เกิดใหม่ร้อยชาติในนิกายมารศักดิ์สิทธิ์ - บทที่ 497 เพียงหวังให้ศิษย์รุ่นหลัง หนทางข้างหน้าไร้ซึ่งกังวล

บทที่ 497 เพียงหวังให้ศิษย์รุ่นหลัง หนทางข้างหน้าไร้ซึ่งกังวล

ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินก็เปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง

เหล่าเจินเหรินขั้นวางรากฐานซึ่งฝึกฝน

วิชาเทพสวรรค์แห่งความมิมี

ล้วนแหงนหน้ามองเวหา พร้อมเห็นดาวฤกษ์ที่เลือนรางดวงหนึ่งซึ่งกำลังลอยสูงขึ้นอย่างเชื่องช้า

“นั่น…สิ่งใดกัน?”

“คือ

ตำแหน่งมรรคผล

ที่มู่ฉางเซิงสร้างขึ้นมา เขาคิดอาศัยสิ่งนี้เพื่อพิสูจน์ตนเป็นเจินจวินกระนั้นหรือ?”

ครานี้แตกต่างจากครั้งของจงกวง เพราะไร้

อั้งเซียว

ออกมาดึงความสนใจ เหล่าเจินจวินทั่วหล้าจึงมีปฏิกิริยาแตกต่างโดยสิ้นเชิง

“อมิตาภพุทธะ!”

ผู้ลงมือก่อนใครคือ

แดนสุขาวดี

พลันเห็น

โพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝู

ผู้เลอโฉมไร้ผู้เปรียบ แววตายามเหลียวแลแฝงไว้ด้วยเสน่ห์เหนือพรรณนา ปรากฏกายขึ้นที่แคว้นเจียงซี

ถัดมา เพียงเห็นโพธิสัตว์รูปนั้นประสานปลายนิ้วทั้งสิบเป็นวง มือน้อยแบขึ้นรับ แผ่เรียวนิ้วงามประหนึ่งบุปผาใบบุษบงผลิบาน กลางดอกบัวนั้นประคองไว้ซึ่งแสงอำไพบริสุทธิ์สูงส่ง สอดรับดาวฤกษ์เบื้องบน เชื่อมสายโลหิตพิภพเบื้องล่าง แล้วพลันกวัดไกวไปยังทิศทางที่

สวรรค์แห่งความมิมี

ปรากฏ

ในพริบตา สายตานับไม่ถ้วนพากันจับจ้อง

ณ เจียงตง ลวี่หยางกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด

“ตำแหน่งมรรคผล

ของโพธิสัตว์รูปนี้คือ

ทองคำในเครื่องประดับ

! ครานี้นับว่าลงมือเต็มกำลังตั้งแต่แรกเชียว”

แสงอำไพนั้นคือความอัศจรรย์แห่งตำแหน่งมรรคผล

ทองคำในเครื่องประดับ

มีนามว่า

ซ่อนทองคำในห้องหอ

พลังทองคำซ่อนเร้น ร่างกายอาจบกพร่อง ซ่อนในเรือนหอเพื่อเพิ่มรัศมีสำแดงธรรม จึงเรียกว่า

ทองคำในเครื่องประดับ

ความอัศจรรย์แห่งตำแหน่งมรรคผลนี้ถนัดยิ่งในด้านการลดทอนและการเสริมพลัง!

ฉะนั้น หาก

สวรรค์แห่งความมิมี

ถูกแสงอำไพนี้โจมตี ก็จะต้องรับนัย “ซ่อนเร้น” ทันที ก่อนอื่นพลังอัศจรรย์ทั้งปวงจะถูกตัดทอนลงสามส่วน จากนั้นลำดับตำแหน่งก็จะร่วงหล่นลงโดยไร้เหตุผล ขณะอีกฝ่ายคือ

โพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝู

กลับจะเพิ่มพลังและยกระดับตำแหน่งขึ้นแทน

“ตูม！”

เพียงชั่วกะพริบตา แสงอำไพนั้นก็โจมตีใส่

สวรรค์แห่งความมิมี

อย่างแม่นยำ ทว่าทันใดนั้นกลับพุ่งทะลวงผ่านไปโดยไร้สิ่งขวางกั้นราวกับมิได้มีสิ่งใดอยู่ตรงหน้า

“…หืม?”

