เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 501 การควบคุมราชสำนักเต๋าเบื้องต้น
บทที่ 501 การควบคุมราชสำนักเต๋าเบื้องต้น
ภายในราชสำนักเต๋า นครหลวงเทียนอู๋
องค์รัชทายาทหลงซิง ภายใต้การคุ้มกันของตูฮ่วน เดินตรงเข้าสู่ท้องพระโรง ไม่นานก็แลเห็นบัลลังก์มังกรทองคำที่ตนเฝ้าฝันถึงเช้าเย็นอยู่ ณ เบื้องสูงสุดของท้องพระโรง
องค์รัชทายาทหลงซิงทอดมองอยู่เนิ่นนาน กว่าจะฝืนละสายตาได้อย่างยากเย็น
ทว่าในชั่วขณะนั้นเอง เสียงของตูฮ่วนพลันดังแว่ว “ขอเชิญท่านรัชทายาทเสด็จประทับ”
“นี่ไม่ดีกระมัง?”
องค์รัชทายาทหลงซิงกลืนน้ำลาย รีบโบกพระหัตถ์ “เสด็จพ่อเพียงทรงจากไปด้วยเหตุจำเป็น ข้าจะกระทำการอุกอาจเช่นนี้ได้อย่างไร…อย่าเลยจะดีกว่า”
ตูฮ่วนได้ฟังก็กดเสียงลง ยิ้มบาง “รัชทายาท ข้าจะไม่ปิดบัง ที่นั่งนี้ช้าหรือเร็วก็เป็นของท่าน บัดนี้ฝ่าบาททรงจากไปชั่วคราว เป็นโอกาสอันดีให้ท่านได้แสดงฝีมือ หากทำได้ดี วันหน้าเก้าอี้นี้ย่อมไม่หนีไปไหน ลองประทับล่วงหน้า…ถือว่าเป็นการทำความคุ้นเคย”
หัวใจขององค์รัชทายาทหลงซิงพลันเต้นแรง
ไม่ผิด ข้าคือรัชทายาทแห่งราชสำนักเต๋า บัลลังก์มังกรนี้ช้าหรือเร็วก็ต้องเป็นของข้า ไหนๆ เสด็จพ่อก็ไม่เห็นอยู่แล้ว นั่งสักครู่…จะเป็นไรไป?
ครั้นคิดได้ดังนั้น องค์รัชทายาทหลงซิงก็เหลือบมองตูฮ่วนอีกครั้ง
“เจ้าหนอ…ครั้งต่อไปห้ามแล้ว!”
ว่าจบก็ย่างเท้าขึ้นบันไดอย่างระมัดระวัง พลิกกายหันหลัง แล้วประทับลงบนบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง ทันใดนั้นความเย็นวาบก็พุ่งตรงสู่กระหม่อม
“อา!”
แม้มิได้มีพลังยิ่งใหญ่ใดสถิตอยู่จริง แต่รัชทายาทหลงซิงก็ยังรู้สึกถึงความสุขสำราญที่ไม่เคยมีมาก่อน แผ่ซ่านไปทั่วดวงจิต
ท้ายที่สุดนี่ก็คือการล่วงเกินอันแท้จริง หากผู้ใดล่วงรู้ ต่อให้เป็นรัชทายาทก็ย่อมถูกถอดถอนตำแหน่งเป็นแน่ เพียงเพราะตูฮ่วนเป็นผู้เสนอ และรัชทายาทหลงซิงก็อดใจคันคะเยอไม่ไหว จึงถือโอกาสทำตาม มิฉะนั้นย่อมไม่มีวันกล้า
ทว่าในยามนั้นเอง—
“ท่าน…รัชทายาท” เซียวซานก้าวฉับเข้ามา คารวะแล้วเอ่ยว่า “ท่านรองมหาเสนาบดีกำลังอยู่หน้าท้องพระโรงเทียนอู๋ ประสงค์ขอเข้าเฝ้ารัชทายาท”
“อะไรนะ?”
