ก็เป็นกุญแจสำคัญที่จะไขไปสู่ความลับนั้นได้
สำหรับผู้บรรลุเพียงระดับวางรากฐาน ความรู้นี้คือพิษร้าย
แต่สำหรับเจินจวินโอสถทองคำแล้ว มันกลับเป็นโอกาสยิ่งใหญ่หาที่เปรียบมิได้ เพราะนั่นคือเส้นทางก้าวสู่วิถีก่อกำเนิด เส้นทางที่เจินจวินนับไม่ถ้วนแสวงหาก็ยังไม่อาจค้นพบ!
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ฉุกใจไตร่ตรองถึงอีกปัญหาหนึ่งทันที
“ข้อห้ามที่ข้าเพิ่งค้นพบเมื่อครู่ ความรู้ส่วนนั้น…อั้งเซียวก็ชัดเจนว่ารู้ มิฉะนั้นคงใช้มาลวงข้าไม่ได้ แต่เหตุใดเขาจึงไม่เป็นอันใด?”
ร่างแท้ของ
อั้งเซียว
อยู่ห่างไกล ณ ยมโลก มิอาจแทรกแซงโลกปัจจุบันได้
เพียงเศษเสี้ยวจิตเทวะ ก็ทำได้มากที่สุดแค่พึ่งพา
อุปสรรคแห่งญาณรู้
พอให้เอาตัวรอด ทว่าพลังยังมิพอเสียด้วยซ้ำ ขนาดตัวเขาเองยังไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แล้วอีกฝ่ายมีสิทธิ์ใดเล่า?
แตกต่างกันตรงไหน?
อีกทั้ง…เจินเหรินบรรพกาล
มู่ฉางเซิง
ข้อห้ามห้าพันปี แม้เจินจวินโอสถทองคำก็น้อยนักที่จะรับรู้ แต่เหตุใดเขากลับรู้ได้?
สายฟ้าแลบวาบในห้วงคิด ลวี่หยางก็ตระหนักขึ้นโดยฉับพลัน
“คือแดนลับหลอมวิชา！”
“ใช่แล้ว…เหตุผลที่แท้จริง เป็นเพราะแดนลับที่บรรพชนแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นนั้นเอง เกรงว่าหากอยู่ภายในแดนลับนี้ ก็จะไม่ถูกความรู้ต้องห้ามส่งผลกระทบ!”
ครั้นคิดได้ดังนี้ ลวี่หยางก็พลันเข้าใจแจ่มชัดทันที
“ใช่แล้ว… อั้งเซียวมิใช่ว่ารู้ความลับต้องห้ามนั้นมาตั้งแต่แรกหรอก แต่แรกเริ่มเขาเพียงถูกข้าหลอกให้ไปตามหาเจินเหรินบรรพกาล มู่ฉางเซิง เท่านั้น ”
“สิ่งที่เขารู้อย่างมากก็แค่แดนลับหลอมวิชามิใช่เรื่องธรรมดา อาจซ่อนวาสนาอันยิ่งใหญ่ไว้ภายใน ”
“แต่เมื่อได้เห็นมู่ฉางเซิงด้วยตาตนเอง ทุกสิ่งก็เปลี่ยนไป ”
“เขากลับคว้าครองความลับลึกล้ำยิ่งกว่าข้า รู้เรื่องราวเร้นลับมากกว่าข้า การดำรงอยู่ของมู่ฉางเซิง ทำให้เขาสามารถคำนวณออกถึงความจริงแห่งข้อห้ามห้าพันปี！”
“เพราะว่าอยู่ภายในแดนลับหลอมวิชา จึงไม่ถูกพระผู้เป็นเจ้าล่วงรู้ แต่ข้านั้นต่างออกไป…เมื่ออยู่ในโลกปัจจุบัน เพียงข้าล่วงรู้ข้อห้ามนี้ พระผู้เป็นเจ้าก็สัมผัสถึงทันที ส่วนอั้งเซียว…หากไม่ผิดพลาด ตอนนี้เสี้ยวจิตของเขาก็คงเหลือเพียงชื่อไร้ตัวตนแล้ว ”
บัดนี้
อั้งเซียว
ทำได้เพียงซ่อนกายอยู่ในแดนลับหลอมวิชาเท่านั้น
หากก้าวออกมาเมื่อใด ภายใต้การรับรู้ของพระผู้เป็นเจ้า เศษเสี้ยวจิตนั้นก็จักดับสูญโดยพลัน บัดนี้เขากับมู่ฉางเซิงก็เปรียบได้กับเพื่อนนักโทษในคุกเดียวกันแล้ว
“นี่มันช่าง…”
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ หากมองจากมุมตน ดูเหมือนจะถูก
อั้งเซียว