เมื่อเห็นภาพนี้

โพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝู

ก็ขมวดคิ้วงามทันที ความรู้สึกที่ความอัศจรรย์ตอบกลับมา ให้ความรู้สึกราวกับมิได้กระทบสิ่งใด

‘คล้ายจริงคล้ายลวง…เป็นไปได้อย่างไร?’

ครานั้นไม่เพียงแต่

โพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝู

เท่านั้น แม้แต่เหล่าเจินจวินทั้งหลายก็ล้วนเผยสีหน้าประหลาดใจ ต่างมองออกถึงความแปรเปลี่ยนล้ำลึกในชั่วพริบตาเมื่อครู่

‘ความอัศจรรย์แห่งตำแหน่งมรรคผล?’

นี่คือสิทธิพิเศษที่มีเพียงตำแหน่งมรรคผลที่ถูกต้องตามแบบแผนเท่านั้นที่ครอบครองได้ มีเพียงใช้วิชาถ้ำสวรรค์โอสถทองคำจึงจะสามารถที่จะชักนำออกมาได้ ตำแหน่งมรรคผลนอกรีตทั่วไปย่อมมิอาจมีความอัศจรรย์เช่นนี้

ทว่าบัดนี้

สวรรค์แห่งความมิมี

กลับแสดงวิธีการที่คล้ายคลึงกับตำแหน่งมรรคผลที่ถูกต้องตามแบบแผน แม้จะยังมีช่องว่างอยู่บ้าง แต่ก็มิได้ห่างไกลนัก — ก็เพราะความอัศจรรย์ที่สลับระหว่าง

จริง

กับ

ลวง

ได้เช่นนี้เอง จึงทำให้

สวรรค์แห่งความมิมี

หลบเลี่ยงแสงอำไพของ

โพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝู

ไปได้!

ในเรื่องนี้ แม้แต่ลวี่หยางก็ยังอดประหลาดใจมิได้

‘ชาติก่อน แม้เจ้าเฒ่าจงกวงจะเคยใช้วิธีคล้ายกัน แต่ดูราวกับจะไม่เก่งกาจเท่าท่านบรรพชน ถึงขนาดต้านทานความอัศจรรย์แห่งตำแหน่งมรรคผลได้เชียวหรือ?’

ในขณะนั้นเอง

สวรรค์แห่งความมิมี

ก็สั่นสะเทือนขึ้นมา

ถัดจากนั้น พลันปรากฏร่างหนึ่งก้าวออกมา รอบกายปกคลุมด้วยหมู่เมฆาเรืองรองบดบังโฉมหน้า เว้นไว้เพียงดวงตาคู่นั้นที่ทอดมองไปทั่วผืนพิภพทั้งสี่ทิศ

ผู้นั้นคือ

บรรพชนถิงโยว

ต่างจากจงกวงที่ชาติก่อนมีทั้งแดนมงคลและแก่นแท้ทองคำครบถ้วน สุดท้ายจึงสามารถพิสูจน์

ถ้ำสวรรค์ไท่ซวีบูชาสัจจะ

ได้ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ตนย่อมด้อยกว่าอยู่มาก

‘ข้ามิได้หล่อหลอมแดนมงคล และก็ไม่มีเวลาสกัดแก่นแท้ทองคำ โชคยังดีที่

สวรรค์แห่งความมิมี

โดยแก่นแล้วคือตำแหน่งมรรคผลนอกรีต จึงมิจำเป็นต้องใช้สิ่งเหล่านี้ อนึ่ง…ภาพลักษณ์แห่งตำแหน่งมรรคผลนี้ ใช้แล้วช่างคล่องมือยิ่ง แม้พลังโจมตีจะธรรมดา แต่ในการหลบหายนะและเลี่ยงภัยนั้นกลับเลิศล้ำ ทำให้ผู้อื่นยากที่จะปลิดชีพข้าได้’