เพียงคำพูดนี้ ก็ทำให้องค์รัชทายาทหลงซิงหวนคืนสู่ความเป็นจริงโดยพลัน สัญชาตญาณอยากลุกขึ้น แต่กลับถูกตูฮ่วนกดให้นั่งต่ออย่างเด็ดขาด
“ออกไปถ่ายทอดคำ ว่ารัชทายาทเพิ่งเสด็จเข้าประทับในท้องพระโรงเทียนอู๋ เหน็ดเหนื่อยอยู่ ไม่สะดวกพบเขา”
รัชทายาทหลงซิงก็รู้สึกว่าคำนี้ถูกใจนัก
ตนกำลังเสวยสุขอยู่แท้ๆ หลี่ไท่อันจะเข้ามาก่อกวนไปเพื่อสิ่งใด ไม่พบก็คือไม่พบ อย่างไรก็ยังมีโอกาสอีกมาก พรุ่งนี้ค่อยเจอก็ไม่สาย
สิ่งที่ทำให้รัชทายาทหลงซิงพอใจยิ่งกว่านั้นคือ แม้ตูฮ่วนจะเป็นผู้สั่งตรง แต่เซียวซานกลับไม่รีบลงมือ หากแสดงท่าทีเคารพ มองมายังตนอย่างนอบน้อม ชัดเจนว่าสรรพข้าราชการกรมพระนครบาลยังคงฝักใฝ่ฝั่งตน รู้ว่าผู้ตัดสินใจที่แท้คือใคร จึงไม่กล้ากระทำการพลการ
ครั้นคิดได้ดังนี้ รัชทายาทหลงซิงก็พยักหน้าช้าๆ
“อืม ไปถ่ายทอดคำสั่ง”
เซียวซานจึงกระทืบเท้า ก่อนก้าวฉับออกไป ทว่าไม่นาน เสียงของท่านรองมหาเสนาบดีก็ดังมาจากภายนอก “พวกเจ้ากล้าขวางข้ารึ?”
“ตูม！”
พร้อมเสียงดังสนั่น รัชทายาทหลงซิงก็พลันเปลี่ยนสีหน้า รีบลุกจากบัลลังก์มังกร ก้าวลงจากแท่น จัดเรียบอาภรณ์บนกาย
ถัดมาเพียงชั่วอึดใจ หลี่ไท่อันก็ก้าวพรวดเข้ามาภายใน
ในยามนี้เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า บัดนี้ท้องพระโรงเทียนอู๋ถูกกรมพระนครบาลควบคุมโดยสิ้นเชิง การที่รัชทายาทเสด็จเข้าครองท้องพระโรงเทียนอู๋ นั่นไม่ต่างอะไรกับแพะเดินเข้าถ้ำเสือ
ในสถานการณ์เช่นนี้ การที่เซียวซานขัดขวางไม่ให้ตนเข้าเฝ้ารัชทายาทหลงซิง ย่อมไปแตะต้องเส้นประสาทอันเปราะบางของเขาในทันที เขาจึงปักใจเชื่อว่าเป็นตูฮ่วนที่สวมรอยออกคำสั่ง ปิดตายการติดต่อภายในและภายนอก มิเช่นนั้นในเมื่อเขาเป็นถึงท่านรองมหาเสนาบดี รัชทายาทหลงซิงจะไม่ทรงพบหน้าได้อย่างไร? คิดดังนี้ก็ไม่ลังเล ลงมือบุกฝ่าเข้าโดยตรง
“องค์รัชทายาท…ยังทรงปลอดภัย!”
เมื่อก้าวเข้ามาในท้องพระโรงเทียนอู๋ เห็นว่ารัชทายาทหลงซิงมิได้เป็นอันตราย หลี่ไท่อันก็ผ่อนลมหายใจ โล่งใจขึ้นมา ก่อนจะค้อมกายคารวะ จากนั้นก็หันไปมองตูฮ่วนด้วยแววตาระแวงระวัง
เจ้ามังกรปีศาจตนนี้…จิตใจทรยศหักหลัง!
ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยวาจากล่าวโทษตูฮ่วน เสียงของรัชทายาทหลงซิงก็ดังขึ้นเสียก่อน
“หยาบช้า!”
เพลานั้นรัชทายาทหลงซิงแทบกริ้วจนเดือดพล่าน การบุกฝ่าของหลี่ไท่อันเมื่อครู่ กับความนอบน้อมของตูฮ่วนและกรมพระนครบาลที่เพิ่งแสดงออก ต่างกันราวฟ้ากับเหว
วันนี้เจ้ากล้าฝ่า วันหน้าก็กล้าก่อกบฏแล้วสิ!