เล่นงานอีกครั้ง แต่หากเปลี่ยนมุมคิดเสีย เรื่องราวก็กลับกันโดยสิ้นเชิง
สำหรับฝั่ง
อั้งเซียว
เกรงว่าคงสิ้นหวังถึงขีดสุดแล้วกระมัง
ท้ายที่สุด เขาทุ่มสุดกำลังแล้ว กลยุทธ์สารพัดก็งัดออกมาใช้ แม้กระทั่งถึงขั้นยอมระเบิดตนเอง ทว่าไม่ว่าทำเช่นไร ข้าก็ยังดั่งแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตายอยู่ดี
แม้กระทั่งยามนี้ ความรู้ต้องห้ามที่เพิ่งได้มาก็ทำให้ลวี่หยางปวดหัวอยู่บ้าง ทว่าการรับมือกลับง่ายดายยิ่ง เพียงตัดทอนความทรงจำส่วนที่เกี่ยวข้องทิ้งก็พอ
“ผู้ไม่รู้ ย่อมเป็นสุขเสมอ ”
สถานที่บัดซบเฮงซวยนี่ แท้จริงน้ำลึกเกินคาด… หลายคราไม่รู้อะไรเลยกลับบรรลุได้ง่ายดายกว่า ยิ่งรู้มากเท่าไร ก็มักตายไวขึ้นเท่านั้น
คิดได้ดังนี้ ลวี่หยางก็ได้โคจรพลังจิตเทวะในทันที
ชั่วพริบตาเดียว ความรู้ต้องห้ามที่ลวี่หยางเพิ่งคำนวณได้เมื่อครู่ เรื่องราวเส้นเวลาในช่วงห้าพันปีนั้น…พลันเลือนหายวับไปสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าในห้วงจิต แววตาของเขาเผยความงุนงงเล็กน้อย
“เมื่อครู่…ข้ากำลังคิดเรื่องใดกันแน่?”
“ไม่…อย่าขุดคุ้ยต่อเลย ”
ปลายนิ้วที่กำลังดีดนับคำนวณพลันหยุดชะงักกะทันหัน แม้เขาไม่รู้ว่าตนเองได้ลืมสิ่งใดไป แต่ความรู้สึกจากการหยั่งรู้ชะตากรรมบอกกับเขาชัดเจน นี่คือเรื่องดีแน่นอน
เงยหน้ามองไปทางทิศเจียงซี เห็นแดนสุขาวดีอันโอฬารกว้างใหญ่ เมฆทองพุทธะพลันบังเกิดความเปลี่ยนแปลง วาสนาทางพุทธที่เกาะกุมอยู่บนร่างลวี่หยางก็เริ่มหม่นจางลงอย่างชัดเจน แสดงว่าตราบใดที่เขาไม่ขุดลึกถึงข้อห้ามนั้นอีก ก็จะไม่เกิดปัญหา
ทว่า ในวินาทีถัดมา
“ตูม！”
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
เสด็จลงมา คลื่นความรู้มหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ทะเลจิตของลวี่หยางอย่างรุนแรง ถึงขั้นดึงความทรงจำที่เขาเพิ่งตัดทิ้งไปเมื่อครู่ กลับคืนมาอย่างครบถ้วน!
ในบัดดล สรรพเสียงทั้งหลายพลันดับสิ้น เงียบกริบราวกับทั่วฟ้าดินหยุดหายใจ
ทิศเจียงซี พระวรกายทองคำในทะเลเมฆาที่เคยยิ้มแย้มกลับพลันชะงักนิ่งไปชั่วขณะ รอยยิ้มเมตตาที่ประดับอยู่บนพักตร์แข็งค้างลงทันใด
“บัดซบ!?”
แม้แต่ลวี่หยางเองก็ไม่ทันคาดคิด ปากเผยอเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว สายตาเหลือบไปมอง
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
กลับพบว่ามันกำลังส่องสว่างเจิดจ้ากว่าครั้งไหนๆ
“นี่มัน…จะไม่สู้กันกระมัง!?”
ลวี่หยางรีบก้มหน้าลง กดสีหน้าอย่างสุดกำลังจนไม่หลุดหัวเราะออกมาได้ ในสถานการณ์เช่นนี้ หาก
บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน
ขับเคลื่อน มีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น
“จ้าววิถีแห่งราชสำนักเต๋า!”