บรรพชนถิงโยวเงียบงันลิ้มรสความล้ำลึกของตำแหน่งมรรคผลอยู่ชั่วครู่

ครั้นผ่านไปไม่นาน เขาจึงเงยหน้าขึ้น สายตากวาดไปรอบด้าน ละเลียดเฉียดผ่านร่างลวี่หยางอย่างเลือนราง ก่อนจะหันไปยังเจียงหนาน แล้วแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

ถัดมา แสงเมฆาที่บดบังโฉมหน้าก็สลายหายไป พร้อมเสียงประกาศก้อง

“ข้าคือถิงโยว พิสูจน์

สวรรค์ไร้กังวล

ที่โพ้นทะเล”

“ตูม! ตูม! ตูม!”

ในวินาทีนั้นเอง เดิมที

นิกายกระบี่

ยังมิได้มีปฏิกิริยาใด ทว่ากลับปั่นป่วนขึ้นทันที เด็กหนุ่มผู้หนึ่งถือกระบี่ ลุกพรวดขึ้นจากผาจี๋เทียน จ้องมองไปทางโพ้นทะเลด้วยแววตาตะลึงงัน

เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน

:

“???”

ข้าพึ่งได้ยินอะไรนะ? ถิงโยวได้เป็นเจินจวินแล้วงั้นรึ?

เป็นไปไม่ได้!

ชั่วขณะนั้นเอง

เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน

แทบจะตกอยู่ในความสงสัยในตนเองที่ยากจะยับยั้ง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาถึงกับบิดเบี้ยวไปหลายครา

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เห็นดังนั้น บรรพชนถิงโยวก็พลันหัวเราะก้องออกมา

ท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น

แก่นแท้แห่งมวลบุปผา

,

ทะเลโศกาท่วมท้น

,

ข้ามสายน้ำแห่งความหลง

,

เพลงแห่งห้วงแค้นนิรันดร์

, และ

มรดกสืบทอด

กลับทยอยปรากฏรอบกายเขา

“แกร๊ก!”

ทันใดนั้นเอง พร้อมเสียงแตกร้าวดุจแก้วผลึก ทุกสิ่งก็เป็นไปดั่งที่ลวี่หยางคาดไว้ — หลังจากที่รากฐานถูกแย่งชิงไป เหล่าเจินจวินก็ทยอยถูกบังคับให้ซ่อนเร้นตามลำดับ

ลำดับในการซ่อนเร้น ขึ้นอยู่กับ

ระดับพลังและความรู้ความสามารถ

เฉิงเทียนเจิ้งเต๋อเจินจวิน

คือผู้แรก ถัดมาคือ

โพธิสัตว์เป่าเผิงสุ่ยเยวี่ย

กลางห้วงฟ้าสูง เหล่าดาวฤกษ์ตำแหน่งมรรคผลพลันดับสูญทีละดวง

ทว่า บรรพชนถิงโยวกลับยังไม่อิ่มพอ

‘…ยังไม่พอ!’

บรรพชนถิงโยวผ่อนลมหายใจยาว แม้เหล่าเจินจวินจะจากไป แต่ก็รู้ได้ชัดว่าลวี่หยางยังต้องเผชิญอุปสรรคมากมาย ซึ่งตนก็ไม่อาจยื่นมือถึง

‘ข้าจำต้องทำมากกว่านี้’

เพียงแค่เจินจวินทั่วทั้งใต้หล้าซ่อนเร้น…ช่างห่างไกลเกินกว่าจะเพียงพอนัก!

‘ข้าสามารถที่จะทำได้มากกว่านี้!’