ยิ่งเมื่อคิดถึงตำแหน่งรองมหาเสนาบดีและฐานะศิษย์ของสามมหาเสนาบดี ความโกรธในใจรัชทายาทหลงซิงก็ยิ่งทวีคูณ
“เราเอ่ยชัดถ้อยแล้วว่าวันนี้เมื่อยล้า ไม่ประสงค์พบหน้า แต่เจ้ากลับฝ่าเข้ามาเช่นนี้ หรือว่าไม่เห็นเรามีตัวตนอยู่ในสายตา? จงออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
หลี่ไท่อันถึงกับตะลึงงัน
เขาหันมองตูฮ่วนอย่างไม่รู้ตัว แต่กลับเห็นว่าตูฮ่วนเองก็ทำหน้าซื่อไร้เดียงสาจ้องมองมาเช่นกัน จึงตระหนักขึ้นมาทันที — ไม่ใช่การสวมรอยออกคำสั่ง แต่เป็นรัชทายาทที่แท้จริงไม่ประสงค์จะพบตนอย่างนั้นหรือ?
เป็นไปได้อย่างไร!
เขาไม่อาจเข้าใจเหตุผลในเรื่องนี้ได้เลย แม้กระทั่งเริ่มเผลอสงสัยโดยสัญชาตญาณว่า…รัชทายาทหลงซิงตรงหน้านี้ อาจเป็นเพียงคนที่ตูฮ่วนจงใจส่งมาสวมรอย
ทว่ามิทันไร เมื่อแรงกดดันจากตำแหน่งขุนนางแห่งราชสำนักเต๋าประดังลงมา หลี่ไท่อันก็ครางฮึ่มในลำคอทันที พลันเข้าใจว่าผู้เบื้องหน้านี้คือรัชทายาทหลงซิงตัวจริงแท้แน่นอน
ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงโดยฉับพลัน เพราะหากทั้งหมดล้วนเป็นพระประสงค์ของรัชทายาทหลงซิงจริง เช่นนั้นสิ่งที่เขาทำเมื่อครู่นี้ก็คือความผิดฐานล่วงเกินอย่างร้ายแรง!
“ข้าน้อยทราบความผิดแล้ว!”
คิดถึงเพียงเท่านี้ หลี่ไท่อันก็ไม่กล้าหาข้อแก้ตัวแม้แต่น้อย ทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นในทันที แต่ก็เห็นรัชทายาทหลงซิงมีสีหน้ารำคาญเต็มที่
“เราเอ่ยแล้วมิใช่หรือว่า…จงออกไปให้พ้น!”
หลี่ไท่อันไม่กล้าชักช้า ก้มกายคารวะแล้วถอยออกจากท้องพระโรงในทันที
“องค์รัชทายาท อย่าได้ทรงพิโรธเลย”
จนถึงตอนนี้ ลวี่หยางจึงเอ่ยเสียงต่ำว่า “ท่านรองมหาเสนาบดีก็เพื่อราชสำนักเต๋า แม้จะล่วงเกินองค์รัชทายาทอยู่บ้าง แต่ข้าเชื่อว่าจิตใจเขานั้นเป็นไปในทางที่ดี”
“เพื่อราชสำนักเต๋าอย่างนั้นหรือ?”
รัชทายาทหลงซิงได้ฟังก็หรี่ตาลง พลางกล่าวเสียงเย็น “ข้าว่าเขามิได้ซื่อสัตย์มั่นคงดั่งตูฮ่วนเจ้าเลยสักนิด อีกทั้งยังไม่เคยได้ยินเสด็จพ่อเอ่ยชมว่าเขาจงรักภักดีต่อราชสำนักและแผ่นดิน”
“คำนี้ขององค์รัชทายาทเกรงว่าจะไม่ถูกต้อง” ลวี่หยางส่ายศีรษะเบา ๆ “ข้ากับท่านรองมหาเสนาบดีนั้นแตกต่างกัน”
“โอ้? แตกต่างกันเช่นไร?”