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าลวี่หยางก็ประหลาดปนขำขัน แต่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่สุด หากปล่อยไว้ต่อไป เกรงว่าผู้คนจะพากันเข้าใจผิดว่า
พระผู้เป็นเจ้า
คือผู้นำสูงสุดแต่เพียงผู้เดียวของใต้หล้าเสียแล้ว!
ชั่วพริบตานั้นเอง แดนเจียงตงทั้งปวงกลับถูกคลุมด้วยเมฆดำมหึมา กางกั้นท้องฟ้า เสียงฟ้าคำรามสะท้านสะเทือน ราวกับเป็นภาพสะท้อนของความคิดที่กำลังปะทะกันของฟ้าดินเอง
อีกฟากหนึ่ง ทิศเจียงซี สุขาวดีอันวิจิตรพิสดารกลับตกสู่ความเงียบสงัด เสียงสวดมนต์ที่เคยก้องกังวานพลันดับสิ้น แสงพุทธะที่เคยรุ่งโรจน์ก็ราวกับถูกตรึงหยุด มีเพียงพระวรกายทองคำในทะเลเมฆายังคงประทับนั่งมั่นคง ทว่ารอยยิ้มเมตตาที่เคยอ่อนโยนกลับกลายเป็นดวงพักตร์พิโรธดังวัชระ จ้องมองประหนึ่งกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งลึกลับที่มองไม่เห็นในห้วงอากาศ
“จ้าววิถีเสด็จมาด้วยองค์เอง? …ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่ ”
ลวี่หยางเคยเห็นกับตาแล้วคราหนึ่งยามที่จ้าววิถีเสด็จลงมาโดยแท้ ตอนนั้น
พระผู้เป็นเจ้า
ประทับสายตามายังโลกหล้าโดยตรง พลังยิ่งใหญ่จนสวรรค์ปฐพีล้วนสะท้านสั่น ภาพนั้นยังตรึงแน่นในความทรงจำของเขามิรู้เลือน
ทว่าครานี้…ยังห่างชั้นอีกมาก
“ไม่เหมือนตัวตนแท้ของจ้าววิถีเลย…ความรู้สึกครั้งนี้ คล้ายเป็นเพียงคลื่นความนึกคิดของท่าน ความคิดเดียวก็กระตุ้นให้เกิดการเผชิญหน้ากันระหว่างสายธารแห่งมรรคผลของแต่ละฝ่าย…”
แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม สิ่งที่แน่ชัดก็คือ เผชิญหน้ากับการกดทับจากพระผู้เป็นเจ้า จ้าววิถีแห่งราชสำนักก็ได้แสดงจุดยืนของตนออกมาแล้ว
ลงมือ อย่าได้ขลาดกลัว!
ลวี่หยางถึงกับยืดหลังตั้งตรงขึ้นมาโดยทันที
“ข้าก็ว่าแล้ว… ชาตินี้ที่ข้าบำเพ็ญ【เพลิงบนสวรรค์】 ต่อราชสำนักเต๋าแล้วตามจริงแล้วเป็นเรื่องที่ดีอย่างใหญ่หลวง จ้าววิถีย่อมยินดีปรีดาอย่างไม่ต้องสงสัย ”
ยิ่งไปกว่านั้น ราชสำนักเคยถูกพระผู้เป็นเจ้าชิงเอา【ดินกำแพงเมือง】ไปครั้งหนึ่งแล้ว บัดนี้ยังคิดจะมาแย่ง【เพลิงบนสวรรค์】อีกหรือ แบบนี้ใครมันจะยอมรับได้กัน!
คิดถึงตรงนี้ แววตาลวี่หยางพลันเปล่งประกายสว่างวาบ
ขณะนั้นเอง ความคิดบ้าบิ่นก็บังเกิดขึ้นในใจ
“ไหนๆ ข้าก็มีจ้าววิถีค้ำชูอยู่แล้ว อีกฝ่ายพระผู้เป็นเจ้าก็หาใช่พระผู้เป็นเจ้าร่างแท้ไม่ เช่นนั้นแล้ว…เหตุใดไม่ลองเสี่ยงครั้งใหญ่ แสร้งครอง【โอสถทองคำ】เทียม แล้วประจันหน้ากับพระผู้เป็นเจ้าที่น่ารังเกียจดูสักตั้งเล่า!?”