ชั่วพริบตาเดียว ร่างของบรรพชนถิงโยวยิ่งเลือนราง ก่อนจะเปิดริมฝีปากเปล่งสุรเสียงฟ้าก้อง แฝงพลังยิ่งใหญ่ไร้รูปโฉม แผ่ซ่านไปทั่วใต้หล้าสี่ทิศ

“ข้าพิสูจน์

สวรรค์ไร้กังวล

สถาปนา

สวนสุขนิรันดร์

ใต้หล้านี้ไม่ว่าผู้บำเพ็ญเพียรหรือปุถุชน ล้วนสามารถที่จะถูก

สวนสุขนิรันดร์

นำทาง ขอเพียงทำภารกิจสำเร็จ ก็จะสามารถที่จะได้รับสืบทอดวิชาบำเพ็ญเพียร วิชาเทพ สมบัติวิญญาณ วัตถุดิบวิญญาณ…

สวนสุขนิรันดร์

มิได้เพื่อการอื่น มีเจตนาที่จะเปิดเส้นทางสู่ความก้าวหน้าให้แก่คนทั่วทั้งใต้หล้า…”

เจียงตง ลวี่หยางผ่อนลมหายใจขุ่นออกยาว

เพราะในยามที่เสียงของบรรพชนถิงโยวก้องกังวานทั่วหล้านั้นเอง พลันมีกระแสพลังยิ่งใหญ่สายหนึ่ง อาศัยสายสัมพันธ์ระหว่างวิญญาณธงกับนายธง ร่วงหล่นสู่

ธงหมื่นวิญญาณ

อย่างไร้ที่มา

‘นี่มัน…’

ลวี่หยางเพียงกวาดจิตเทวะตรวจ ก็พลันเข้าใจในทันทีว่านี่คือสิ่งใด — สิทธิ์ควบคุม

สวนสุขนิรันดร์

ที่บรรพชนถิงโยวส่งมอบมาให้โดยตรง

‘สวนสุขนิรันดร์…ตัวตนที่ซ่อนเร้นอย่างยิ่ง ฝังรากอยู่ในทุกฝ่ายอำนาจใหญ่ ทว่ากลับหลุดพ้นจากการครอบงำของทุกฝ่าย หากข้าครอบครองมันได้ ก็เท่ากับครอบงำผู้บำเพ็ญเพียรที่ถูกสวนสุขนิรันดร์เลือกไว้ทั้งหมดโดยอ้อม สิ่งนี้จะเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อพิธีกรรมในการปกครองใต้หล้าในอนาคตของข้า!’

ลวี่หยางเงยหน้ามองสู่

สวรรค์ไร้กังวล

ในห้วงเลือนราง เขาราวกับเห็นบรรพชนถิงโยวในยามนี้ก็ก้มศีรษะอยู่เช่นกัน สายตาทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ ก่อนที่อีกฝ่ายจะส่งรอยยิ้มแฝงความคาดหวังให้

‘บรรพชน…’

สิ่งที่ท่านพิสูจน์นั้น คือ

สวรรค์ไร้กังวล

หาใช่

สวรรค์แห่งความมิมี

นั่นไม่เพียงเพราะบรรพชนถิงโยวได้ปรับเปลี่ยน

สวรรค์แห่งความมิมี

เพียงเล็กน้อย หากแต่ยังเพราะในนั้นสืบทอดความปรารถนาและวิสัยทัศน์ของท่านอยู่ด้วย

‘เพียงหวังให้ศิษย์รุ่นหลัง หนทางข้างหน้าไร้ซึ่งกังวล…’

วินาทีนั้นเอง

สวรรค์ไร้กังวล

ก็เร้นหายเข้าสู่ความลี้ลับ

แม้ผ่านทาง

ธงหมื่นวิญญาณ

ก็ไม่อาจติดต่อถึงบรรพชนถิงโยวได้อีก มิใช่ว่ามีผู้ใดตัดขาด หากแต่ราวกับระยะห่างระหว่างกันไกลเกินเอื้อม

“…ฟู่!”

ลวี่หยางปิดตา ถอนลมหายใจยาว ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงใจกลับคืนสู่ความสงบ

ทันใดนั้นเอง

บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน

ก็ประทานสารลงมา —

‘จักรพรรดิเจียโย่ว สามมหาเสนาบดีใกล้จะซ่อนเร้น’

‘มีราชโองการด่วนให้เหล่าขุนนางเข้าวัง!’