“ท่านรองมหาเสนาบดีจงรักภักดีต่อราชสำนักเต๋า จิตใจน่ายกย่อง ส่วนข้า…ได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาทอย่างลึกซึ้ง หากจะว่าด้วยความจงรักภักดีแล้ว ข้ามิได้จงรักภักดีต่อราชสำนักเต๋า แต่จงรักภักดีต่อเทียนอู๋เท่านั้น”
วาจานี้รัชทายาทหลงซิงได้ฟังก็ช่างต้องพระทัยนัก เห็นพ้องอย่างยิ่ง — ใช่แล้ว อะไรคือความจงรักภักดีต่อราชสำนักเต๋า? ที่สุดแล้วก็เพราะราชสำนักเต๋า จึงอาจยอมให้ผลประโยชน์แห่งราชวงศ์เทียนอู๋ของเราถูกกระทบกระเทือนได้กระนั้นหรือ? ข้าต้องการมิใช่ขุนนางผู้จงรักภักดีต่อราชสำนักเต๋า แต่ต้องการผู้ภักดีต่อราชวงศ์ต่างหาก จึงจะเป็นความจงรักภักดีแท้จริง!
ลวี่หยางเห็นท่าทางนั้น จึงรีบฉวยโอกาสเสริมต่อทันทีว่า
“ยังมีอีกหนึ่งเรื่องที่องค์รัชทายาทต้องระวัง — เหล่ามือสังหารได้ลอบสมคบกับนิกายมารแห่งเจียงเป่ย กล้าลงมือสังหารแม้แต่ฝ่าบาท เกรงว่าองค์รัชทายาทก็อาจตกอยู่ในอันตราย!”
คำนี้พอหลุดออกมา รัชทายาทหลงซิงก็พลันตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
เขาหามีฐานะเป็นเจินจวินไม่ หากถูกลอบสังหารโดยผู้มีพลังในระดับเดียวกันเข้าจริง ก็ย่อมตายโดยไม่ต้องสงสัย ต่อให้มีบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียนก็ปกป้องเขาไม่ได้
ดังนั้นโดยไม่ต้องให้ลวี่หยางเอ่ยเตือน เขาก็กล่าวขึ้นเองทันทีว่า
“ตรวจสอบ! ต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด!”
“ตูอ้ายชิง ข้าบัญชาให้ท่านตรวจสอบขุนนางร้อยกรม! เหล่ามือสังหารแห่งกรมตรวจการสวรรค์ก็มาจากกรมตรวจการสวรรค์ใช่หรือไม่? ยุบกรมตรวจการสวรรค์ทั้งหมด รวมเข้ากับกรมพระนครบาล!”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ รัชทายาทหลงซิงก็สูดลมหายใจลึก “นอกจากนี้ ช่วงเวลานี้เราจะไม่ออกจากตำหนักเทียนอู๋ อย่างน้อยที่นี่ก็ยังมีค่ายกลปกปัก ย่อมปลอดภัยกว่า… และต้องรบกวนท่านอ้ายชิงอีกประการ ให้กรมพระนครบาลเฝ้าระวังทั้งวันทั้งคืน ไม่มีคำอนุญาตจากข้า ห้ามให้ผู้ใดเข้ามาแม้แต่คนเดียว!”
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”
ลวี่หยางรีบตบเท้าก้าวออก ทำความเคารพแล้วกล่าว “ขอองค์รัชทายาททรงวางพระทัย ตราบใดที่กระหม่อมยังควบคุมกรมพระนครบาล ก็จะไม่มีวันให้องค์รัชทายาทตกอยู่ในอันตราย ภักดี! สัตย์ซื่อ!”
เมื่อก้าวออกจากตำหนักเทียนอู๋ ลวี่หยางจึงเผยรอยยิ้มออกมา
ความทรงจำของอ๋องพิทักษ์ทักษิณอู๋ไท่อันไม่ผิดเพี้ยน — รัชทายาทหลงซิงผู้นี้แท้จริงแล้วไร้ซึ่งความมุ่งมั่นทะเยอทะยาน ควบคุมได้ง่ายกว่าจักรพรรดิเจียโย่วมากนัก…
เมื่อมีป้ายคำสั่งทองคำของรัชทายาทหลงซิงติดมือ จากนี้การเคลื่อนไหวของเขาในราชสำนักเต๋าก็จะมีทั้งเหตุผลอันชอบธรรมและอำนาจในคราวเดียวกัน หลายเรื่องย่อมดำเนินได้สะดวกขึ้น
ครั้นคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เงยหน้ามองฟ้าอีกครั้ง พลางครุ่นคิดในใจ
ตำแหน่งมรรคผลเร้นกายต่อข้าแล้วแทบไม่ต่างกันนัก ไหนเลยเพลิงบนสวรรค์จะมีผู้ใดค้ำชูอยู่เดิม เพียงแต่ตำแหน่งมรรคผลในสภาพเร้นกายนั้นยากจะพิสูจน์ อย่างน้อยเพลิงบนสวรรค์ยังไม่ทอดพระเนตรลงมาที่ข้า
สาเหตุแท้จริง ก็เพราะยังไม่บรรลุเงื่อนไขให้เพลิงบนสวรรค์เหลียวแล
แท้จริงแล้ว ตอนนี้เขาคุมสถานการณ์ของราชสำนักเต๋าได้ก็จริง
ทว่าก็ยังจำกัดอยู่เพียงนครเทียนอู๋ มิใช่ทั่วทั้งเจียงตง อีกทั้งกลุ่มขุนนางร้อยคนที่นำโดยรองมหาอาจารย์, รองมหาเสนาบดีและรองมหาอุปราชก็ขับไล่เขาอย่างยิ่ง
ยังห่างไกลนักกว่าจะควบคุมราชสำนักเต๋าได้แท้จริง และกำกับเจียงตงได้ทั้งแผ่นดิน…
ลวี่หยางส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้น กางนิ้วทั้งห้าออก ก็เห็นประกายทองหนึ่งสายลอยขึ้นลงในฝ่ามือ — นั่นคือแก่นแท้ทองคำของหงยวิ๋น!
สมแล้วที่เป็นอั้งเซียว
ลวี่หยางคาดเอาไว้แล้วว่าอั้งเซียวอาจลงมือในทางมืด จึงเตรียมการป้องกันไว้ก่อน ทว่าอั้งเซียวเองก็คาดเอาไว้แล้วว่าเขาจะลงมือเช่นกัน จึงหนีไปได้อย่างรวดเร็ว
หลังการลอบสังหาร เขาก็ใช้
อุปสรรคแห่งญาณรู้
ฉวยจังหวะชุลมุนหลบหนีไป
เคราะห์ยังดีที่ตนเฉลียวฉลาด ตั้งแต่แรกตอนตกลงการซื้อขายกัน เมื่อปลดปล่อยแก่นแท้ทองคำหงยวิ๋นออกไป เขาก็เหลือหุ่นเชิดที่ควบคุมด้วยไว้หนึ่งตัวตรงนั้น
พออั้งเซียวฟันกระบี่เสร็จ ตนก็ให้หุ่นเชิดเก็บแก่นแท้ทองคำหงยวิ๋นกลับมา
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังทิ้งกับดักไว้ตรงจุดที่เคยวางแก่นแท้ทองคำหงยวิ๋น หากอั้งเซียวไปเอา ก็จะถูกตนลงมือเล่นงานทันที
น่าเสียดายที่อั้งเซียวไม่ปรากฏตัวเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
เอาเข้าจริง ทั้งข้าและอั้งเซียวก็ไม่เคยคิดจะปิดการซื้อขายนี้สำเร็จอยู่แล้ว…พวกเจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์รุ่นเก๋านั้นช่างรับมือยากนัก
ทว่าเมื่อคิดอีกมุม ตอนนี้อั้งเซียวเหลือเพียงจิตเทวะภายในเศษถ้ำสวรรค์หนึ่งชิ้นเท่านั้น อำนาจแทรกแซงโลกความจริงก็จำกัดยิ่ง
เพราะเหตุนี้ ลวี่หยางจึงให้ความสำคัญกับสิ่งที่ตนได้รับมากกว่า
มานี่!
ลวี่หยางโบกมือเรียกขันทีน้อยผู้หนึ่ง “นำทางไปข้างหน้า ข้าจะไปยังวังหลังสักครั้ง”